WEBVTT
X-TIMESTAMP-MAP=LOCAL:00:00:00.000,MPEGTS:0


00:06.360 --> 00:10.280
‫[در ۱۳ ام ژانویه ۲۰۱۲، کشتی کوستا کونکوردیا
‫با ۴۰۰۰ مسافر و خدمه به یک صخره…]

00:10.280 --> 00:12.800
‫[…برخورد کرد و متلاشی شد.]

00:12.800 --> 00:16.440
‫[این فیلم شامل تصاویر آرشیوی نمونه
‫و ترجمه‌های صوتی اعلامیه‌های مسافرین...]

00:16.440 --> 00:19.440
‫[و همچنین صداهای ضبط‌شده‌ی
‫جعبه‌ی سیاه کوستا کونکوردیا می‌باشد.]

00:26.720 --> 00:28.520
‫ولی آبی هم میاد تو؟

00:28.600 --> 00:31.600
‫چجورم میاد.
‫الان دارم می‌رم پایین.

00:32.200 --> 00:35.480
‫از وقتی بچه‌دار شده بودیم،
‫مسافرت نرفته بودیم.

00:36.480 --> 00:38.240
‫فکر کنم رفتم پیش
‫جان و بهش گفتم...

00:38.320 --> 00:39.680
‫الان بهترین
‫موقعه که بریم...

00:39.680 --> 00:43.520
‫به سفر معرکه‌ای که
‫خیلی وقت بود درباره‌اش حرف می‌زدیم،

00:44.560 --> 00:47.160
‫که برامون اتفاق
‫خیلی بزرگی بود.

00:55.880 --> 00:57.520
‫شب جمعه، سیزدهم،

00:57.560 --> 01:00.760
‫چهار ماه بود که به‌عنوان
‫اجرا کننده توی کشتی کار می‌کردم.

01:01.920 --> 01:04.800
‫اصلاً فکرش رو نمی‌کردم
‫قراره اتفاقی بیفته.

01:08.640 --> 01:12.760
‫آدم یه لحظه با خانواده‌اش
‫جشن می‌گیره و خوش می‌گذرونه،

01:18.520 --> 01:22.160
‫لحظه‌ی بعد،
‫فقط همون‌جا وایستاده...

01:23.120 --> 01:24.320
‫و ناتوانه.

01:33.840 --> 01:39.200
‫انگار زمین زیر
‫پامون دهن باز کرد.

01:40.640 --> 01:44.120
‫مردم دیوارها رو می‌چسبیدن
‫و به همدیگه چنگ می‌زدن.

01:45.240 --> 01:49.040
‫این صحنه دقیقاً مثل فیلم تایتانیک بود،
‫تمام و کمال.

01:49.760 --> 01:54.360
‫داستان‌هایی از ترس و وحشت
‫در کشتی تفریحی کوستا کونکوردیا به گوش می‌رسه.

01:54.880 --> 01:55.720
‫بیاین روراست باشیم،

01:55.760 --> 01:57.360
‫شما هم هر بار که سوار هواپیما...

01:57.400 --> 01:59.080
‫یا کشتی تفریحی می‌شین،
‫بهش فکر کردین.

01:59.160 --> 02:01.240
‫اگه اتفاق بدی بیفته،
‫چی می‌شه؟

02:01.280 --> 02:02.640
‫خب، همچین هم شد.

02:04.840 --> 02:09.200
‫هر بار که آدم چشم‌هاش رو می‌بنده،
‫یه صحنه از اون شب رو می‌بینه.

02:11.120 --> 02:14.240
‫انگار دوباره برگشته
‫به وحشتناک‌ترین لحظه‌ای که...

02:14.320 --> 02:16.600
‫تا حالا با خانواده‌اش
‫تجربه کرده.

02:19.680 --> 02:21.360
‫خدایا، چی‌کار کردم؟

02:30.560 --> 02:32.280
‫[ژانویه ۲۰۱۲]

02:32.280 --> 02:34.880
‫قبلاً اروپا رفته بودیم،
‫ولی هیچ‌وقت با هم نرفته بودیم.

02:35.520 --> 02:37.960
‫برای همین این بدون شک طولانی‌ترین
‫سفر مشترکمون بود...

02:38.040 --> 02:39.800
‫و دورترین جایی
‫که با هم می‌رفتیم.

02:39.920 --> 02:43.200
‫دخترمون، لیلا، ۱۴ ماهش بود.

02:43.720 --> 02:46.120
‫برای همین حس کردیم
‫فرصت خوبیه...

02:46.160 --> 02:48.600
‫تا یه سفر بزرگ و حسابی
‫با هم بریم.

02:48.720 --> 02:53.120
‫مطمئنم یه چمدون پر از اسباب‌بازی،
‫پوشک و دستمال‌ مرطوب جمع کردیم،

02:53.200 --> 02:55.560
‫خلاصه همه‌چیز برداشته بودیم.
‫کلی وسیله همراهمون بود.

02:56.280 --> 03:01.400
‫قرار بود بریم پاریس،
‫سوئیس، ونیز و بارسلونا.

03:01.440 --> 03:04.240
‫در نهایت هم، سفرمون توی
‫یه کشتی تفریحی تموم می‌شد.

03:04.840 --> 03:08.160
‫آره، فکر کنم دلیل اصلی
‫انتخاب این سفر هم همین بود.

03:08.240 --> 03:10.720
‫کلی عکس و فیلم گرفتیم...

03:10.800 --> 03:13.040
‫و خاطره‌های
‫معرکه‌ای ساختیم.

03:15.000 --> 03:17.040
‫همیشه دلم می‌خواست
‫برم ایتالیا.

03:19.120 --> 03:21.800
‫این اولین مورد
‫در لیست آرزوهام بود،

03:22.280 --> 03:26.080
‫ولی اصلاً نمی‌دونستم قراره
‫سوار کشتی تفریحی بشم.

03:26.680 --> 03:30.200
‫هنوز اون بخش رو بهش نگفته بودم.
‫فقط قضیه‌ی ایتالیا رو بهش گفتم،

03:30.280 --> 03:32.880
‫چون کشتی تفریحی قرار بود
‫یه سورپرایز ویژه باشه.

03:35.520 --> 03:39.880
‫اون موقع حدوداً سه سالی
‫بود که با هم قرار می‌ذاشتیم.

03:40.000 --> 03:44.160
‫برنامه‌ام این بود که بالاخره
‫یه جا ازش خواستگاری کنم.

03:44.200 --> 03:46.120
‫وقتی آدم می‌خواد از کسی
‫خواستگاری کنه،

03:46.160 --> 03:48.840
‫دلش می‌خواد رمانتیک‌ترین جایی رو
‫که می‌تونه پیدا کنه، انتخاب کنه...

03:49.000 --> 03:52.600
‫و توی این سفر هم جاهای زیادی
‫برای انتخاب وجود داشت.

03:53.880 --> 03:56.400
‫این قرار بود همون لحظه‌ای بشه
‫که همه‌چیز جفت‌وجور می‌شه.

03:59.000 --> 04:02.080
‫مگه می‌تونه بگه نه؟
‫اگه یه جای بی‌نظیر درخواست کنیم؟

04:02.200 --> 04:04.680
‫هر کسی بخواد این کار رو بکنه،
‫همین فکر رو می‌کنه، مگه نه؟

04:06.640 --> 04:07.960
‫وقتی رسیدم،

04:08.040 --> 04:13.400
‫از عظمت و بزرگی
‫کشتی متحیر شدم.

04:15.440 --> 04:17.480
‫اون موقع ۱۷ سالم بود.

04:17.520 --> 04:22.960
‫مامانم می‌خواست تولد
‫۵۰ سالگیش رو جشن بگیره.

04:25.720 --> 04:28.880
‫برای من،
‫نامزد اون موقعیم...

04:28.920 --> 04:32.120
‫و صمیمی‌ترین دوست دوران بچگیش،
‫لوئیزا، جا رزرو کرد.

04:33.640 --> 04:37.520
‫از وقتی خیلی کوچیک بودم،
‫همه‌کار رو با هم انجام می‌دادیم.

04:38.320 --> 04:43.280
‫حدوداً هفت سالم بود
‫که معلوم شد سرطان داره.

04:44.880 --> 04:47.800
‫ولی چند ماه قبل از سفرمون،

04:47.880 --> 04:50.320
‫سرطانش بهبود پیدا کرده بود.

04:50.440 --> 04:55.720
‫این هم بدون شک یه دلیل بزرگ دیگه
‫برای جشن گرفتن تولدش بود.

04:55.920 --> 04:57.840
‫[کوستا کونکوردیا]

04:58.080 --> 05:01.920
‫اولین کاری که کردیم،
‫گشتن توی... توی کشتی بود.

05:05.000 --> 05:08.800
‫می‌دونستم قراره بزرگ‌ترین کشتی‌ای
‫باشه که تا حالا به عمرم دیدم.

05:09.280 --> 05:12.600
‫هنوز اولین باری که پا
‫گذاشتم توی کشتی رو یادمه...

05:12.680 --> 05:16.480
‫و از این‌که چقدر همه‌چیز مجلل بود،
‫حسابی ماتم برده بود.

05:18.280 --> 05:21.960
‫خیلی مجلل بود.
‫همه‌جا پر از لوستر بود.

05:22.520 --> 05:24.240
‫انگار همه‌چیز یا...

05:24.280 --> 05:25.920
‫از طلا ساخته شده بود،
‫یا شیشه یا مرمر.

05:25.960 --> 05:27.720
‫یه جورایی شبیه
‫ایتالیای قدیم بود.

05:27.800 --> 05:31.000
‫خب، همه‌چیز برق
‫می‌زد و بی‌نقص بود.

05:32.920 --> 05:35.840
‫موقع رزرو کردن،
‫دقیقاً نمی‌دونستم کدوم اتاق گیرم میاد.

05:36.720 --> 05:38.800
‫اون زمان،
‫هزینه‌ی سفر خیلی بالا بود...

05:38.840 --> 05:40.800
‫و منم یه... یه دانشجو بودم.

05:41.440 --> 05:45.320
‫ولی تمام تلاشش رو کرد تا بهترین
‫اتاقی رو که می‌شد، برامون بگیره.

05:49.800 --> 05:51.920
‫خیلی خوشحال بودم چون
‫اتاقمون بالکن داشت...

05:51.960 --> 05:53.640
‫و چشم‌انداز خیلی
‫قشنگی داشتیم.

05:53.760 --> 05:56.120
‫رفتیم روی بالکن...

05:56.160 --> 05:58.000
‫و نیک اشاره کرد و گفت:

05:58.080 --> 06:04.000
‫«ببین، یکی دو طبقه پایین‌تر
‫از ما قایق‌های نجاتن.»

06:04.120 --> 06:05.960
‫قایق‌های نجات.

06:06.080 --> 06:08.680
‫و با خودم گفتم: «خب،
‫بذار یه عکس ازشون بگیرم.»

06:12.200 --> 06:14.680
‫هیچ‌وقت سوار کشتی
‫تفریحی نشده بودم...

06:14.760 --> 06:19.320
‫و گفتم: «خب،
‫فرض کن اتفاقی مثل تایتانیک بیفته...»

06:19.320 --> 06:21.120
‫و منم گفتم: «اصلاً
‫شبیه تایتانیک نمی‌شه.

06:21.120 --> 06:21.840
‫قراره عالی باشه.

06:21.880 --> 06:22.880
‫قبلاً هم سوار
‫کشتی تفریحی شدم.

06:22.920 --> 06:24.760
‫معرکه‌ست. عاشقش می‌شی.»

06:25.280 --> 06:29.960
‫[جمعه، ۱۳ ژانویه]

06:30.120 --> 06:32.960
‫بچه‌ها، به سرتون نزنه
‫از اینجا دور بشین!

06:33.160 --> 06:35.800
‫[یکی از خدمه: مسافرینِ حاضر
‫در کشتی: ۳۲۰۸]

06:35.840 --> 06:37.160
‫[۳۲۰۸]

06:37.520 --> 06:40.640
‫[خدمه: ۱۰۲۳ - ۱۰۲۳]

06:42.280 --> 06:46.880
‫اولین باری که سوار کشتی شدیم،
‫واقعاً معرکه بود.

06:46.960 --> 06:48.480
‫یکی رو دیدیم که
‫ازمون پرسید...

06:48.480 --> 06:50.600
‫بقیه‌ی هفته می‌خوایم
‫چی‌کار کنیم.

06:50.720 --> 06:53.800
‫یه روز رو برای حوضچه‌ی آب گرم هماهنگ کردیم
‫و خیلی هیجان‌انگیز بود، مگه نه؟

06:53.920 --> 06:55.280
‫همه‌چیز داشت خیلی
‫سریع پیش می‌رفت.

06:55.360 --> 06:57.520
‫تازه رسیده بودیم به اتاقمون
‫و داشتیم دور می‌زدیم.

06:58.000 --> 07:01.040
‫همین‌طور که راه می‌رفتیم،
‫از همه‌چیز عکس می‌گرفتم.

07:04.240 --> 07:06.600
‫یکی از ویژگی‌های معرکه‌ی سفر
‫با کشتی تفریحی اینه که...

07:06.720 --> 07:10.560
‫همه‌چیز رو برای آدم فراهم می‌کنه.

07:10.600 --> 07:13.120
‫پس برای من،
‫به‌خصوص به‌عنوان مادری که تازه بچه‌دار شده،

07:13.200 --> 07:15.120
‫کار خیلی راحت شده بود.

07:15.240 --> 07:17.480
‫بی‌نهایت رستوران مختلف داشت،

07:17.560 --> 07:20.800
‫سالن‌های تئاتر،
‫نمایش‌ها و کافه.

07:20.840 --> 07:23.280
‫واقعاً تنها سختیش این بود
‫که چطور وقتمون رو بگذرونیم،

07:23.360 --> 07:25.280
‫چون کلی انتخاب مختلف داشتیم.

07:25.400 --> 07:29.640
‫یه بستنی‌فروشی رو یادمه که
‫می‌شد خودمون معجون درست کنیم...

07:29.720 --> 07:31.560
‫و فکر کنم ۲۴ ساعته باز بود،

07:31.600 --> 07:33.720
‫هر وقت دلمون می‌خواست
‫می‌تونستیم بستنی بخوریم.

07:36.600 --> 07:39.280
‫اون حوالی سریال مردگان
‫متحرک خیلی معروف شده بود،

07:39.360 --> 07:40.960
‫برای همین ما همیشه
‫یه بازی می‌کردیم.

07:41.000 --> 07:43.200
‫که: «اگه زامبی‌ها حمله کنن،
‫کجا پناه می‌بریم...

07:43.320 --> 07:46.680
‫و از چه سلاحی برای مبارزه
‫یا فرار استفاده می‌کنیم؟»

07:46.760 --> 07:49.360
‫یا «کجا می‌ری؟ از این طرف
‫فرار می‌کنی یا اون طرف؟»

07:49.400 --> 07:50.800
‫و اگه زامبیِ کُندی باشه،

07:50.840 --> 07:53.160
‫سلاحی که می‌تونی
‫باهاش جلوش رو بگیری، کجاست؟

07:53.280 --> 07:55.200
‫اولین باری که این بازی رو
‫باهام راه انداخت،

07:55.240 --> 07:57.480
‫بهش گفتم: «نمی‌دونم.

07:57.520 --> 07:59.480
‫اصلاً حواسم نبود.»

07:59.520 --> 08:01.160
‫- اونم گفت: «اشتباه کردی!»
‫- دقیقاً.

08:01.240 --> 08:02.480
‫- دقیقاً.
‫- «اشتباه کردی!»

08:02.480 --> 08:04.080
‫«همین‌جا بود که خراب کردی.»

08:04.080 --> 08:09.640
‫کم‌کم شروع کردم به این‌که
‫واقعاً به اطرافم دقت کنم.

08:11.840 --> 08:13.560
‫غروب زیبایی بود.

08:13.640 --> 08:16.880
‫هوا صاف بود، یه‌کم سرد بود،
‫چون توی ژانویه بودیم.

08:17.000 --> 08:20.120
‫ولی، یه غروب آروم بود،
‫مثل بقیه‌ی غروب‌ها.

08:22.400 --> 08:25.400
‫من حدود ۴۳ سال با شرکت
‫کوستا کار کردم.

08:25.880 --> 08:27.680
‫توی کشتی آدم همیشه
‫مشغول کاره.

08:28.200 --> 08:31.960
‫کریسمس، سال نو،
‫عید پاک، شنبه و یکشنبه.

08:33.040 --> 08:35.600
‫توی کشتی بیشتر از خونه‌ی
‫خودم احساس راحتی می‌کردم.

08:39.280 --> 08:43.840
‫حدود ۸۰۰ نفر زیر دست من توی کشتی
‫کوستا کونکوردیا کار می‌کردن.

08:48.440 --> 08:52.400
‫چهار ماه بود که به‌عنوان
‫اجرا کننده توی کشتی کار می‌کردم.

08:52.520 --> 08:55.120
‫اون زمان،
‫واقعاً شغل رویاییم بود.

08:55.200 --> 08:57.960
‫درست مثل بهشت روی زمین بود.

08:58.040 --> 09:01.720
‫دور دنیا رو می‌گشتم.
‫در بهترین وضعیت بدنی زندگیم بودم.

09:01.760 --> 09:03.280
‫دوست‌های معرکه‌ای داشتم.

09:03.800 --> 09:04.880
‫جادویی بود.

09:09.760 --> 09:12.440
‫از طرف مدیریت کوستا
‫و تمامی کارکنان،

09:12.520 --> 09:15.080
‫خوشحال و مفتخرم که ورودتون رو
‫به کشتی خوش‌آمد بگم.

09:16.200 --> 09:18.360
‫ناخدا اسکتینو رو
‫چند باری دیدم.

09:18.480 --> 09:21.600
‫اولین باری که دیدمش
‫در آسانسور خدمه بود.

09:21.640 --> 09:23.360
‫تنها چیزی که
‫درباره‌اش می‌دونستم...

09:23.440 --> 09:26.240
‫این بود که تازه ناخدای
‫این کشتی شده بود.

09:26.320 --> 09:27.640
‫از سفرتون لذت ببرین.

09:30.360 --> 09:33.280
‫یه بار، مامانم اومده
‫بود دیدنم توی کشتی...

09:33.400 --> 09:35.240
‫و داشت با مامانم
‫حرف می‌زد...

09:35.280 --> 09:36.680
‫و می‌گفت:

09:36.720 --> 09:39.920
‫می‌خواد با یکی از دوست‌هاش
‫بره توی جزیره ماهیگیری،

09:40.000 --> 09:41.200
‫ولی به کسی چیزی نگیم...

09:41.280 --> 09:43.800
‫چون در واقع اجازه‌ی
‫این کار رو نداشت.

09:43.880 --> 09:46.040
‫برای همین با خودمون گفتیم:

09:46.080 --> 09:49.400
‫«عجب، قانون رو دور می‌زنه!»

09:49.640 --> 09:52.360
‫[ساعت ۹ شب]

09:53.080 --> 09:56.720
‫اون شب، حدود ساعت نه،
‫ناخدا بهم زنگ زد.

