‫برنامه ریختم دوباره ‫گروه ورمونت رو جمع کنیم.
‫گری و مگ هم میان؟
‫تری، دختر، بالاخره انجامش دادیم.
‫تو اون رابطه سختت
‫با مادرت رو داستان کردی.
‫من حتی نمی‌تونم صورتمو
‫توی کلوپ چهارشنبه‌های ‫نوشیدنی‌خوری نشون بدم.
‫مادرت به کلوپ چهارشنبه‌های ‫نوشیدنی‌خوریش نیاز داره.
‫این اغراق نیست.
‫مادرت داشت ازت در برابر پدرت محافظت می‌کرد.
‫تو بدون شک پسر پدرتی.
‫ترجیح می‌دم یه مرگ ۱۵ سانتی داشته باشم
‫تا ببینم لس نوبل کوفتی ببره.
‫هیلتون می‌خواد اون ‫فناوری رو به ارتش بفروشه.
‫نمی‌تونیم توش شریک باشیم.
‫بیایید چیزی که شروع کردیم رو تموم کنیم.
‫پایدارسازی بی‌نهایت!
‫وقتشه حقیقت رو درباره لس لیتل‌جان بدونین.
‫چاره‌ای نداری جز اینکه حذفشون کنی.
‫بگو چرا. چرا لس؟
‫آروم‌تر. تری، واضح بگو.
‫- چی می‌گه؟ ‫- هیس.
‫- لیندی؟ ‫- ساکت.
‫وای نه. اوه خدای من.
‫آره، فهمیدم. باشه. ‫[۲۰ سال پیش]
‫- گفت آره. ‫- آره؟
‫- آره. ‫- گفت آره؟
‫- آره! ‫- گفت آره!
‫- نه نه نه. ‫- ازدواج؟ نه.
‫- اون رمان نوشته. ‫- و قراره چاپ بشه!
‫- آره! ‫- هیچ‌کس اهمیت نمی‌ده.
‫اینجا نیویورکه. کار مهمی نیست.
‫من عاشق این شهرم.
‫- ازدواج. ‫- اوه.
‫چرا باید با ازدواج خرابش کنیم؟
‫- می‌دونم. ‫- مسخره‌ست.
‫ما با هم زندگی می‌کنیم، ‫همدیگه رو دوست داریم.
‫دیگه چی لازم داریم؟ بی‌معنیه.
‫بی‌معنی. درسته.
‫لیندی، باهام ازدواج نمی‌کنی؟
‫لس، نه، نمی‌کنم.
‫و من هم همسرت نمی‌شم؟
‫- نه لس. ‫- و تو هم...
‫چی؟
‫این چیه؟
‫ببین.
‫وای، چه دستای سریعی داری استاد.
‫و حالا تو...
‫هوم.
‫با من ازدواج نمی‌کنی؟
‫قطعاً نه. هیچ‌وقت، هیچ‌وقت.
‫اینجا چه خبره؟
‫خب، فکر کردم شاید ‫بتونیم اینو غیررسمی کنیم.
‫داریم انجامش نمی‌دیم یا ‫نداریم انجامش نمی‌دیم؟
‫نمی‌دونم.
‫همیشه می‌گفتیم
‫اون کارای لوس ازدواج رو نمی‌کنیم، ولی...
‫- ولی؟ ‫- ولی شاید،
‫شاید دوتا «نه» بشه یه «آره»؟
‫سال‌ها قسم خوردیم که هیچ‌وقت، هیچ‌وقت...
‫می‌دونم می‌دونم، ولی شاید...
‫شاید کار واقعاً سرکشانه
‫و غیرمتعارف این باشه که...
‫- بریم ازدواج کنیم. ‫- آره.
‫- ولی... ‫- ولی، ولی...
‫یه عروسی غیرسنتی،
‫بدون لوس‌بازی و درام عروسی.
‫آره.
‫[۶ ماه بعد] ‫[شام تمرینی]
‫عالیه.
‫باورم نمی‌شه اینو همه رو تو انجام دادی.
‫- من... ‫- آلیس؟
‫- همین‌جام، خانم. ‫- اوه، اونجایی.
‫- همیشه، خانم. ‫- بذار اینو بذاریم یه جای...
‫امن، زیر قفل و کلید.
‫هیچ اتفاقی براشون نیفته.
‫- حله. ‫- بعدی.
‫- گل‌ها. ‫- گل‌ها.
‫- بعد از مراسم؟ ‫- به میزها منتقل بشه.
‫- پایه کوتاه، فقط گلدون. ‫- فقط گلدون.
‫مرور برنامه شام تمرینی.
‫نوشیدنی و پیش‌غذا موقع ورود.
‫سخنرانی عروس و داماد.
‫پیش‌غذاها و چندتا سخنرانی.
‫- لیست تأییدشده رو داری؟ ‫- بله خانم.
‫خیلی خب، دسر. تموم. ‫همه گورشون رو گم کنن.
‫- من می‌خوابم. خوبه؟ ‫- آره.
‫- خوبه. صبر کن، فقط خوبه؟ ‫- عالیه.
‫عالی. اوه، یه چیز دیگه. آخ!
‫فیلم‌بردار، خیلی مهمه.
‫فقط یه سؤال. چیه؟
‫«راز یه ازدواج خوشحال چیه؟»
‫چی رو نمی‌خوام؟
‫نصیحت، «یادته اون موقع»، آرزوهای خوب.
‫عالی هستی.
‫باشه خانم. ببخشید.
‫کوین، مستطیل کلاسیک، نه کلاه اسقفی.
‫چشمای تیزی داری.
‫وای خدا. آلیس.
‫- فونت، املاء، جای قرارگیری؟ ‫- جای قرارگیری.
‫پدرم نمی‌تونه کنار مادرم بشینه.
‫به ما گفته شده بود یه والت قراره نقش
‫پدر عروس رو بگیره، توسط...
‫- دایان کوفتی. ‫- دایان،
‫- مادر عروس. ‫- آره، نه، این اشتباهه.
‫باید دوباره شروع کنیم. کوین.
‫کوین، باید از اول شروع کنیم.
‫صبر کن. داری چی کار می‌کنی؟
‫دارم از یه فاجعه هسته‌ای جلوگیری می‌کنم.
