‫حالت چطوره، بلو؟
‫بلو.
‫- چیه؟ ‫- کاپیتان با توئه.
‫پرسیدم حالت چطوره.
‫انگار... رسیدم سر بزرگترین دو راهی زندگیم.
‫تو موفق میشی، پسرم.
‫نگران نباش، بلو. امتحان کتبیِ ‫آکادمی رو که قبول شدی، اینم قبول میشی.
‫- آره، آزمون مهارت فقط یه امتیاز اضافه‌ست. ‫- ازتون ممنونم.
‫آره. خب، بهتره که موفق بشی.
‫چون رئیس با کل دار و دسته‌ش اینجاست.
‫اگه قبول نشی، ‫اونا هم به خاطر حمایت از بابا توبیخ میشن.
‫رایان، لازم نیست ‫بیشتر از این بهش فشار بیاری.
‫هی، تو می‌تونی.
‫فقط روی تنفست تمرکز کن.
‫تمریناتت رو یادت باشه. ‫از پسش برمیای.
‫هر چی شما بگی، بابا.
‫می‌دونی، دالی یه بار بهم گفت...
‫اشکالی نداره دلشوره داشته باشی، ‫فقط باید یاد بگیری...
‫کنترلش کنی.
‫هی، جلوی بابات زرنگ‌بازی درنیار.
‫باید ببینه درست بزرگت کردم.
‫نگران نباش، الان نشونش می‌دم ‫دقیقا چی ازت یاد گرفتم.
‫خب بچه‌ها، بشینید سرجاتون.
‫می‌خوایم شروع کنیم.
‫- سلام، مامان، چه خوشگل شدی. ‫- سلام.
‫واقعا؟ وای، ممنون.
‫تازه از جلسه هیئت‌مدیره برگشتم.
‫اوه... دلم نمی‌خواست از دستش بدم.
‫خب ما که تا حالا ‫یواشکی از بلو حمایت می‌کردیم،
‫خیلی خوبه که حالا ‫اجازه داریم علنی حمایتش کنیم.
‫- اون پسر خوبیه. ‫- ممنون.
‫خیلی به پدرش رفته.
‫نگران نباش، خیلی چیزهاش هم به من رفته.
‫همینش من رو می‌ترسونه.
‫- قضیه چی بود؟ ‫- چیزی نبود که بخوام تکرارش کنم. بلو چطوره؟
‫راستش یه‌کم عصبی به نظر میاد.
‫خب، طبیعیه یه کم استرس داشته باشه.
‫مسئله همینه دیگه. ‫اون اصلا استرس نداره.
‫انگار یه چیز دیگه‌ست.
‫توی این آزمون یا قبول میشی یا رد.
‫اگه کل مراحل رو زیر ده دقیقه و ‫بیست ثانیه تموم کنی، قبول میشی.
‫اگر نه، رد می‌شی.
‫بریم انجامش بدیم.
‫آماده... سرجات... حرکت.
‫پسرم داره می‌درخشه.
‫تو می‌تونی، بلو!
‫اگه یه روز خواستی ‫شغلت رو عوض کنی، خبرمون کن.
‫تویی؟
‫عجب شانسی!
‫رایان، این برادرته.
‫آره، بیا سریع‌ترش کنیم، دو برابر سریع‌تر!
‫اون پسر منه!
‫آره بلو، بترکون!
‫♪ و همه اونایی که می‌دونن می‌گن ♪
‫♪ داری با مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنی ♪
‫♪ داری آتیش می‌سوزونی، شلوغش می‌کنی... ♪
‫من همیشه یه بازنده بودم.
‫کاش زودتر باهات آشنا می‌شدم.
‫شاید یه کم از جادوی ‫هارت بهم سرایت می‌کرد و
‫خیلی چیزها تغییر می‌کرد.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫بجنب، بلو، تمرکز کن.
‫♪ یه طوفان تو راهه ♪
‫♪ داره سرعت می‌گیره ♪
‫ادامه بده، بلو، ادامه بده.
‫خوبه، آماده شو، آماده شو!
‫♪ از هیچی نمی‌ترسه ♪
‫از اول در مورد من می‌دونسته؟
‫♪ یه طوفان تو راهه ♪
‫از اول در مورد من می‌دونسته
‫تمام عمرم. می‌دونسته.
‫♪ یه طوفان تو راهه ♪
‫آره.
‫♪ فکر می‌کنی تا کی می‌تونیم ادامه بدیم؟ ♪
‫کار رو تموم کن، بلو.
‫♪ وقتی هوا انقدر خرابه ‫دیگه هیچ افسانه‌ای در کار نیست ♪
‫♪ یه طوفان تو راهه ♪
‫♪ بهتره حواست رو جمع کنی ♪
‫بجنب، بلو. بجنب. تو می‌تونی!
‫باید از خط پایان رد بشی، پسر.
‫- اون چشه؟ ‫- وای نه.
‫داره چه غلطی می‌کنه؟
‫داره غیر مستقیم بهمون فحش می‌ده!
‫بلو، هی، چی شده؟
‫احساس خوبی نداره وقتی سرت کلاه میره، نه؟
‫تو چت شده، بچه؟
‫همیشه می‌گفتی نمی‌دونی بابام کیه.
‫ولی از اولش می‌دونستی. ‫تو هم همین‌طور.
‫از کجا فهمیدی؟
‫یه آلبوم تو خونه‌ت بود ‫با عکس‌های بچگیم.
‫که فقط خودت می‌تونستی فرستاده باشی، مامان.
‫می‌خوای وایستی و انکارش کنی؟
‫نه. نه، انکار نمی‌کنم.
‫این تصمیم خودم بود، ‫و عواقبش هم می‌پذیرم.
‫من بودم که نذاشتم باهات تماس بگیره.
‫چرا؟
‫چون می‌خواستم ازت محافظت کنم.
‫و نمی‌خواستم مثل من احساس خجالت کنی
‫و هر روز حس کنی که انتخاب دوم هستی.
‫نمی‌خواستم بذارم زندگیت با این تعریف بشه.
‫خب، شکست خوردی.
‫ببین، نذار عصبانیتت از ما ‫باعث بشه این آزمون رو خراب کنی.
‫با این عملکردی که داری،
‫مطمئنم می‌ذارن دوباره ‫آزمون بدی، فقط برگرد داخل.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫عزیزم، تو واسه این شغل خیلی زحمت کشیدی.