09:58.640 --> 10:04.120
‫چند روز قبلش،
‫سرپیشخدمت از ناخدا خواسته بود...

10:04.160 --> 10:07.640
‫که موقع عبور از کنار جزیره‌ی
‫جیلیو ادای احترام کنن،

10:07.720 --> 10:11.400
‫چون خواهر و مادرش
‫در اون جزیره زندگی می‌کردن.

10:12.760 --> 10:14.920
‫[عرشه]

10:15.440 --> 10:17.920
‫ازم خواست اگه دوست دارم برم...

10:17.960 --> 10:20.480
‫روی عرشه تا موقع
‫ادای احترام کنارش باشم.

10:22.000 --> 10:24.520
‫به نظر من یه‌کم عجیب بود، چون،

10:25.280 --> 10:28.680
‫شب بود و تاریکی مطلق،
‫چیز زیادی دیده نمی‌شد.

10:28.760 --> 10:31.040
‫ولی، چون تصمیم ناخدا بود،

10:31.080 --> 10:33.520
‫قبول کردیم.

10:34.400 --> 10:35.480
‫ناخدا:‌ سلام

10:35.600 --> 10:37.640
‫خدمه عرشه: ناخدا، چیرو هستم،
‫۹.۵ کیلومتر.

10:37.640 --> 10:40.360
‫ناخدا: ۹/۵ کیلومتر، ۹/۵ کیلومتر.
‫باشه،‌ خیلی‌خب. باشه.

10:40.360 --> 10:42.120
‫خدمه عرشه: تا جزیره‌ی جیلیو
‫فاصله‌ی چندانی نداریم.

10:42.160 --> 10:44.280
‫تا ساعت ۲۱:۴۴ می‌رسیم اون‌جا.

10:48.440 --> 10:51.320
‫اون شب،
‫من و نامزدم، آندریا،

10:51.320 --> 10:55.440
‫تصمیم گرفتیم بریم
‫روی عرشه‌ی استخر.

10:56.040 --> 10:57.960
‫همین که در رو باز کردم،

10:58.480 --> 11:01.520
‫نسیم خنکی رو حس کردم.

11:04.520 --> 11:06.480
‫همه‌جا تاریک بود،

11:06.520 --> 11:10.200
‫ولی با چند تا
‫چراغ روشن شده بود.

11:11.560 --> 11:15.200
‫نورها روی آب برق می‌زدن.

11:16.600 --> 11:19.960
‫خم شدم و داشتم دریا رو
‫نگاه می‌کردم...

11:20.040 --> 11:25.160
‫و آندریا که پشت سرم بود،
‫بغلم کرد.

11:25.680 --> 11:29.280
‫بهم گفت: «حس
‫تایتانیک رو داره.»

11:29.880 --> 11:31.920
‫اون لحظه، من...

11:32.880 --> 11:34.120
‫راستش، من...

11:34.840 --> 11:36.280
‫یه جورایی حس
‫عجیبی پیدا کردم.

11:36.880 --> 11:38.240
‫ولی مسخره‌ست، نه؟

11:38.280 --> 11:44.200
‫برای همین... فقط... آدم اون
‫فکر رو از سرش بیرون می‌کنه.

11:45.640 --> 11:49.520
‫و بعدش، مامانم بهم زنگ زد.

11:49.960 --> 11:51.960
‫گفت: «ما توی رستورانیم.

11:52.160 --> 11:56.560
‫دارن شام رو می‌کشن،
‫پس زودتر بیا پیشمون.»

11:58.800 --> 12:00.840
‫یه جورایی شام مهمی بود،

12:00.880 --> 12:02.840
‫چون نیمه‌شب،

12:02.920 --> 12:05.200
‫تولدش می‌شد.

12:09.280 --> 12:11.320
‫اون شب،
‫شام خیلی خوبی خوردیم.

12:11.360 --> 12:12.800
‫می‌تونی به بابا سلام کنی؟

12:12.920 --> 12:16.840
‫ولی بعد از شام، چون لیلا یک سالش بود،
‫وقت خوابش رسیده بود.

12:16.840 --> 12:18.800
‫برگشتیم به کابین
‫و خوابوندیمش.

12:20.800 --> 12:23.200
‫کارهای همیشگی قبل
‫از خواب رو انجام دادیم.

12:23.320 --> 12:25.200
‫پیژامه‌ام رو پوشیدم.

12:25.240 --> 12:29.000
‫از حمام اومدم بیرون،
‫شلوارکم رو پوشیدم و رفتم توی تخت.

12:29.160 --> 12:30.960
‫و یادمه وقتی دراز کشیدم،

12:30.960 --> 12:34.080
‫بلند گفتم: «هلاک شدم.»

12:34.640 --> 12:36.400
‫خب، روز خیلی طولانی‌ای بود.

12:40.960 --> 12:42.720
‫ناخدا: من سکان رو به دست می‌گیرم.

12:42.840 --> 12:44.400
‫سرعتمون چنده؟

12:44.680 --> 12:46.560
‫خدمه‌ی عرشه: ۱۵.۳ گره.

12:47.040 --> 12:49.120
‫ناخدا: برسونش به ۱۶ گره.

12:54.040 --> 12:56.480
‫همین‌طور که به جزیره
‫نزدیک‌تر می‌شدیم،

12:56.560 --> 12:58.640
‫دیدم که داریم خیلی
‫زیاد نزدیک می‌شیم،

12:58.720 --> 13:02.560
‫برای همین این رو به سرپیشخدمتی
‫که کنارم ایستاده بود گفتم.

13:02.600 --> 13:05.160
‫گفتم: «فکر کنم داریم
‫یه‌کم زیادی نزدیک می‌شیم.»

13:07.360 --> 13:10.360
‫یکهو،
‫ساحل کاملاً نمایان شد.

13:12.640 --> 13:14.320
‫در اون شب خاص،

13:14.360 --> 13:17.240
‫با دوست‌هام،
‫نیم ساعت استراحت داشتیم.

13:17.600 --> 13:21.520
‫با یکی از متصدی‌های کافه
‫که اهل پرو بود، دوست شده بودم،

13:21.800 --> 13:25.680
‫که توی کافه‌ی لوندرا کار می‌کرد،
‫انتهای عرشه ۵،

13:25.720 --> 13:27.880
‫انتهای کشتی بود.
‫و می‌خواستم ببینمش،

13:27.880 --> 13:29.600
‫برای همین به بقیه گفتم...

13:29.640 --> 13:33.200
‫گفتم: «می‌خواید بریم کافه
‫لوندرا یه کاپوچینو بخوریم؟»

13:33.240 --> 13:35.960
‫همه هم گفتن: «آره حتماً، بریم.»

13:37.840 --> 13:39.720
‫ناخدا: ۳۵۰

13:39.760 --> 13:41.240
‫سکان‌دار: ۳۴۰

13:41.280 --> 13:43.000
‫ناخدا: ۳۵۰

13:43.040 --> 13:44.520
‫- به سمت راست.
‫- سکان‌دار: باشه.

13:45.120 --> 13:48.080
‫وگرنه می‌خوریم به صخره‌ها.

13:52.160 --> 13:56.400
‫همین‌طور که کشتی
‫به جزیره نزدیک‌تر می‌شد،

13:57.000 --> 14:01.400
‫چیزی که خیلی متعجبم کرد این بود
‫که کشتی اصلاً سرعتش رو کم نکرد.

14:04.920 --> 14:07.240
‫همون لحظه بود که
‫ترس افتاد به جونم.

14:10.400 --> 14:12.760
‫ناخدا: تمام فرمان به راست.

14:12.800 --> 14:14.360
‫سکان‌دار: تمام فرمان به راست.

14:15.520 --> 14:18.280
‫مانریکو: می‌خواد کشتی رو به گل بنشونه؟

14:20.560 --> 14:22.160
‫ای خدا.

14:24.400 --> 14:26.480
‫سرپیشخدمت بهم گفت: «نه،
‫نگاه کن.

14:26.520 --> 14:29.200
‫ناخدا خودش خوب
‫می‌دونه داره چی‌کار می‌کنه.»

14:29.280 --> 14:31.320
‫ولی حرفش رو تموم نکرد.

14:46.200 --> 14:50.960
‫یه صدایی شنیدم
‫و لرزشی رو حس کردم.

14:51.080 --> 14:51.840
‫برای من،

14:51.880 --> 14:55.840
‫این‌که اتاق داشت کم‌کم کج
‫می‌شد واقعاً دلهره‌آور بود.

14:57.440 --> 14:59.200
‫بدنم کاملاً منقبض شد...

14:59.280 --> 15:01.960
‫و فهمیدم یه جای کار
‫بدجوری می‌لنگه.

15:02.520 --> 15:05.000
‫صدای گوش‌خراش بلندی شنیدیم.

15:06.280 --> 15:11.520
‫بعد اون صدای جیغ‌مانند تبدیل شد
‫به صدای کشیده شدن دو تا چیز روی هم،

15:12.640 --> 15:14.640
‫شنیدن همچین صدایی
‫واقعاً وحشتناک بود.

15:19.680 --> 15:22.360
‫می‌تونید تصور کنید هزار تا
‫بشقاب هم‌زمان با هم بشکنن؟

15:23.240 --> 15:27.040
‫خیلی ترسیده بودم چون
‫صداش خیلی بلند بود.

15:30.480 --> 15:35.240
‫و کل آب جوش داخل دیگ
‫شروع کرد به ریختن.

15:37.640 --> 15:40.240
‫من یکی از ۱۸۰ تا
‫آشپز اونجا بودم.

15:40.440 --> 15:42.360
‫هیچ‌کس نمی‌دونست
‫چه خبر شده.

15:42.440 --> 15:45.760
‫فکر کردم دریا طوفانیه
‫و همه‌چیز درست می‌شه.

15:45.800 --> 15:47.640
‫ولی بعد از چند ثانیه...

15:48.680 --> 15:51.360
‫فهمیدم نه،
‫یه جای کار می‌لنگه.

15:53.320 --> 15:55.280
‫خدمه‌ی عرشه: چی‌کار کرده؟

15:56.960 --> 15:59.720
‫ناخدا: درهای آب‌بند عقب کشتی رو ببندید.

15:59.960 --> 16:02.800
‫خدمه‌ی عرشه: تمام درهای آب‌بند
‫عقب کشتی رو ببندید.

16:04.280 --> 16:06.280
‫ناخدا: خدایا، چی‌کار کردم؟

16:12.280 --> 16:14.000
‫برگشتم و دیدم...

16:14.120 --> 16:18.040
‫که کشتی از سمت چپ
‫به صخره‌ها برخورد کرده.

16:19.120 --> 16:24.000
‫به وضوح می‌شد دید که آب
‫داره وارد بدنه‌ی کشتی می‌شه.

16:24.920 --> 16:27.120
‫ناخدا: ولی به کجا برخورد داشتیم؟

16:27.360 --> 16:30.200
‫مانریکو: یه صخره. که بالای آب هم هست.

16:30.680 --> 16:32.600
‫ناخدا: وسط کشتی.

16:32.920 --> 16:34.680
‫خدمه‌ی عرشه:‌ وسط کشتی.

16:35.440 --> 16:39.800
‫همه‌مون شوکه شده بودیم
‫و نمی‌تونستیم تکون بخوریم.

16:41.840 --> 16:43.440
‫آروم باشید.

16:43.520 --> 16:45.840
‫- بهتره بشینید.
‫- بشینیم؟

16:45.880 --> 16:47.160
‫- بشینیم؟
‫- آره.

16:50.840 --> 16:53.120
‫همه بدجوری ترسیده بودن.

16:53.840 --> 16:57.440
‫منم داشتم به مامانم نگاه
‫می‌کردم که درست روبه‌روم بود.

16:57.520 --> 17:02.240
‫بهم نگاه کرد و گفت:
‫«چیزی نیست.

17:02.360 --> 17:03.560
‫همه‌چیز مرتبه.»

17:05.280 --> 17:07.320
‫داشت تمام تلاشش رو
‫می‌کرد تا...

17:07.440 --> 17:11.240
‫بهم نشون بده اتفاق
‫بدی نیفتاده،

17:11.280 --> 17:13.960
‫ولی خودم می‌دونستم
‫که افتاده.

17:18.520 --> 17:22.120
‫فقط همون‌جا وایستاده بودیم و منتظر
‫بودیم ببینیم باید چی‌کار کنیم.

17:23.600 --> 17:27.480
‫خیلی زود، دیگه هیچ
‫حسی نداشتم...

17:27.520 --> 17:30.120
‫و به نیکلاس نگاه
‫کردم و گفت:

17:30.840 --> 17:34.240
‫«باید از اینجا بریم،
‫همین الان باید بریم»

17:36.320 --> 17:39.040
‫گفت: «شنیدی؟ حسش کردی؟»

17:39.600 --> 17:40.880
‫واقعاً وحشت کرده بودم...

17:41.880 --> 17:46.000
‫و بدنم انگار رفت
‫توی حالت واکنش به بحران.

17:46.920 --> 17:49.720
‫خب،
‫بهم می‌گفتن آدم بی‌احساسی‌ام،

17:50.240 --> 17:52.960
‫ولی اون لحظه،
‫فقط بحث بقا بود...

17:53.000 --> 17:56.080
‫و این‌که سعی کنم خونواده‌ام رو
‫از این وضعیت نجات بدم.

17:57.920 --> 17:59.960
‫سر مگان داد زدم.
‫گفتم: «بچه رو بردار.»

18:00.040 --> 18:01.240
‫گفتم: «باید بریم.»

18:03.560 --> 18:05.640
‫وقتی دیدم اون‌طوری
‫واکنش نشون داد،

18:05.720 --> 18:08.040
‫بلافاصله دلم هِری ریخت.

18:08.120 --> 18:12.080
‫لیلا رو از توی گهواره‌اش،
‫وسط خواب عمیقش برداشتم.

18:12.200 --> 18:15.040
‫اون موقع،
‫پستونکش رو برنداشته بودم.

18:15.040 --> 18:17.800
‫بلافاصله شروع
‫کرد به گریه کردن.

18:19.440 --> 18:22.120
‫یه شلوار جین پوشیدم،
‫ولی همین بود.

18:22.160 --> 18:25.880
‫پیراهن تنم نبود.
‫مگان لیلا رو توی بغلش داشت.

18:25.960 --> 18:28.320
‫و از در زدیم بیرون.

18:31.640 --> 18:34.280
‫به محض این‌که
‫برخورد اتفاق افتاد،

18:34.360 --> 18:37.680
‫اولین فکرم این بود که
‫برم ببینم پایین چی شده.

18:37.720 --> 18:40.000
‫و نزدیک موتورخونه،

18:40.120 --> 18:43.520
‫سرمهندس اومد بیرون،
‫کاملاً آشفته و ترسیده.

18:43.600 --> 18:45.680
‫بهم گفت پایین فاجعه‌ست،

18:45.720 --> 18:47.640
‫آب با تمام قدرت
‫داره وارد می‌شه.

18:47.920 --> 18:49.440
‫احساس درماندگی می‌کردم.

18:50.560 --> 18:53.120
‫ناخدا: سرمهندس رو بیار پشت خط لطفاً.

18:54.640 --> 18:59.000
‫خدمه‌ی عرشه: سرمهندس رو بیارید،
‫ناخدا می‌خواد در مورد اقدامات اضطراری صحبت کنه.

19:01.600 --> 19:03.520
‫سرمهندس:‌ پمپ‌ها رو روشن کنید.

19:06.520 --> 19:08.960
‫خدمه‌ی عرشه:‌ ناخدا، سرمهندس
‫پشت خطه.

19:09.000 --> 19:10.880
‫ناخدا: ولی آبی هم میاد تو؟

19:11.000 --> 19:13.880
‫سرمهندس: چجورم میاد.
‫الان دارم می‌رم پایین.

19:13.880 --> 19:15.080
‫ناخدا: ولی کجا؟

19:15.120 --> 19:17.480
‫سرمهندس: سمت چپ، دارم
‫می‌رم پایین که چک کنم.

19:17.520 --> 19:19.280
‫ناخدا: ولی کجای سمت چپ؟

19:19.280 --> 19:20.600
‫سرمهندس: موتورخونه.

19:20.640 --> 19:22.600
‫ناخدا: ولی خیلی آبه؟

19:22.720 --> 19:25.040
‫سرمهندس: کلی آب هست.
‫نمی‌شه رفت پایین.

19:25.120 --> 19:26.560
‫ناخدا: از طرف دیگه می‌ریم پایین.

19:26.560 --> 19:30.000
‫یه لحظه وقت بده. پمپ‌ها رو راه می‌ندازیم.
‫در جریانت می‌ذارم، ناخدا.

19:30.000 --> 19:31.520
‫ناخدا: باشه، باشه.

19:31.520 --> 19:34.040
‫سرمهندس: بیاید اینجا.
‫پمپ‌های اضطراری رو راه بندازید.

19:34.800 --> 19:37.960
‫تا کارگاه هم آب نفوذ کرده.

19:38.440 --> 19:41.640
‫ناخدا: پس داریم غرق می‌شیم؟
‫نمی‌فهمم.

19:46.800 --> 19:49.520
‫از در زدیم بیرون
‫و رفتیم توی راهرو.

19:49.640 --> 19:52.760
‫فکر می‌کردم کشتی قراره
‫آروم‌آروم کج بشه...

19:52.840 --> 19:56.440
‫و توی ذهنم، فقط یه مسابقه بود
‫برای رسیدن به عرشه قایق‌های نجات.

19:57.640 --> 20:02.040
‫برای همین با تمام سرعت شروع
‫کردیم به بالا رفتن از پله‌ها،

20:02.080 --> 20:04.240
‫مگان و بچه هم پشت سرم بودن.

20:08.440 --> 20:11.600
‫آدرنالین شروع کرد به ترشح.
‫وحشت داشت بهم غلبه می‌کرد.

20:12.920 --> 20:15.480
‫لیلا تمام مدت
‫گریه می‌کرد.

20:16.040 --> 20:17.920
‫دو تا دو تا پله‌ها رو
‫بالا می‌رفتیم...

20:17.960 --> 20:20.240
‫و من بچه رو بغل کرده بودم،
‫سعی می‌کردم عقب نمونم.

20:20.840 --> 20:22.160
‫داشتم تقلا می‌کردم.

20:22.240 --> 20:24.200
‫حالم داشت به هم می‌خورد.

20:25.400 --> 20:27.480
‫گفتم: «فکر کنم
‫الان بالا میارم.»

20:28.000 --> 20:29.960
‫جان گفت: «فقط بالا بیار
‫و به دویدن ادامه بده.

20:30.040 --> 20:31.440
‫فقط واینستا. ادامه بده.»

20:37.200 --> 20:40.680
‫رسیدیم به عرشه‌ی طبقه چهارم،
‫جایی که قایق‌های نجات بودن.

20:40.800 --> 20:43.920
‫و یه زوجی بودن که جلیقه‌های
‫نجات رو به همه می‌دادن.

20:44.280 --> 20:46.840
‫در اون برهه،
‫فقط چند نفر بودیم...

20:46.880 --> 20:49.520
‫و یه جور کرختیِ ناشی از اضطرابی
‫داشتیم...

20:49.560 --> 20:51.480
‫چون هیچ‌کس به آدم
‫اطلاعات نمی‌داد.

