‫[آنچه گذشت]
‫این سایمون ویلیامزه.
‫تو بازیگری.
‫فکر می‌کنی بتونی بهش نزدیک شی؟
‫وقتی سایمون کوچیک بود،
‫از دوچرخه‌ش افتاد.
‫همیشه اصرار داشت دوچرخه‌ی باباش رو سوار شه،
‫با اینکه براش خیلی بزرگ بود.
‫چند سال بعد از فوت سندفورد بود.
‫واقعاً یه نفر داره مرد شگفت‌انگیز رو بازسازی می‌کنه؟
‫یه نفر معمولی نه.
‫وان کوواک.
‫این فیلم؟ همه چیش. خیلی سنگینه.
‫من باید الان تو تخت باشم یا باشگاه
‫یا دارم دیالوگ تمرین می‌کنم یا
‫سایمون، دیالوگی نداریم که تمرین کنیم.
‫گوش کن سایمون. وان کوواک فردا از شهر میره.
‫- تست دوم افتاده جلو. ‫- چی؟
‫تست دوم همین الانه.
‫سریع خودتو برسون خونه‌ی وان کوواک.
‫باید بریم!
‫وای خدای من! وای خدای من!
‫بریم، بریم.
‫من معمولاً… معمولاً لباسام بهتره.
‫شوخی می‌کنی؟ عالی شدی.
‫باشه رفیق، اگه مطمئنی.
‫آره، مطمئنم.
‫بسیار خب. بذار… بذار حال و هوا رو بسازم.
‫تو… تو توی کافه‌ای. آهنگ داره می‌کوبه.
‫ضرب آهنگ رو حس می‌کنی.
‫- اوهوم. ‫- حالا یه لیوان می‌خوای.
‫میری سمت متصدی.
‫تو چشاش نگاه می‌کنی و
‫واسه من یه مِیبِرلَب… وای.
‫ببخشید.
‫واسه من یه یگرمایستر بریز.
‫شرمنده، تو بهترین حالتم نیستم.
‫شوخی می‌کنی؟ عالی بود.
‫اون عالی بود. اوه.
‫واقعاً به این کار نیاز دارم رفیق.
‫- واقعاً؟ ‫- آره. راستش رو بخوای خیلی مستأصلم.
‫میشه یکی دیگه امتحان کنیم؟
‫آره. آره، راستش
‫اون تست واقعی نبود.
‫آهان، فهمیدم.
‫داری یه چیز… بزرگسالانه‌تر می‌سازی، آره؟
‫نه. اونجوری نیست.
‫بیا.
‫شاید یه دقیقه وقت بخوام. نه، نه، نه، نه.
‫- اینو دیدی؟ ‫- لازم نیست حفظ کنی.
‫لازم نیست حفظ کنی. فقط می‌خوام لحنت دستم بیاد.
‫لحن؟ آهان. لحن. فقط لحن.
‫گرفتم.
‫بعضیا بهم میگن تروریست
‫آره. سعی کن ترسناک باشی.
‫بعضیا بهم میگن تروریست
‫خوبه، خوبه.
‫یه لحظه وایسا.
‫بعضیا بهم میگن
‫بیا. با اینا امتحان کن.
‫باشه. باشه. ممنون.
‫اوهوم.
‫بعضیا بهم میگن تروریست.
‫- لعنتی! خوابم برد. ‫- چی گفتی؟
‫گفتم خوابم برد ترور، چون خسته‌م.
‫خب، مطمئنم آدرنالینت الان می‌زنه بالا.
‫امیدوارم.
‫کلی شب‌بیداری داشتم.
‫به من اعتماد کن، انرژی ‫دوباره میاد سراغت.
‫فقط باید آغوشت رو براش باز کنی.
‫خب، معنیش هر چی که هست.
‫هی، به نظرت کدوم یکی از اینا… بهتره؟
‫«ما فقط یه شانس داریم بارنابی.
‫الان وقت بازی و معما نیست.»
‫یا «ما فقط یه شانس داریم بارنابی.