‫اون همیشه این کارو می‌کنه.
‫- کی؟ ‫- دایان.
‫- چی کار می‌کنه؟ ‫- پدرم رو کنار می‌زنه.
‫- ولی که میاد، درسته؟ ‫- درسته.
‫پس باید جیم رو، پدر عروس
‫بذاریم کنار نانسی، ‫مادر داماد،
‫از یه خانواده معمولی و سالم،
‫نه خونه دروغ و دیوونگی و غم من، باشه؟
‫کوین؟ باشه، کوین؟
‫قبل از شام چی داریم؟ ‫نوشیدنی ترکیبی یا گازدار؟
‫- ترکیبی. ممنون آلیس. ‫- چی؟!
‫- گاز... نه. ‫- گازدار!
‫گازدار. گازدار. ممنون آلیس.
‫دایان و نوشیدنی ترکیبی.
‫بدون غذا، بدون جذب.
‫- درباره‌ش حرف زدیم. ‫- وای. وای.
‫- اون می‌تونه... ‫- بیا یکم آروم باشیم.
‫تمرکز رو داریم از دست ‫می‌دیم. داریم از دست می‌دیمش.
‫ممنون که گفتی «ما».
‫- آره. ‫- اوه خدای من.
‫- ما... ‫- چه اتفاقی داره برام می‌افته؟
‫ما از این متنفریم.
‫- درسته. درسته. ‫- باشه؟
‫- اوه خدای من. ‫- ما اینو نمی‌خوایم
‫و واسه همینه که باحاله، باشه؟
‫هر چی خراب بشه خوبه...
‫- آها. ‫- چون...
‫ یه داستان بهتر می‌سازه.
‫عروسی «غیر عروسی» ما
‫برای ازدواج «غیر ازدواج» ما،
‫همه‌اش «غیر» هست، باشه؟
‫شورشی‌های محراب. فقط خودمونیم.
‫- درسته. ‫- من و تو.
‫- تو و من. ‫- تو و من.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫آره. باشه.
‫ولی خب، اگه کنترل رو از دست بدم چی؟
‫آره، اگه از کنترل... درسته.
‫چون واقعاً لب مرزم.
‫فکر کنم... شاید یه کلمه امن لازم داریم.
‫خوبه.
‫- آره. ‫- باشه. مثلاً...
‫- مثلاً... ‫- اوه...
‫- می‌دونم. ‫- چی؟
‫مثلاً هالووین ۱۹۹۹...
‫- آره. ‫- وسط کلی بیل کلینتون
‫- و مونیکا لوینسکی... ‫- آره.
‫و لیندا تریپ، فقط دو تا...
‫- جنت رینو بودن. ‫- آره. ‫[سیاستمدار هم‌دوره‌ی کلینتون]
‫- اوه. جنت رینو. ‫- جنت رینو. کلمه امن.
‫- عاشقشم. ‫- من عاشق توام.
‫- من بدجوری عاشقتم. ‫- خیلی خب.
‫باشه. باشه. ولی اون گل...
‫- هی هی. ‫- وسط نیست.
‫- بس کن. ‫- باشه. ولش می‌کنم.
‫- بریم. بیا. ‫- ولش می‌کنم.
‫شمارش معکوس ورود مهمونا، ‫۲۵ دقیقه مونده.
‫انجامش دادم. انجامش دادم.
‫- نه. ‫- آره، آره.
‫- هی هی! ‫- مارتین.
‫- هی، خوبی؟ ‫- تبریک.
‫اوه!
‫اوه. اوه خدای من. اولین نفرم؟
‫- همیشه. ‫- وقت‌شناسی.
‫- اوه. ‫- و دینا کجاست؟ قرار بود بیاد؟
‫- همراه نداری یا... ‫- دینا و من داریم
‫گزینه‌هامون رو بررسی می‌کنیم.
‫- خوبه. ‫- باشه.
‫من بهت تو آشپزخونه نیاز دارم.
‫من دارم به مهمونا خوش‌آمد می‌گم.
‫باید اینجا باشم.
‫چیه؟
‫باشه.
‫- هیچی نیست. ‫- باشه.
‫- هیچی. ‫- همه چی خوبه؟
‫- آره، خوبه. ‫- خب، چی؟
‫اوه، دینا حس کرده که باید...
‫- نه نه نه، درباره... ‫- اوه اوه اوه.
‫می‌دونی چیه؟ بیا در موردش حرف نزنیم.
‫- اونا ول کردن. ‫- نه...
‫- اونا ول کردن. چیه؟ ‫- عیب نداره.
‫عوضی‌های سرمایه‌دار.
‫اونا اصلا بینش ندارن.
‫- هی. ‫- عوضیا.
‫هی، هی، درستش می‌کنیم، باشه؟
‫یه نفر رو تو مونسانتو می‌شناسم.
‫اگه کارمون برسه به مونسانتو منو بکش.
‫- هی. ‫- سلام.
‫هی. خب «هیچی»ت چطور بود؟
‫خوبه. آره، خوب می‌شه.
‫خوبه.
‫همه چی چطوره؟ همه چی خوبه؟
‫خوبه، خوبه، عالیه.
‫اوه، قبول نکردن؟
‫نه، نه، نه، قضیه دیناست.
‫امیدواریم سرعقل بیاد، درسته؟
‫آره، من می‌رم سراغ نوشیدنی‌ها.
‫- باشه، خوبه. ‫- آره.
‫دایان، والت.
‫والت باید بره دستشویی.
‫تابلوهای اینجا خیلی کم‌ هستن.
‫از راهرو برو، اولین چپ بعد هم چپ.
‫- چپ؟ راست می‌گی. ‫- نه، چپ.
‫باشه. راست می‌گی.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون.
‫خیلی خب.
‫بی‌اعتنایی ثبت شد.
‫- لس، اومدنش رو لغو کرده؟ ‫- کی؟
‫- جیم. ‫- نه نه نه، تأیید کرده.
‫- کی گفته؟ ‫- لیندی گفته.
‫نه نمیاد. باید آماده بشی.
‫برای چی آماده شم؟
‫شکست عاطفی، درام، گریه.
‫والت لیندی رو می‌بره پای سفره عقد.