20:52.080 --> 20:55.360
‫هیچ‌کس بهمون
‫نمی‌گفت چی‌کار کنیم.

20:57.360 --> 20:59.720
‫و درست همون موقع،
‫چراغ‌ها خاموش شدن.

21:07.800 --> 21:09.320
‫همه‌جا تاریکی مطلق شد.

21:12.160 --> 21:14.960
‫یهو از مگان و لیلا جدا شدم.

21:18.440 --> 21:20.760
‫نمی‌دونم سه تا پله
‫فاصله بود یا ۱۳ تا،

21:20.840 --> 21:22.480
‫ولی دیگه کنارم نبودن.

21:23.880 --> 21:25.080
‫خیلی ترسیده بودم...

21:25.160 --> 21:27.120
‫و یادمه داشتم فریاد
‫می‌زدم و صداش می‌کردم:

21:27.160 --> 21:28.520
‫«جان! جان!»

21:31.000 --> 21:34.200
‫فریاد می‌زدیم و از روی
‫صدا هم رو پیدا می‌کردیم.

21:35.720 --> 21:37.480
‫انگار یه قرن گذشت.

21:40.880 --> 21:42.840
‫وقتی بالاخره به هم رسیدیم،
‫یادمه گفتم:

21:42.960 --> 21:46.600
‫«فقط کمر شلوار
‫جینم رو بگیر و ول نکن.»

21:47.360 --> 21:51.480
‫لیلا توی بغلم بود و همچنان
‫پله‌ها رو دو تا دو تا بالا می‌رفتم.

21:55.800 --> 21:58.760
‫سرمهندس با من اومد
‫به عرشه‌ی فرماندهی.

21:58.760 --> 22:01.760
‫اون و ناخدا اسکتینو
‫نقشه کشتی رو باز کردن...

22:01.800 --> 22:07.280
‫تا ببینن کشتی واقعاً
‫چه صدماتی دیده.

22:09.320 --> 22:12.200
‫ناخدا: فقط می‌خوام بدونم
‫اون صخره‌ی وامونده کجا بود.

22:14.120 --> 22:15.960
‫هیچ هشداری نبود.

22:17.960 --> 22:21.840
‫در عرشه فرماندهی،
‫صدای ضربه زیاد حس نشد،

22:23.160 --> 22:27.120
‫در حالی که اونایی که
‫در رستوران بخش عقبی کشتی بودن،

22:27.200 --> 22:32.600
‫شدت کامل برخورد رو
‫با تمام وجود حس کردن.

22:35.240 --> 22:37.040
‫خدمه‌ی عرشه: عرشه؟

22:37.080 --> 22:39.960
‫کافه‌ی لوندرا: بله، خوسه هستم
‫از کافه‌ی لوندرا.

22:40.320 --> 22:44.640
‫می‌شه لطفاً اعلامیه بدید که همه چیز
‫زیر نظره و همه چیز مرتبه؟

22:44.680 --> 22:47.360
‫مسافرها خیلی دلواپس شدن.

22:51.160 --> 22:54.080
‫خدمه‌ی عرشه: اعلامیه می‌دیم.
‫تا موقع،

22:54.360 --> 22:56.920
‫بگیم یه قطعی برق بوده.

22:56.920 --> 22:58.840
‫باشه، بگو. قطعی برق.

23:02.960 --> 23:05.000
‫مسافرین گرامی،
‫لطفاً توجه کنید.

23:05.040 --> 23:06.720
‫من از طرف ناخدا
‫با شما صحبت می‌کنم.

23:06.880 --> 23:08.600
‫در حال حاضر با خاموشی
‫مواجه شدیم...

23:08.640 --> 23:10.200
‫چون سیستم برق
‫دچار اختلال شده.

23:10.280 --> 23:12.360
‫فعلاً اوضاع تحت کنترله...

23:12.400 --> 23:15.200
‫و تکنسین‌های ما سعی
‫دارن مشکل رو برطرف کنن.

23:15.240 --> 23:18.640
‫به‌محض دریافت اطلاعات جدید،
‫شما رو در جریان می‌ذاریم.

23:19.760 --> 23:22.360
‫همین‌طور مدام پشت
‫بلندگو می‌گفتن:

23:22.400 --> 23:25.120
‫«نگران نباشید،
‫همه‌چیز مرتبه.

23:25.160 --> 23:27.360
‫- برگردید به اتاق‌هاتون.»
‫- «برگردید به اتاق‌هاتون.»

23:28.160 --> 23:31.200
‫اطلاعیه‌ای رو از طرف
‫ناخدا اعلام کردیم.

23:31.280 --> 23:34.400
‫خواهشمندیم به کابین‌های
‫خودتون برگردید.

23:34.960 --> 23:38.520
‫یک‌سره با خودم می‌گفتم:
‫«عمراً برگردم به اتاقم.»

23:38.560 --> 23:41.560
‫- به هیچ وجه.
‫- محاله.

23:41.600 --> 23:43.880
‫راستش رو بگم، حتی مطمئن نبودم اون موقع
‫بتونم اتاقم رو...

23:43.920 --> 23:44.840
‫پیدا کنم.

23:45.560 --> 23:47.520
‫همین‌طور که داشتم
‫می‌رفتم پایین،

23:47.600 --> 23:51.080
‫می‌دیدم که مسافرها
‫خیلی ترسیدن...

23:51.160 --> 23:53.840
‫و ازم می‌پرسن
‫چه اتفاقی افتاده.

23:54.600 --> 23:58.040
‫منم برای این‌که حرف
‫ناخدا رو خراب نکنم،

23:58.160 --> 24:00.840
‫نمی‌تونستم چیز
‫دیگه‌ای بهشون بگم...

24:00.880 --> 24:03.040
‫چون فقط اوضاع رو
‫خراب‌تر می‌کردم.

24:03.720 --> 24:06.080
‫دست‌بسته بودن،
‫مشکل اصلی همین بود.

24:13.480 --> 24:16.000
‫نمی‌دونستیم چه خبره.

24:17.200 --> 24:20.560
‫هر اعلامیه‌ای صادر می‌شد،
‫باور می‌کردیم.

24:21.200 --> 24:23.840
‫شنیدیم که خب،
‫یه نقص فنی جزئی وجود داره.

24:24.440 --> 24:28.160
‫حرف ناخدا هرچی که بود،
‫حرف آخر به حساب می‌اومد.

24:29.400 --> 24:34.160
‫شنیدم که سرآشپز می‌گفت: «هیچ‌کس تکون نخوره.
‫تکون نخورید.

24:34.200 --> 24:38.880
‫همون‌جا که هستید بمونید
‫و برای سرو شام آماده بشید.»

24:44.720 --> 24:48.440
‫به نظر کلی طول کشید تا
‫بالاخره برق‌ها برگشت.

24:49.080 --> 24:51.400
‫همچنان داشتیم از پله‌ها
‫می‌دویدیم به سمت بالا.

24:52.280 --> 24:54.440
‫و بعد بالاخره
‫وارد شدیم به...

24:54.480 --> 24:56.640
‫عرشه‌ای که قایق‌های
‫نجات اونجا بودن.

25:02.120 --> 25:04.800
‫صدها نفر آدم،
‫شونه به شونه‌ی هم وایستاده بودن.

25:05.320 --> 25:07.880
‫آدم با موجی از وحشت
‫و اضطراب روبه‌رو می‌شد.

25:09.600 --> 25:11.400
‫مردم داد می‌زدن،
‫جروبحث می‌کردن...

25:11.440 --> 25:14.000
‫و می‌خواستن سر دربیارن
‫باید چی‌کار کنن و چه خبره.

25:15.480 --> 25:17.080
‫تمام خدمه هم می‌گفتن:

25:17.120 --> 25:20.720
‫«یه مشکل برقی پیش اومده.
‫نیازی به تخلیه‌ی کشتی نیست.»

25:22.080 --> 25:24.960
‫لیلا توی بغلم بود
‫و همچنان گریه می‌کرد.

25:26.520 --> 25:28.040
‫تازه مادر شده بودم،

25:28.080 --> 25:31.120
‫برای همین اوضاع
‫از دستم خارج شده بود و...

25:31.840 --> 25:34.320
‫راهی نداشتم تا آرومش کنم...

25:35.280 --> 25:39.760
‫تمام تمرکزم فقط روی مراقبت
‫و آروم کردن بچه‌ام بود.

25:42.440 --> 25:46.280
‫دیدن و شنیدن دست‌وپا زدن‌های
‫مگان واقعاً برام سخت بود.

25:50.080 --> 25:54.320
‫یادمه اون لحظه زل زدم
‫توی چشم‌های جان...

25:54.880 --> 25:57.400
‫و گفتم: «می‌خوام
‫از این کشتی پیاده بشم.»

25:59.160 --> 26:01.280
‫خدمه‌ی عرشه: دو جاست،‌ مگه نه؟

26:01.320 --> 26:02.960
‫آب به دو اتاقک زده.

26:04.320 --> 26:09.200
‫در اون بلبشوی بی‌پایان
‫و سردرگمی همگانی،

26:09.240 --> 26:11.760
‫ناخدا مدام
‫پشت تلفن با هماهنگ‌کننده‌ی...

26:11.800 --> 26:14.560
‫بحران شرکت صحبت می‌کرد.

26:15.520 --> 26:17.840
‫ناخدا خطاب به هماهنگ‌کننده‌ی بحران کشتی‌های کوستا:
‫اتاقک‌ها عملاً پر از آب شدن.

26:17.880 --> 26:20.280
‫خراب کردم. خب؟
‫کل کشتی پر از آب شده.

26:20.280 --> 26:22.600
‫ولی در حال غرق شدن نیستیم.
‫در حال غرق شدن نیستیم.

26:23.240 --> 26:26.000
‫یه‌کم دیگه، لنگر می‌ندازم.
‫همین‌جا مستقر می‌شیم.

26:26.040 --> 26:29.080
‫بعد یه سری کشتی یدک‌کش می‌خوایم
‫و یه نفر که ما رو ببره.

26:30.280 --> 26:32.920
‫حقیقت رو نگفتن،
‫چون به نظر من،

26:32.960 --> 26:38.560
‫ناخدا خودش هم
‫کاملاً وحشت‌زده شده بود.

26:38.640 --> 26:42.680
‫نمی‌تونست بفهمه
‫چه اتفاقی افتاده.

26:47.680 --> 26:50.600
‫[رستوران میلانو، عرشه‌ی ۴]

26:55.680 --> 26:57.320
‫توی رستوران،

26:57.400 --> 27:03.480
‫به خدمه نگاه کردیم تا
‫ببینیم باید چی‌کار کنیم،

27:03.520 --> 27:06.560
‫ولی اون‌ها خودشون
‫وحشت‌زده به نظر می‌رسیدن.

27:13.760 --> 27:17.600
‫بعد بالاخره گارسون‌ها بهمون
‫گفتن بریم به عرشه‌ی استخر.

27:18.160 --> 27:21.720
‫همه هجوم بردن،

27:21.800 --> 27:24.480
‫چون همه ترسیده بودن
‫و دست‌وپاشون رو گم کرده بودن.

27:27.080 --> 27:29.880
‫لطفاً از اون طرف خارج بشید.
‫از اون طرف خارج بشید.

27:34.000 --> 27:37.880
‫کلی ظرف و ظروف شکسته
‫روی زمین ریخته بود،

27:37.920 --> 27:40.760
‫ما هم لباس‌های رسمی
‫شام رو پوشیده بودیم،

27:40.840 --> 27:43.200
‫برای همین کفش
‫پاشنه‌بلند پامون بود.

27:44.720 --> 27:47.960
‫ولی بالاخره رسیدیم
‫به عرشه‌ی استخر...

27:48.720 --> 27:51.960
‫و یادمه از پنجره
‫بیرون رو نگاه کردم.

27:52.480 --> 27:54.240
‫جزیره جیلیو رو دیدم.

27:55.240 --> 27:57.600
‫ببینید، ساحل اون‌جاست.
‫مشکلی نیست.

27:57.640 --> 28:01.480
‫ببین، آلیس،
‫اونجا خشکیه. رسیدیم!

28:02.600 --> 28:05.200
‫می‌تونستیم چراغ‌ها رو ببینیم.

28:05.280 --> 28:08.200
‫می‌تونستیم... خب،
‫بندر رو ببینیم.

28:09.280 --> 28:15.120
‫برای همین گفتم: «آخیش، خب،
‫ما که درست... بغل خشکی هستیم،

28:15.160 --> 28:18.040
‫پس مشکلی نیست.
‫بخیر می‌گذره.»

28:19.480 --> 28:21.480
‫خیلی از مردم
‫خیالشون راحت شد...

28:22.080 --> 28:24.080
‫و مشکل هم دقیقاً
‫همین‌جا بود.

28:24.160 --> 28:26.520
‫بی‌خیال قضیه شدیم.

28:27.360 --> 28:29.800
‫سرمهندس: ژنراتورهای دیزلی رو روشن کنید.

28:29.800 --> 28:31.080
‫خدمه‌ی عرشه:‌ برق قطع شده.

28:31.080 --> 28:33.800
‫سرمهندس: احتراق دیزل به هیچی
‫وابسته نیست.

28:33.920 --> 28:35.480
‫این‌جا همه چی از دست رفته.

28:35.640 --> 28:37.800
‫پنل الکترونیکی. همه چیز.

28:38.520 --> 28:42.240
‫دیزل راه نمیفته. می‌رم طبقه بالا
‫ببینم چرا راه نمیفته.

28:48.400 --> 28:51.920
‫سه تا آشپز توی آسانسور
‫گیر افتاده بودن.

28:51.960 --> 28:56.400
‫داد و فریاد می‌کردن
‫و به در آسانسور می‌کوبیدن.

28:59.440 --> 29:00.880
‫چهار نفر رفتن اونجا.

29:01.680 --> 29:05.400
‫و در رو به زور باز کردیم
‫و آوردیمشون بیرون.

29:11.440 --> 29:15.200
‫پشت عرشه ۵، کشتی داشت
‫بیشتر و بیشتر کج می‌شد.

29:17.000 --> 29:20.080
‫یادمه با خودم فکر کردم:
‫«نباید اینجا بمونم.

29:20.160 --> 29:22.320
‫باید از این کشتی
‫برم بیرون.»

29:25.760 --> 29:29.720
‫همین‌طور که داشتم توی راهرو می‌رفتم،
‫رئیسم رو دیدم.

29:30.240 --> 29:32.640
‫من رو دید و گفت:
‫«کجا داری می‌ری؟»

29:32.760 --> 29:34.720
‫گفتم: «دارم می‌رم
‫به ایستگاه نجاتم.»

29:34.760 --> 29:36.000
‫گفت: «نه، نمی‌ری.

29:36.120 --> 29:38.040
‫برمی‌گردی توی
‫سالن انتظار…

29:38.080 --> 29:40.280
‫و مسافرها رو سرگرم می‌کنی.»

29:40.360 --> 29:44.040
‫چیزی رو که می‌شنیدم
‫باورم نمی‌شد،

29:44.160 --> 29:46.080
‫برای همین گفتم:
‫«استعفا می‌دم.»

29:47.080 --> 29:49.120
‫مستقیم رفتم سمت
‫ایستگاه نجاتم.

29:49.160 --> 29:52.040
‫منتظر هیچ کد، علامت،

29:52.080 --> 29:53.560
‫یا پیام کمکی‌ای
‫نموندم، هیچی.

29:56.760 --> 29:59.040
‫روی عرشه ۴ بودم. جلوی کشتی‌.

29:59.160 --> 30:00.400
‫ما، خدمه،

30:00.480 --> 30:03.360
‫در یه بخش کاملاً
‫جدا و متفاوت بودیم.

30:06.920 --> 30:09.720
‫قرار بود مامور ارشدم بیاد،

30:09.800 --> 30:11.560
‫ولی وقتی رسید،

30:12.880 --> 30:14.240
‫انگار روح دیده بودم.

30:14.320 --> 30:17.800
‫عین گچ سفید شده بود.
‫کاملاً سفید.

30:17.880 --> 30:19.560
‫نگاهش کاملاً خالی بود.

30:19.600 --> 30:21.360
‫حس می‌کردم دارم
‫یه زامبی می‌بینم.

30:21.400 --> 30:23.280
‫لباس...
‫لباس مهندسی تنش بود،

30:23.360 --> 30:26.320
‫که یه جورایی شبیه
‫به لباس سرهمی نوزاده.

30:26.400 --> 30:30.600
‫یه لباس یکسره که
‫کاملاً خیس آب بود.

30:30.680 --> 30:34.320
‫وقتی هم که اومد،
‫اصلاً نمی‌تونست حرف بزنه.

30:34.600 --> 30:36.640
‫همون‌جا بود که با خودم گفتم:

30:36.680 --> 30:38.920
‫«خیلی‌خب،
‫هیچ فرماندهی‌ای نداریم.

30:38.960 --> 30:40.440
‫همه‌چیز افتاده گردن من.»

30:46.840 --> 30:50.880
‫من روی عرشه‌ی فرماندهی بودم
‫و به افسرها گفتم:

30:50.960 --> 30:53.760
‫«ببینید، کشتی همین
‫الانشم ۲۰ درجه کج شده.»

30:54.280 --> 30:58.920
‫باید دوزاریشون می‌افتاد،
‫چون شغلشون همین بود...

30:59.000 --> 31:01.480
‫و باید می‌دونستن که
‫هرچی کشتی بیشتر کج بشه،

31:01.600 --> 31:04.440
‫تعادلش بیشتر از دست می‌ره.

31:08.480 --> 31:10.320
‫سطح آب...

31:10.360 --> 31:12.640
‫داشت ثانیه‌به‌ثانیه
‫به جایی که ما بودیم...

31:12.800 --> 31:14.440
‫نزدیک‌تر می‌شد.

31:14.520 --> 31:18.120
‫صحنه‌ای که به نظر می‌رسید خیلی
‫با قایق‌های نجات فاصله داره،

31:18.200 --> 31:21.440
‫حالا داشت یواش‌یواش
‫بهمون نزدیک می‌شد...

31:21.480 --> 31:27.440
‫و منم بیشتر وحشت
‫می‌کردم و می‌ترسیدم،

31:27.560 --> 31:30.880
‫برای همین شروع کردم
‫از هرچی می‌تونم فیلم بگیرم.

31:33.080 --> 31:34.720
‫مردم مجبور بودن
‫بدنه کشتی رو بچسبن...

31:34.800 --> 31:38.960
‫تا لیز نخورن
‫و نیفتن اون طرف کشتی.

31:40.560 --> 31:43.400
‫هیچ‌کس بهمون نمی‌گفت
‫باید چی‌کار کنیم،

31:43.480 --> 31:45.440
‫بعد یهو نیکولاس گفت...

31:45.520 --> 31:48.600
‫«این کشتی داره غرق می‌شه.
‫باید بریم بیرون.»

31:48.960 --> 31:51.720
‫صبر کن، صبر کن.
‫شوهرش، شوهرش.

31:51.800 --> 31:54.320
‫خلاصه، قایق نجات رو باز کردیم
‫و وقتی رفتیم تو،

31:54.440 --> 31:56.560
‫شروع کردیم به بررسی سیستم
‫قرقره و این چیزها...