‫الان وقت بازی و معما نیست.»
‫خب، جفتشون یه کم
‫افتضاح؟
‫نه. می‌خواستم بگم یه کم مصنوعی بود.
‫یه کم مصنوعی به نظر میان.
‫هی، وان کوواک نمی‌دونه که ما با هم میایم، نه؟
‫حتی نمی‌دونه ما رفیقیم.
‫می‌تونیم یه نقشه‌ای بریزیم و وانمود کنیم یهوییه.
‫مثلاً وسط حرفم بپری…
‫سایمون، ببین چی داری میگی.
‫- نه. ‫- اگه… اگه برنامه بریزیم،
‫دیگه یهویی نیست، غیرواقعی به نظر میاد.
‫- باورم نمیشه این چرت‌وپرتارو. ‫- آروم باش.
‫نه، دیشب… دیشب گفتم، من قرار بود استراحت کنم.
‫باید می‌رفتم خونه یا باشگاه.
‫- من باید رو فرم می‌بودم. ‫- تو عالی میشی.
‫آره، یا… یا بزرگترین فرصت زندگیم رو به باد میدم
‫چون دیشب درگیر مزخرفات تو شدم.
‫خب، یه داستان معرکه از توش دراومد.
‫و جیدن چی؟ چون کم مونده بود تیر بخوره.
‫نه، یه حسی بهم می‌گفت ‫همه چی خود به خود حل میشه.
‫راجع‌به خیلی چیزا این حرفو می‌زنی، نه؟
‫خب، منو ببین.
‫یعنی، ببین دارم میرم وان کوواک رو ببینم
‫برای نقشی که یه بار تو عمر پیش میاد.
‫اسلتری، ویلیامز.
‫اونو ببین.
‫فضا سنگینه.
‫اوه.
‫یه جفت کفش. عجیبه.
‫چطور؟
‫اگه خونه‌ای باشه که باید کفش در بیاری،
‫باید یه صف کفش باشه.
‫اگه با کفش باشه،
‫هیچی نباید باشه.
‫ولی یه جفت کفش
‫- معنیش چیه؟ ‫- یکی کفشاشو یادش رفته.
‫چی؟ نه. ترور، این… این یه امتحانه.
‫وان کوواک داره ما رو بر اساس هر چیز کوچیکی ‫که میگیم یا انجام میدیم قضاوت می‌کنه.
‫پس بیا هیچ انرژی عجیبی بهش ندیم که متوجهش بشه.
‫جفتمون خیلی چیزا در گروِ این کاره، سایمون.
‫چرا همچین حرفی زدی؟
‫سخت نگیر. بیا، تنفس مربعی رو امتحان کن.
‫بیا. بیا جفتمون ریلکس و راحت باشیم.
‫چی؟ نه. می‌دونی که من ‫هیچ‌کدوم از این کارا رو نمی‌تونم بکنم.
‫بفرمایید تو.
‫آقای کوواک توی پذیرایی می‌بینتتون.
‫فوق‌العاده‌ست!
‫کفش پاشه؟
‫نمی‌دونم.
‫وای لعنتی. همه‌مون رو هم‌زمان می‌بینه.
‫این یه کم نامردیه.
‫همه کفش پاشونه.
‫احتمالاً همه‌شون دیشب خوابیدن.
‫هی.
‫مانوئل ماریا خوزه دِ لوس رمدیوس.
‫سایمون ویلیامز. ای‌ول.
‫- و تو هم باید یه بارنابی دیگه باشی، نه؟ ‫- آره.
‫ترور اسلتری. تا پای مرگ مبارزه کنیم؟
‫بنگ‌بنگ.
‫پس همگی واسه تست دوم اینجایین؟
‫اوهوم. معلومه.
‫من تو جولیارد درس خوندم، بیشتر تئاتر کار کردم.
‫ولی تازه پروژه کریس نولان رو تموم کردم.
‫آره، من آموزش رسمی ندیدم.
‫من شاگرد مکتب زندگی‌ام.