‫فکر می‌کنم لیندی می‌خواست پدرش...
‫حل شده.
‫والت جای جیم میاد.
‫بحران حل شد، درام کمتر، گریه کمتر.
‫آماده‌اید؟ و راز
‫یه ازدواج خوشحال چیه؟
‫هیچ رازی وجود نداره. والت؟
‫- نه. ‫- نه.
‫و خوشحالی؟ پایدار نیست.
‫همین کافیه.
‫ولی باید بگم،
‫می‌دونم این روزا مُد شده
‫همه هر احساس کوچیکی رو
‫در هر لحظه بیان کنن، ولی از نظر من
‫هیچ کمکی به کسی نمی‌کنه.
‫و ازدواج... والت؟
‫خوب باش.
‫و اگه نتونی خوب باشی... ساکت باش.
‫والت؟
‫چرا شما دوتا این کارو می‌کنید؟
‫تری.
‫منظورت اینه چرا ازدواج می‌کنیم؟
‫- سلام. ‫- آها. سلام.
‫- سلام سلام. ‫- باشه. خوب باش. باشه.
‫بهترین هدیه عروسی رو دارم.
‫الان بازش کن.
‫نه، بعداً هدیه‌ها...
‫الان، لعنتی.
‫باشه. این همونیه که فکر می‌کنم؟
‫کلی کار داریم.
‫- نه نه، ما... ‫- نه، نمی‌تونه صبر کنه.
‫- نه، باید صبر کنه. ‫- من باید اینجا باشم.
‫تو می‌خوای اینجا باشی.
‫- آره، می‌خوام باشم. ‫- آره.
‫- می‌خوام... ‫- باید باشی؟
‫- آره، استپفوردی. ‫- می‌خوام باشم.
‫این عروسی منه.
‫و ما توافق کردیم
‫- که هیچ کاری توی عروسی نکنیم. ‫- درسته.
‫کتاب تو دوشنبه می‌ره چاپ، کله‌گوجه‌ای؟
‫چی؟ بهش درباره گوجه گفتی؟
‫- راز بود؟ ‫- آره.
‫- ممکنه لو بره. ‫- ما رازی نداریم.
‫- عادت کن، لسلی. ‫- «ممکنه لو بره»؟
‫حق نداری به من بگی لسلی.
‫مگه اسمت این نیست؟
‫حق احساسی نداری این‌جوری صدام کنی.
‫- باشه. هی عزیزم. ‫- هی، ببین کی اومده،
‫مامان و بابات.
‫اوه.
‫- لیندی، مامان و بابا اومدن. ‫- من... پشت سرتم.
‫- باشه. ‫- پشت سرتم.
‫«مامان و بابا». چه شیرین.
‫آره، من دارم جدی می‌رم توی
‫این خانواده معمولی جدید.
‫هیچ چیزی عادی نیست.
‫می‌خوای کتابت تو بارنز اند نوبل باشه یا نه؟
‫البته. یه نوشیدنی بزن.
‫دارم از فرانسه تقریظ می‌گیرم،
‫از دانا تارت هم تقریظ می‌گیرم.
‫- چی؟ ‫- اون تقریظ نمی‌ده.
‫و تو اینجا نگران مزه‌ها هستی.
‫اوه خدای من.
‫چی سر پیمانمون اومد؟
‫- تری. ‫- ما با کارمون ازدواج می‌کنیم.
‫ما فقط موفقیت تولید می‌کنیم. ‫قرار می‌ذاریم و قطع می‌کنیم.
‫نه به ازدواج، نه به نقش‌های سنتی جنسیتی،
‫نه به آدمای غرب میانه، نه به ‫گاوچرون‌ها، نه به نیویورکی‌ها...
‫- فقط در حد نیاز. ‫- فقط در حد نیاز.
‫ما جوون بودیم و اینا رو جدی نمی‌گفتیم.
‫خیلی جدی بودیم.
‫آره، ولی اون وقتی بود که فکر نمی‌کردم.
‫- من... ‫- نه، کلمه عشق رو نگو.
‫توی زندگیم عشق واقعی داشته باشم.
‫من از پشت بوم این هتل ‫خودمو میندازم پایین.
‫به‌خاطر عروسی عصبانی هستی؟
‫- یا به‌خاطر لس عصبانی هستی؟ ‫- باشه. از هیچ‌کدوم خوشم نمیاد.
‫اما نگرانی من کمتر در مورد لسه ‫و بیشتر در مورد توئه
‫که به حومه شهر می‌ری ‫و نمی‌تونی بنویسی.
‫من به حومه شهر نمی‌رم.
‫لس هم اینو نمی‌خواد.
‫من همیشه نویسندگی می‌کنم ‫و جارو نمی‌کشم،
‫پس خودم می‌مونم.
‫حالا فهمیدم که به فنا رفتم.
‫این عروسیه. حکم مرگ که نیست.
‫اونا مثل همن.
‫آره، ممنون خانم لیتل‌جان.
‫- سفرتون چطور بود؟ ‫- نه، نانسی، عزیزم.
‫- یا مامان، تو می‌تونی ازش استفاده کنی. ‫- رانندگی چطور بود؟
‫طولانی بود. پام گرفت.
‫نمی‌خوام قضیه رو هم بزنم ‫و دایان رو ناراحت کنم.
‫- نه. ‫- خب، مامان، این‌طوره.
‫چیزی برات بیارم؟
‫یخ یا آسپرین یا...
‫نه، نه. خیلی اذیت نیستم.
‫- خانواده لیتل‌جان‌ اینجاست! ‫- هی!
‫توی این آشغالدونی کجا می‌تونیم ‫یه نوشیدنی واقعی بگیریم؟
‫- خوشحالم که می‌بینمت. ‫- سلام، رفیق.
‫- لیندی، جذاب شدی. ‫- باشه، سم.
‫همسرت همین‌جاست. خیلی خب.
‫- تبریک می‌گم، داداش. ‫- ممنون، رفیق.
‫وای!
‫مراقب جواهرات خانوادگی باشین.
‫بچه‌ها، برادرتون رو ول کنین.
‫مامان دیگه ازت دفاع نمی‌کنه، لزلی.
‫این دیگه کار لیندیه.
‫خب من... خیلی خب، بچه‌ها.