31:56.640 --> 31:57.800
‫و بعدش هم موتورها.

31:57.840 --> 31:59.480
‫دارن هلم می‌دن!

31:59.600 --> 32:00.800
‫من...

32:00.840 --> 32:04.240
‫اونجا بود که یه نفر رو دیدیم
‫که به نظر می‌رسید آشپز باشه،

32:04.280 --> 32:06.920
‫جلیقه نجات هم تنش بود.

32:06.960 --> 32:08.920
‫اومد و بهمون گفت:

32:09.000 --> 32:10.960
‫«حق ندارید
‫به این چیزها دست بزنید.»

32:11.080 --> 32:12.680
‫و در رو بست.

32:14.280 --> 32:18.000
‫- هی، هی، هی، یکی‌یکی.
‫- چی می‌خوای بگی؟

32:18.040 --> 32:20.360
‫صدام رو یه‌کم بلندتر کردم:
‫«این کارها اصلاً منطقی نیست.

32:20.480 --> 32:22.240
‫باید از این کشتی
‫پیاده بشیم.»

32:22.280 --> 32:25.320
‫و داشتیم یواش‌یواش
‫وحشت می‌کردیم.

32:25.840 --> 32:28.040
‫کاملاً واضح بود...

32:28.120 --> 32:31.320
‫که قضیه فقط یه قطعی
‫برق ساده نبود،

32:31.400 --> 32:33.840
‫مسافرها هم دیگه
‫این دروغ رو باور نکردن...

32:34.400 --> 32:38.200
‫و شروع کردن به زنگ
‫زدن به پلیس.

32:41.880 --> 32:43.560
‫پلیس: کارابینیری گروستو.

32:43.600 --> 32:47.360
‫مسافر: ببینید، چند لحظه پیش زنگ زدم،
‫کشتی داره بیشتر و بیشتر کج می‌شه...

32:47.360 --> 32:50.080
‫کلی بچه سوار کشتی‌ان.

32:50.160 --> 32:53.360
‫پلیس: آروم باش، آروم باش.
‫درستش می‌کنیم.

32:53.840 --> 32:55.920
‫کارابانیری گروستو. سلام.

32:55.960 --> 32:59.840
‫مسافر: سلام، من سوار یکی از کشتی‌های
‫تفریحی کوستا هستم، کوستا کونکوردیا.

32:59.880 --> 33:02.080
‫پلیس:‌ بله خانم، در جریان شرایط هستیم.
‫الان اوضاع چطوره؟

33:02.200 --> 33:06.320
‫مسافر: کشتی داره بیشتر و بیشتر کج می‌شه
‫و هیچی بهمون نمی‌گن.

33:06.360 --> 33:13.440
‫دو تا بچه‌ی کوچیک دارم
‫و راستش نمی‌دونم چی کار کنم.

33:14.320 --> 33:17.520
‫[ساعت ۱۰:۲۵ شب
‫۴۰ دقیقه پس از برخورد]

33:20.920 --> 33:24.040
‫خدمه‌ی عرشه:‌ گارد ساحلی لیوُرنو،
‫کوستا کونکوردیا پشت خطه، بگو.

33:25.600 --> 33:27.760
‫گارد ساحلی لیوُرنو: عصر بخیر،
‫کوستا کونکوردیا.

33:27.800 --> 33:30.760
‫می‌شه لطفاً اگه مشکلی روی
‫کشتی هست، بگید؟

33:31.400 --> 33:35.840
‫خدمه‌ی عرشه:‌ بله، درسته، قطعی برق داریم
‫و داریم از شرایط مطمئن می‌شیم.

33:36.120 --> 33:41.600
‫گارد ساحلی لیوُرنو: کمک می‌خواید یا فعلاً
‫اطراف جزیره‌ی جیلیو می‌مونید؟

33:44.120 --> 33:47.080
‫خدمه‌ی عرشه:‌ بله، درسته،
‫در همین منطقه می‌مونیم.

33:48.680 --> 33:50.800
‫می‌گفتن برق قطع شده،

33:50.880 --> 33:53.280
‫ولی حقیقت ماجرا رو
‫بهشون نمی‌گفتن.

33:53.760 --> 33:57.560
‫ناخدا احتمالاً می‌خواست
‫از اتفاقی که افتاده بود...

33:57.680 --> 33:59.600
‫خودش رو تبرئه کنه.

34:00.200 --> 34:03.000
‫که به نظر من،
‫کار خیلی غلطی بود.

34:06.840 --> 34:10.680
‫یکی از آشپزها
‫اومد جلو و گفت:

34:10.720 --> 34:13.200
‫«می‌دونید چیه؟
‫یه اتفاق بزرگ افتاده...

34:13.280 --> 34:17.120
‫و آب به عرشه سی
‫نفوذ کرده.»

34:18.040 --> 34:21.360
‫تا گفت آب به عرشه سی نفوذ کرده،
‫همه‌چیز رو فراموش کردم.

34:21.440 --> 34:23.400
‫دویدم سمت طبقه پایین،

34:23.920 --> 34:25.720
‫چون هر وقت حقوق می‌گرفتم،

34:25.840 --> 34:29.480
‫پولام رو زیر تخت
‫قایم می‌کردم.

34:30.480 --> 34:32.560
‫کلی بدهی بالا آورده بودم.

34:33.040 --> 34:35.440
‫خانواده‌ام رو به دردسر انداخته بودم.

34:36.280 --> 34:39.200
‫هر روز با خودم فکر
‫می‌کردم که بالاخره...

34:39.240 --> 34:42.280
‫اون‌قدر پول درمیارم
‫که همه بدهی‌هام رو بدم.

34:44.360 --> 34:47.640
‫تمام دسترنج کارم،
‫هرچی پس‌انداز کرده بودم،

34:48.120 --> 34:49.720
‫زیر تختم بود.

34:51.360 --> 34:53.880
‫برای همین باید می‌رفتم
‫پولم رو برمی‌داشتم،

34:53.960 --> 34:58.000
‫که توی کابینم
‫در عرشه بی بود.

35:01.080 --> 35:05.200
‫دیدم سرنگهبان
‫اونجا ایستاده...

35:06.080 --> 35:08.400
‫و جلوم رو گرفت و گفت:

35:08.480 --> 35:11.600
‫«اجازه... اجازه
‫نداری بری توی عرشه بی.»

35:11.680 --> 35:15.360
‫گفت: «هیچ‌کس حق
‫نداره بیاد این طرف.»

35:15.480 --> 35:19.320
‫گفتم: «ولی من چیزهای خیلی
‫مهمی دارم که باید بردارم.»

35:19.360 --> 35:22.200
‫گفت: «هیچ‌چیزی
‫مهم‌تر از جونت نیست.»

35:23.600 --> 35:25.200
‫راست می‌گفت.

35:25.680 --> 35:28.560
‫باید خودم رو می‌رسوندم
‫به قایق نجاتم.

35:30.160 --> 35:33.400
‫گارد ساحلی لیوُرنو: کوستا، می‌شه ما رو
‫در جریان وضعیت بذاری؟

35:33.440 --> 35:37.040
‫خدمه‌ی عرشه: بله، گارد ساحلی لیوُرنو،
‫داریم نشتی رو بررسی می‌کنیم.

35:38.960 --> 35:42.440
‫گارد ساحلی لیوُرنو: پس فقط قطعی برق نیست،
‫نشتی هم دارید؟

35:43.360 --> 35:46.760
‫خدمه‌ی عرشه: بله، نشتی هم داریم.

35:47.920 --> 35:51.720
‫گارد ساحلی لیوُرنو: خب، به چجور
‫کمکی نیاز دارید؟

35:51.720 --> 35:57.960
‫خدمه‌ی عرشه: یه کشتی یدک‌کش برای کمک می‌خوایم
‫و تمام مسافرین هم جلیقه‌های نجاتشون رو پوشیدن.

35:58.080 --> 36:01.440
‫گارد ساحلی لیوُرنو: تلفاتی هم داشتید؟
‫و علت نشتی چیه؟

36:01.760 --> 36:05.520
‫خدمه‌ی عرشه: به خاطر نشتی تلفاتی
‫نداشتیم. تلفاتی نبوده.

36:08.080 --> 36:12.160
‫[ساعت ۱۰:۳۲ شب
‫۴۷ دقیقه پس از برخورد]

36:13.520 --> 36:15.960
‫روی عرشه
‫اوضاع خیلی آشفته بود.

36:16.080 --> 36:21.720
‫افسرهای دیگه زبونشون بند اومده بود.
‫نمی‌دونستن چی‌کار کنن.

36:21.760 --> 36:26.040
‫و همین موقع بود که دکمه وضعیت
‫اضطراری عمومی رو زدن...

36:26.240 --> 36:28.120
‫و آژیرهای خطر
‫به صدا در اومد.

36:31.680 --> 36:36.000
‫یهو صدای اولین
‫آژیر رو شنیدیم.

36:37.160 --> 36:40.920
‫اون لحظه همه سکوت کردن.

36:43.040 --> 36:46.640
‫اول یه بوق شنیدیم
‫و بعدش هم بوق دوم رو.

36:46.680 --> 36:48.400
‫و اون موقع با خودم گفتم:

36:48.480 --> 36:49.720
‫«نه بابا؟!» می‌دونید؟

36:49.760 --> 36:52.000
‫کل شب منتظر همین بودیم.

36:53.120 --> 36:56.920
‫این احتمالاً یکی
‫از زشت‌ترین لحظات اون شب بود،

36:57.040 --> 36:59.040
‫چون صدها آدم...

36:59.080 --> 37:01.040
‫داشتن همدیگه رو
‫هل می‌دادن...

37:01.080 --> 37:03.920
‫و روی سر و کول هم سوار می‌شدن
‫تا به قایق‌های نجات برسن.

37:04.520 --> 37:05.560
‫هی، هی!

37:05.600 --> 37:09.120
‫آدمایی که سن بابام رو داشتن،
‫من رو این‌ور و اون‌ور هل می‌دادن.

37:11.760 --> 37:14.480
‫خانم‌ها و آقایان،
‫لطفاً توجه کنید.

37:14.560 --> 37:18.520
‫لطفاً خونسردی خودتون رو حفظ
‫کنید و به محل تجمع در عرشه ۴ برید.

37:18.640 --> 37:22.440
‫در کشتی تفکر نظامی حاکمه.

37:22.480 --> 37:26.080
‫سلسله‌مراتب خیلی مهمه
‫و هر کسی وظیفه‌ای داره.

37:27.040 --> 37:31.720
‫چرا ۴۵ دقیقه طول کشید تا وضعیت
‫اضطراری عمومی اعلام کنن؟

37:32.440 --> 37:36.160
‫فکر کنم ناخدا می‌خواست
‫ببینه اوضاع چطوری پیش می‌ره.

37:36.760 --> 37:37.480
‫به نظر من،

37:37.520 --> 37:41.160
‫حداکثر باید ۵ دقیقه بعد
‫از برخورد آژیر رو می‌زدن.

37:42.920 --> 37:45.000
‫من رفتم پایین، به عرشه ۴،

37:45.040 --> 37:47.720
‫تا سعی کنم هر چند نفر رو
‫که می‌شه نجات بدم...

37:47.800 --> 37:50.280
‫و عملیات نجات رو رهبری کنم.

37:53.280 --> 37:54.920
‫کشتی کج شده بود...

37:55.000 --> 37:58.680
‫و راه رفتن با کفش پاشنه‌بلند
‫برای مامانم سخت شده بود.

37:59.920 --> 38:03.120
‫دست من رو خیلی سفت گرفت...

38:03.200 --> 38:05.920
‫و گفت: «من رو ول نکن.»

38:15.800 --> 38:17.480
‫در اون لحظه،

38:18.160 --> 38:20.360
‫بدون این‌که حرفی بزنیم،

38:20.400 --> 38:22.920
‫به هم نگاه کردیم
‫و فهمیدیم باید چی‌کار کنیم.

38:24.400 --> 38:26.520
‫یکی‌یکی، یکی‌یکی.

38:27.040 --> 38:30.080
‫بچه‌ها رو بیارید، یالا،
‫یالا. تو، تو، تو، تو.

38:30.200 --> 38:32.480
‫و رفتیم سراغ سوار
‫کردن مردم توی قایق نجات.

38:32.960 --> 38:35.760
‫آدم هیچ‌وقت خودش رو
‫کامل نمی‌شناسه،

38:35.840 --> 38:38.080
‫که مثلاً وقت خطر فرار
‫می‌کنه یا می‌مونه و می‌جنگه.

38:38.160 --> 38:41.000
‫اصلاً نمی‌دونه از اون
‫آدماییه...

38:41.080 --> 38:43.360
‫که فقط خشکشون می‌زنه...

38:43.480 --> 38:45.240
‫یا دست به کار می‌شن.

38:45.280 --> 38:47.560
‫تو برو، تو برو.

38:52.040 --> 38:53.640
‫پلیس: کارابینیری.

38:53.640 --> 38:56.880
‫مسافر: داریم مثل گوسفند هم رو می‌کشیم،
‫لطفاً یه نفر رو بفرستید!

39:02.760 --> 39:04.440
‫بچه‌ها رو بیارید اینجا.

39:04.920 --> 39:06.720
‫بچه‌ها رو بیارید اینجا.

39:08.000 --> 39:10.280
‫قایق‌های نجات فقط
‫۱۵۰ نفر ظرفیت دارن،

39:10.400 --> 39:13.400
‫برای همین باید مطمئن
‫بشید که فقط ۱۵۰ نفر سوار بشن.

39:13.480 --> 39:16.000
‫بس کنید.
‫داریم واژگون می‌شیم.

39:16.080 --> 39:17.960
‫داریم واژگون می‌شیم.
‫بس کنید!

39:19.720 --> 39:21.040
‫بسه!

39:22.400 --> 39:23.520
‫بسه!

39:30.400 --> 39:31.680
‫نه، نه، نه!

39:32.240 --> 39:34.280
‫آدمای زیادی سوار
‫قایق شده بودن،

39:34.280 --> 39:36.320
‫نزدیک به همون سقف ۱۵۰ نفر.

39:37.480 --> 39:42.240
‫مردم برای سوار شدن به قایق پول پیشنهاد می‌دادن.
‫صحنه خیلی غم‌انگیزی بود.

39:43.800 --> 39:45.840
‫یکیشون یه پیرمرد بود...

39:45.880 --> 39:47.520
‫و با خودم گفتم: «ای وای.»

39:49.640 --> 39:51.760
‫- اسمت چیه؟
‫- نیکولاس تالیافرو.

39:51.880 --> 39:54.520
‫- اهل کجایی، نیکولاس؟
‫- کالیفرنیا، سن دیگو.

39:54.560 --> 39:55.760
‫این خیلی کمک می‌کنه.

39:55.800 --> 39:58.760
‫من توی قایق نجات نشسته
‫بودم و منتظر بودم.

39:59.640 --> 40:06.320
‫در یه برهه، مردم می‌خواستن
‫اسم‌هاشون رو جلوی دوربین بگن.

40:06.800 --> 40:10.120
‫ما استیو و کتی هستیم،
‫از میشیگان، پورت هورون.

40:11.640 --> 40:13.360
‫ما ماری و ملیسا هستیم.

40:13.480 --> 40:18.120
‫- پیش هم می‌مونیم.
‫- آره، پیش هم می‌مونیم.

40:19.480 --> 40:21.760
‫خیلی وهم‌آور بود...

40:21.840 --> 40:24.640
‫چون فکر می‌کردن قراره بمیرن.

40:30.480 --> 40:32.400
‫ما سمت بالای کشتی بودیم.

40:32.520 --> 40:34.360
‫کلی آدم بود که...

40:34.400 --> 40:38.400
‫به زور خودشون رو توی چیزی که
‫عملاً شبیه به یه قوطی فلزی بود، جا می‌کردن.

40:38.440 --> 40:41.840
‫بعدش بالاخره نوبت ما شد
‫که سوار قایق نجات بشیم.

40:41.920 --> 40:45.040
‫«بیاید سریع این قایق نجات رو
‫بندازیم توی آب.»

40:45.120 --> 40:48.360
‫همه وقتی سوار شدن،
‫پرپر می‌زدن که این دستور صادر بشه.

40:49.280 --> 40:51.200
‫فکر کنم آماده‌ی حرکتیم.

40:51.240 --> 40:53.880
‫به مردم توی قایق‌های
‫نجات نگاه کردم...

40:53.960 --> 40:56.200
‫و ترسیده بودن.

40:56.720 --> 41:01.640
‫منتظر علامت
‫تخلیه‌ی کشتی بودن.

41:03.920 --> 41:07.320
‫آره، ولی چرا قایق‌های
‫نجات رو نمی‌فرستن پایین؟

41:12.280 --> 41:15.600
‫منتظر این علامت بودیم،
‫علامت تخلیه کشتی.

41:16.440 --> 41:19.800
‫ولی خبری ازش نمی‌شد
‫و دلیلش هم معلوم نبود.

41:20.720 --> 41:24.440
‫دیدم همه جلیقه نجات پوشیدن،

41:24.520 --> 41:26.480
‫ولی ما هیچی پیدا نکردیم.

41:27.360 --> 41:31.080
‫یادمه لوئیزا نگاهی
‫به مامانم انداخت...

41:31.600 --> 41:33.600
‫و گفت: «من شنا بلد نیستم.»

41:33.720 --> 41:35.800
‫حسابی ترسیده بود.

41:36.800 --> 41:41.640
‫مامانم گفت: «من
‫باید برم به کابین.

41:41.720 --> 41:44.240
‫باید جلیقه نجات
‫لوئیزا رو بردارم...

41:44.320 --> 41:49.120
‫و کفشام رو هم عوض کنم چون
‫دیگه نمی‌تونم راه برم.»

41:49.200 --> 41:51.320
‫و من گفتم: «نه!

41:51.400 --> 41:54.520
‫این بدترین فکریه
‫که ممکنه به سرت بزنه.

41:54.640 --> 41:58.840
‫امکان نداره بذارم
‫برگردی به کابینمون.

41:58.880 --> 42:00.200
‫دو تا عرشه پایین‌تره.»

42:00.720 --> 42:03.960
‫و مامانم گفت: «ما می‌ریم.

42:04.040 --> 42:06.560
‫اگه نمی‌خوای با ما بیای،

42:07.200 --> 42:10.280
‫می‌تونی همین‌جا پیش
‫آندریا منتظر بمونی.»

42:12.920 --> 42:16.480
‫[ساعت ۱۰:۵۶ شب
‫۷۱ دقیقه پس از برخورد]

42:17.280 --> 42:20.680
‫خدمه‌ی عرشه:‌ ناخدا، اگه قراره قایق‌ها رو
‫بندازیم به دریا، می‌شه اعلام کنم...

42:20.720 --> 42:22.320
‫که قراره کشتی رو رها کنیم؟

42:22.320 --> 42:25.840
‫ناخدا: مسافرین رو به ساحل تخلیه می‌کنیم،
‫این فرق داره.

42:25.840 --> 42:29.040
‫مسافرین رو به ساحل تخلیه می‌کنیم.