‫در ضمن، مربی موج‌سواری پل توماس اندرسن هستم
‫و آره، یه روز بهم گفت: «تو باید تو فیلمم باشی.»
‫نگو که استعداد ذاتی دارم. تلفنم یه ریز زنگ می‌خوره.
‫به نظر مسیر خیلی سختی رو طی کردی.
‫نه، نبود.
‫نه، داشتم تیکه می‌نداختم.
‫آهان، باحال بود.
‫زیاد اهل کمدی نیستم.
‫سلام به همگی.
‫خیلی ممنون که به خلوتگاه کوچیک من اومدید.
‫من بهش میگم «زندانِ تجمل».
‫یه خونه‌ای می‌خواستم که نشون‌دهنده‌ی
‫تمام چیزایی باشه که هم‌زمان عاشقشم
‫و ازشون متنفرم، اونم در مورد هالیوود.
‫آره، آره. متوجهم.
‫دنبالم بیاید.
‫وای.
‫خب… به سلامتی رفیق.
‫«ما فقط یه شانس داریم بارنابی. ‫الان وقت بازی و معما نیست.»
‫«…وقت بازی و معما نیست. ‫نمی‌تونم بی‌خیالِ این بشم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم. نمی‌تونم»
‫اینجا جاییه که با پروژه زندگی می‌کردم.
‫تو سرم داشت شکل می‌گرفت.
‫می‌خواستم همه‌تون رو بیارم توی مغزم
‫تا بتونیم با هم کاوشش کنیم.
‫ای بابا، اِ… ولی این منم!
‫اوه، اوه، اوه، اوه.
‫انگار دزدکی اومدید تو ناخودآگاهم، نه؟
‫پس، اسپانیاییه جلو می‌افته.
‫این آهنگِ شروع فیلمه.
‫می‌تونید تصورش کنید؟
‫ما توی فضا هستیم.
‫تنها.
‫سرده.
‫این آهنگ عجیب و وهم‌آلود چیه؟
‫داریم به یه سیاره‌ی بیگانه نزدیک می‌شیم.
‫نزدیک‌تر، نزدیک‌تر، نزدیک‌تر.
‫صبر کنید!
‫این سیاره‌ی بیگانه نیست.
‫زمینه.
‫داریم کنار مرد شگفت‌انگیز پرواز می‌کنیم
‫که داره برمی‌گرده خونه.
‫وای، برنامه‌ی ویژه‌ی نیمه‌شب!
‫با من بگید، با من!
‫جالبه. جالبه.
‫بسیار خب، چرا شروع نکنیم؟
‫بیاید جفت‌جفت تقسیمتون کنیم.
‫ ترور، اُلی؟
‫اوه، اِ
‫- راستش، من و ترور یه جورایی… ‫- نه، اشکالی نداره سایمون.
‫بیا سخت نگیریم.
‫سایمون و مانوئل.
‫و جیک و ریچارد.
‫باشه؟
‫- بیاید انجامش بدیم. ‫- دنبالم بیاید.
‫ژنرال برولارد به هزینه‌های انسانی اهمیتی نمیده.
‫چطور میشه توی هیولایی که شرم سرش نمیشه ‫نقطه ضعف پیدا کرد؟
‫ما فقط یه شانس داریم بارنابی.
‫الان وقت بازی و معما نیست.
‫لعنتی! استعدادش ذاتیه.
‫نه. این جواب نمیده.
‫نه، تو خوبی. مشکل تو نیستی.
‫کلماته.
‫دارن مانع می‌شن.
‫بیاید سناریو رو بریزیم دور.
‫چی؟
‫بندازش دور. لازمش نداریم.
‫عاشقشم.
‫برام مهم نیست راجع‌به این شخصیت چی فکر می‌کنید
‫یا چه انتخاب‌هایی واسه فیلم‌نامه داشتید.
‫ایده‌های ما راجع‌به قهرمان‌ها و خدایان،
‫اونا فقط مانع می‌شن.