‫- بیان سراغ نوشیدنی. ‫- بیاین نوشیدنی بخوریم.
‫- بیاین. ‫- آره، نوشیدنی بخوریم.
‫خوشحالم که می‌بینمت.
‫صورتشو دیدی؟ ‫طفلکی.
‫یخی چیزی نمی‌خوای؟
‫می‌خوای بالا بیاری؟
‫خیلی خب... شروع می‌کنیم.
‫ممنون.
‫- همگی خوش اومدین. ‫- خوش اومدین.
‫نمی‌تونیم به اندازه کافی بگیم ‫چقدر باعث افتخار ماست
‫- که شما اینجایین. ‫- آره.
‫خیلی از شماها می‌دونین که من و لس
‫هیچ‌وقت برنامه نداشتیم این کارا رو بکنیم.
‫- نه. ‫- نه.
‫- اصلا. عمرا. ‫- اصلا.
‫اما می‌دونستم، می‌دونستم،
‫اینو به شما می‌گم، من می‌دونستم
‫اولین لحظه‌ای که دیدمش
‫یه چیزی درون من تغییر کرد.
‫و می‌دونستم که می‌خوام...
‫می‌خواستم برای همیشه توی زندگیم باشه...
‫- تا ابد. ‫- تا ابد، بله. ممنون.
‫خب، الکل و یه لباس باحال هالووین
‫این تاثیر رو روت میذاره.
‫این چیزی بود که منو گرفت.
‫من می‌گم که توی قرار اولمون،
‫شروع سختی داشتیم.
‫- اوه. ‫- چون ازش خواسته بودم،
‫به شیک‌ترین رستورانی که
‫با حقوق دانشجوییم
‫از پسش برمی‌اومدم بیاد... اولیو گاردن.
‫- اوه. ‫- عالیه.
‫خیلی ترسیده بودم، ‫منتظر رسیدن لیندی بودم.
‫منتظر نشسته بودم.
‫تا این‌که کاملاً برام واضح شد،
‫و برای کل رستوران هم واضح شد که اون نمیاد.
‫و منو کاشت
‫تو اولیو گاردن.
‫آخرش یه گارسون اومد
‫و پرسید چیزی دیگه لازم دارم یا نه...
‫غرورم، عزت نفسم، شاید.
‫می‌خواستم صورت‌حساب رو بگیرم
‫که یه صدا بلند شد...
‫«بهترین نوشیدنی قرمزی که ‫دارین، نون‌سیرهای نامحدود،
‫و یه عذرخواهی برای این...
‫آدم غمگین جذاب میز شماره نه.»
‫خوشحالم صبر کردم.
‫چون اون نون‌سیرها خیلی خوب بودن.
‫به افتخار همه اون چیزها، ‫و به افتخار شما، به افتخار شما برای...
‫- به افتخار شما. ‫- که این راهو اومدین.
‫واقعاً... خیلی دوستتون داریم.
‫- ممنون. ‫- آره. بیاین غذا بخوریم.
‫بله.
‫آخی، چه سخنرانی قشنگی. ممنون از هردوتون.
‫ممنون.
‫آخی. خب... ناز بود، نه؟
‫[جیم مک‌مایکل]
‫توجه کنید.
‫یه مشکل کوچیک تو آشپزخونه داریم،
‫یه تأخیر کوچولو برای شام.
‫پس تا اون موقع
‫برای همه نوشیدنی ‫ترکیبی میاریم که لذت ببرید.
‫عالیه.
‫- نه، من باید برم. ‫- نه نه نه، ما از این متنفریم.
‫بازم نوشیدنی ترکیبی؟
‫می‌دونی تا الان چند تا خورده؟
‫- ما از این متنفریم. ‫- این به فاجعه ختم می‌شه.
‫ما از این متنفریم.
‫بنزین آماده‌ست. کبریت روشنه.
‫کبریت روشنه. ممنون.
‫دیگه همینه که هست، نه؟
‫زنده نگه داشتن عشق.
‫لس ذاتاً یه عاشق پیشه‌ست.
‫یادته اون شعرهای شیرینی که می‌نوشت...
‫وقتی بچه بود، عزیزم؟
‫- اوهوم. ‫- هر شب می‌ذاشتشون
‫روی بالش‌مون...
‫- آره. ‫- قبل از خوابش.
‫خوبه که از اون فاز دراومد، وگرنه...
‫من... من یادمه...
‫«چشمک بزن، چشمک بزن، من کوچولو، ‫هی با خودم فکر می‌کنم...»
‫- آره باشه، بقیشو... ‫- «...آخرش چی می‌شم.»
‫گرفتن دیگه، فهمیدن.
‫- طرف عروسی یا داماد؟ ‫- لیندی. دوست صمیمیمه.
‫آها. آره، لس دوست صمیمی منه.
‫پس چرا تا حالا همدیگه رو ندیده بودیم؟
‫راستش من ازش خوشم نمیاد. تو میاد؟
‫- هیچ‌وقت بهش فکر نکرده بودم. ‫- ها. نگفتی آره.
‫خب، تو غافلگیرم کردی.
‫خب مگه دوست صمیمی ‫بودن به معنی آره نیست؟
‫همیشه نه.
‫حس می‌کنم نمی‌خوای اینجا باشی؟
‫لیندی می‌خواد باشم، پس هستم.
‫با همراه اومدی؟
‫نه راستش.
‫همراه تو کجاست؟
‫پیچیده‌ست.
‫پیچیده آخرش میشه همین داستان‌ها.
‫خیلی رک حرف می‌زنی.
‫- خوشت میاد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- خوشت میاد. ‫- سلام.
‫- نمی‌دونم. ‫- صبر کن.
‫- پس آماده‌ای برای نمایش؟ ‫- اوه بله.
‫گری، کی فکر می‌کنی شروع شه؟
‫کدوم نمایش؟
‫صبر کن، اولین باره میای ‫به یه مراسم مک‌مایکل؟
‫تا حالا به یه مراسم مک‌مایکل نیومدی؟
‫- آره... نه. چرا؟ ‫- قراره اوضاع خفن بشه.
‫اوه، تضمینیه. خفن.
‫- پیش‌بینی می‌کنم خون ریخته شه. ‫- آره. خون.
