‫نوش جان.
‫درست انجامش دادم؟
‫لیلز، همینه.
‫اوه، ممنون.
‫لیلز. لیلی.
‫اوه، آروم باش.
‫بیخیال، تو که اصلاً به این چیزا نیاز نداری.
‫آره، می‌دونم، ولی دوست دارم.
‫هی. بهت میاد.
‫نه.
‫- دخترا! ‫- داریم میایم!
‫لیلی، خواهش می‌کنم.
‫مگه می‌خوان چیکار کنن؟ روز آخره.
‫باشه، فقط دیر نکن، باشه؟
‫باشه.
‫دخترا!
‫- آخرین نفری که بیاد بیرون... ‫- جا می‌مونه.
‫می‌دونیم!
‫دیرتون می‌شه.
‫مامان، داره میاد.
‫- زود باش، لیلی! ‫- دارم میام.
‫صبر کن. نوبت منه.
‫خیلی‌خب. بذار یه عکس بگیریم
‫- قبل از اینکه برین. ‫- اوه، بیخیال مامان،
‫- دیرمون می‌شه. ‫- یالا. سراتون رو بذارین کنار هم. زود باشین.
‫- باشه. ‫- بسیار خب. باشه. آماده‌این؟
‫آره.
‫اوه، نگاهشون کن.
‫باورم نمی‌شه روز آخر دوقلوهامه.
‫اوه، مامان، چیزی نیست، هنوز امتحانات مونده.
‫می‌دونم، ولی اتفاق مهمیه.
‫اینجارو نگاه کن، هیولای دوسر من.
‫خیلی‌خب، بذارین یه سلفی بگیریم.
‫- بسیار خب. ‫- آماده؟ یک، دو، سه.
‫باشه، بسیار خب. حالا بریم. عجله داریم.
‫درسته، بریم. بسیار خب.
‫به‌خاطر تو عجله داریم، لیل.
‫فکر نکنم به‌خاطر من باشه. ‫حالا دیگه به‌خاطر توئه.
‫حسودیت میشه؟
‫به هیچ وجه.
‫سلام.
‫اوه، ابز. داخل می‌بینمت.
‫- آره. ‫- صبح بخیر، آقای خوش‌تیپ.
‫تبریک می‌گم به دانش‌آموزان سال آخر
‫به‌خاطر روز آخر کلاس‌هاتون.
‫فقط اینکه...
‫همیشه من و مامان و لیلی بودیم، می‌دونی؟
‫می‌فهمم، ولی دانشگاه مرحله مهمیه.
‫اونا بهت افتخار می‌کنن.
‫فقط چون تو توی نامه کمکم کردی قبول شدم.
‫جفتمون می‌دونیم اینطور نیست.
‫تو بهترین شاگردی هستی که داشتم.
‫اون مقاله‌ای که درباره رمانتیک‌ها واسم نوشتی،
‫انگار واقعاً درکشون کردی.
‫همچین چیزی ندیده بودم از زمان...
‫راستش، از زمان خودم.
‫ابی، وقتی یه شاگرد مثل تو می‌بینم،
‫دلم می‌خواد پروازشون رو ببینم.
‫اون بیرون دنیای بزرگیه،
‫مخصوصاً واسه کسی مثل تو.
‫گاهی نزدیک‌ترین آدم‌ها بهمون اینو نمی‌بینن،
‫چون عادت کردن ما رو یه جور خاصی ببینن.
‫می‌دونی منظورم چیه؟
‫فکر کنم.
‫من تو رو می‌بینم، ابی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫ممنون، آقای خوش‌تیپ.
‫هنسن. آقای هنسن. ‫(شباهت هندسام و هنسن)
‫گمونم بهتره اینو داشته باشی،
‫چون آخرین روزیه که معلم انگلیسیتم.
‫و هی، دیگه الان می‌تونی ریک صدام کنی.
‫ممنون، ریک.
‫برو، به کلاس بعدیت برس.
‫ابی.
‫هی.
‫صحبتتون چطور بود؟
‫بس کن.
‫ببخشید.
‫گرمکن خیلی باحالیه.
‫آره، پس می‌بینمت.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫لیلز.
‫سلام.
‫بالاخره آزاد شدیم.