42:30.680 --> 42:32.480
‫قایق‌های نجات آماده‌ان؟

42:32.560 --> 42:35.280
‫آره، دارن میان پایین.
‫می‌بینمشون، می‌بینمشون.

42:58.360 --> 43:01.080
‫به‌محض این‌که سوار
‫قایق نجات شدم،

43:01.160 --> 43:02.920
‫به مامانم زنگ زدم...

43:03.840 --> 43:05.840
‫و گفتم: «کجایی؟»

43:08.880 --> 43:13.520
‫بهم گفت که اونم داره
‫سوار قایق نجات می‌شه‌.

43:14.640 --> 43:17.200
‫داریم می‌ریم پایین.
‫داریم می‌ریم پایین.

43:19.200 --> 43:23.600
‫صرف این‌که سوار قایق نجات
‫بودیم هم آروممون نمی‌کرد.

43:23.680 --> 43:25.680
‫دستاتون رو بکشید تو،
‫بکشید تو.

43:26.600 --> 43:31.240
‫وقتی قایق یواش‌یواش
‫رفت پایین تا رسید به آب،

43:31.360 --> 43:35.640
‫دست همدیگه رو گرفتیم و شروع
‫کردیم به خوندن دعای «پروردگارا».

43:36.200 --> 43:39.120
‫و مدام تکرارش می‌کردیم...

43:39.200 --> 43:41.680
‫و همین‌طوری پشت‌سر هم می‌خوندیمش.

43:42.520 --> 43:45.240
‫«کنار همدیگه این ماجرا رو
‫پشت سر می‌ذاریم.»

43:50.200 --> 43:53.680
‫می‌تونستیم ببینیم
‫که کابینمون،

43:53.760 --> 43:57.600
‫که بالای محل قرارگیری
‫قایق‌های نجات بود،

43:57.680 --> 44:02.400
‫حالا دقیقاً
‫هم‌سطح آب شده بود.

44:03.920 --> 44:06.240
‫وای، شیبش رو ببین! یا خدا!

44:07.800 --> 44:10.800
‫ای خدا، کشتی داره غرق می‌شه.

44:11.640 --> 44:14.120
‫هیس! بچه‌ها،
‫نباید بلند داد بزنیم.

44:14.200 --> 44:16.800
‫اگه من اون بالا بودم،
‫از ترس سکته می‌کردم.

44:17.280 --> 44:18.720
‫خدا رو شکر که اومدیم بیرون.

44:19.840 --> 44:24.880
‫دیدم که به خدمه اجازه
‫فرستادن قایق نجات رو دادن...

44:24.960 --> 44:28.040
‫و یادمه با خودم
‫گفتم: «خدا رو شکر.»

44:28.120 --> 44:32.120
‫بالاخره بعد از این‌همه معطلی
‫داشتیم از کشتی نجات پیدا می‌کردیم.

44:32.800 --> 44:35.000
‫اون موقع ما سمت
‫بالای کشتی بودیم.

44:35.520 --> 44:37.200
‫من لیلا رو بغل کرده بودم...

44:37.320 --> 44:39.880
‫و بعد، ظرف چند ثانیه،

44:40.360 --> 44:43.240
‫یه حسی بهم دست داد،
‫انگار سوار اون ترن هوایی‌ها شدم،

44:43.280 --> 44:44.960
‫که یهو دل آدم می‌ریزه پایین.

44:53.400 --> 44:56.440
‫یه سقوط بزرگ بود، یه صدای
‫کوبش بلند و بعد هم معلق زدن.

44:56.480 --> 45:00.120
‫خدایا، بدجور ترسیدم!

45:01.680 --> 45:05.720
‫قایق نجات کج شد و عملاً ۸۰ نفر
‫داخلش پرت شدن به این‌ور و اون‌ور.

45:07.920 --> 45:10.400
‫کوهی از آدم‌ها روی
‫همدیگه کوبیده می‌شدن.

45:10.480 --> 45:15.200
‫فقط بد‌ن‌های درهم‌تنیده بود
‫و آدم‌هایی که جیغ می‌زدن و گریه می‌کردن.

45:17.840 --> 45:19.560
‫چون کشتی کج شده بود،

45:19.680 --> 45:21.040
‫عملاً قایق
‫نجات رو طوری فرستادن پایین...

45:21.080 --> 45:22.640
‫که بخوره به بدنه‌ی کشتی.

45:29.480 --> 45:33.280
‫ما سمتی از قایق نجات بودیم
‫که بالا قرار گرفته بود...

45:33.840 --> 45:37.240
‫و عملاً با پاهامون خودمون رو
‫بالا نگه داشته بودیم.

45:37.720 --> 45:40.160
‫من خون‌ریزی داشتم.
‫خب، از پاهامون خون می‌اومد.

45:41.720 --> 45:44.520
‫صدای گریه‌ی لیلا داشت
‫مگان رو از پا درمیاورد.

45:45.000 --> 45:47.640
‫یادمه با گریه
‫جان رو صدا زدم:

45:48.200 --> 45:50.560
‫«جان، نمی‌تونم
‫لیلا رو نگه دارم.»

45:51.520 --> 45:53.720
‫و لیلا رو دادم بهت.

45:54.480 --> 45:56.720
‫شرایط به شدت
‫خطرناک و متزلزل بود.

45:58.280 --> 46:00.680
‫نمی‌دونستم
‫الانه که سقوط کنه یا نه،

46:01.320 --> 46:03.640
‫چون خیلی از سطح آب فاصله
‫داشتیم و بالا بودیم.

46:04.480 --> 46:05.760
‫پایین پامون روی قایق نجات،

46:05.840 --> 46:08.160
‫مشخص بود آدم‌هایی
‫هستن که کمک می‌خوان،

46:08.640 --> 46:10.640
‫ولی...

46:10.760 --> 46:14.080
‫تمام تمرکزم روی نجات
‫خانواده‌ام بود.

46:15.920 --> 46:18.680
‫واقعاً نمی‌دونستیم چطور
‫قراره از این مخمصه خلاص بشیم.

46:21.560 --> 46:24.840
‫اون لحظه شنیدم
‫که دارم می‌گم:

46:24.920 --> 46:26.160
‫«قراره بمیریم؟»

46:33.400 --> 46:36.480
‫ناخدا: بیاید این‌طرف، بریم...
‫از این طرف بریم،‌ بچه‌ها.

46:36.760 --> 46:40.520
‫بی‌سیم‌هاتون رو بردارید و باهام بیاید.
‫از پله‌های اونجا برید.

46:40.520 --> 46:43.040
‫- بریم به عرشه‌ی بیرونی.
‫- خدمه‌ی عرشه: عرشه رو رها کنید.

46:43.080 --> 46:46.760
‫ناخدا: نگفتم عرشه رو رها کنید.
‫دنبالم بیاید.

46:50.440 --> 46:52.760
‫هیچ‌وقت دستور «تخلیه‌ی
‫کشتی» رو نشنیدم.

46:52.840 --> 46:55.640
‫برای ناخدا سخت بود
‫که این دستور رو بده،

46:55.680 --> 47:01.520
‫چون وقتی ناخدا می‌گه کشتی رو تخلیه کنید،
‫یعنی کار کشتی تمومه.

47:05.560 --> 47:08.360
‫مردم داشتن کشتی رو ترک می‌کردن،
‫ولی برای من،

47:08.440 --> 47:11.800
‫اوضاع خیلی خراب بود.
‫من هنوز داخل کشتی بودم.

47:11.920 --> 47:14.480
‫واقعاً ترسیده بودم
‫چون شنا بلد نبودم.

47:16.040 --> 47:18.200
‫برای استخدام
‫در خطوط کشتیرانی،

47:18.280 --> 47:21.880
‫باید دوره‌ی آموزش
‫شنا رو بگذرونید.

47:22.800 --> 47:25.440
‫ولی آموزشگاه من فقط
‫یه جلیقه‌ی نجات تنم کرد...

47:25.520 --> 47:27.560
‫و من رو هل داد توی استخر.

47:27.640 --> 47:30.040
‫منم روی آب شناور
‫موندم و دقیقه‌ی بعد،

47:30.080 --> 47:32.000
‫من رو از استخر
‫کشیدن بیرون...

47:32.040 --> 47:34.440
‫و گفتن: «خب،
‫آموزشت تموم شد.»

47:35.160 --> 47:37.000
‫برای همین نمی‌دونستم
‫باید چی کار کنم.

47:37.000 --> 47:39.440
‫کشتی داشت خیلی
‫سریع غرق می‌شد.

47:39.840 --> 47:41.520
‫«قـ... قراره بمیرم.»

47:44.000 --> 47:46.320
‫بعدش یکی از همکارهام
‫من رو دید...

47:46.320 --> 47:48.880
‫که چشم‌هام خیس اشک بود،
‫بهم گفت: «باهام بیا.»

47:50.120 --> 47:52.440
‫آب به عرشه‌ی ۳ رسیده بود...

47:52.480 --> 47:56.200
‫و اون من رو به سمت عرشه‌ی ۴
‫در سمت دیگه راهنمایی کرد.

47:57.920 --> 48:01.640
‫رسیدم اون‌طرف
‫و سوار قایق شدم.

48:06.040 --> 48:10.120
‫وقتی داشتم می‌رفتم، می‌دیدم
‫که هنوز کلی آدم اون تو هستن.

48:10.240 --> 48:13.240
‫داشتن دست‌وپا می‌زدن تا...
‫نجات پیدا کنن.

48:14.760 --> 48:17.200
‫باورم نمی‌شد
‫همچین اتفاقی افتاده.

48:17.840 --> 48:21.000
‫همه‌اش فکر می‌کردم حتماً
‫دارم خواب می‌بینم.

48:22.280 --> 48:24.200
‫یکی از دوستام
‫که همکارم بود،

48:24.320 --> 48:27.440
‫بهم زد و گفت: «هی،
‫می‌بینی؟

48:29.040 --> 48:31.400
‫ناخدا توی قایق نجات نشسته.»

48:32.640 --> 48:34.000
‫این کارش برام عجیب بود.

48:34.080 --> 48:37.520
‫چرا ناخدا باید قبل
‫از من پیاده بشه؟

48:42.120 --> 48:43.800
‫داره کج می‌شه.

48:43.880 --> 48:46.360
‫ببینید،
‫شیبش داره بیشتر می‌شه!

48:46.400 --> 48:48.880
‫اون‌جا رو!

48:49.640 --> 48:51.560
‫همین‌طور که کشتی غرق می‌شد،

48:51.680 --> 48:54.640
‫مدام کج و کج‌تر می‌شدیم.
‫نمی‌تونستیم وایستیم،

48:54.720 --> 48:58.520
‫برای همین خودمون رو
‫کشیدیم به سمت دیواره‌ی کشتی.

48:59.360 --> 49:03.720
‫چیزی که از اون بخش مرتفع
‫کشتی می‌دیدیم این بود که،

49:04.200 --> 49:07.440
‫یه قایق نجات سعی داشت
‫آزاد بشه و بره پایین…

49:07.480 --> 49:09.520
‫و به‌خاطر زاویه‌ی بد کشتی،

49:09.680 --> 49:11.560
‫قایق نجات ملق می‌زد...

49:11.640 --> 49:14.400
‫و می‌دیدیم که آدم‌ها
‫پرت می‌شن توی آب.

49:27.080 --> 49:28.160
‫کمکم کنید!

49:31.960 --> 49:34.200
‫در اون فضای باز که بودیم،

49:34.240 --> 49:36.040
‫یه در دو تایی بود...

49:36.160 --> 49:39.240
‫و پشتش یه راهروی افقی بود،

49:39.280 --> 49:40.680
‫راهرویی که خیلی پهن بود.

49:40.800 --> 49:43.920
‫و طرف دیگه‌اش یه...
‫نرده داشت،

49:43.960 --> 49:48.960
‫ولی چون کشتی خیلی کج شده بود،
‫غیرقابل‌عبور شده بود.

49:49.920 --> 49:54.320
‫باید از این شکاف رد می‌شدیم
‫و باید به یه قایق نجات می‌رسیدیم،

49:54.400 --> 49:57.200
‫یا لااقل می‌پریدیم توی آب.

49:59.760 --> 50:02.320
‫سر همه‌ی خدمه فریاد کشیدم:

50:02.360 --> 50:06.240
‫کاری که می‌کنیم اینه که
‫آدم‌ها رو پرت می‌کنیم اون‌طرف،

50:06.360 --> 50:08.880
‫تا بتونن نرده‌ها رو بگیرن...

50:08.920 --> 50:11.080
‫و بعد از اون سمت کشتی...

50:11.160 --> 50:13.600
‫که به آب نزدیک‌تره
‫برن پایین...

50:14.280 --> 50:17.440
‫من یک طرف وایستاده بودم،
‫یه مرد هم طرف دیگه وایستاده بود...

50:17.440 --> 50:19.000
‫و زیر بغل آدم‌ها رو می‌گرفتیم...

50:19.040 --> 50:20.520
‫و فقط پرتشون می‌کردیم اون‌ور.

50:23.520 --> 50:26.880
‫بعد از این‌که تونستیم
‫همه رو بفرستیم اون‌طرف،

50:26.960 --> 50:30.960
‫پنج نفرمون، خب،
‫اون لحظه اونجا گیر افتادیم.

50:31.760 --> 50:36.640
‫کشتی اون‌قدر کج شده بود که اونجا
‫رسماً مثل چاه آسانسور شده بود.

50:36.720 --> 50:39.040
‫محال بود بتونیم
‫ازش رد بشیم.

50:41.360 --> 50:44.960
‫اون موقع، همه‌چیز به شکل
‫وهم‌آوری آروم شد...

50:45.600 --> 50:48.880
‫و حس متروکه شدن در یه جزیره‌ی
‫خالی از سکنه رو داشت.

50:58.440 --> 51:00.400
‫باید از اون قایق
‫نجات می‌رفتیم بیرون.

51:02.200 --> 51:06.040
‫یه دریچه همون
‫نزدیکی‌ها باز بود...

51:06.080 --> 51:08.840
‫که راه فرار
‫کاملاً مشخصی بود.

51:08.920 --> 51:12.160
‫ما چند نفری که ته قایق
‫روی هم نیفتاده بودیم،

51:12.240 --> 51:15.560
‫عملاً تلاش کردیم از اون
‫دریچه بریم بیرون.

51:17.120 --> 51:19.600
‫یکی‌یکی بالا
‫رفتیم و خارج شدیم.

51:20.920 --> 51:23.280
‫بعد که روی سقف قایق
‫نجات وایستادیم،

51:23.320 --> 51:26.080
‫باید می‌رفتیم روی
‫خود کشتی مسافرتی،

51:26.160 --> 51:28.440
‫که حالا بالای
‫سرمون بود و ما...

51:28.520 --> 51:30.960
‫یه فاصله‌ای اونجا بود
‫که باید ازش رد می‌شدیم.

51:32.080 --> 51:34.080
‫مجبور شدیم زنجیره‌ی
‫انسانی درست کنیم،

51:34.160 --> 51:36.400
‫ولی محال بود
‫من وقتی لیلا بغلم بود،

51:36.480 --> 51:38.160
‫بتونم آدمی بالا بکشم.

51:39.000 --> 51:41.080
‫ناچار شدم لیلا رو
‫بدم دست یه غریبه.

51:41.600 --> 51:44.080
‫معلق روی دریای مدیترانه،
‫در تاریکی مطلق.

51:45.520 --> 51:48.160
‫خب، یه لغزش کافی
‫بود تا آدم بیفته توی آب،

51:48.160 --> 51:51.040
‫آبی که خدا می‌دونه اون
‫لحظه چقدر زیر پامون بود.

51:53.080 --> 51:54.720
‫همیشه ترس
‫از ارتفاع داشتم،

51:54.880 --> 51:57.320
‫برای همین فکر این‌که بخوام
‫از بدنه یه کشتی برم بالا،

51:57.400 --> 52:00.840
‫اون هم چنگ‌زنان با نوک انگشتام،
‫اون هم در ارتفاعی نزدیک به ۶ طبقه،

52:00.880 --> 52:03.240
‫در تاریکی و روی دریای مدیترانه،
‫واقعاً برام دیوانه‌کننده بود.

52:05.800 --> 52:08.480
‫ولی این تنها راهی بود که من،
‫لیلا و مگان نجات پیدا می‌کردیم.

52:12.200 --> 52:14.720
‫بعدش بالاخره مجبور
‫شدیم برگردیم روی کشتی،

52:15.960 --> 52:18.200
‫که اون شب برامون مثل
‫یه کابوس واقعی بود.

52:23.520 --> 52:26.560
‫اولین فکرمون این بود که:
‫«قایق نجات دیگه‌ای هست؟»

52:27.040 --> 52:32.320
‫ولی خیلی زود مشخص شد که
‫دیگه هیچ قایقی نمونده.

52:35.800 --> 52:39.840
‫به جان می‌گفتم: «بیا شنا کنیم.
‫می‌تونیم نجات پیدا کنیم»

52:41.400 --> 52:43.240
‫کم‌کم خیلی جدی در موردش حرف زدیم...

52:43.280 --> 52:45.280
‫که این کار چه عواقبی داره.

52:45.880 --> 52:47.600
‫که ارتفاع پرش چقدره.

52:48.400 --> 52:50.680
‫که لیلا می‌تونه از این پرش
‫جون سالم به در ببره؟

52:51.680 --> 52:55.720
‫که با این دمای آب،
‫می‌تونیم با لیلا شنا کنیم؟

52:56.760 --> 52:59.000
‫داشتیم شانس زنده
‫موندن با شنا رو...

52:59.040 --> 53:01.320
‫در مقابل موندن توی
‫کشتی سبک و سنگین می‌کردیم.

53:03.000 --> 53:05.000
‫اون‌جا بود که حقیقت
‫به شکل دیگه‌ای...

53:05.040 --> 53:07.240
‫برامون روشن شد و فهمیدیم...

53:07.320 --> 53:09.480
‫که شاید هیچ‌وقت نتونیم
‫از این کشتی زنده بیرون بیایم.

53:12.720 --> 53:15.520
‫ما مسیحی‌ها یاد گرفتیم
‫که با خدا معامله نکنیم.

53:15.640 --> 53:18.480
‫ولی در اون شرایط،
‫ناخودآگاه ذهن آدم می‌ره سمتش.

53:19.480 --> 53:22.960
‫و گفتم: «خدایا، فقط
‫ما رو از این کشتی نجات بده،

53:23.080 --> 53:27.840
‫منم قول می‌دم مسیح رو به لیلا بشناسونم.
‫این بچه رو درست تربیت کنم،

53:28.480 --> 53:30.480
‫فقط ما رو از این کشتی
‫سالم بیرون ببر.»

53:35.080 --> 53:38.800
‫چون کشتی خیلی کج شده بود،
‫ما سمت بالایی کشتی بودیم.

53:42.480 --> 53:45.160
‫بعدش چشمم به کسی افتاد
‫که شبیه یکی از خدمه بود.

53:45.240 --> 53:46.520
‫لباس سفید تنش بود.

53:46.600 --> 53:50.200
‫شبیه یه مأمور با لباس
‫فرم مخصوص بود و...

53:50.280 --> 53:52.960
‫یه نگاه به لیلا کرد.
‫یه نگاه هم به ما.