‫آره.
‫چه جور خونی؟ چی؟
‫نگام کن. بگو.
‫واقعاً همینو می‌خوای؟
‫- تری. ‫- ها، نگفتی آره.
‫داری توی عروسی خودت کار می‌کنی؟
‫کتابم دوشنبه میره برای چاپ.
‫سلام، خوش اومدین. چند نفرین؟
‫به لس گفتم والت تو رو ‫تا محراب همراهی می‌کنه.
‫بابام این کارو می‌کنه.
‫این خوش‌بینی ساده‌لوحانه‌ست و به تو نمیاد.
‫تو کاملاً برای منفی‌بافی ساخته شدی.
‫کلیشه اینی. سلام دایان.
‫کمکی نمی‌کنی. سلام تری.
‫لازمه یادآوری کنم چند بار بابات نیومده؟
‫- هر مراسمی رو بگو. ‫- مامان، دلخوری‌های تو
‫دلخوری‌های من نیست.
‫من بودم که باید جمعش می‌کردم.
‫آره، منظورت اینه که بزنی زیر همه‌چی
‫و بگی «بهت گفته بودم».
‫اگه نمی‌خوای راه باباتو بری،
‫باید الان اونجا کنار شوهر آینده‌ت باشی.
‫این وظیفه‌ی تو به‌عنوان همسر آینده‌ست.
‫این یکی رو هم خراب نکن.
‫مامان یخی.
‫چه خروجی زد.
‫- وظیفه؟ ‫- خب، تو که قراره همسر بشی.
‫- اوه، این کتابه؟ ‫- آره.
‫- منم توشم؟ ‫- نه بابا، هیچ‌کس توش نیست.
‫داستانه.
‫باورم نمی‌شه
‫داری ازدواج می‌کنی،
‫درحالی‌که همیشه می‌گفتی نمی‌خوای.
‫و من همیشه می‌خواستم.
‫ولی هیچ‌وقت اون آدمه رو پیدا نکردم، ‫نه اینکه واقعاً یه «یکی» وجود داشته باشه،
‫ولی من پیداش کردم.
‫اوه.
‫تیم، این...
‫کسی تیمو دیده؟
‫ارین، اون نیست؟
‫اوه خدای من. آره. عالیه نه؟
‫- آره، اون... ‫- الان برمی‌گردم.
‫- سلام تری. ‫- سلام.
‫نمی‌دونم عشق چیه. واقعاً نمی‌دونم.
‫هیچ‌کدوممون نمی‌دونیم. ‫ولی اونا می‌دونن. اونا می‌دونن.
‫آخرین باری که جلوی این‌همه آدم حرف زدم
‫برای رونمایی از فورد تارس بود،
‫که بعضی‌هاتون می‌دونین من طراحیش کردم.
‫ببخشید، بیارمش پایین‌تر، هم‌قد آدم‌ها.
‫خیلی وقته می‌شناسمت.
‫- خیلی وقته، یادته؟ ‫- آره، یادمه.
‫این، آهنگ مورد علاقه لس بود
‫وقتی بچه بود.
‫یادت میاد، لس.
‫♪ قبلاً بانجوی قدیمی رو می‌زدم ‫و روی زانوم نگهش می‌داشتم ♪
‫ولی راستش، اولین باری ‫که شما دوتا رو با هم دیدم،
‫گفتم «نه نه، محاله، هیچ‌وقت نمی‌شه.»
‫«محاله بشه.»
‫خیلی براتون خوشحالیم.
‫خیلی خوشحالیم.
‫به افتخار خواهر خیلی بزرگ‌ترم،
‫که این‌قدر راحت اون آدمه رو پیدا کرد.
‫چون خب معلومه دیگه.
‫لیندی، لیندی، لیندی... تو...
‫تو جذابی.
‫♪ و حالا سیم‌ها فلزی شدن ♪
‫♪ و این آهنگو برای تو می‌خونم ♪
‫در هر صورت، امیدوارم، می‌دونین.
‫من تیم خودمو دارم.
‫باید ازشون بپرسیم عشق چیه، نه؟
‫اوه! زیادی خورده.
‫کسی تیمو دیده؟
‫♪ این آهنگو برای تو می‌خونم ♪
‫عشق... چیز قشنگیه.
‫- غذا کوفتی کجاست؟ ‫- چند دقیقه دیگه، خانم...
‫منظورم دوشیزه بود.
‫آلیس، پنج دقیقه پیشم همینو گفتی.
‫- می‌دونم، می‌دونم... ‫- مثل نخود و هویج.
‫بابا.
‫لیندی روز تولد من به دنیا اومد،
‫از همون اول توجه رو ازم گرفت.
‫از همون لحظه‌ای که دختر کوچولوم ‫نفس کشید، شروع کرد به جیغ زدن.
‫و نه فقط جیغ تازه‌به‌دنیااومده، نه.
‫این یکی انگار حرفی برای گفتن داشت.
‫و من گفتم «وای خدا...
‫حالا دوتا زن دارم که سرم داد می‌زنن.»
‫سلام دایان.
‫بعد بغلش کردم
‫و یه‌دفعه ساکت شد.
‫سکوت.
‫پرستار گفت همچین چیزی
‫تا حالا ندیده.
‫گفت «شما دوتا به هم میاین.
‫مثل نخود و هویج.»
‫اون روزی که به دنیا اومد، میلواکی بود.
‫و حالا که می‌بینمش،
‫جوان، عاشق،
‫در آستانه ازدواج،
‫با آینده‌ای روشن پیش رو،
‫آدم رو یه‌جورایی سرحال می‌کنه
‫فقط از این‌که کنارتون نفس بکشه.
‫البته تا وقتی جیغی در کار نباشه.
‫می‌دونی، وقتی بچه‌دار می‌شی...
‫یه تیکه از خودتو توشون می‌بینی.
‫و وقتی یکی رو پیدا می‌کنن
‫که دوستشون داشته باشه، این...
‫انگار اون تیکه از خودت
‫اون عشق رو هم داره می‌گیره.
‫باعث می‌شه این پیرمرد...
‫خیلی احساس غرور کنه.
‫تبریک به هردوتون.
‫نمی‌تونستم خوشحال‌تر از این باشم.