‫اگه الان بری، ممکنه همه چی رو از دست بدی.
‫حق با توئه.
‫من میرم.
‫نمی‌دونم بچه‌ها، ‫اوضاع خیلی بد به نظر میاد.
‫فکر کنم رئیس حسابی کفریه.
‫کاپیتان آدم اجتماعی‌ـه.
‫اون بلده اوضاع رو آروم کنه. ‫خودش جمعش می‌کنه.
‫کارآموزت کل اداره رو ضایع کرد!
‫- شاید هم نه. ‫- آتش‌نشان‎ها.
‫رئیس.
‫شاید امروز متوجه یه کم آتیش‌بازی شده باشید.
‫مخصوصا آتیش‌بازی آقای آبی. ‫[منظورش بلوـه]
‫نمی‌خوام این موضوع ‫حواستون رو از کارتون پرت کنه،
‫یا از اون هویج‌هایی که ‫شش دقیقه‌ست داری خرد می‌کنی.
‫- متوجه شدی، نه؟ ‫- اوهوم.
‫رئیس چی گفت؟
‫گفت استخدام یه آدم خودسری ‫مثل بلو، سوءاستفاده از اختیاراتمه.
‫تعلیق که نمیشی، نه؟
‫فکر کنم آره.
‫چی؟ تا چند وقت؟
‫باید ببینیم چی میشه.
‫رئیس، الان بهم اطلاع داد که
‫به کمیته انضباطی احضار شدم.
‫ای وای، کمیته انضباطی؟
‫این جلسه وقتی تشکیل میشه که ‫بخوان واسه سی روز
‫یا بیشتر تعلیقت کنن.
‫- درسته. ‫- وای نه، کاپیتان.
‫بلو از وقتی همه چی رو ‫به هم ریخت، باهات تماس گرفته؟
‫فقط یه پیام صوتی فرستاده.
‫باورنکردنی‌ـه.
‫هی، باید دوباره حواستون رو جمع کنید.
‫ممکنه هر لحظه آژیر به صدا در بیاد.
‫شهر بهمون احتیاج داره، ‫حتی وقتی تو بدترین شرایط باشیم.
‫911، مورد اضطراری‌تون چیه؟
‫همسر سابقم همین الان بچه‌هام رو دزدید!
‫باشه، میشه لطفا ‫اسم خودتون و همسر سابق‌تون رو بگید؟
‫من جما هستم. اسم شوهر ‫سابقم هم ویکتورـه. ویکتور پلنت.
‫سلام جما. من کمی هستم، کمکت می‌کنم.
‫دارم اطلاعاتش رو پیدا می‌کنم. ‫بچه‌هات چند سالشونه؟
‫لیلا هفت سالشه، آدریان هم پنج سالشه.
‫باشه، یه لینک برات فرستادم. ‫می‌خوام عکس‌شون رو آپلود کنی.
‫مطمئنی این آدم‌ربایی‌ـه؟
‫آره، ویکتور بهم پیام داد.
‫نوشته بود: بچه‌ها دارن میرن ‫بهشت. تو جهنم می‌بینمت.
‫الان دارم هشدار آدم‌ربایی رو می‌فرستم.
‫آلدن، یه دختر هفت ساله و یه پسر پنج ساله
‫ربوده شده.
‫به همه واحدها اطلاع بده ‫دنبال یه دورانگوی قرمز بگردن.
‫باشه، دارم انجامش میدم.
‫خب، جما. نیروهای پلیس دارن اعزام میشن.
‫خونه ویکتور هنوز ‫تو خیابان مگنولیا پلاک 323ـه؟
‫تا قبل از طلاق‌مون بود. ‫شغلش رو از دست داد.
‫فکر می‌کردم دوباره رفته پیش مادرش.
‫از اول خیلی به مادرش وابسته بود، ‫ولی فکر کنم تو ماشینش زندگی می‌کنه.
‫بهش زنگ زدی؟
‫آره، ولی جواب نمیده. ‫ازم متنفره که حضانت کامل بچه‌ها رو گرفتم.
‫ایده‌ای داری که ممکنه کجا برن؟
‫نه، باید پیداشون کنیم.
‫- گفتی به مادرش وابسته‌ست؟ ‫- آره، چطور مگه؟
‫استنلی، میشه یه لطفی بهم کنی؟
‫فقط بگو چی می‌خوای، کمی.
‫- بابا، کجا داریم میریم؟ دلم برای مامان تنگ شده. ‫- گفتم درمورد مامانت حرف نزن.
‫- سلام، مامان. چی شده؟ ‫- سلام، ویک. چیکار می‌کنی، پسرم؟
‫- دارم رانندگی می‌کنم. ‫- واقعا؟ کجایی؟
‫بزرگراه شماره ۷۰. ‫باید از شهر دور می‌شدم.
‫امیدوارم به اندازه کافی پشت خط ‫نگهش داره تا بتونیم پیداش کنیم.
‫میگم، بچه‌ها هم پیشت هستن، درسته؟
‫آمم... آره. از کجا فهمیدی؟ ‫جما بهت زنگ زد؟
‫نه، نه. اون زنگ نزد.
‫- پس از کجا فهمیدی که بهم زنگ زدی؟ ‫- ما فقط نمی‌خوایم کسی صدمه ببینه.
‫ما؟ ما یعنی کی؟
‫آقای پلنت، من استنلی بوش هستم ‫از خدمات اورژانس نشویل.
‫ما می‌دونیم بچه‌هات پیشت هستن.
‫- مامان، تو به پلیس زنگ زدی؟ ‫- اونا به من زنگ زدن.
‫حالا گوش کن، استنلی.
‫اگر یه پلیس ببینم، به خدا...
‫عمدا با ماشین تصادف می‌کنم، ‫فهمیدی چی گفتم؟ خودمون رو می‌کشم!
‫تونستی موقعیتش رو پیدا کنی؟
‫قبل از اینکه بتونم، قطع کرد، ‫ولی فهمیدیم تو بزرگراه شماره ۷۰ـه.
‫که مسافت رو تا 250 کیلومتر کمتر می‌کنه.
‫جما، تو بزرگراه شماره ۷۰ ‫جایی هست که برای ویکتور معنی داشته باشه،
‫یه جا که قبلا با هم می‌رفتید؟
‫معدن سنگ.
‫ما هر سال روز کارگر اونجا کمپ می‌زدیم. ‫بچه‌ها عاشق شنا تو اون دره بودن.