53:54.760 --> 53:57.640
‫گفت: «برید به این سطح
‫در طرف دیگه‌ی کشتی.

53:57.720 --> 54:00.040
‫احتمالاً همه‌تون
‫مجبور می‌شید شنا کنید.

54:01.000 --> 54:03.400
‫اونجا بیشترین شانس رو
‫برای زنده موندن دارید.»

54:06.480 --> 54:08.680
‫به جلوی کشتی نگاه کردم...

54:08.680 --> 54:11.200
‫و دیدم گروه کوچیکی از مسافرها
‫اونجا بی‌حرکت وایستادن.

54:11.320 --> 54:14.200
‫با خودم گفتم: «به دردسر افتادن؟

54:14.280 --> 54:17.040
‫چرا نیومدن پیش بقیه‌مون؟»

54:17.120 --> 54:18.640
‫همین‌طور که به سمت
‫اون گروه کوچیک می‌رفتم،

54:18.680 --> 54:21.920
‫تشخیص دیوار از کف
‫زمین خیلی سخت بود،

54:22.000 --> 54:24.840
‫برای همین مجبور بودم
‫روی دیوارها راه برم.

54:25.920 --> 54:30.560
‫اول با پام امتحان کردم که ببینم درها
‫می‌تونن...

54:30.600 --> 54:31.880
‫وزنم رو تحمل کنن یا نه.

54:32.640 --> 54:37.400
‫ولی بعد متأسفانه یکی
‫از درها مثل دریچه باز شد.

54:41.520 --> 54:43.880
‫پرت شدم توی
‫یه تاریکی مطلق...

54:44.600 --> 54:46.680
‫و از هوش رفتم.

54:50.000 --> 54:54.000
‫[جزیره‌ی جیلیو]

54:56.400 --> 54:58.640
‫وقتی رسیدیم به جزیره،

54:59.360 --> 55:00.920
‫بعد باید چی‌کار می‌کردیم؟

55:00.920 --> 55:02.040
‫کجا باید می‌رفتیم؟

55:02.160 --> 55:06.840
‫هیچ‌کس نبود که
‫راهنمایی‌مون کنه.

55:08.120 --> 55:11.560
‫در یه برهه فریاد زدم:

55:11.600 --> 55:15.040
‫«کسی هست بتونه
‫به ما کمک کنه؟»

55:18.760 --> 55:23.240
‫و صدای ضعیفی رو شنیدم که
‫گفت: «برید سمت کلیسا!»

55:25.600 --> 55:29.000
‫اولین کاری که کردم این بود
‫که به مامانم زنگ زدم،

55:29.720 --> 55:32.760
‫ولی گوشی بوق نمی‌خورد.

55:33.600 --> 55:36.240
‫ولی خودش گفته بود
‫سوار قایق نجات شده،

55:36.280 --> 55:38.840
‫برای همین باید همون
‫دوروبرها می‌بود.

55:40.360 --> 55:43.920
‫شروع کردیم به گشتن
‫دنبال اون و لوئیزا.

55:46.640 --> 55:49.080
‫جزیره خیلی شلوغ بود...

55:49.360 --> 55:53.400
‫و پیدا کردن کسی
‫غیرممکن به نظر می‌رسید.

55:54.120 --> 55:56.560
‫توی تک‌تک مغازه‌ها رفتیم.

55:56.640 --> 55:58.680
‫رفتیم داخل کلیسا.

56:01.160 --> 56:03.480
‫خدمه هنوز چیزی نمی‌دونستن...

56:03.520 --> 56:05.480
‫و کشتی هم‌چنان
‫داشت غرق می‌شد.

56:06.120 --> 56:08.280
‫حتی نمی‌دونستن
‫کسی هنوز توش هست یا نه.

56:09.160 --> 56:13.240
‫یه گوشه‌ی دنج توی
‫کلیسا پیدا کردیم.

56:13.280 --> 56:17.640
‫همه به‌شدت مضطرب بودن،
‫می‌تریسدن و سردشون بود.

56:18.160 --> 56:20.280
‫رفتم و از اون پتوهای
‫آلومینیومی پیدا کردم.

56:20.320 --> 56:22.520
‫و تونستم بیارمشون
‫داخل کلیسا.

56:23.200 --> 56:25.840
‫هنوز یادمه که مردم
‫چطور فریاد می‌زدن...

56:25.880 --> 56:28.840
‫و اسم اعضای خانواده‌شون رو صدا
‫می‌زدن ولی جوابی نمی‌شنیدن.

56:29.800 --> 56:31.000
‫جودی!

56:32.600 --> 56:34.880
‫استیو! استیو!

56:35.920 --> 56:37.160
‫کتی!

56:40.080 --> 56:42.760
‫همه‌جا رو دنبال
‫مامانم گشتیم...

56:42.880 --> 56:48.600
‫و آخرش، من فقط رفتم
‫کنار یه عده وایستادم...

56:49.600 --> 56:51.200
‫که داشتن کشتی رو
‫تماشا می‌کردن،

56:51.240 --> 56:56.160
‫چون فکر می‌کردم شاید قایق
‫نجات اون هنوز نرسیده.

56:59.280 --> 57:01.440
‫همین‌طور که زمان می‌گذشت،

57:01.640 --> 57:07.240
‫متوجه شدیم کشتی
‫داره بیشتر کج می‌شه.

57:07.760 --> 57:11.600
‫این دقیقاً صحنه‌ای از فیلم تایتانیک بود.
‫کاملاً شبیهش بود.

57:13.200 --> 57:19.120
‫دیدن اون صحنه از اون
‫زاویه خیلی وحشتناک بود.

57:19.240 --> 57:22.680
‫آره، می‌شد آدم‌های روی کشتی رو
‫دید که دارن دست تکون می‌دن،

57:22.720 --> 57:25.240
‫انگار... می‌شد دید که
‫دارن التماس کمک می‌کنن.

57:30.200 --> 57:31.840
‫دیدنش واقعاً عذاب‌آور بود.

57:31.880 --> 57:33.960
‫با این‌که می‌دونستی
‫خودت جات امنه،

57:34.000 --> 57:37.520
‫ولی می‌دونستی هنوز یه عده
‫داخل کشتی گیر افتادن.

57:43.960 --> 57:46.240
‫می‌دیدیم که
‫یه راهروی باز هست...

57:46.280 --> 57:48.840
‫که از وسط کشتی رد می‌شه
‫و به نرده‌های طرف مقابل می‌رسه...

57:48.880 --> 57:51.000
‫و این راه کاملاً
‫مشخصی بود که...

57:51.040 --> 57:53.240
‫بتونیم
‫بریم اون‌طرف.

57:54.560 --> 57:58.760
‫در واقع اون راهروی متقاطع،
‫مثل یه سرسره‌ی ۶۰ متری شده بود.

57:59.440 --> 58:03.040
‫برای همین می‌دونستیم
‫وقتی روی زمین سر بخوریم،

58:03.160 --> 58:05.280
‫دیگه نمی‌تونیم روی
‫پاهامون وایستیم.

58:07.760 --> 58:09.920
‫کشتی هنوز این‌قدر
‫تکون می‌خورد که با هر…

58:09.960 --> 58:11.600
‫خب، نیم درجه‌ای که کج می‌شد،

58:11.720 --> 58:15.920
‫یه تیکه وسیله‌ی جدید توی راهرو
‫سر می‌خورد و می‌رفت پایین.

58:17.000 --> 58:19.040
‫من هنوز لیلا رو
‫به خودم بسته بودم...

58:19.080 --> 58:21.360
‫و یه‌جورایی روی سینه‌ام
‫نگهش داشته بودم...

58:22.760 --> 58:25.320
‫...و از اون مسیر طولانی
‫سر خوردم و رفتم پایین.

58:27.160 --> 58:29.520
‫آدم بدجور غلت می‌خوره...

58:29.560 --> 58:32.120
‫و از پشت، از اون راهروی متقاطع
‫سر می‌خورد و می‌رفت پایین.

58:35.000 --> 58:37.040
‫دوروبرمون پر
‫از مبل و وسیله بود.

58:37.120 --> 58:39.840
‫خب، سرعتمون حتماً
‫۳۲ کیلومتر در ساعت بود.

58:41.600 --> 58:45.080
‫یادمه یه ضربه‌ی ناگهانی حس کردم.
‫سر لیلا محکم خورد به یه جایی.

58:50.480 --> 58:52.680
‫وای خدای من،
‫سرش خیلی محکم ضربه خورد.

58:52.720 --> 58:54.000
‫«حالش خوبه؟»

58:54.080 --> 58:57.440
‫خب، مطمئن بودم که محاله
‫از این ضربه جون سالم به در ببره.

58:58.360 --> 59:03.880
‫یادمه وقتی رسیدیم به پایین سرسره،
‫بهم گفت...

59:04.560 --> 59:06.280
‫یه‌جورایی...
‫تقریباً مثل یک اعتراف:

59:06.360 --> 59:08.560
‫«سر لیلا خیلی
‫محکم ضربه خورد.»

59:09.000 --> 59:11.320
‫و می‌شد درد رو
‫توی چهره‌اش دید.

59:14.880 --> 59:17.160
‫فکر کنم اولین واکنشم این بود
‫که ببینم حالش چطوره...

59:17.200 --> 59:18.320
‫و دیدم داره گریه می‌کنه،

59:18.400 --> 59:21.280
‫برای همین بیشتر حواسم به این بود که بگم:
‫«حالش خوبه. بیا بریم.»

59:29.640 --> 59:35.680
‫وقتی به هوش اومدم،
‫سریع خودم رو چک کردم...

59:35.960 --> 59:38.640
‫و فهمیدم که پام شکسته.

59:39.280 --> 59:42.480
‫وقتی دوروبرم رو نگاه کردم،
‫فهمیدم توی رستورانم.

59:43.040 --> 59:46.600
‫شروع کردم به فریاد زدن: «کمک،
‫کمک، کمک!»

59:46.640 --> 59:49.640
‫ولی خب معلوم بود کسی
‫صدام رو نمی‌شنوه.

59:49.720 --> 59:52.000
‫بغل دستم یه ماهیتابه بود.

59:52.520 --> 59:55.920
‫ماهیتابه رو برداشتم
‫و سعی کردم بکوبمش روی زمین.

01:00:00.600 --> 01:00:02.920
‫وقتی روی اون سرسرا
‫گیر افتاده بودیم،

01:00:02.960 --> 01:00:05.480
‫در عرشه‌ی ۵،
‫صدای ضربه زدن شنیدم.

01:00:07.320 --> 01:00:10.480
‫و شبیه...
‫یه ضربه‌ی مکانیکی نبود.

01:00:10.560 --> 01:00:12.000
‫تقریباً این‌طوری بود که، خب،

01:00:12.040 --> 01:00:15.280
‫انگار مردم می‌خواستن
‫به ما خبر بدن کجا هستن.

01:00:15.320 --> 01:00:18.000
‫ولی راهی نبود، خب...
‫نمی‌تونستیم بریم پیششون.

01:00:22.600 --> 01:00:26.720
‫وقتی رسیدیم به سمت کم‌ارتفاع،
‫می‌تونستیم آب رو ببینیم.

01:00:29.440 --> 01:00:31.640
‫بالاخره،
‫این‌قدر نزدیک شده بودیم.

01:00:33.720 --> 01:00:35.680
‫سعی داشتیم توجه...

01:00:35.720 --> 01:00:37.840
‫هر قایق نجاتی که شاید
‫صدامون رو بشنوه رو جلب کنیم.

01:00:37.920 --> 01:00:39.280
‫آی!

01:00:39.360 --> 01:00:43.600
‫یه قایق نجات دیدم که
‫صورت آدم‌ها توش مشخص بود.

01:00:44.600 --> 01:00:46.560
‫با یه زن چشم‌توچشم شدم...

01:00:46.560 --> 01:00:50.480
‫و شاید برای یه لحظه،
‫نگاهمون گره خورد به هم.

01:00:51.440 --> 01:00:55.920
‫لیلا رو بالا گرفتم و گفتم: «بامبینو»،
‫یعنی «بچه‌ام رو بگیر».

01:00:59.800 --> 01:01:03.000
‫و اون فقط... سرش رو
‫به نشونه‌ی نه تکون داد.

01:01:04.960 --> 01:01:08.400
‫فکر کنم دلش می‌خواست
‫کمک کنه ولی نمی‌تونست.

01:01:10.080 --> 01:01:13.480
‫اون لحظه، از نظر روحی
‫کاملاً داغون شده بودم.

01:01:15.480 --> 01:01:18.440
‫توی دلم، خیلی دعا کردم.

01:01:30.560 --> 01:01:31.560
‫ولی یهو،

01:01:31.600 --> 01:01:34.440
‫متوجه شدیم چند
‫تا قایق نجات خالی،

01:01:34.520 --> 01:01:37.200
‫دوروبر کشتی
‫شناور شدن.

01:01:37.880 --> 01:01:39.320
‫نشانه‌هایی از حیات دیدیم.

01:01:39.800 --> 01:01:42.680
‫جفتمون دست به کار شدیم و فکر
‫کردیم: «وای خدای من، یعنی...

01:01:42.760 --> 01:01:45.200
‫قایق‌های نجات دارن برمی‌گردن
‫تا آدم‌های بیشتری رو ببرن؟»

01:01:47.280 --> 01:01:52.200
‫و وقتی بالاخره تونستیم توجه
‫ناخدای قایق نجات رو جلب کنیم،

01:01:52.960 --> 01:01:56.320
‫سعی کرد خودش رو برسونه
‫به دهانه‌ای که ما وایستاده بودیم.

01:01:56.840 --> 01:02:00.640
‫انگار یه قرن روی اون عرشه
‫منتظر بودیم.

01:02:01.400 --> 01:02:02.720
‫در تمام اون مدت،

01:02:02.760 --> 01:02:06.000
‫کشتی همین‌طور آروم‌آروم
‫بیشتر و بیشتر کج می‌شد.

01:02:06.080 --> 01:02:08.680
‫حس می‌کردیم هر لحظه ممکنه
‫آخرین لحظه‌ی عمرمون باشه.

01:02:09.160 --> 01:02:12.600
‫خود قایق‌های نجات احتمالاً
‫۳ یا ۴ متر پایین‌تر از ما بودن.

01:02:12.680 --> 01:02:14.000
‫دریا خیلی طوفانی بود،

01:02:14.040 --> 01:02:16.600
‫برای همین قایق داشت می‌خورد
‫به بدنه‌ی کشتی تفریحی.

01:02:17.680 --> 01:02:19.320
‫برای همین حتی کار ساده‌ی...

01:02:19.360 --> 01:02:21.280
‫سوار شدن به قایق
‫نجات هم خودش خطرناک بود.

01:02:22.400 --> 01:02:25.200
‫ولی هرجوری بود، خودمون رو
‫کشیدیم بالا و سوار شدیم.

01:02:26.160 --> 01:02:27.600
‫نفس راحتی کشیدیم.

01:02:28.920 --> 01:02:30.480
‫درست از زیرش حرکت کردیم و رفتیم.

01:02:30.600 --> 01:02:34.080
‫خب، وقتی از دهانه‌ی قایق
‫نجات به بالا نگاه می‌کردیم،

01:02:34.120 --> 01:02:36.280
‫واقعاً نمی‌تونستیم
‫آسمون رو ببینیم.

01:02:37.880 --> 01:02:40.800
‫کل آسمون شده بود
‫یک سمت کشتی تفریحی.

01:02:45.320 --> 01:02:46.840
‫لیلا آروم شده بود.

01:02:48.120 --> 01:02:54.240
‫یادمه توی بغلم بود
‫و امیدوار بودم که حالش خوب باشه...

01:02:54.320 --> 01:02:55.680
‫و مشکلی براش پیش
‫نیومده باشه.

01:03:01.720 --> 01:03:06.120
‫کاملاً حس می‌کردم تک‌وتنهام.
‫هیچ‌کس قرار نیست بیاد نجاتمون بده.

01:03:09.160 --> 01:03:12.200
‫بعد کم‌کم صدای هلیکوپترهایی رو
‫شنیدیم که از بالای سرمون رد می‌شدن.

01:03:12.720 --> 01:03:15.960
‫ولی کشتی مثل چتر
‫بالامون رو پوشونده بود.

01:03:16.880 --> 01:03:18.280
‫نمی‌تونستن
‫ما رو ببینن.

01:03:21.400 --> 01:03:23.480
‫نه می‌تونستم برم
‫پایین سمت آب...

01:03:23.480 --> 01:03:25.480
‫و نه می‌تونستم
‫برگردم توی کشتی.

01:03:25.600 --> 01:03:27.240
‫اون موقع،
‫دیگه داشتیم غرق می‌شدیم.

01:03:28.320 --> 01:03:29.960
‫و درست همون لحظه‌ بود...

01:03:30.000 --> 01:03:31.960
‫که فیلمی از زندگیم...

01:03:32.000 --> 01:03:34.320
‫درست اومد جلوی چشمام.

01:03:42.000 --> 01:03:45.120
‫یادمه بابام می‌گفت...

01:03:46.680 --> 01:03:49.640
‫درست نیست بچه‌ها قبل
‫از مامان و باباشون بمیرن.

01:04:03.160 --> 01:04:07.360
‫همون لحظه بود که حس
‫مبارزه در وجودم بیدار شد.

01:04:08.440 --> 01:04:10.560
‫باید یه راهی برای زنده
‫موندن پیدا می‌کردم.

01:04:14.360 --> 01:04:17.240
‫اون لحظه با خودم فکر کردم:
‫«چطوری می‌تونن ما رو ببینن؟»

01:04:18.760 --> 01:04:22.640
‫بعد یادم افتاد
‫یه چراغ‌قوه توی جیبمه.

01:04:23.400 --> 01:04:24.640
‫کد مورس بلد نبودم،

01:04:24.640 --> 01:04:28.080
‫ولی چراغ‌قوه رو به سمت قایق
‫روبه‌رومون خاموش‌وروشن کردم.

01:04:31.760 --> 01:04:34.440
‫گروه نجات ایندیا مایک آلفا.
‫گروه نجات ایندیا مایک آلفا.

01:04:34.560 --> 01:04:36.440
‫به گوشم، به گوشم.

01:04:36.520 --> 01:04:40.720
‫یه علامت از کسی دیدیم.
‫داریم می‌ریم بهشون کمک کنیم.

01:04:41.240 --> 01:04:42.440
‫خیلی‌خب، عالیه.

01:04:43.840 --> 01:04:48.200
‫بعد، یهو یه مرد مثل...

01:04:48.280 --> 01:04:49.560
‫جیمز باند اومد پایین.

01:04:54.200 --> 01:04:56.680
‫ما رو کشیدن بالا
‫توی هلیکوپتر...

01:04:56.800 --> 01:04:57.920
‫و یکی‌یکی،

01:04:57.960 --> 01:05:00.080
‫رفتن پایین و چهار
‫نفر دیگه رو هم آوردن.

01:05:02.560 --> 01:05:06.440
‫خیلی‌خب، دست مریزاد. سه نفر رو
‫با وضعیت عمومی خوب تحویل گرفتیم...