‫حالا دیگه شما دوتا «نخود و هویج» هستین.
‫- بهترین سخنرانی امشب بود. ‫- بهترین سخنرانی امشب بود.
‫حداقل درباره اون
‫دوران بیسبالش برامون داستان تعریف نکرد.
‫اوه عزیزم.
‫خیلی خوشحالم اومدی.
‫آدم باید یه نفر تو تیمش ‫داشته باشه، بچه‌جون.
‫بابا، این لسه.
‫آقای مک‌مایکل، افتخار بزرگیه، قربان.
‫جیم صدام کن، نه قربان.
‫اوه.
‫- و افتخار برای منه. ‫- باشه.
‫ولی به‌عنوان پدر یه وظیفه دارم.
‫و اون اینه که اگه دلش رو بشکنی...
‫- آره. ‫- منم دل تو رو می‌شکنم، پسر.
‫شوخی کردم.
‫واضح، مستقیم، تهدیدآمیز، ‫ولی با یه ذره شوخی و گرمی.
‫الان فهمیدم لیندی اینا رو ‫از کی به ارث برده.
‫سلام.
‫دایان.
‫جیم.
‫والت.
‫- جیم. ‫- لس.
‫اوه، کوین!
‫مامان.
‫لیندی.
‫خب، درباره کتابش چی فکر می‌کنی؟
‫- کتابم؟ خوندیش؟ ‫- خوندنش؟
‫فوق‌العاده‌ست. واقعاً ‫استعداد بزرگی داری، لیندی.
‫- بابا. ‫- تافته جدا بافته‌ی خودمی.
‫و عجب خوب شخصیت دایان رو
‫- درآوردی. ‫- بابا.
‫هی مجبورم می‌کرد پشت سرمو نگاه کنم.
‫من... من توشم؟
‫نه بابا، هیچ‌کس توش نیست. داستانه.
‫من یه شخصیت تو کتابتم
‫و تونستی یه نسخه زودتر
‫برای اون بفرستی
‫به یه آدرس نامعلوم،
‫- ولی برای من نفرستادی؟ ‫- مامان.
‫والت؟
‫- دایان. ‫- مامان.
‫کوین!
‫لسلی، اون چیزی که به من ‫نشون دادی رو به بابا نشون بده.
‫نه نه، هنوز اول کاره.
‫- نه... نه. ‫- نشونش بده. فوق‌العاده‌ست.
‫- فرانک. آره. ‫- آره، نشونم بده.
‫- باشه، اگه مطمئنین. ‫- هنوز غذا نیومده.
‫می‌بینی؟ بهترین وقته. بگو عزیزم.
‫باشه. خب، بابا،
‫من نزدیکم به این‌که
‫گوجه‌ی تراریخته رو اختراع کنم.
‫- اوه. ‫- یعنی...
‫این گوجه‌ی اصلاح‌شده ژنتیکی
‫می‌تونه کشاورزی ‫شناخته‌شده رو کاملاً تغییر بده.
‫و مونسانتو هم علاقه نشون داده.
‫مگه گوجه قبلاً اختراع نشده؟
‫چرا، ولی این یه نوع جدیده...
‫یه جور متفاوت از گوجه‌ست.
‫تو که گوجه دوست داری، فرانک.
‫آره، تو ساندویچ خیلی دوست دارم.
‫شکل گوجه‌ست؟
‫آره، ولی اصلاح ژنتیکی شده.
‫طعمش هم مثل گوجه‌ست؟
‫آره، ولی... آره.
‫- پس گوجه‌ست؟ ‫- آره، آره.
‫خوبه.
‫آره، آره.
‫دیدی؟ تحت تأثیر قرار گرفت.
‫آره.
‫ازدواج چرته، خوشبختی چرته.
‫می‌دونی من عاشقانه رو تو ‫چه ژانری می‌ذارم؟ فانتزی.
‫و در مورد لیندی و اون پروفسور خل‌وچل،
‫می‌شه علمی‌تخیلی.
‫فقط منتظرم یه روز گوشیم زنگ بزنه
‫و ببینم اتفاقی دو تا سر درآورده.
‫توجه، مهمانان عزیز.
‫- غذا در راهه. ‫- یوهو!
‫لطفاً سریع برگردین سر میزاتون
‫تا ما...
‫«فصل نهم،
‫مادر یخی.»
‫لعنتی.
‫«مادرم مهربون یا گرم نبود.»
‫- والت، برو جلوشو بگیر. ‫- آره.
‫- یه کاری بکن. ‫- من قهرمان نیستم.
‫- «...یه قندیل احساسی.» ‫- خیلی خب.
‫همه بشینین.
‫نگران نباشین. مامان.
‫«احساساتش یخ زده بود تو یه...»
‫- باشه، غذا بخوریم. ‫- «...لبه‌های تیز...»
‫- بیاین... ‫- «...آماده برای فرو کردن در...»
‫«...هرکسی که خیلی نزدیک می‌شد...»
‫- بس کن. ‫- دایان.
‫داری خرابش می‌کنی... ‫مامان، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫داری عروسیمو خراب می‌کنی.
‫دایان، قهوه می‌خوری؟
‫- کوین کجاست؟ ‫- «به‌محض این‌که...»
‫می‌دونی چیه؟ بی‌خیال...
‫- کوین؟ کوین؟ ‫- من... من...
‫- «به‌محض این‌که مادرم...» ‫- دایان، دایان.
‫- کوین! ‫- «...دماش افتاد،
‫هوا جرقه زد.»
‫وقتی آدم لازمش داره، هیچ‌وقت نیست!
‫کوین! قهوه می‌خوایم!
‫خیلی خب... می‌تونم اینو از برق بکشم؟
‫آره، فکر خوبیه، عالیه.
‫«عشق مادرم رو تحقیر می‌کرد.»
‫بکشش از برق. مامان.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫«هیچ خشم و خشونتی نیست
‫مثل خشم یه مادر سرکوب‌شده‌ی میانسال.»
‫«عشق مادرم شرطی بود.
‫باید به‌دست می‌اومد، باید کنترل می‌شد.»
‫- کوین! ‫- ولم کن.
‫- آخ! ‫- دارم می‌سوزم!
‫حالش خوبه، نمی‌سوزه.