‫[کتاب شعر رمانتیک پنگوئن]
‫فکر کردم قراره امشب جشن بگیریم.
‫چی، یه شام ویژه؟
‫بیخیال ابز، تا وقتی مامان برگرده،
‫تهش مثلاً میشه
‫یه غذای توی مایکروویو و یه جعبه شکلات.
‫منظورم غذا نبود. می‌تونیم حرف بزنیم.
‫- هی، لبخند بزن. ‫- بس کن.
‫هی، دیر نمی‌کنم، باشه؟
‫ببین، اگه مامان پرسید، می‌تونی فقط...
‫آره، می‌دونم.
‫بسیار خب.
‫هی، دوستت دارم.
‫دوستت دارم.
‫- بعداً می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫هی. آره، تو راهم.
‫نه، مامان سر کاره.
‫فقط ابی خونه‌ست، داره طبق معمول کتاب می‌خونه.
‫آره، بسیار خب، اونجا می‌بینمت.
‫قراره بترکونیم.
‫آره، قراره اونجا کلی حال کنیم.
‫اوه، جنس رو جور کرده.
‫بچه‌ها.
‫عجب کودنی هستی.
‫ولی جنس رو آوردم.
‫صبر کن.
‫سلام، مامان.
‫سلام عزیزم. جفتتون اونجایین؟
‫نمی‌تونم لیلی رو بگیرم.
‫- رفته دوش بگیره. ‫- باشه.
‫چی شده، مامان؟
‫گوش کن، من دیر میام.
‫شلی ازم خواسته جاش وایسم، و...
‫می‌تونین خودتون یه چیزی بخورین؟
‫آخر هفته یه شام حسابی می‌خوریم، قول می‌دم.
‫آره، نگرانش نباش. به لیلی می‌گم.
‫ممنون، عزیزم.
‫- خداحافظ، مامان. ‫- خداحافظ.
‫- سلام. ‫- هی.
‫گیجی؟
‫- اون کاپشن منه. ‫- آره، ببخشید، من...
‫آره، لباسای منو نپوش، سریش.
‫صبر کن، از راه میانبر اومدی؟
‫آره.
‫ابز، می‌دونی که نباید از اون راه بیای.
‫فقط می‌خواستم باهاتون باشم.
‫از کی تا حالا اجتماعی شدی؟
‫از وقتی تو هیچ‌وقت نمی‌خوای خونه بمونی.
‫اوه، خدای من، بهم عذاب وجدان نده. ‫حوصله ندارم.
‫مواد می‌زنی؟
‫- چی؟ نه. ‫- می‌زنی.
‫- اون مجبورت کرده؟ ‫- اوه، خدای من، ابی.
‫چیز مهمی نیست. فقط یه قرصه.
‫خب، اگه چیز مهمی نیست، پس چرا نمی‌تونم بمونم؟
‫چون من با دوستامم.
‫- من خواهرتم. ‫- دقیقاً، ما هر وقت بخوایم می‌تونیم حرف بزنیم.
‫خوش‌تیپ شدی، ابز.
‫ابی داشت می‌رفت خونه.
‫- نه، نمی‌رم. ‫- چرا، داری می‌ری.
‫- اوه، اگه بخواد می‌تونه بمونه. ‫- اون نمی‌خواد.
‫مشکلت چیه؟
‫هی، بیخیال بچه‌ها، دعوا نکنین.
‫ما دعوا نمی‌کنیم!
‫می‌شه فقط بری منتظرم بمونی، باشه وس؟
‫ببخشید.
‫چیه، قضیه دانشگاهه؟
‫چی، خبر داری؟
‫معلومه که دارم.
‫و هیچی نگفتی؟
‫خب، چرا باید بگم؟ زندگی خودته.
‫صبر کن، از لوازم آرایش منم زدی؟
‫- نه. ‫- چرا، زدی.
‫خدای من، ابی، می‌شه فقط بری خونه؟
‫قیافه‌ات شبیه روانی‌های لعنتی شده.
‫این واقعاً کاریه که می‌خوای با زندگیت بکنی؟
‫با این بازنده‌ها بگردی؟
‫داری شوخی می‌کنی؟
‫می‌شه اونو بهم پس بدی؟ درش بیار.