‫معدن بلِویو پایین یه پرتگاهه.
‫فکر می‌کنم می‌خواد بره اونجا.
‫گفت اگه پلیس ببینه، عمدا تصادف می‌کنه.
‫چجوری باید جلوش رو بگیریم؟
‫آخه اونجا جایی برای مخفی شدن نداره. ‫محوطه‌ش کاملا بازه.
‫یه نفر رو می‌فرستیم که پلیس نباشه.
‫واحد ۱۱۳ تو موقعیته. ‫فکر کنم اینجا می‌تونیم بگیریمش.
‫آفرین، واحد ۱۱۳.
‫فعلا واسه خوشحالی زوده، ‫باید واسه مرحله بعد کمک‌مون کنی.
‫باشه، جعبه‌ی استقرار رو ‫بذار روی زمین و مطمئن شو که
‫فلش به سمت جاده‌ست، ‫بعد بازش کن و فعالش کن.
‫- آماده‌ایم. ‫- خب.
‫ریموت رو بردار و برو یه جایی قایم شو.
‫هر لحظه ممکنه برسه.
‫- بابا، میشه یه کم آروم‌تر بریم؟ ‫- دلم برای مامان تنگ شده.
‫گفتم در مورد مامانتون حرف نزنید!
‫توروخدا بهمون صدمه نزن، بابا.
‫فقط یه لحظه درد داره، و...
‫بعدش همه چی درست میشه.
‫حالا!
‫پلیس، نوبت شماست.
‫باشه، بیاید بریم. برید، برید، برید!
‫پلیس ایالت تنسی! دست‌هات رو نشون بده!
‫- دست‌هات رو ببینم. ‫- دست‌هات رو ببر بالا!
‫- سلام، بچه‌ها. ‫- از ماشین بیا بیرون. روی زمین دراز بکش.
‫دست‌هات رو بذار پشت سرت.
‫بیا اینجا، رفیق.
‫- سلام، عزیزم. ‫- بفرمائید.
‫مرکز، واحد ۱۱۳ صحبت می‌کنه، ‫هر دوتا بچه رو پیدا کردیم.
‫به مامانشون بگو سالمن.
‫لازم نیست، خودش شنید.
‫ازت ممنونم، کمی.
‫باور کن، کار تیمی بود.
‫وای، دانی، از قیافه‌ت ‫معلومه حسابی خسته و داغونی.
‫- ممنون، عزیزم. ‫- معلومه اصلا نخوابیدی، نه؟
‫همین الان رئیس بهم زنگ زد.
‫جلسه کمیته انضباطی برای سه‌شنبه تعیین شده.
‫ای وای. ‫سریع دارن پیش میرن.
‫خبر خوب اینه که ‫تا اون موقع می‌تونم سر کار بمونم.
‫خبر بد چیه؟
‫خب، وقتی کلماتی مثل ‫«بی‌احتیاطی» و «بی‌ملاحظگی» رو می‌شنوی،
‫یعنی ممکنه هر چی پیش بیاد.
‫می‌خوای با پدرم صحبت کنم؟ ‫اون می‌تونه به شهردار زنگ بزنه.
‫نه، با پدرت تماس نگیر.
‫- دان! کجایی؟ ‫- وای خدا.
‫- سلام، خانم. خانم؟ خانم. ‫- کجاست؟
‫خانم، شما نمی‌تونید همین‌جوری برید داخل.
‫باشه. ببینم چجوری می‌خوای جلومو بگیری، عزیزم.
‫دانی، چی شده؟
‫دیکسی اومده اینجا. ‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫نه، اصلا. ‫گوشی رو قطع نکن، دونالد هارت!
‫کجاست؟
‫دیکسی، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بلو دیشب خونه نیومده.
‫امیدوار بودم شاید اینجا باشه، ‫ولی به هیچکدوم از تماس‌هام جواب نمیده.
‫جواب منم نمیده.
‫لازم بود حضوری بیای و بگی؟
‫- گوشیت کار نمی‌کرد؟ ‫- میشه صداش رو قطع کنی؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫این موضوع به تو ربطی نداره، بلایت.
‫پسرمون گم شده.
‫آخرین باری که یه همچین کاری کرد،
‫وقتی بود که دوستش بعد از تصادف مرد.
‫- اون موقع کلا بهم ریخته بود. ‫- خب کجا رفته بود؟
‫می‌رفت تو هر کافه‌ای که ‫با کارت شناسایی جعلی راهش می‌دادن.
‫انقدر نوشیدنی خورده بود ‫که دچار شوک دیابتی شد.
‫باید پیداش کنیم.
‫- باید با کمی تماس بگیری. ‫- اون کیه؟
‫زن داداش بلایت‌ـه، تو خدمات اورژانس کار ‫می‌کنه. می‌تونه بگه دنبال ماشینش بگردن.
‫خدایا، امیدوارم دیر نشده باشه.
‫نه، نشده.
‫از کجا می‌دونی؟
‫24 ساعت پیش پیامم رو دیده بود ولی جواب نداد.
‫الان بهش پیام دادم نوشتم: ‫«مامانت اینجاست،
‫فکر می‌کنه مردی»، بالاخره جواب داد.
‫- وای خدا. خب، چی گفت؟ ‫- «بهش بگو نمُردم.»
‫- خب، بهتر از بی‌خبریه. ‫- فکر می‌کنی قبول می‌کنه ببینیمش؟
‫شاید، فقط نه با شما دوتا.
‫به‌نظرم همینجاست.
‫یه آبگیر تاریک و قشنگ، ‫گیاهان زیاد برای تغذیه.
‫تا چند کیلومتری کسی نیست.
‫من هنوز مطمئن نیستم، جسی.
‫این انسانی‌ترین روش ‫ماهیگیری شناخته شده توسط بشرـه!
‫آره، ولی خطرناک نیست؟
‫چند بار باید بگم؟ ‫ماهیگیری با دینامیت خطرناک نیست، بو!
‫نه اگه بلد باشی چیکار کنی. ‫من همه‌ی ویدیوهاش رو تو یوتیوب دیدم!
‫باشه، ولی غیرقانونی نیست؟
‫می‌دونی تو ایالت تنسی ‫چه چیزهای دیگه‌ای غیرقانونی‌ـه؟
‫چی؟
‫فروش اَلوار تو خالی! ‫نشستن تو پیاده‌روهای عمومی!