‫«مادرم کسی نبود که فراموش کنه یا ببخشه.»
‫مامان، بس کن!
‫ما می‌ریم. والت!
‫یا عیسی! لعنتی، دایان!
‫- چاقو رو بنداز، مامان. ‫- بذارش زمین.
‫آخ! آخ آخ آخ!
‫- منو زدی! ‫- اوه، لس.
‫- لعنتی! ‫- منو زدی!
‫شریان رانمه، ممکنه از خون‌ریزی بمیرم!
‫باید بکشمش بیرون، نه؟
‫- نه، نکش بیرون. ‫- خوب می‌شه.
‫فکر نکنم برای من خوب بشه!
‫دارم درمیارمش.
‫واقعاً فکر نکنم کار خوبی باشه.
‫- سه، دو، یک! ‫- نه، لیندی!
‫همه دارن چاقو می‌خورن.
‫بیا ببرمت بیرون، عزیزم.
‫خدای من.
‫والتر، می‌شه زن کوفتیتو کنترل کنی؟!
‫- والت، والت. ‫- بهم نگو چی کار کنم.
‫- بیا دیگه! برو اونجا! ‫- دارم می‌گم...
‫این کارو می‌کنم!
‫- بابا! ‫- فرانک!
‫- جیم! ‫- فرانک!
‫خدای بزرگ، درست گفتی.
‫دو تا چاقوخوردگی.
‫باید روش شرط می‌بستیم.
‫ازدواج... ورزش خونینه.
‫همه لطفاً بشینن
‫و این تارتار ماهی کوفتی رو بخورن!
‫دقیقاً چی شد؟
‫شام قبل از عروسی.
‫فهمیدم.
‫راستی، خیلی از سخنرانیت خوشم اومد.
‫راستی...
‫خیلی از قیافت خوشم اومد.
‫بیا اتاقم. الان.
‫خدا این چوپان رو حفظ کنه.
‫شاید بهتره خودمو معرفی کنم...
‫- نکن. ‫- من... اوه.
‫راز یه ازدواج موفق چیه؟
‫- هماهنگ بودن. ‫- هماهنگ بودن.
‫چی شد اون حرفت که «هرچی بد پیش بره، خوبه،
‫داستان رو بهتر می‌کنه»؟
‫اصلاً داریم جدی این کارو می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم. داریم جدی این کارو می‌کنیم؟
‫چه اتفاقی داره می‌افته؟
‫نکنه اثر داروهاست؟
‫شاید... شاید. ولی شاید هم نه.
‫صبر کن، کجا میری؟
‫می‌رم اتاقم.
‫لس... بیا بی‌خیال
‫این خرافات عروسی بشیم دیگه.
‫می‌خوای گند بزنی به عروسی؟
‫اصلاً منظورم این نبود.
‫ولی منظورت همین بود.
‫- نه. ‫- صبر کن.
‫این چیه؟
‫من... بیا... من... من...
‫«بیا»... این سوگندته؟ ‫«بیا این کارو بکنیم»؟
‫- بیخیال. من... ‫- همینه؟
‫این... من... من...
‫فردا می‌خواستم... می‌خواستم...
‫فهمیدم. فهمیدم.
‫واقعاً که این یه عروسی کوفتیه.
‫فهمیدم.
‫هی، کجا... کجا... صبر کن.
‫فردا می‌بینمت؟
‫من فردا می‌بینمت؟
‫سلام.
‫مردد شدی؟
‫شاید.
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫بابت دستت متأسفم.
‫۲۰ ساله منتظر بود
‫یه چیزی فرو کنه تو تنم.
‫عیبی نداره.
‫فکر کنم این عروسی یه اشتباه بود.
‫عروسی یا ازدواج؟
‫باید بگم هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم
‫این ترقه کوچولوی ‫من یه روزی سر و سامون بگیره.
‫ولی لس رو دوست داری، نه؟
‫آدم مطمئن رو به هیجان‌انگیز ترجیح دادی.
‫مگه بده؟
‫من و تو هیچ‌وقت سراغ آدم مطمئن نمی‌ریم.
‫هوم.
‫من یه زندگی عادی می‌خواستم.
‫من هیچ‌وقت زندگی عادی نداشتم.
‫خب...
‫همین غیرعادی بودن بود ‫که استعدادتو روشن کرد.
‫تو به‌خاطر همین یه کتاب فوق‌العاده نوشتی.
‫عادی بودن می‌تونه جرقه خلاقیتو خاموش کنه.
‫شاید واسه همینه که نمی‌تونم ‫سوگندهامو بنویسم.
‫شاید. عجب! باید خودم می‌فهمیدم.
‫قبل از این‌که دایان رو ببینم، ‫بازیکن تضمینی لیگ‌های اصلی بودم.
‫- ولی که داستانو می‌دونی. ‫- آره.
‫آره. ازدواج کردی، بعد اون کمد...
‫کمده، هرچی،
‫اون دراور کوفتی رو می‌خواست ببره طبقه بالا.
‫باید می‌بردنش بالا،
‫بعد هم رباط پام پاره شد و...
‫همون شد.
‫- آره. ‫- خداحافظی با دوران بیسبال.
‫واقعاً فکر می‌کنی می‌تونستی ‫ستاره بیسبال بشی
‫اگه با مامان ازدواج نکرده بودی؟
‫هوم.
‫بعد از طلاق‌مون،
‫شروع کردم به بازی کردن توی ‫لیگ اقیانوس آرام مکزیک.
‫همه فکر می‌کردن دیگه تموم شدم.
‫مربی مجبور شد منو استخدام کنه.
‫پس آره، ‫بازی پشت بازی می‌ذاشتنم رو نیمکت.
‫تا این‌که یه روز، ستاره تیمشون
‫مصدوم شد و مربی چاره‌ای نداشت
‫جز این‌که منو بفرسته برای ضربه زدن.
‫پرتاب اول، توپ رو از دست دادم.
‫پرتاب دوم، بازم خراب کردم.
‫اگه خرابش کنم، کارم تمومه.
‫پرتاب بعدی رو اون‌قدر محکم زدم
‫که چراغ‌های استادیوم رو ترکوند،
‫جرقه‌ها می‌ریخت رو زمین، ‫تماشاگرها هم دیوونه شدن.