‫واقعاً فکر می‌کنی اون پسر خیلی خاصه؟
‫اوه ببخشید، یادم رفته بود ‫تو از مردای سن‌بالا خوشت میاد.
‫بیخیال ابیگیل، معلم انگلیسی، واقعاً؟
‫آره، آقای خوش‌تیپ، شعرای رمانتیک.
‫اوه، لعنت بهت. من می‌رم.
‫تو هم لنگه‌ی مامان می‌شی.
‫توی این خراب‌شده گیر میفتی،
‫توی بیمارستان لگن جابجا کنی، و عاشق کسی بشی
‫که ولت می‌کنه می‌ره...
‫- دعوا! دعوا! دعوا! ‫- می‌خوان دعوا کنن!
‫- جنگ دوقلوها! ‫- خفه شو.
‫نه، ابی، من... من واقعاً متاسفم، نمی‌خواستم...
‫ازت متنفرم!
‫لیلی!
‫- لیلز! ‫- کجا داری می‌ری؟
‫هی، وس، ولش کن پسر.
‫بهش چی گفتی؟ چرا زدت؟
‫- ابز. ‫- به اسم صدام نکن.
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫دوقلوها واقعاً دیوونه‌ان.
‫ابی؟
‫اوه، لیلی؟ می‌خوای برسونمت؟
‫ممنون، آقای هنسن.
‫رنگش بهت میاد.
‫می‌خوای راجع بهش حرف بزنی؟ درمورد پسراست؟
‫مسائل دوقلوهاست.
‫شما دو تا خیلی متفاوتین، مگه نه؟
‫شاید.
‫نمی‌دونم، وقتی کوچیک بودیم،
‫خیلی...
‫با هم هماهنگ بودیم یا همچین چیزی، ولی الان...
‫می‌دونی، ابی عاشق کلاس شماست.
‫مخصوصاً شعرها.
‫ولی تو نیستی.
‫اشکالی نداره. مجبور نیستی از شعر خوشت بیاد.
‫نمی‌دونم از چی خوشم میاد.
‫اوه، خونه من اونجاست، اون بالا باید بپیچی.
‫اوه، اشکالی نداره، می‌تونم... ‫می‌تونم همین‌جا پیاده شم.
‫اگه همین‌جا نگه دارین، پیاده می‌شم.
‫ممنون.
‫قفله، می‌شه باز کنید؟
‫آقای هنسن؟
‫من...
‫کجا بودی؟
‫وای خدای من، مثل موش آب کشیده شدی.
‫- لیلی کجاست؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫دعواتون شد؟
‫نه.
‫یالا بشین، راجع بهش باهام حرف بزن.
‫- نه! ‫- خیلی‌خب،
‫پس نصف شب با جیغ و داد و دعوا
‫منو از خواب بیدار نکنین.
‫باشه مامان!
‫ می‌دونم چه جور آدمی هستی.
‫ تو هیچی راجع به من نمی‌دونی.
‫ این کارو نکن! خواهش می‌کنم، برگرد!
‫مامان.
‫مامان؟
‫مامان.
‫برنگشته.
‫فکر کنم یه چیزی شده.
‫سلام، با اداره پلیس تماس گرفتید.
‫مورد اضطراری‌تون چیه؟
‫سلام، به کمکتون نیاز دارم.
‫- نمی‌تونم دخترم رو پیدا کنم. ‫- چند سالشه؟
‫- ۱۷ سالشه. ‫- درسته.
‫من واقعاً نگرانم. به تمام دوستاش زنگ زدم.
‫آخرین بار کی دیدینش؟
‫- دیروز. ‫- باشه.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه کجاست.
‫من واقعاً نگرانم. یه چیزی شده.
‫باشه، من فقط یه سری جزئیات می‌گیرم...
‫بفرما، می‌تونی بایگانیش کنی.
‫ممنون.
‫صبح بخیر.
‫ایشون افسر ریچل برنتون هستن.
‫خانم رایزر. ابیگیل.
‫حاضرین جلسه: کارآگاه تامی شاه، افسر ریچل برنتون،
‫ایو رایزر و ابیگیل رایزر.
‫خب، می‌دونین که ما گوشی رو پیدا کردیم؟
‫آره. کجا؟ کجا پیداش کردین؟
‫چند کیلومتری کارخونه پیدا شد.