01:05:06.480 --> 01:05:08.760
‫که به فرودگاه
‫گروستو منتقل می‌شن،

01:05:08.800 --> 01:05:12.360
‫جایی که نیروهای
‫امدادی منتظرشونن.

01:05:21.160 --> 01:05:25.960
‫وقتی پرواز کردم و دور شدم،
‫هرچی دوست داشتم رو می‌دیدم...

01:05:26.080 --> 01:05:28.960
‫و تمام دنیای واقعیم
‫نابود شده بود.

01:05:30.000 --> 01:05:31.600
‫ولی خودم زنده بودم.

01:05:35.360 --> 01:05:38.040
‫[رُم]

01:05:39.400 --> 01:05:42.000
‫اواخر یک جمعه‌شب بود.

01:05:42.160 --> 01:05:46.440
‫صفحه‌ام پر شده بود از پیام‌های
‫مسافرانی که روی یه کشتی تفریحی…

01:05:46.480 --> 01:05:49.360
‫در سواحل توسکانی،
‫در جزیره‌ی جیلیو بودن.

01:05:50.920 --> 01:05:54.120
‫می‌دونستم تنها راه برای فهمیدن
‫این‌که واقعاً چه اتفاقی افتاده،

01:05:54.720 --> 01:05:56.120
‫این بود که برم اونجا.

01:06:01.120 --> 01:06:04.760
‫یه کشتی تفریحی شلوغ
‫که به گل نشسته و کج شده.

01:06:04.880 --> 01:06:08.080
‫...مسافرها این اتفاق رو شبیه به صحنه‌هایی
‫از فیلم تایتانیک توصیف کردن.

01:06:08.120 --> 01:06:10.920
‫ممکنه تا ۷۰ نفر
‫ناپدید شده باشن.

01:06:11.200 --> 01:06:13.640
‫من روز بعد به جیلیو رسیدم،

01:06:13.760 --> 01:06:16.480
‫حدوداً، گمونم
‫ساعت ۶:۳۰ صبح.

01:06:16.520 --> 01:06:17.880
‫[شنبه، ۱۴ ژانویه]

01:06:17.920 --> 01:06:21.440
‫هیچ‌وقت دیدن کوستا
‫کونکوردیا رو فراموش نمی‌کنم.

01:06:21.480 --> 01:06:26.480
‫محال بود که آدم به اون تخته‌سنگ بزرگی
‫که از ته کشتی بیرون زده بود،

01:06:26.600 --> 01:06:28.840
‫خیره نشه.

01:06:31.240 --> 01:06:34.680
‫وظیفه‌ی من این بود که توضیح بدم
‫چطور همچین اتفاقی افتاده.

01:06:37.560 --> 01:06:39.280
‫دیشب یک کشتی تفریحی ایتالیایی...

01:06:39.360 --> 01:06:41.480
‫در سواحل توسکانی
‫به گل نشست.

01:06:41.520 --> 01:06:43.400
‫بیاید روراست باشیم،
‫هر بار سوار هواپیما...

01:06:43.400 --> 01:06:45.840
‫یا کشتی تفریحی می‌شین،
‫به این قضیه فکر می‌کنین.

01:06:45.880 --> 01:06:47.880
‫اگه مشکلی پیش بیاد چی؟

01:06:47.920 --> 01:06:49.400
‫خب، همچین هم شد.

01:06:50.560 --> 01:06:52.720
‫کشتی الان در بخش
‫خیلی کم‌عمقیه،

01:06:52.840 --> 01:06:54.800
‫ولی به خاطر بزرگی کشتی...

01:06:54.840 --> 01:06:58.600
‫و گیر کردنش
‫در این منطقه‌ی صخره‌ای،

01:06:58.680 --> 01:07:02.080
‫ده‌ها غواص گارد
‫ساحلی ایتالیا...

01:07:02.120 --> 01:07:05.560
‫دارن دوروبر و داخل
‫کشتی رو بررسی می‌کنن...

01:07:05.600 --> 01:07:07.840
‫تا ببینن می‌تونن کسی رو
‫اونجا پیدا کنن یا نه.

01:07:10.440 --> 01:07:13.160
‫من غواص آتش‌نشانی‌ام...

01:07:13.240 --> 01:07:17.400
‫که تخصصم غواصی توی غاره.

01:07:19.400 --> 01:07:21.840
‫دو بار غواصی انفرادی،
‫هر کدوم ۴۰ دقیقه.

01:07:21.880 --> 01:07:25.080
‫کل زمان عملیات، دو ساعت.

01:07:27.280 --> 01:07:29.440
‫تولد مامانم بود...

01:07:29.520 --> 01:07:34.800
‫و فکر می‌کردم باید
‫توی رستوران می‌بودم...

01:07:35.840 --> 01:07:38.080
‫و براش آهنگ «تولدت
‫مبارک» رو می‌خوندم،

01:07:39.120 --> 01:07:41.840
‫ولی توی
‫جزیره‌ی جیلیو بودم،

01:07:41.960 --> 01:07:43.280
‫روی زمین نشسته بودم...

01:07:44.040 --> 01:07:46.480
‫و فقط با خودم می‌گفتم:
‫«اون کجاست؟»

01:07:48.360 --> 01:07:55.000
‫و از خودم پرسیدم: «یعنی
‫دوباره می‌بینمش؟»

01:07:57.600 --> 01:08:00.320
‫هرچی زمان می‌گذشت
‫و آب سردتر می‌شد،

01:08:00.360 --> 01:08:03.320
‫خب، ژانویه بود،
‫شانس زنده موندن...

01:08:03.440 --> 01:08:06.160
‫هر کسی بعد از ۲۴
‫ساعت اول...

01:08:06.200 --> 01:08:07.760
‫خب... مشخصاً کمتر می‌شه.

01:08:08.760 --> 01:08:09.800
‫خیلی‌خب.

01:08:10.360 --> 01:08:11.720
‫جداش کن.

01:08:12.800 --> 01:08:14.000
‫خیلی‌خب!

01:08:22.680 --> 01:08:24.840
‫ترس خیلی بزرگیه...

01:08:25.400 --> 01:08:28.000
‫چون واقعاً این خطر
‫وجود داشت که...

01:08:28.040 --> 01:08:30.800
‫توی اون کشتی غول‌پیکر...

01:08:30.840 --> 01:08:37.800
‫ته دریا غرق بشیم و به‌جای
‫نجات‌دهنده، خودمون قربانی بشیم.

01:08:39.400 --> 01:08:42.600
‫هر چیزی که وصل نشده بود،
‫می‌شد یه مانع.

01:08:43.400 --> 01:08:45.280
‫سیم‌ها بودن.

01:08:45.400 --> 01:08:47.600
‫لبه‌های تیز بودن.

01:08:47.680 --> 01:08:50.960
‫مشخصه که همه‌ی این چیزها،
‫برای یک غواص خطرسازه.

01:08:52.840 --> 01:08:56.000
‫[یک‌شنبه، ۱۵ ژانویه]

01:08:59.920 --> 01:09:03.480
‫بالاخره سپیده دمید
‫و با خودش روشنایی آورد.

01:09:04.400 --> 01:09:06.520
‫هنوز توی اون رستوران بودم.

01:09:07.320 --> 01:09:10.040
‫ساعت‌ها گذشت
‫و سرمازدگی اومد سراغم.

01:09:11.120 --> 01:09:14.640
‫راستش، گذروندن یه شب
‫دیگه در اون شرایط،

01:09:15.000 --> 01:09:18.480
‫مطمئن نبودم بتونم تا
‫فردا صبحش زنده بمونم.

01:09:25.120 --> 01:09:28.200
‫کم‌کم به این فکر افتادم که…

01:09:28.320 --> 01:09:33.800
‫اگه می‌تونستم... اگه می‌تونستم
‫از این وضعیت نجات پیدا کنم...

01:09:36.480 --> 01:09:39.480
‫می‌تونستم تشکیل
‫خانواده رو مد نظر قرار بدم.

01:09:42.280 --> 01:09:49.240
‫خب... شاید این همون چیزی
‫بود که در زندگیم کم داشتم.

01:09:55.400 --> 01:09:59.280
‫۴۸ ساعت بود که
‫نخوابیده بودیم.

01:10:00.520 --> 01:10:02.840
‫در ون باز شد...

01:10:02.840 --> 01:10:06.760
‫و رئیسم گفت: «یه نفر دیگه مونده
‫که باید نجاتش بدیم. باید بریم.»

01:10:10.040 --> 01:10:12.680
‫مدیر هتل،
‫مانریکو جامپدرونی،

01:10:12.720 --> 01:10:15.440
‫که آخرین بار چند نفر
‫از شواهد موقعی دیده بودنش...

01:10:15.480 --> 01:10:19.880
‫که سعی داشت مردم رو
‫در بخش پذیرش کشتی نجات بده...

01:10:21.440 --> 01:10:24.560
‫همکارانم رفتن داخل کشتی...

01:10:27.280 --> 01:10:31.120
‫و دنبال بازمانده‌ها
‫می‌گشتن و فریاد می‌زدن.

01:10:31.520 --> 01:10:34.800
‫«ما آتش‌نشانی هستیم!
‫ما آتش‌نشانی هستیم!

01:10:34.920 --> 01:10:36.200
‫کسی اونجا هست؟

01:10:39.320 --> 01:10:43.160
‫کسی اونجا هست؟
‫کسی صدام رو می‌شنوه؟»

01:10:44.800 --> 01:10:46.600
‫و در یک لحظه،

01:10:47.160 --> 01:10:48.880
‫پاسخی شنیده شد.

01:10:52.000 --> 01:10:55.360
‫خیلی‌خب، آروم باش. سخت نگیر.

01:10:56.160 --> 01:11:02.920
‫خودمون رو به‌زور
‫چپونده بودیم در اعماق تونل،

01:11:03.040 --> 01:11:08.800
‫برای همین هیچ نور
‫طبیعی‌ای نداشتیم.

01:11:08.880 --> 01:11:10.760
‫نور نمی‌تونست به اونجا برسه.

01:11:10.800 --> 01:11:13.080
‫خب، داخل یه غار بودیم.

01:11:15.520 --> 01:11:17.360
‫باشه، خوبه. آروم.

01:11:18.800 --> 01:11:20.400
‫آروم. خوبه.

01:11:21.240 --> 01:11:22.320
‫آروم.

01:11:23.680 --> 01:11:24.680
‫آروم.

01:11:26.960 --> 01:11:28.120
‫خودشه!

01:11:33.280 --> 01:11:38.120
‫بعد همون شخصی رو که
‫دنبالش بودیم دیدم.

01:11:39.920 --> 01:11:43.440
‫ازش پرسیدم: «سلام،
‫اسمت چیه؟ اسمت چیه؟»

01:11:43.520 --> 01:11:46.680
‫و بهم جواب داد: «مانریکو.

01:11:46.720 --> 01:11:48.480
‫مانریکو جامپدرونی.»

01:11:50.400 --> 01:11:52.960
‫بهم گفت: «سلام،
‫من فرانچسکوئم،

01:11:57.280 --> 01:11:59.120
‫یکی از نجات‌دهنده‌هات.»

01:11:59.680 --> 01:12:01.680
‫بهم گفت: «دیگه
‫نگران نباش.

01:12:04.600 --> 01:12:06.000
‫می‌بریمت بیرون.»

01:12:17.760 --> 01:12:20.560
‫بعد از ۱۳ سال،
‫هنوزم گریه می‌کنم.

01:12:21.600 --> 01:12:22.880
‫آدم باورش نمی‌شه.

01:12:27.920 --> 01:12:31.200
‫در فاجعه‌ها همیشه اتفاقی
‫شبیه به معجزه رخ می‌ده.

01:12:31.320 --> 01:12:33.840
‫این‌بار، یکی از خدمه بود که
‫داخل کشتی گیر افتاده بود،

01:12:33.880 --> 01:12:37.720
‫امدادگرهایی پیداش کردن که کابین
‫به کابین می‌رفتن و به بدنه ضربه می‌زدن.

01:12:37.800 --> 01:12:40.680
‫دو روز با پای شکسته
‫اون تو گیر افتاده بود.

01:12:41.720 --> 01:12:43.760
‫فکر می‌کردی جون
‫سالم به در نبری؟

01:12:43.840 --> 01:12:49.360
‫آره، وقتی توی رستوران تنها بودم، آره.

01:12:54.560 --> 01:12:58.120
‫بعد از شوک، وحشت و هرج‌ومرج،

01:12:58.200 --> 01:13:00.240
‫اشک شوق سرازیر شد.

01:13:00.880 --> 01:13:03.440
‫رز متکالف،
‫یکی از آخرین کسانی بود...

01:13:03.480 --> 01:13:05.920
‫که از کشتیِ در حال
‫غرق‌شدن نجات پیدا کرد.

01:13:06.440 --> 01:13:10.880
‫بقیه هم، از جمله نیک تالی و دوست‌هاش،
‫دیگه جاشون امنه.

01:13:10.920 --> 01:13:13.840
‫خانواده‌هایی بودن که می‌لرزیدن،
‫بچه‌هاشون رو به من می‌دادن...

01:13:13.840 --> 01:13:17.440
‫و می‌گفتن: «بچه‌ام رو بگیر.
‫بذارش توی قایق.»

01:13:17.520 --> 01:13:19.520
‫و ما مجبور شدیم بیشتر
‫از یک ساعت و نیم منتظر بمونیم...

01:13:19.560 --> 01:13:21.480
‫تا بتونیم سوار
‫اون قایق بشیم.

01:13:31.200 --> 01:13:34.320
‫مجبور شدم دو
‫سال منتظر بمونم.

01:13:35.640 --> 01:13:40.680
‫جسد مامانم یکی از آخرین
‫جسدهایی بود که پیدا شد.

01:13:44.880 --> 01:13:47.480
‫پیداکردن جسدش...

01:13:48.280 --> 01:13:50.520
‫اصلاً برام آرامش‌بخش نبود.

01:13:52.840 --> 01:13:58.000
‫انگار کشتی کوستا کونکوردیا
‫زندگیم رو به هم ریخت.

01:13:58.920 --> 01:14:03.840
‫مامانم تمام دنیام بود،

01:14:04.080 --> 01:14:05.640
‫منم تمام دنیای اون بودم.

01:14:07.000 --> 01:14:09.560
‫اسم این بچه‌ی قشنگ چیه؟

01:14:09.640 --> 01:14:12.480
‫اسم این دختر استفانیاست.

01:14:12.600 --> 01:14:14.360
‫این بچه مال کیه؟

01:14:20.040 --> 01:14:23.200
‫ناخدای کشتی تفریحی‌ای
‫که اینجا در سواحل توسکانی...

01:14:23.280 --> 01:14:24.680
‫به گل نشست،

01:14:24.760 --> 01:14:26.720
‫به دست مقامات ایتالیایی
‫بازداشت شده.

01:14:26.840 --> 01:14:30.440
‫پرونده‌ی وی به اتهام قتل
‫غیرعمد و ترک کشتی در حال بررسیه.

01:14:30.520 --> 01:14:34.000
‫این‌ها دو تخلف بسیار جدی
‫در قانون دریانوردی هستن.

01:14:34.040 --> 01:14:38.000
‫اون شب ۳۲ نفر جون باختن،
‫از جمله یه بچه‌ی ۵ ساله.

01:14:39.480 --> 01:14:41.280
‫در روزهای بعد از حادثه،

01:14:41.400 --> 01:14:45.320
‫تیم روابط عمومی کوستا عملاً
‫تنها منبع خبررسانی بود...

01:14:46.040 --> 01:14:50.120
‫و کاملاً مشخص بود که از قبل
‫تصمیمشون رو گرفته بودن که تقصیر کیه.

01:14:50.160 --> 01:14:52.680
‫و امشب، بازی مقصرجلوه‌دادن
‫وارد مرحله‌ی جدیدی شد،

01:14:52.720 --> 01:14:56.080
‫چون مالکان کشتی گفتن که
‫تقصیر ناخدای خودشون بوده.

01:14:56.160 --> 01:15:00.160
‫ما معتقدیم که اینجا...
‫اشتباه انسانی رخ داده.

01:15:00.280 --> 01:15:04.080
‫ناخدا مسیر مجاز رو
‫دنبال نکرده بود.

01:15:05.880 --> 01:15:07.880
‫ناخدا، ناخدا!

01:15:09.320 --> 01:15:11.960
‫یکی از پرماجراترین
‫بخش‌های این اتفاق...

01:15:12.000 --> 01:15:15.320
‫در ۱۷ ژانویه رخ داد.

01:15:15.320 --> 01:15:20.720
‫یه خبرنگار محلی، یه فلش‌مموری
‫توی ماشینش که درش باز بود، پیدا کرد.

01:15:21.240 --> 01:15:24.720
‫این فلش حاوی فایل
‫ضبط‌شده‌ای از مکالمه‌ی...

01:15:24.760 --> 01:15:28.480
‫بین گارد ساحلی لیوُرنو و ناخدای کشتی،
‫اسکتینو بود،

01:15:28.640 --> 01:15:32.720
‫مکالمه‌ای مربوط به زمانی که ناخدا
‫ادعا می‌کرد کشتی رو ترک کرده.

01:15:32.800 --> 01:15:34.840
‫چی‌کار می‌کنی، ناخدا؟

01:15:34.880 --> 01:15:38.280
‫اینجام تا عملیات
‫نجات رو هماهنگ کنم.

01:15:38.360 --> 01:15:43.000
‫از توی کشتی هماهنگش کن!
‫سرپیچی می‌کنی؟

01:15:43.520 --> 01:15:45.280
‫نه، نه، سرپیچی نمی‌کنم.

01:15:45.360 --> 01:15:47.840
‫از رفتن به داخل کشتی
‫سرپیچی می‌کنی، ناخدا؟

01:15:47.960 --> 01:15:50.200
‫بهم بگو،
‫چرا نمی‌ری توی کشتی؟

01:15:50.240 --> 01:15:52.280
‫وقتی آدم می‌شنید که
‫این فرمانده...

01:15:52.360 --> 01:15:55.040
‫به ناخدا اسکتینو می‌گه: «برگرد توی...
‫کشتی!»

01:15:55.160 --> 01:15:56.240
‫دیگه نمی‌شد نشنیده‌اش گرفت.

01:15:56.280 --> 01:15:58.600
‫برگرد داخل کشتی.
‫این یه دستوره!

01:15:58.720 --> 01:16:00.200
‫حق نداری هیچ بهانه‌ای بیاری.

01:16:00.240 --> 01:16:01.520
‫خودت دستور تخلیه‌ی
‫کشتی رو دادی.

01:16:01.560 --> 01:16:03.040
‫الان من فرمانده‌ام!

01:16:03.160 --> 01:16:04.560
‫برگرد توی کشتی!

01:16:05.480 --> 01:16:08.520
‫مفهومه؟ صدام رو نمی‌شنوی؟

01:16:08.880 --> 01:16:11.040
‫- الان می‌رم توی کشتی.
‫- برو!

01:16:11.440 --> 01:16:14.160
‫نتیجه‌ی غیرقابل‌انکارش
‫این بود که همه،

01:16:14.240 --> 01:16:17.640
‫در سراسر دنیا، ناخدای اسکتینو رو
‫به اسم ناخدای بزدل شناختن.