‫و همون‌جا فهمیدم.
‫یعنی تو اون لحظه یادم اومد که
‫برای این‌که استعداد واقعی شکوفا بشه،
‫باید خودتو در اولویت قرار بدی.
‫حرفمو می‌فهمی، بچه‌جون؟
‫- آره. آره. ‫- آره؟
‫صبح که شد، ماشینو روشن می‌ذارم
‫اگه خواستی بزنی به چاک.
‫هر دومون می‌دونیم تو این‌جوری نیستی.
‫نخود و هویج.
‫الان برمی‌گردم. کار واجب پیش اومد.
‫می‌دونی که این
‫داستان فیلم «نچرال» بود، نه؟
‫آره، کوین. می‌دونم.
‫[تازه ازدواج کردیم!]
‫- داری گریه می‌کنی؟ ‫- نه.
‫- داری سیگار می‌کشی؟ ‫- نه.
‫به‌خاطر اینه که زدمت؟
‫نه. به‌خاطر اینه که زدیم؟
‫آره.
‫چی گفت یا چی کار کرد؟
‫خیلی هیجان‌زده بود. آره.
‫اوهوم.
‫ترس، که توی هیجان قایم شده بود.
‫و حالا می‌خواد فرار کنه.
‫خب، اینو که نگفت.
‫لازم هم نداشت بگه.
‫لیندی شبیه جیمه، ولی از ‫اون طرف بیشتر شبیه منه،
‫ولی خودش نمی‌دونه چه‌قدر.
‫هرچی بیشتر یکی رو دوست داشته باشه،
‫بیشتر می‌ترسه که اون طرف فرار کنه.
‫باید از جیم همیشه‌دل‌نشین ‫بابت این تشکر کنیم.
‫هرچی درباره من می‌تونی ‫بگی، ولی من موندم.
‫می‌دونم خیلی خونگرم یا دل‌نشین نیستم.
‫و برعکس تصور خیلی‌ها، ‫من هیولا نیستم.
‫بعد از اینکه جیم رفت...
‫دلم شکست.
‫بله، «مادر یخی» هم دل داره.
‫قسم خوردم دیگه هیچ‌وقت ازدواج نکنم.
‫بعد والت رو دیدم.
‫آدم خوبیه.
‫شاید فقط من اینو ببینم،
‫ولی بقیه می‌تونن گمشن.
‫حالا تو، لس...
‫تو هم یکی از آدم‌های خوب دنیایی.
‫و لیندی اینو می‌دونه.
‫واسه همین داره این‌قدر زور می‌زنه ‫که فرار نکنه.
‫این گفت‌وگو هیچ‌وقت اتفاق نیفتاده.
‫دایان، ممنون.
‫به عنوان یه قندیل احساسی کارم بد هم نبود.
‫[روز عروسی]
‫لعنتی.
‫اوه بابا.
‫جنت رینو!
‫اوه، تو قهرمان منی.
‫- بزنیم بریم. ‫- وای!
‫بریم!
‫تو بلندگوی کوفتیمو بردی!
‫کوین!
‫- چی شد که ما آخرش رسیدیم اینجا؟ ‫- خب...
‫ما این‌جوری نیستیم. ما این‌جوری نیستیم.
‫ولی تو این‌جوری هستی؟
‫رک باش.
‫آره.
‫من می‌خواستم با تو ازدواج کنم.
‫و من یه عروسی می‌خواستم.
‫آره، می‌خواستم. ولی تو؟
‫- نمی‌خواستم. ‫- نه.
‫پس چرا قبول کردی؟
‫چون نمی‌خواستم تو رو از دست بدم.
‫یا خانواده‌مو.
‫ولی حالا می‌فهمی دلیلش چی بود، نه؟
‫من...
‫دنبال یه حس...
‫عادی بودن بودی.
‫آره. من گفتم کاری رو بکنم
‫که همیشه می‌گفتم نمی‌کنم،
‫چون نمی‌خواستم تو بری.
‫برم؟
‫من یه آدم بیش‌ازحد درس‌خونده، ‫یه خرخون هیچ‌کاره‌م
‫با... با یه ایده‌ی احمقانه
‫که هیچ‌کس براش تره هم خورد نمی‌کنه.
‫تو نابغه‌ای
‫و قراره دنیا رو عوض کنی.
‫از صمیم قلب اینو باور دارم.
‫و من اصلاً نمی‌فهمم
‫چرا می‌خوای با یه کودن مثل من بمونی.
‫وقتی تو می‌گی می‌تونم دنیا رو عوض کنم، ‫من باورش می‌کنم.
‫و هیچی بیشتر از این نمی‌خوام
‫که تا ابد با یه کودن
‫مثل تو باشم.
‫گور بابای مدارک و اسناد رسمی.
‫ولی تو که مدارک و اسناد رو می‌خوای.
‫ولی تو نمی‌خوای. پس بی‌خیال.
‫ولی وقتی می‌گی بی‌خیال، ‫خیلی خوشحالم می‌کنی.
‫من خیلی عاشقتم.
‫ولی حالا فقط می‌خوام بی‌خیالی ‫رو بی‌خیال شیم و ازدواج کنیم.
‫وای. جدی می‌گی؟
‫ولی برای خودمون، یعنی...
‫- رابطه خودمون. ‫- آره.
‫عادی خودمون. نسخه خودمون.
‫و... بدون داستان.
‫- آره. بدون خشونت... ‫- نه.
‫- بدون پلیس. ‫- بدون خانواده.
‫نه.
‫و من یه جای عالی سراغ دارم.
‫خانه‌ی خاکستری.
‫راز؟
‫اینه که عروسی نداشته باشی.
‫من، لس لیتل‌جان،
‫تو را،
‫لیندی مک‌مایکل، به همسری نمی‌گیرم.
‫و من، لیندی مک‌مایکل،
‫تو را، لس لیتل‌جان، ‫به همسری نمی‌گیرم.
‫نمی‌گیرید؟
‫- هرگز. ‫- هرگز، هیچ‌وقت.
‫شما مدارک رو امضا می‌کنین، درسته؟
‫- بله. ‫- بله.
‫[سال نو مبارک]
www.Doostihaa.com