‫و الان دست پزشک قانونیه.
‫صبر کنین، همین؟
‫این تمام چیزیه که می‌تونین بگین؟ دو روز گذشته.
‫ما نگرانی شما رو درک می‌کنیم، خانم رایزر.
‫واسه همینه که می‌خوایم دوباره
‫اظهارات ابیگیل رو مرور کنیم.
‫ابیگیل، می‌تونی یکم بیشتر درباره مهمونی بگی؟
‫مهمونی نبود. ‫فقط چند نفر دور هم جمع شده بودن.
‫اون می‌خواست با دوستش وقت بگذرونه.
‫و این دوستش وزلی‌ـه؟
‫- وس، آره. ‫- هنوز اینجاست؟
‫نه. نه، ما رفت و آمدهاش رو چک کردیم،
‫و مطمئنیم که وسلی از وقتی لیلی رفته اونو ندیده.
‫از وقتی که دورهمی رو ترک کرده.
‫ابیگیل، توی مهمونی، مواد مخدر هم بود؟
‫دیدی کسی چیزی مصرف کنه؟
‫لیلی اهل این کارا نیست.
‫ابیگیل؟
‫نه، نه، من هیچ موادی ندیدم.
‫بسیارخب.
‫و وس اشاره کرد که یه بحثی
‫بین شما دو تا پیش اومد که حسابی بالا گرفت.
‫می‌تونی یکم بیشتر راجع به اون بگی؟
‫چیزی نیست، ما فقط...
‫سعی داریم بفهمیم دقیقاً چه اتفاقی افتاده.
‫باشه؟
‫توی هیچ دردسری نیفتادی.
‫ابی؟
‫چیز مهمی نبود.
‫- بهم سیلی زد. ‫- چی؟
‫چرا اینو قبلاً بهم نگفتی؟
‫منظورت چیه بهت سیلی زد؟
‫- بهش چی گفتی؟ ‫- هیچی. من فقط...
‫فقط می‌خواستم باهاش حرف بزنم.
‫فکر می‌کنین تقصیر منه؟
‫نه.
‫کسی همچین حرفی نمی‌زنه، ابیگیل.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫ببخشید، چای اینجا تخصص ما نیست.
‫بچه دارین؟
‫آره. آره، داریم.
‫یه پسر و یه دختر.
‫حتی نمی‌تونم...
‫حتی نمی‌تونم تصور کنم که چقدر واستون سخته.
‫ممنون.
‫- خب، خانم رایزر، ما... ‫- ایو.
‫تامی.
‫ایو، ما می‌خوایم یه بیانیه بدی.
‫[آمادگی برای بارداری]
‫اواخر هفته بعد خوبه،
‫اگه می‌خوای امتحان کنی.
‫من همیشه می‌خوام تلاش کنم، مگه نه؟
‫ پلیس داره یه جستجوی محلی رو
‫ در روستای هالو‌فل در طول روز رهبری می‌کنه،
‫ و در پی ناپدید شدنِ
‫ لیلی رایزر ۱۷ ساله، درخواست داوطلب کرده.
‫این...
‫این پیامی برای دخترم، لیلیه.
‫ما داریم دنبالت می‌گردیم، و...
‫تا پیدات نکنیم تسلیم نمی‌شیم.
‫و هر کسی که هر اطلاعاتی داره،
‫حتی اگه خیلی مهم به نظر نمیاد...
‫زن بیچاره. مادر مجرده، مگه نه؟
‫شاید فرار کرده؟
‫- بچه‌های این دوره زمونه... ‫- چطور می‌تونی اینجوری حرف بزنی؟
‫هر کسی ممکنه ربط داشته باشه.
‫می‌تونی تصور کنی اون خانواده ‫الان چی دارن می‌کشن؟
‫ما فقط می‌خوایم لیلی صحیح و سالم برگرده خونه.
‫حتماً روزگارشون جهنم شده.
‫من باید اونجا باشم.
‫ طی روزهای آینده در روستای هالو‌فل،
‫ مناطق روستایی و جنگلی.
‫ پلیس داره یه جستجوی محلی رو
‫ در روستای هالو‌فل در طول روز رهبری می‌کنه
‫ و در پی ناپدید شدنِ
‫ لیلی رایزر ۱۷ ساله، درخواست داوطلب کرده.