01:16:17.800 --> 01:16:19.240
‫می‌ذارید رد بشم؟

01:16:19.320 --> 01:16:22.600
‫ناخدای ایتالیایی،
‫فرانچسکو اسکتینو،

01:16:22.640 --> 01:16:24.320
‫امروز صبح با قدم‌های
‫بلند وارد دادگاه شد،

01:16:24.440 --> 01:16:28.080
‫با همون باد و غبغب
‫و اعتمادبه‌نفسی که توی کشتی داشت.

01:16:28.120 --> 01:16:30.800
‫امروز ناخدا فرانچسکو اسکتینو
‫در دادگاه حضور یافت...

01:16:30.840 --> 01:16:33.000
‫تا به اتهام‌های متعدد
‫از جمله قتل غیرعمد،

01:16:33.040 --> 01:16:34.640
‫ایجاد فاجعه‌ی دریایی...

01:16:34.640 --> 01:16:37.640
‫و آسیب‌رسوندن بدنی
‫به ۱۵۰ نفر پاسخ بده.

01:16:37.760 --> 01:16:39.960
‫محاکمه چندین
‫سال طول کشید...

01:16:40.080 --> 01:16:44.080
‫و در سالن تئاتری در شهر
‫گروستو برگزار شد.

01:16:44.160 --> 01:16:46.640
‫و من در تک‌تک جلسه‌های
‫دادگاه شرکت کردم.

01:16:47.160 --> 01:16:49.800
‫دادستانی تقصیر
‫این فاجعه رو...

01:16:49.880 --> 01:16:52.320
‫کاملاً متوجه ناخدا
‫اسکتینو دونسته.

01:16:52.400 --> 01:16:57.160
‫به گفته‌ی اون‌ها، ناخدا در هدایت
‫کشتی سهل‌انگاری شدیدی کرده،

01:16:57.240 --> 01:17:00.680
‫ولی ناخدا تمام اتهام‌های
‫وارده رو رد می‌کنه...

01:17:00.760 --> 01:17:03.480
‫و اصرار داره که مسئولیت این اتفاق
‫به گردن…

01:17:03.520 --> 01:17:06.040
‫بقیه هم هست.

01:17:06.480 --> 01:17:09.720
‫تمام تمرکز روی
‫ناخدا اسکتینو بود،

01:17:09.880 --> 01:17:13.200
‫ولی یکی از سوال‌های اصلی
‫خیلی‌هامون این بود...

01:17:13.240 --> 01:17:17.040
‫که این فاجعه ناشی از نقص
‫فنی مکانیکی بوده یا نه.

01:17:18.280 --> 01:17:21.560
‫مدت کوتاهی بعد از حادثه،
‫جعبه‌ی سیاه پیدا شد،

01:17:21.680 --> 01:17:23.160
‫ولی خراب بود،

01:17:23.240 --> 01:17:25.200
‫پس برای مدتی
‫به نظر می‌رسید...

01:17:25.240 --> 01:17:27.440
‫که هیچ راهی وجود
‫نداره تا بفهمیم...

01:17:27.480 --> 01:17:30.600
‫شب حادثه در عرشه‌ی
‫کشتی واقعاً چی گذشته.

01:17:34.640 --> 01:17:38.000
‫سال ۲۰۱۲، یه محقق جوون
‫در رشته‌ی علوم کامپیوتر بودم.

01:17:41.960 --> 01:17:43.760
‫یه سری دیسک
‫از کشتی...

01:17:43.760 --> 01:17:45.400
‫کوستا کونکوردیا رو
‫بهم دادن.

01:17:45.520 --> 01:17:48.960
‫قبلش دو تا کارشناس سعی کرده
‫بودن اطلاعاتش رو استخراج کنن،

01:17:49.840 --> 01:17:51.280
‫ولی هر دو شکست خورده بودن.

01:17:51.680 --> 01:17:53.200
‫برای همین بدجوری
‫درگیرش شدم.

01:17:54.960 --> 01:17:57.400
‫نرم‌افزاری ساختم
‫که توضیح می‌ده...

01:17:57.440 --> 01:18:00.040
‫اون شب دقیقاً
‫چه اتفاق‌هایی افتاده.

01:18:00.200 --> 01:18:01.880
‫ناخدا: برخوردمون به کجا بود؟

01:18:02.120 --> 01:18:04.360
‫سرمهندس: برقمون کامل قطع شده.

01:18:05.760 --> 01:18:07.880
‫ژنراتور اضطراری
‫کوستا کونکوردیا...

01:18:07.960 --> 01:18:09.240
‫اون شب مشکل پیدا کرده بود.

01:18:09.720 --> 01:18:13.360
‫علی‌الخصوص، چند بار
‫خاموش و روشن شد...

01:18:13.440 --> 01:18:19.360
‫و تقریباً هیچ‌وقت نتونست
‫به کابل‌های برق اضطراری وصل بشه...

01:18:19.480 --> 01:18:22.280
‫و به تجهیزات
‫اضطراری برق برسونه.

01:18:23.320 --> 01:18:25.920
‫نمی‌شه با قطعیت فهمید...

01:18:25.960 --> 01:18:28.280
‫مردم توی اون کشتی
‫چطوری جون باختن،

01:18:28.320 --> 01:18:31.400
‫ولی این رو می‌دونیم که حداقل
‫دو تا از قایق‌های نجات...

01:18:31.480 --> 01:18:33.720
‫در بخش بالایی کشتی، به خاطر...

01:18:33.800 --> 01:18:36.920
‫خرابی ژنراتور
‫اضطراری کار نکردن...

01:18:37.040 --> 01:18:39.920
‫و می‌دونیم که اون اشخاص
‫مجبور شدن پیاده بشن...

01:18:39.920 --> 01:18:43.280
‫و راهشون رو به سمت قایق‌های
‫نجات دیگه‌ای روی همون عرشه‌‌ی ۴،

01:18:43.320 --> 01:18:44.240
‫پیدا کنن.

01:18:45.400 --> 01:18:46.960
‫این رو هم می‌دونیم که...

01:18:47.080 --> 01:18:50.040
‫به خاطر خرابی
‫ژنراتور اضطراری،

01:18:50.080 --> 01:18:52.160
‫آسانسورها هم کار نمی‌کردن.

01:18:54.240 --> 01:18:55.760
‫ناخدا: ۳۵۰

01:18:55.800 --> 01:18:57.200
‫سکان‌دار: ۳۴۰

01:18:57.480 --> 01:19:00.280
‫- ناخدا: ۳۵۰ - به سمت راست.
‫- سکان‌دار: باشه.

01:19:00.320 --> 01:19:04.120
‫وقتی برای همگام‌سازی
‫داده‌ها نرم‌افزارم رو اجرا می‌کردم،

01:19:04.160 --> 01:19:05.680
‫یه غافلگیری بزرگ رخ داد.

01:19:05.800 --> 01:19:08.440
‫دقیقاً قبل از وقوع حادثه،

01:19:08.520 --> 01:19:10.960
‫فهمیدیم که یه تداخل
‫و مغایرت...

01:19:11.040 --> 01:19:13.680
‫بین دستوری که به سکان‌دار
‫داده شده بود...

01:19:13.720 --> 01:19:15.440
‫و کاری که اون انجام می‌داد،
‫وجود داشته.

01:19:15.600 --> 01:19:17.640
‫- ناخدا: تمام فرمان به چپ.
‫- خدمه‌ی عرشه: تمام فرمان به راست.

01:19:17.640 --> 01:19:20.160
‫- سکان‌دار: تمام فرمان به راست.
‫- ناخدا: تمام فرمان به چپ.

01:19:23.200 --> 01:19:26.800
‫صدای اسکتینو رو می‌شنویم
‫که دستوراتی صادر می‌کنه...

01:19:26.920 --> 01:19:32.920
‫و سکان‌دار به مدت ۱۳ ثانیه،
‫دقیقاً خلافش رو انجام می‌ده.

01:19:33.960 --> 01:19:35.840
‫بعدها، یه تحقیق مستقل...

01:19:35.960 --> 01:19:39.840
‫به دست پروفسور برونو نری و پائولو
‫نری از دانشگاه پیزا...

01:19:39.840 --> 01:19:42.000
‫نشون داد که اگه
‫دستورات اسکتینو...

01:19:42.040 --> 01:19:44.480
‫درست اجرا می‌شد،

01:19:44.520 --> 01:19:48.640
‫برخورد خیلی جزئی می‌بود
‫یا اصلاً اتفاق نمی‌افتاد.

01:19:56.360 --> 01:20:00.720
‫اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰، صنعت کشتی‌های
‫تفریحی به‌سرعت رو به رشد بود...

01:20:02.240 --> 01:20:05.960
‫و شرکت کشتیرانی ایتالیایی
‫کوستا به مشکل خورده بود.

01:20:06.000 --> 01:20:07.280
‫نمی‌تونستن رقابت کنن.

01:20:07.360 --> 01:20:10.440
‫تنها راه بقاشون
‫در اون بازار این بود که...

01:20:10.560 --> 01:20:13.400
‫یه شرکت بزرگ
‫آمریکایی اون‌ها رو بخره.

01:20:15.560 --> 01:20:18.800
‫با گسترش فعالیت کوستا،
‫مجبور شدن خدمه استخدام کنن...

01:20:18.840 --> 01:20:22.440
‫و تا جایی که می‌تونن سریع
‫و با بازدهی بالا آموزششون بدن.

01:20:22.960 --> 01:20:26.240
‫نکته‌ی مهم اینه که خود
‫ناخدا اسکتینو...

01:20:26.280 --> 01:20:28.720
‫به کوستا نامه نوشته بود
‫و ابراز نگرانی کرده بود...

01:20:28.760 --> 01:20:30.960
‫که افراد خیلی سریع
‫ارتقای درجه می‌گیرن،

01:20:30.960 --> 01:20:32.880
‫آموزش‌های کافی رو نمی‌بینن...

01:20:33.000 --> 01:20:34.920
‫و به درد این مدل
‫کشتی‌هایی که...

01:20:34.960 --> 01:20:36.800
‫خودش می‌خواست هدایت کنه، نمی‌خورن.

01:20:38.240 --> 01:20:40.760
‫چیزی که درباره‌ی سکان‌دار
‫می‌دونیم اینه که...

01:20:40.800 --> 01:20:43.080
‫خیلی سریع به این سمت
‫ارتقا پیدا کرده بود...

01:20:43.200 --> 01:20:45.800
‫و کاملاً مشخصه که
‫در لحظه‌ی بحرانی،

01:20:45.880 --> 01:20:48.200
‫درست وقتی که باید...

01:20:48.240 --> 01:20:50.200
‫دستورات ناخدا
‫اسکتینو رو متوجه می‌شد،

01:20:50.280 --> 01:20:52.400
‫مانع زبانی وجود
‫داشته و احتمالاً...

01:20:52.440 --> 01:20:55.600
‫اصلاً متوجه نشده بود
‫ناخدا بهش چی می‌گه.

01:21:02.880 --> 01:21:06.240
‫[۱۱ فوریه‌ی ۲۰۱۵
‫روز اعلام حکم]

01:21:07.680 --> 01:21:11.160
‫به نام ملت ایتالیا، دادگاه،

01:21:11.720 --> 01:21:16.280
‫طبق مواد ۵۳۳ و ۵۳۵،

01:21:16.800 --> 01:21:19.000
‫فرانچسکو اسکتینو رو...

01:21:19.080 --> 01:21:21.120
‫در خصوص جرایم انتسابی
‫گناهکار شناخته...

01:21:21.240 --> 01:21:23.840
‫و به حکم در مجموع
‫۱۶ سال...

01:21:23.880 --> 01:21:26.960
‫حبس و یک ماه بازداشت
‫محکوم می‌کنه.

01:21:27.040 --> 01:21:29.240
‫امروز ناخدای کشتی
‫کوستا کونکوردیا...

01:21:29.320 --> 01:21:32.800
‫با اتهام قتل غیرعمد
‫و رهاکردن کشتی گناهکار شناخته شد...

01:21:32.880 --> 01:21:34.520
‫و به ۱۶ سال زندان محکوم شد.

01:21:35.200 --> 01:21:37.880
‫[شرکت کشتی‌های تفریحی کوستا قبول کرد
‫یک میلیون یورو جریمه بپردازد.]

01:21:37.920 --> 01:21:40.400
‫[این شرکت با محاکمه‌ی مجرمانه
‫مواجه نشد.]

01:21:40.520 --> 01:21:44.200
‫[پنج کارمند دیگر کشتی‌های تفریحی کوستا
‫به قتل غیرعمد، کوتاهی و تخریب کشتی...]

01:21:44.240 --> 01:21:47.280
‫[متهم شدند، از جمله مانریکو جامپدرونی.
‫آن‌ها زندانی نشدند.]

01:21:49.120 --> 01:21:52.400
‫من دیگه هیچ‌وقت در صنعت
‫کشتی‌های تفریحی کار نمی‌کنم.

01:21:54.800 --> 01:21:59.880
‫و دعا می‌کنم هیچ‌کس
‫در همچین موقعیتی قرار نگیره.

01:22:02.280 --> 01:22:03.280
‫تمام پولم،

01:22:03.800 --> 01:22:04.960
‫از دست رفت.

01:22:05.120 --> 01:22:09.600
‫ولی یاد گرفتم که زندگی
‫خیلی مهم‌تر از پوله.

01:22:10.920 --> 01:22:13.840
‫برای همین هر روز
‫صبح که بیدار می‌شم،

01:22:14.440 --> 01:22:15.920
‫اولین کاری که
‫می‌کنم اینه که…

01:22:16.000 --> 01:22:17.760
‫خدا رو شکر می‌کنم.

01:22:19.960 --> 01:22:21.360
‫خیلی چیزها یاد گرفتم.

01:22:22.040 --> 01:22:23.720
‫الان دیگه می‌تونم شنا کنم.

01:22:35.440 --> 01:22:38.200
‫می‌خوای دوباره آواز بخونی؟
‫خب، بخون عزیزم.

01:22:39.200 --> 01:22:41.200
‫ما-ما-ما.

01:22:42.040 --> 01:22:44.840
‫اما-ما-ما-ما!

01:22:45.600 --> 01:22:47.480
‫دو، سه...

01:22:48.880 --> 01:22:52.040
‫وقتی رسیدیم خونه، خب،
‫کاملاً از پا دراومده بودم.

01:22:53.720 --> 01:22:55.920
‫تشخیص دادن که به اختلال
‫استرس پس از سانحه مبتلا شدم.

01:22:56.000 --> 01:22:58.560
‫حملات عصبی داشتم.
‫کابوس می‌دیدم.

01:22:59.440 --> 01:23:02.160
‫بعد از اون همه فشار جسمی
‫و روحی‌ای...

01:23:02.240 --> 01:23:07.240
‫که لیلا از سر گذرونده بود،
‫نگرانش بودیم.

01:23:07.440 --> 01:23:09.640
‫مجبور بودیم یکی دو هفته
‫کاملاً زیر نظر داشته باشیمش...

01:23:09.680 --> 01:23:11.440
‫تا مطمئن بشیم همه‌چیز مرتبه.

01:23:12.000 --> 01:23:13.720
‫وای، اون زبون رو ببین.

01:23:14.280 --> 01:23:16.240
‫دیگه چه شکلک‌های
‫باحالی می‌تونی دربیاری؟

01:23:17.600 --> 01:23:19.080
‫تاثیرش رو روی خودم دیدم،

01:23:19.120 --> 01:23:21.440
‫ولی اون یه بچه‌ی یک‌ساله
‫بود که نمی‌تونست حرف بزنه،

01:23:21.520 --> 01:23:26.280
‫برای همین یادمه با روان‌شناس‌ها
‫و متخصص‌ها مشورت می‌کردیم.

01:23:26.360 --> 01:23:29.600
‫بعداً می‌بینمت،
‫خداحافظ! خوش بگذره!

01:23:30.840 --> 01:23:32.600
‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ.

01:23:33.080 --> 01:23:38.640
‫ولی در نهایت دوران کودکی
‫کاملاً عادی و خوبی داشت.

01:23:39.480 --> 01:23:41.080
‫برای همین...
‫اغلب در موردش صحبت می‌کنیم.

01:23:41.160 --> 01:23:45.720
‫مثلاً این‌که، چرا خدا اون
‫شب خواست ما رو نجات بده؟

01:23:45.760 --> 01:23:47.120
‫خب،
‫چرا ما هنوز اینجاییم؟

01:23:47.160 --> 01:23:50.320
‫باید با این فرصت دوباره‌ای که بهمون داده،
‫چی‌کار کنیم؟

01:23:50.480 --> 01:23:53.680
‫لیلا زندگی خودش رو داره،
‫یه زندگی قشنگ که ساخته.

01:23:54.200 --> 01:23:57.600
‫و به لطف خدا،
‫زنده موندیم.

01:23:59.400 --> 01:24:01.720
‫جان، به خاطر تو
‫زنده موند.

01:24:19.560 --> 01:24:23.680
‫اون شب فقط تمام تلاشم رو
‫کردم تا نجاتشون بدم.

01:24:24.440 --> 01:24:26.960
‫لحظه‌هایی بود که فکر می‌کردم
‫دیگه نمی‌تونیم نجات پیدا کنیم.

01:24:28.160 --> 01:24:29.840
‫ولی خیلی خوشحالم
‫که موفق شدیم.

01:24:31.840 --> 01:24:34.760
‫وقتی به این حدوداً ده
‫سال گذشته نگاه می‌کنم،

01:24:35.280 --> 01:24:38.080
‫به زندگی‌ای که تونستیم داشته باشیم،
‫می‌بینم واقعاً خوش‌شانس بودیم.

01:24:40.240 --> 01:24:46.000
‫لیلا یه دختر ۱۵ ساله‌ی معرکه،
‫فهمیده و همه‌چیزتمومه.

01:24:46.000 --> 01:24:49.600
‫خیلی زود بعد از این‌که برگشتیم، فهمیدیم...

01:24:50.200 --> 01:24:51.880
‫که مگان بارداره.

01:24:52.640 --> 01:24:53.240
‫خب،

01:24:53.240 --> 01:24:56.920
‫اون شب که برای زندگیمون می‌جنگیدیم،
‫باردار بود.

01:24:57.480 --> 01:25:03.680
‫یکی از بزرگ‌ترین هدیه‌هایی که می‌تونستم بگیرم،
‫همین بارداری بود.

01:25:06.600 --> 01:25:10.960
‫جالبه که وقتی زمان بچه رو تعیین کردن،
‫سونوگرافی‌هام نشون می‌دن…

01:25:10.960 --> 01:25:15.200
‫که تاریخ شکل‌گیری بچه،
‫شب فاجعه‌ی کشتی تفریحی بوده...

01:25:15.320 --> 01:25:16.040
‫و ما می‌گفتیم:

01:25:16.080 --> 01:25:19.240
‫«مطمئن باشین اون زمان
‫شکل نگرفته.» ولی خب...

01:25:19.640 --> 01:25:22.320
‫حالا می‌دونید چرا وقت
‫نکردم پیراهنم رو بپوشم!

01:25:22.560 --> 01:25:27.360
www.Doostihaa.com