‫- واقعا؟ ‫- آره، واقعا.
‫یه مشت قانون الکیه. ‫ماهی بلوگیل سرخ‌کرده دوست داری؟
‫عاشقشم.
‫با یه حرکت کلی می‌گیریم و ‫تا آخر فصل فریزشون می‌کنیم.
‫باشه، بزن بریم.
‫آماده باش تا ماهی‌های مرده رو جمع کنیم.
‫آماده انفجار!
‫نباید می‌رفت زیر آب؟
‫شاید به اندازه کافی سنگینش نکردم.
‫- جریان داره اونو میاره اینور. ‫- داره مستقیم میاد سمت‌مون!
‫نه نه نه، بپر!
‫بو، حالت خوبه؟
‫نه خوب نیستم! قایقم رو ترکوندی لعنتی!
‫وای... وای خدای من.
‫هی!
‫دختر! هی، خوبی؟
‫هی دختر!
‫911، مورد اضطراری‌تون چیه؟
‫- یه دختر از رودخونه پرید بیرون! ‫- یعنی چی که پرید بیرون؟
‫ما دینامیت انداختیم تو رودخونه.
‫حتما لای بوته‌ها گیر کرده بوده... ‫ولی الان جریان آب داره اونو می‌بره!
‫اوناهاش.
‫جریان آب خیلی قوی‌ـه.
‫تیلور، قایق‌های نجات کجان؟
‫تو راهن، ولی دارن ‫از سد پرسی پریست میان.
‫به‌موقع نمی‌رسن، ‫اون‌طرف رودخونه یه تنداب‌ـه.
‫باشه، گاز بده، ‫باید ازش جلو بزنیم.
‫تیلور، یه کم طناب بده به من.
‫چشم، کاپیتان، چی تو فکرته؟
‫داره به کابوی شدن فکر می‌کنه!
‫به تیم پزشکی بی‌سیم بزن، بگو بیان اینجا.
‫چشم، قربان، دریافت شد.
‫گرفتمش.
‫فکر نکنم نفس بکشه.
‫خیلی‌خب، رای، نبضش رو بگیر. ‫من فشار رو ادامه میدم.
‫راکس، بیا اینجا. ‫نفس نمی‌کشه. نبض هم نداره.
‫تی، می‌تونی بهش دستگاه شوک وصل کنی؟
‫- آره. ‫- داریش؟
‫- یک، دو، سه، چهار... ‫- زودباش، دختر.
‫زودباش، عزیزم.
‫نفس می‌کشه!
‫نبضش برگشته. ضعیفه، ‫ولی ضربان قلب داریم.
‫- بذاریدش روی برانکارد. ‫- باشه، بلندش می‌کنیم، سه، دو، یک.
‫هی عزیزم، صدام رو می‌شنوی؟
‫هنوز واکنشی نشون نمیده.
‫- عجیبه. ‫- چی عجیبه؟
‫- هیچ صدای آبی تو ریه‌هاش نمی‌شنوم. ‫- ولی توی آب بوده!
‫آره، مگر اینکه قبل از ‫افتادن تو آب، نفسش قطع شده بوده.
‫مرکز گفت بعد از اینکه اون دوتا احمق
‫رودخونه رو منفجر کردن ‫از زیر آب اومده بیرون.
‫آره، ولی هیچ نشونه‌ای ‫از آسیب ناشی از انفجار
‫یا خونریزی داخلی نداره.
‫هیچی منطقی نیست.
‫ویلِج وست، واحد ۱۱۳ هستیم ‫داریم یه دختر ناشناس رو میاریم.
‫هویتش مشخص نیست، ‫ولی حدودا بین ۱۴ تا ۱۸ سالشه.
‫هوشیاری نداره، ‫علت وضعیتش نامشخص‌ـه.
‫دریافت شد، واحد ۱۱۳، منتظریم.
‫تی، حالش چطوره؟
‫ضربان قلبش داره می‌ره بالا، ‫ولی اکسیژن خونش داره میاد پایین.
‫حق با تو بود، هیچی منطقی نیست.
‫مردمک چشم‌هاش جمع شدن.
‫چرا اینو ندیدم؟
‫مواد مخدرـه. ‫نارکان لازم دارم.
‫- اشتباه بود. ‫- چی اشتباه بود؟
‫هی، هی، بیدار بمون.
‫نفس نمی‌کشه، تنفس متوقف شده، ‫باید لوله‌گذاری کنیم. لارنگوسکوپ!
‫هی، دکتر می‌خواد لوله‌گذاری کنه،
‫پس تو دست‌انداز نیوفت ‫وگرنه دندون‌هاش می‌شکنه.
‫دریافت شد.
‫رنگش کبود شده، دکتر.
‫- تی، لوله مخصوص بزرگسالان رو بده. ‫- چشم.
‫خوبه... تموم شد.
‫چسب.
‫زودباش، عزیزم، نفس بکش.
‫اکسیژن خونش داره میره بالا. اون برگشت.
‫فعلا آره.
‫♪ خب، تو گفتی من بد بودم ♪
‫♪ گفتی گذاشتم رفتم ♪
‫♪ آبرو‌م رو بردی ♪
‫♪ هر کاری کردی ♪
‫♪ تا خودت رو خوب جلوه بدی... ♪
‫سلام، رفیق.
‫- سلام. ‫- قیافه‌ت افتضاحه.
‫دیشب کجا خوابیدی؟
‫تو ماشینم.
‫نمی‌تونم برگردم خونه پیش مامانم.
‫- تو ماشین خوابیدی؟ ‫- این اولین بارم نیست.
‫همه‌مون که تو خونه‌های لوستر‌دار بزرگ نشدیم.
‫باشه، می‌خوای همینجوری پیش بری؟
‫می‌خوای ازت عذرخواهی کنم، بلو؟ آره؟
‫چون تقصیر من نیست که اول به دنیا اومدم.
‫در هر صورت به نظرم ‫شانس بهتری نصیبت شده.
‫حداقل من قدر چیزهایی که دارم و
‫و آدم‌هایی که اونا رو بهم دادن رو می‌دونم.
‫می‌دونی، ممکنه شغل بابا رو خراب کرده باشی.
‫ممکنه به خاطر این قضیه اخراجش کنن.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫بازم با آغوش باز قبولت می‌کنه.
‫قبولم می‌کنه؟!
‫اون زندگیم رو نابود کرد.