‫درکشون خیلی سخته.
‫پس، بیاید ازشون رد بشیم.
‫بیاید… بیاید انسانِ زیرش رو پیدا کنیم.
‫می‌خوام ببینید واقعاً کی هستید.
‫می‌خوام جایی بین واقعیت و خیال رو کاوش کنیم.
‫خفنه.
‫آره جیک. خفنه.
‫بیاید یه چیزی رو امتحان کنیم.
‫ملانی، مطمئن شو اینو فیلم‌برداری کنی.
‫ببینیم به کجا می‌رسه.
‫بیاید خودمون رو به این اتاق محدود نکنیم.
‫می‌خوام فکر کنید کل خونه مال شماست.
‫چرا با ترور و اُلی شروع نکنیم؟
‫اُلی، ترور زنته.
‫باشه.
‫ازش متنفری.
‫ولی اون تنها دلیلیه که می‌خوای زنده باشی.
‫هوم.
‫و...
‫یه زخم قدیمیِ شکار داری… اینجا!
‫حالم رو… بهم می‌زنی.
‫- از جلو چشمم دور شو. ‫- این حرف دلت نیست.
‫فقط سرِ چیزی که خواهرم گفت عصبانی‌ای.
‫اون هیچ ربطی به این موضوع نداره و خودتم می‌دونی.
‫اگه تو نری، من میرم.
‫- نه… ‫- این فایده نداره!
‫گوش نمیدی! به من گوش کن!
‫ما شکستیم!
‫دیگه درست نمی‌شیم.
‫نه.
‫شاید.
‫وای! چقدر تو لحظه‌ان.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫سایمون و مانوئل.
‫شما دارید بی‌وفایی می‌کنید.
‫مانوئل، تو نگرانی که داری سایمون رو از دست میدی.
‫سایمون، تو نگرانی که داری خودت رو گم می‌کنی.
‫و تو زیاد چشمات رو ریز می‌کنی.
‫مژه نداری.
‫نور همیشه تو چشماته.
‫دنبالم بیا.
‫عزیزم، عزیزمِ من
‫چی به سرمون اومد؟
‫منظورم اینه… ما داریم جادومون ‫رو از دست میدیم. حسش نمی‌کنی؟
‫نمی‌بینی… داره از لای ‫انگشتای خوشگلت لیز می‌خوره؟
‫هوم؟
‫می‌دونی چیه؟
‫هوم؟
‫فقط یه چیزی بهم بگو.
‫چرا مجبورم کردی اینجوری تیپ بزنم؟
‫خب، فکر کردم دوست داری خوشگل کنی، عزیزم.
‫نه، منظورم اینه که
‫اگه قراره به همه بگی من خیابونی‌ا‌م،
‫چرا نمی‌ذاری لباسای خودمو بپوشم؟
‫تو لباسای خودم، وقتی یکی مثل ‫اون یارو، استاکی، میاد سمتم،
‫می‌تونم مدیریتش کنم. آماده‌م.
‫باشه، ببخشید، ولی یه کم زیادی حساسی، باشه؟
‫فکر می‌کنی می‌تونی همین‌جوری ‫منو پاس بدی به همه رفیقات؟
‫من عروسک نیستم.
‫نه، من برات اسباب‌بازی خریدم،
‫- ولی هیچ‌وقت ازت مثل اسباب‌بازی استفاده نکردم. ‫- ببین، تو صاحب من نیستی، باشه؟
‫باشه. باشه. من تصمیم می‌گیرم.
‫من میگم با کی، من میگم کِی،
‫من میگم
‫کی.
‫پشیمونم که اصلاً باهات آشنا شدم.
‫پشیمونم که اصلاً سوار اون ماشین احمقانه‌ت شدم.
‫هیچ‌وقت هیچ‌کس باعث نشده بود ‫مثل امروز احساس ارزون بودن بکنم.
‫بسیار خب، یه صحنه از فیلم زن زیبا رو اجرا کردی.
‫چیزی نبود که دنبالش بودم.