‫سلام بچه‌ها. ممنون که اومدین.
‫افسر برنتون.
‫ایو به ما ملحق می‌شه. می‌سپارمش بهت.
‫سلام. اوضاع چطوره؟
‫زیاد خوب نیست.
‫- تامی. ‫- چه خبره رفیق؟
‫من منطقه رو خوب می‌شناسم. ‫می‌تونم یه گروه رو ببرم.
‫باشه، آره، عالیه.
‫خب امروز ما این مناطق رو پوشش می‌دیم،
‫و بعداً، یه تیم می‌فرستیم که اونجا رو بگردن.
‫شاید بهتر باشه روی اینجا تمرکز کنین.
‫- اونجا رو گشتین؟ ‫- تا جایی که می‌دونم، نه.
‫ریل راه‌آهن و رودخونه اونجاست.
‫فکر کنم باید بگردیمش، چون شاید می‌دونی...
‫- بسپارش به من. ‫- باشه.
‫اوضاع چطوره؟
‫آره، یه تیم داریم که جنگل کرزویک رو می‌گردن.
‫کار امروز ما اینه که جنگل هالو‌فل رو پوشش بدیم،
‫و راه میانبر رو.
‫اوه، و تغییر برنامه.
‫بعداً قراره بریم
‫سمت راه‌آهن و رودخونه رو بگردیم.
‫- دریافت شد. ‫- بسیار خب.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫قل بدجنس اینجاست.
‫وس می‌گه جدی رفتن سراغش.
‫خوبه.
‫ولی این تو بودی که یهو پیدات شد ‫و دعوا راه انداختی.
‫به پلیس‌ها راجع به قرص‌ها که نگفتی، ها؟
‫چرا گورت رو گم نمی‌کنی، آرچی؟
‫هی.
‫اینجا همه چیز روبه‌راهه؟
‫روبه‌راهه.
‫پس چطوره بری رد کارت؟
‫خوبی؟
‫آره.
‫بیا. تو توی گروه منی.
‫پیداش می‌کنیم.
‫شش سال پیشاهنگی باید یه جایی ‫به درد می‌خورد دیگه.
‫بسیار خب همگی، راه میفتیم.
‫این حتماً واست شکنجه‌ست.
‫راستش، می‌دونی چیه؟
‫ببخشید. حرفم تحقیرآمیز بود.
‫نمی‌تونم تصور کنم چی داری می‌کشی.
‫ممنون، آقای هنسن.
‫هی.
‫قرارمون چی بود؟
‫ریک.
‫فکر می‌کنی شاید یه چیزایی توی زندگی لیلی بوده
‫که نمی‌خواسته شما بدونین؟
‫منظورتون چیه؟
‫اون دوستش.
‫چی، وس؟
‫یکم مشکوک می‌زنه، مگه نه؟
‫فکر کردم شاید تو هم ازش ‫همچین حسی گرفته باشی.
‫معلم‌ها متوجه این چیزا می‌شن.
‫اوضاع خیلی بهم ریخته‌ست.
‫هیچ‌کدوم از اینا تقصیر تو نیست.
‫اینو به مامانم بگین.
‫به تمام آدمایی بگین که جوری نگام می‌کنن انگار...
‫عجیب‌الخلقه‌ام.
‫هی.
‫چیزی نیست.
‫خودت رو خالی کن.
‫چیزی نیست.
‫داشتم همه جا رو دنبالت می‌گشتم.
‫من و نصف شهر.
‫گرسنگی اشتها رو باز می‌کنه، مگه نه؟
‫چرا داری این کارو می‌کنی؟
‫کمک!
‫کمک! یکی کمک کنه!
‫- هیچ‌کس صداتو نمی‌شنوه. ‫- یکی کمک کنه!
‫کمک!
‫خواهش می‌کنم!
‫حالا دیگه باید دختر خوبی باشی.
‫کمک می‌کنه؟
‫پیداش می‌کنن، مامان.
‫فقط دو روز گذشته.
‫ابی، چیزی هست که بهم نمی‌گی؟
‫- راجع به وسه؟ ‫- چی؟
‫- چون می‌تونی... ‫- نه.