‫به کافه سفیدبرفی خوش اومدید، ‫امروز چی میل دارید براتون بیارم؟
‫سلام.
‫آمم... من بیکن و تخم‌مرغ می‌خوام.
‫تخم‌مرغ نیم‌پز، نه عسلی، ‫نه کاملا پخته، متوسط باشه.
‫مگه چیه؟
‫واسه‌ت زیادی سخت‌گیرانه‌ست؟
‫نه، دقیقا همون سفارش خودمه.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا.
‫منم همون رو می‌خوام، لطفا.
‫- الان براتون میارم. ‫- ممنون.
‫فکر کنم بالاخره ‫یه چیز مشترک بین‌مون پیدا شد.
‫نه، حداقل دو‌تای دیگه هم من می‌دونم.
‫مثلا چی؟
‫هردومون از اول ‫با دروغ درمورد همدیگه بزرگ شدیم.
‫اون یکی چیه؟
‫ببین، نمی‌دونم تو به چی باور داری...
‫ولی من باور دارم که من و تو
‫هر دو برای کمک به مردم به دنیا اومدیم.
‫می‌دونم اولش وقتی بابا ‫استخدامت کرد، شک داشتم...
‫- بیشتر شبیه بدبین بودی تا شکاک. ‫- آره، این شغل واسه هر کسی نیست.
‫ولی تو اشتباهم رو بهم ثابت کردی. ‫الان دیگه بهت باور دارم.
‫مثل همون روز اول که تو ایستگاه گفتی،
‫آتش‌نشان بودن، سرنوشتته.
‫تقریبا مطمئنم که ‫اون سرنوشت رو انداختم توی توالت.
‫رفیق، من یه چیزی رو خوب بلدم،
‫اونم اینکه هیچ چیزی ‫تا وقتی ازش دست نکشی از دست نمی‌ره.
‫و هارت‌ها همیشه یه راهی پیدا می‌کنن.
‫موضوع اینه که من هارت نیستم، من بنینگزم.
‫و تنها چیزی که ما پیدا می‌کنیم، ته یه بطریه.
‫- باشه رفیق، بهتره دیگه بس کنی. ‫- چی رو بس کنم؟
‫همین داستان بدبختی و ‫نسل به نسل بیچاره بودن رو
‫که داری ازش واسه توجیه ‫رفتار یه بازنده استفاده می‌کنی.
‫پس واقعا فکر می‌کنی من یه بازنده‌م؟
‫فکر کنم داری میری سمتش.
‫- من دیگه میرم. ‫- هی. ببین بلو...
‫باشه، همیشه راه سختی داشتی، همیشه داشتی.
‫ولی این واقعیت رو تغییر نمی‌ده که ‫امروز انتخابی داری که باید انجام بدی،
‫همین‌جا، همین حالا، که می‌خوای کی باشی.
‫هر تصمیمی که بگیری،
‫نه تقصیر باباست نه تقصیر مامانت.
‫به عهده خودته.
‫ممنون از درس بزرگ، داداش.
‫کجا می‌خوای بری، رفیق؟ می‌خوای چیکار کنی؟
‫خودم یه راهی پیدا می‌کنم.
‫می‌تونی فرار کنی، بلو.
‫ولی نمی‌تونی از خودت فرار کنی.
‫یه بازنده، نه؟
‫♪ بیایم کنار رودخونه ♪
‫♪ جایی که فرشتگان روشن پا گذاشتن ♪
‫♪ بیایم کنار رودخونه... ♪
‫سلام، می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫دنبال راکسی می‌گردم.
‫من راکسی‌ام.
‫سلام. تویی.
‫دختری که تو رودخونه افتاده بود. ‫خوشحالم که حالت خوبه.
‫چجوری افتادی تو اون رودخونه؟ ‫کی این کار رو کرد؟
‫راکسی، حالت خوبه؟
‫آره...
‫نه. راستش، نه.
‫بفرمائید.
‫- ممنون، تی. ‫-خواهش.
‫می‌دونی، تا حالا درمورد ‫هیچ بیماری کابوس ندیده بودم.
‫این یکی خیلی روت تاثیر گذاشت.
‫داره اذیتم می‌کنه. ‫هیچی درموردش نمی‌دونم.
‫خب، یه راه هست که بفهمی.
‫- دکتر هارت هستم، بفرمائید. ‫- سلام، سم. راکس و تیلور هستیم.
‫سلام. چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫فقط می‌خواستیم حال اون ‫دختره که تو رودخونه پیدا کردیم رو بپرسیم.
‫- حالش چطوره؟ ‫- وضعیتش ثابته.
‫تمام مواد مخدر رو از بدنش خارج کردیم.
‫احتمالا همون مواد باعث شده ‫وقتی ته رودخونه بوده، آب وارد ریه‌هاش نشه.
‫خوبه.
‫خانواده‌ش هنوز نیومدن؟
‫نه، ما عکسش رو ‫تو شبکه‌های اجتماعی‌مون گذاشتیم،
‫ولی هیچ‌کس واسه شناساییش نیومده.
‫خیلی غم‌انگیزه که هیچکس ‫برای پیدا کردنش نیومده.
‫راستش، این اتفاق زیاد می‌افته. ‫قلبم رو می‌شکنه.
‫به هوش اومده؟
‫نه، هنوز تو کماست.
‫خودش نفس می‌کشه، ولی هنوز به هوش نیومده.
‫- حالا چه برنامه‌ای براش دارید؟ ‫- اگه کسی نیاد دنبالش،
‫رئیسم می‌خواد امشب ‫به یه مرکز مراقبتی منتقلش کنه.
‫یعنی می‌خوان تو یه ‫مرکز دولتی ولش کنن؟ اونجا می‌پوسه.
‫تا جایی که می‌تونستم مخالفت کردم.
‫برنامه رو موقتا تا فردا عقب انداختم،
‫ولی خدمات مالی ‫مدام فشار میاره که تخت رو خالی کنیم.
‫یو تی اس چی؟
‫یو تی اس؟
‫تحریک دینامیک با امواج فراصوت.
‫ثابت شده که بیمارانی که ‫تو کما هستن رو بیدار می‌کنه.
‫می‌فهمم، ولی بیمارستان بدون بیمه
‫اجازه این کار رو نمیده.
‫اگه یکی هزینه‌ش رو پرداخت کنه چی؟
‫مثلا کی؟
‫- من. ‫- هوم.
‫اوه... ممکنه بالای ۲۵ هزار دلار قیمتش باشه.
‫دختر، می‌تونی ۲۵ هزار دلار بدی؟
‫یه مقداری پس‌انداز از دورانی که جراح بودم، دارم.
‫داری جدی میگی؟
‫وقتی تو آمبولانس بهم نگاه کرد،
‫چشم‌هاش پر از پشیمونی بود.
‫می‌دونم پشیمونی چه حسیه.
‫منظورت چیه که می‌دونی؟
‫اینش مهم نیست. ‫مهم اینه که نمی‌خواست بمیره.
‫به حسابداری بگو، ‫من می‌تونم هزینه‌ش رو بدم، دکتر هارت.
‫مطمئنی؟
‫مطمئنم.
‫باشه.
‫خب، پس صبح می‌بینمت.
‫راکسی، تیلور، ‫ایشون یکی از مسئولین مالی ما هستن.
‫قبل از شروع درمان، می‌خوان ‫یه سری مدارک رو بررسی کنن.
‫خب، امروز کی قراره مدارک رو امضا کنه؟
‫- من. ‫- باشه.
‫اینجا نوشته که از الان شما مسئولیت کامل ‫مالی یو تی اس که روی بیمار ناشناس
‫انجام می‌شه رو به عهده می‌گیرید.
‫باید اینجا، اینجا و اینجا اسمتون رو ‫بنویسید و اینجا رو امضا کنید.
‫۲۵ هزار دلار میشه، درسته؟
‫مگر اینکه مشکلی پیش بیاد، ‫پس هیچی قطعی نیست.
‫منم کمک می‌کنم.
‫بریم انجامش بدیم.
‫این چجوری کار می‌کنه؟
‫اونا با انفجارهای صوتی ‫تالاموس رو تحریک می‌کنن.
‫یه بخش از مغز که ‫بیداری و هوشیاری رو کنترل می‌کنه.
‫آهان.
‫- مثل استارت زدن یه موتور. ‫- دقیقا همینه.
‫هنوز تو مرحله آزمایشه، ‫ولی بعضی وقت‌ها باعث می‌شه بیدار شن.
‫آماده‌ست، دکتر.
‫چند بار دیدید که این راه جواب بده؟
‫تو یوتیوب، چند بار.
‫حضوری چی؟
‫هیچ وقت.
‫تالاموس هدف‌گیری شد، دکتر.
‫عالیه. یه انفجار بزن.
‫دوباره.
‫و...
‫یکی دیگه.
‫راکسی، هر اتفاقی که بیوفته،
‫به نظرم واقعا قشنگه که انقدر پشتش وایسادی.
‫منم یه بار گم شده بودم.
‫اگه کسی پشتم واینمیستاد، الان اینجا نبودم.
‫دوباره.
‫وای.
‫میکروفن رو روشن کن. ‫فکر کنم داره یه چیزی میگه.
‫صداش رو زیاد کن.
‫اگه داره حرف می‌زنه، چرا بیدار نمی‌شه؟
‫نمی‌دونم. تاحالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫آلمانیه؟
‫سیری، ترجمه کن.
‫این برنامه میگه، آلمانی نیست. پنسیلوانیا داچ‌ـه. ‫[زبان مهاجران آلمانی که قرن 18 به پنسیلوانیا رفتن]
‫پنسیلوانیا داچ. چی داره میگه؟
‫«ببخشید مامان و بابا، فقط می‌خوام برگردم خونه.»
‫داره با والدینش حرف می‌زنه.
‫و فکر کنم می‌دونم کجا پیداشون کنم.
‫اسکات، نه. می‌فهمم اینجوری سریع‌ترـه،
‫ولی نمی‌خوام تقصیرها رو گردن بلو بندازم.
‫عواقبش رو می‌دونم.
‫بله، مطمئنم.
‫ممنون. پس تو جلسه می‌بینمت.
‫نماینده اتحادیه‌تون بود؟
‫آره، میگه اگه حاضر باشم شهادت بدم که
‫بلو قصدش از پیوستن به آتش‌نشانی رو
‫درست توضیح نداده،
‫مجازاتم کمتر می‌شه.
‫خب واقعا هم همین بوده، نبوده؟
‫آره، ولی بعد از فهمیدن دروغ‌ها اینجوری شد.
‫دروغ‌های من.
‫ملاقاتت باهاش چطور بود؟
‫بی‌فایده بود.
‫ای بابا، اون می‌تونست یه آتش‌نشان عالی باشه.
‫آره، ولی بعدش همه چی رو خراب کرد.
‫خب، اون این کار رو از روی درد انجام داد.
‫و این توجیه می‌کنه که ‫آینده‌ش رو خراب کنه و
‫و واحد 113 و تو رو ضایع کنه؟
‫نه، خب... ‫درد بزرگی داره
‫وقتی بزرگ می‌شی و نمی‌دونی از کجا اومدی،
‫و این دردیه که من و اون کشیدیم.
‫- من نکشیدم؟ ‫- نه، نکشیدی.
‫بابا، داری مثل خودش حرف می‌زنی. ‫داریا امتیازاتم رو به رخم می‌کشی.
‫رایان، تو پسر منی. دوستت دارم.
‫فقط می‌خوام باهاش همدردی کنی.
‫اون همیشه گم شده بوده ‫و الان هم بیشتر از همیشه.
‫اصلا یه ثانیه فکر کردی که اگه وضعیت ‫خراب بشه، برای من چه معنایی داره؟
‫هم بابام رو از دست می‌دم، ‫هم بهترین دوستم توی آتش‌نشانی رو.
‫نه، بهش فکر نکردی.
‫وقتی رعد و برق بهم زد، ‫کی قلبم رو زنده نگه داشت؟
‫وقتی تو کما بودم، ‫کی این تیم رو از طوفان‌ها رد کرد؟
‫من هیچ نگرانی از بابت تو ندارم
‫چون می‌دونم از پس هر کاری برمیای.
‫ولی درمورد برادرت، مطمئن نیستم.
‫ممنون.
‫مطمئنی نمی‌خوای پیشت بمونم؟
‫آره، امروز نمی‌تونیم هر دوتامون مرخصی بگیریم.
‫به کاپیتان بگو ممنون که درکم کرده.
‫حتما. مطمئنم خیلی بهت ‫افتخار می‌کنه که مراقبش هستی.
‫تی.
‫ازت ممنونم.
‫منم ازت ممنونم.