‫می‌تونی حقیقت رو بگی، فقط باید باهام صادق باشی.
‫مامان، بس کن.
‫آخه اون همین‌جوری غیبش نمی‌زنه!
‫اون هیچ‌وقت ترکمون نمی‌کنه!
‫اوه.
‫صبر کن!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونی، می‌تونستی توی جستجو کمک کنی.
‫چیزا همیشه آخرین جایی ‫که دیدیشون پیدا می‌شن، مگه نه؟
‫- تو هم اینجایی. ‫- تو دوستشی، وس.
‫چرا گذاشتی تنهایی بذاره بره؟
‫داشت از دست تو در می‌رفت.
‫اوه، گمشو.
‫نه، صبر کن، نه، صبر کن.
‫منظورم اون نبود. نه، منظوری نداشتم.
‫- نه، خواهش می‌کنم، نه... ‫- بهم دست نزن!
‫متاسفم.
‫به پلیس چی گفتی؟
‫راجع به مواد بهشون نگفتم.
‫واسم مهم نیست. بهشون بگو.
‫که چی بشه؟
‫اون‌وقت می‌گن کار خودش بوده.
‫اگه بی‌نقص نباشی همیشه همینو می‌گن.
‫- ابز. ‫- اون‌جوری صدام نکن!
‫ابی.
‫بیا. سوار شو.
‫پس همین‌جوری دور و ور کارخونه می‌پلکید؟
‫این اصلاً خوب به نظر نمیاد، ابی.
‫از کجا می‌دونی کار اون نیست؟
‫پسرای هم‌سن اون فکرهای خرابی دارن،
‫مخصوصاً راجع به دخترا.
‫پلیس گفت اون کاری نکرده.
‫همیشه اون چیزی نیست که به نظر میاد.
‫گوش کن.
‫اگه وس کاری کرد که ترسیدی،
‫اگه هر کسی کاری کرد...
‫می‌خوام بهم بگی، باشه؟
‫باشه؟
‫باشه.
‫خوبه.
‫باید به فکر خودت هم باشی، می‌دونی؟
‫امتحانات هست، دانشگاه هست.
‫دنیای بزرگیه، یادته؟
‫آره، و اون توش گم شده.
‫اوه، باید اونجا بپیچی.
‫ببخشید. نمی‌دونم حواسم کجاست.
‫می‌تونی فقط...
‫بهت سر می‌زنم.
‫تو و مامانت محکم باشین.
‫ممنون، ریک.
‫لعنتی.
‫سلام، خوشگله.
‫دارم می‌رم کلبه.
‫بازم؟
‫می‌خوام کار این فصل رو تموم کنم.
‫نمی‌خوای زن یه نویسنده‌ی پرفروش باشی؟
‫خب، من به همین شوهری که دارم راضی‌ام.
‫جواب درست.
‫- زیاد طول نمی‌کشه. ‫- طول نده.
‫تنهام.
‫می‌دونم، خوشگله.
‫یکم دیگه می‌بینمت.
‫باشه.
‫دوستت دارم...
‫ از مردم درخواست کرده تا هر اطلاعاتی
‫ درباره لیلی رایزر دارن ارائه بدن.
‫ هنوز هیچ سرنخی
‫ در جستجوی دختر دانش‌آموز گمشده
‫ و ۱۷ ساله از روستای هالو‌فل نیست.
‫بسیار خب.
‫نه.
‫دلت واسم تنگ شده بود؟
‫این یه جایزه‌ست.
‫که حالمون رو جا بیاره.
‫یه چیز دیگه هم واست آوردم.
‫چرا یه نگاهی بهش نمی‌ندازی؟
‫زود باش.
‫زود باش. واسه توئه.
‫نظرت چیه؟
‫می‌خوام برم خونه.
‫اینجا خونه‌ست.
‫ببین چقدر زحمت کشیدم تا اینجا رو قشنگ و دنج کنم.
‫حالا...
‫می‌خوام دختر خوبی باشی.
‫- بپوشش. ‫- نه.
‫بپوشش.
‫قراره خوب پیش بره.
‫خودت می‌بینی.
‫یاد می‌گیری که خوب باشی.
‫حالا شد.
‫هی.
‫گریه نکن.
‫عروسکم.
www.Doostihaa.com