‫من... کجام؟
‫سلام. بیدار شدی. تو بیمارستانی.
‫چهره‌ت رو یادمه.
‫- من راکسی‌ام. ‫- گرتا.
‫تو کما بودی. ‫اومدی تو خوابم و صدام زدی.
‫واقعا؟
‫تو اهل ایتریج نیستی، نه؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫به زبان پنسیلوانیا داچ حرف زدی.
‫ایتریج نزدیک‌ترین جامعه آمیش تو تنسی‌ـه.
‫گرتا، تو فرار کردی؟
‫من تو رام‌اسپرینگا بودم.
‫اومدم نشویل و چراغ‌های برادوی رو دیدم.
‫مجذوبش شدم.
‫نشویل یه همچین تاثیری داره.
‫به خانواده‌م گفتم برنمی‌گردم.
‫ولی با گذشت زمان دلم براشون تنگ شد.
‫می‌خواستم برگردم خونه.
‫- چرا برنگشتی؟ ‫- دیگه دیر شده بود.
‫وقتی از جامعه من رو برگردونی، دیگه تمومه.
‫نمیتونستم طرد شدن از والدینم رو تحمل کنم.
‫شاید شگفت‌زده‌ت کنن.
‫تو فرهنگ منو نمی‌شناسی.
‫هیچ وقت انقدر تنها نبودم.
‫فقط می‌خواستم این درد تموم بشه.
‫واسه همین رفتم یه جای قشنگ.
‫وایستادم لبه صخره.
‫قرص‌ها رو خوردم.
‫بعدش فقط می‌خواستم بیفتم تو آب و ‫بذارم رودخونه من رو با خودش ببره.
‫ببخشید، ولی ما اجازه ندادیم این اتفاق بیفته.
‫می‌دونی، شاید فرهنگ تو رو نشناسم، ‫ولی خوب می‌دونم تنهایی یعنی چی.
‫والدین منم مذهبی بودن.
‫احساس نمی‌کردم ‫بتونم کنارشون خودِ واقعیم باشم.
‫برای همین فرار کردم.
‫کجا رفتی؟
‫من تو نیویورک بزرگ شدم، پس...
‫روزها تو پارک‌ها بودم، شب‌ها تو مترو.
‫- ولی موفق شدی. ‫- به زور.
‫یه شب، بعضی از افرادی که باهاشون بودم
‫یه چیزی تو نوشیدنیم ریختن.
‫بعدش، ولم کردن که بمیرم.
‫خیلی متاسفم که این اتفاق برات افتاد.
‫منم همینطور. ولی...
‫تو بیمارستان بیدار شدم.
‫نگاه کردم و دیدم والدینم کنار تختم نشستن.
‫به محض اینکه خبردار شدن، اومدن.
‫منو بردن خونه و ‫دیگه هیچوقت پشت سرمون رو نگاه نکردیم.
‫اون بخش از تو که قبولش نداشتن چی شد؟
‫اشتباه می‌کردم. ‫با آغوش باز ازم حمایت کردن.
‫معلوم شد اونی که ذهنش بسته بوده، اون‌ها نبودن،
‫من بودم.
‫باور کن، والدین من مثل والدین تو نیستن.
‫خیلی مطمئن نباش.
‫وای، گرتا، عزیزم.
‫چطوری اومدید اینجا؟
‫سامانتا با عکست اومد به روستامون.
‫گفت که آسیب دیدی.
‫با اینکه شیفتش بود، ما رو تا اینجا رسوند.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ما خیلی نگرانت بودیم.
‫به به، کاپیتان خوشتیپه برگشته.
‫فکر می‌کردم قراره قهرمان بشی.
‫فهمیدم رو استیج ‫بهتر نقش قهرمان رو بازی می‌کنم.
‫ببین، من پول لازم دارم. ‫هر شیفتی که باز باشه، اجرا می‌کنم.
‫اجرا؟ کی اصلا از اجرا حرف زد؟
‫پس باید چیکار کنم؟
‫می‌تونی یه تی برداری و ‫دستشویی‌ها رو تمیز کنی.
‫از دستشویی زنونه شروع کنم یا مردونه؟
‫داشتم باهات شوخی می‌کردم.
‫قیافه‌ت خیلی بامزه بود.
‫فکر کردی می‌ذارم ‫استعدادی مثل تو الکی هدر بره؟
‫برو لباست رو بپوش، کاپیتان. ‫هنوز سرجاشه.
‫ممنون، میک.
‫ولی اگه دوباره تنهام بذاری، دیگه برام مُردی.
‫کلید‌هام کجان؟
‫زیاده‌روی کرده.
‫کار همیشگی‌شونه.
‫زود برمی‌گردم.
‫کجا میری؟
‫خانم، خانم.
‫بیخیالش شو، بلو.
‫خانم، واقعا نباید رانندگی کنی. ‫می‌تونم برات یه ماشین بگیرم.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫بلو، این آخرین شانسته.
‫خانم، شما زیادی نوشیدنی خوردید.
‫- خب که چی؟ برو کنار ببینم. ‫- اصلا فکر خوبی نیست.
‫911، مورد اضطراری‌تون چیه؟
‫می‌خواستم گزارش یه راننده نشئه رو بدم.
‫موقعیت‌تون چیه؟
‫تو خیابان پلام دارم به سمت غرب میرم.
‫اون پشت یه ماشین اس یو وی قرمزـه.
‫پلاک 3-3-فاکستروت-براوو-3-مایک-ایندیا.
‫- باشه، اسمتون چیه، آقا؟ ‫- بلو هستم.
‫- بلو بنینگز؟ ‫- کمی؟
‫خودمم، عزیزم. پلیس داره میاد.
‫بهشون بگو عجله کنن ‫قبل از اینکه کسی رو بکشه.
‫بچه‌ها، اون رفت توی پیاده‌رو.
‫ماشین رو نگه دار! نگه دار!
‫دارم سعی می‌کنم ‫نگهش دارم، ولی گوش نمیده.
‫بلو، بذار پلیس بهش رسیدگی کنه.
‫همین الان چراغ قرمز رو رد کرد.
‫می‌خوام برم کنار ماشینش.
‫پشت فرمون بیهوش شده.
‫خب بچه‌ها، بیاید بریم. ادامه بدید.
‫داره مستقیم میره سمت مدرسه.
‫از مرکز به تمامی واحدهای پلیس، آتش‌نشانی۱۱۳، ‫حمل تجهیزات ۱۱۳، امداد و نجات ۱۱۳.
‫برید به تقاطع چهاردهم مک‌وی. ‫کد 3. با آژیر برید.
‫کمی، میشه به مامانم بگی هنوزم دوستش دارم؟
‫صبر کن، چه نقشه‌ای داری؟
‫فقط بهش بگو، کمی.
‫بلو.
‫از جاده برید بیرون! برید! برید!
‫بیا، بیا.
‫911، مورد اضطراری‌تون چیه؟
‫یه ماشین جلوی دبستان هوبارت ‫آتیش گرفته! راننده هنوز تو ماشینه.
‫کمک تو راهه.
‫بلو، اونجایی؟
‫بلو، اونجایی؟ بلو؟
‫در رو باز کن. باید بیاریمش بیرون.
‫برانکارد رو بیارید.
‫نفس می‌کشه و نبض داره. ‫بیاید بیاریمش بیرون.
‫♪ تو کبریت رو روشن کردی، ‫من آتیش رو روشن کردم ♪
‫♪ حاضر بودم برای تو بمیرم... ♪
‫مراقب گردنش باشید. مراقب گردنش باشید.
‫سرش رو گرفتم. گرفتمش. دارمش.
‫♪ آره، دست به سینه ♪
‫♪ روی زمین نشستم ♪
‫♪ تو بهم نشون دادی لرزیدن ♪
‫♪ چجوریه... ♪
‫بابا.
‫فقط آروم باش...
‫بشین، دراز بکش، دراز بکش. دراز بکش.
‫دیگه در امانی، پسرم.
‫همینه.
‫هی. کسی می‌تونه اینجا رو گرم‌تر کنه؟
‫اینجا مثل یخچاله. پسرم داره می‌لرزه.
‫آره، ببینم چیکار می‌تونم بکنم، ‫ولی خانم، باید این رو خاموش کنید.
‫- اینجا سیگار کشیدن ممنوعه. ‫- من سیگار نمی‌کشم.
‫این جایگزین سیگاره ‫بهم کمک می‌کنه که ترک کنم.
‫پولیپ دارم.
‫طفلکی بچه‌م.
‫سلام.
‫- مامان. ‫- اوه، بلو.
‫اوه. عزیزم، حالت چطوره؟
‫سرم درد می‌کنه، ‫یه کم هم سردمه، ولی خوبم.
‫می‌دونستم. ‫بذار برات چندتا پتوی دیگه بیارم.
‫- هی، پرستار. ‫- اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره، بیا اینجا بشین.
‫هی.
‫می‌دونی، اون خانم اُپراتورِ، ‫کمی، یه پیام بهم داد.
‫بهم گفت قبل از تصادف چی گفتی.
‫تو مامانمی.
‫خدای من، خیلی متاسفم که ‫درمورد پدرت بهت دروغ گفتم
‫و ازت دورش کردم.
‫داشتم تمام تلاشم رو می‌کردم.
‫ولی حالا می‌بینم بهت ظلم کردم.
‫تو هر کاری که برای زنده موندن لازم بود انجام دادی.
‫پس یعنی منو می‌بخشی؟
‫نه. این یکی یه مدتی طول می‌کشه.
‫ولی این به این معنی نیست که قَدرت رو نمی‌دونم،
‫تو تنها کسی هستی که همیشه کنارم بودی.
‫این درست نیست.
‫پدرت کل این مدت ‫برای حمایت ازت پول می‌فرستاد.
‫واقعا؟
‫آره.
‫حتی اون کادوهای ‫بابانوئل رو هم اون برات خریده بود.
‫واقعا؟
‫- آره، واقعا. ‫- دیکسی، برات نوشابه انگور گرفتم.
‫بیدار شدی.
‫من... یه دقیقه تنهاتون می‌ذارم.
‫نه، مامان، بمون. ‫وقتشه که همه با هم حرف بزنیم.
‫خب، کاری که امروز انجام دادی دیوونه‌کننده بود.
‫هنوز هم می‌خوای بگی که ‫نجات دادن مردم تو خونت نیست؟
‫فکر کنم همیشه می‌تونم ‫برگردم به نجات غریق بودن.
‫زندگی چندبار باید بهت ‫ثابت کنه که تو یه آتش‌نشانی؟
‫به رئیس بگو.
‫همین الان گفتم.
‫با توجه به شجاعتی که ‫امروز به طور علنی نشون دادی،
‫موضع رسمی اداره اینه که اون مانکن رو
‫دقیقا بالای خط پایان انداختی، نه قبل از اون.
‫خب، یعنی چی؟
‫یعنی آزمونت رو قبول شدی.
‫یعنی می‌تونی آتش‌نشان بشی.
‫بهش گفتم دلت نمی‌خواد با من کار کنی،
‫واسه همین قراره بفرستنت ایستگاه ۱۱۰.
‫وای، ممنون که هوام رو داشتی.
‫کاش زودتر هوات رو داشتم.
‫داشتی.
‫مامان گفت که همیشه حمایتم می‌کردی.
‫خب، همه سختی‌ها رو اون کشیده.
‫ولی یه پسر فوق‌العاده بزرگ کرده.
‫فقط حیف که نمی‌تونیم ‫اون همه وقت از دست‌رفته رو برگردونیم.
‫این حسرت رو با خودم به گور می‌برم.
‫پس احمقانه‌ست که من رو ‫بفرستن به یه ایستگاه جدید.
‫به رئیس بگو از پیشنهادش ممنونم،
‫ولی یا میرم ایستگاه ۱۱۳ یا هیچ‌جا.
‫فکر کنم بشه ترتیبش رو داد.
‫درواقع مطمئنم میشه ترتیبش رو داد.
‫پسرها‌ی منید.
‫یه نفر دیگه هم هست که اومده بهت سر بزنه.
‫هی بچه‌ها، اون بیداره!
‫ـ خودشه! رفیق دیوونه‌ی خودمون! ‫ـ سلام، بلو!
‫ـ خوب به نظر میای، رفیق! ‫ـ سلام، بلو.
‫ما رو حسابی ترسوندی، پسر.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫ـ ما هم از دیدنت خوشحالیم، رفیق. ‫ـ منم از دیدنت خوشحالم.
‫تو واقعا شجاعی.
‫چطور هنوز انقدر خوشتیپی، پسر، ‫با اینکه صورتت داغون شده؟ بیخیال.
www.Doostihaa.com