‫بیاید دوباره تو پذیرایی جمع شیم.
‫سایمون، ناامید شدم.
‫داری گند می‌زنی.
‫می‌دونم.
‫اگه زود جمعش نکنی، بازی تمومه.
‫می‌دونم، و همه‌ش تقصیر توئه.
‫اوه، باید بی‌خیال دیشب بشی!
‫فقط داره جلو پاتو می‌گیره!
‫ببین، می‌تونی پند و اندرزهات رو ‫واسه اون پارتنر کوچولوت نگه داری.
‫۱۹۸۶، من تو نیویورکم
‫توی یه اجرای خیلی خیلی فرعی از ‫«پوست دندان‌های ما».
‫- وان کوواک کجاست؟ ‫- تو استراحتیم.
‫می‌دونی، از اون اجراهای داغونی که
‫باید لباس و وسایل صحنه رو خودت بیاری
‫و سالن رو خودت تمیز کنی.
‫نگران نباش اُلی، همه‌ی اینا در انتظارته.
‫بگذریم، اون تابستون یه سری کنسرت
‫توی جونز بیچ بود.
‫هیچ‌وقت یادم نمیره.
‫۲۸ ژوئن ۱۹۸۶. اون شب موعود بود.
‫بقیه بیشتر هیجان داشتند رابرت پالمر رو ببینند.
‫آهنگش… «معتاد به عشق» صدر جدول بود.
‫نه ممنون!
‫ولی با یه معجزه تو برنامه‌ریزی،
‫خواننده‌ی افتتاحیه… چاکا خان بود.
‫اوه! هان؟
‫حالا، باید بهتون بگم پسرا،
‫اجراکننده به اون میگن. باشکوه.
‫واقعاً متأسفم، هیچ‌کس تو این اتاق به گرد پاشم نمی‌رسه.
‫با آهنگ «من هر زنی هستم» تموم کرد
‫روی صحنه سنگ تموم گذاشت.
‫رابرت پالمر بهتر بود می‌رفت خونه‌ش.
‫باید یه چیزی ازت بپرسم.
‫یه نقشی مثل ماندرین…
‫اوه، آره.
‫چطوری آدم از یه همچین چیزی میاد بیرون
‫بعد از اینکه باهاش زندگی کرده؟
‫راستش بخواید، به زور یادم میاد. ‫انقدر که با مواد و نوشیدنی تو فضا بودم.
‫نمی‌تونم تصور کنم چی داری با خودت حمل می‌کنی.
‫می‌دونی، من هنوز کابوس نقش پادریک
‫توی «ستوان اینیشمور» رو می‌بینم.
‫متأسفم ریچارد.
‫نمی‌دونستم همچین موجود شکننده‌ای هستی.
‫تلفن رو ببخشید.
‫- همه حالشون چطوره؟ همه خوبن؟ ‫- عالی، عالی.
‫بیاید یه تمرین جدید بکنیم.
‫دلم یه فرصت دیگه می‌خواد.
‫بسیار خب، اگه فکر می‌کنی می‌تونی
‫یه کم بیشتر از خودت رو واردش کنی؟
‫ریچارد، بیا اینجا.
‫باشه.
‫ریچارد، وانمود کن یه ‫نفر از گذشته‌ی سایمونی.
‫قراره با تلفن بهش زنگ بزنی.
‫هر کی رو خواستی انتخاب کن.
‫هم‌کلاسی؟
‫آره.
‫جواب میده.
‫و سایمون،
‫حالا واقعاً سعی کن برگردی به اون دوران.
‫یادت بیاد دبستان چجوری بود.
‫زنگ، زنگ.
‫الو؟
‫سلام، عجیب‌الخلقه.
‫- اوه، تویی. ‫- معلومه که منم.
‫فکر می‌کنی می‌تونی ازم قایم شی، آشغال کوچولو؟
‫بسیار خب، کافیه.
‫کافیه، روانی؟
‫همه رازت رو می‌دونن. کسی رو گول نمی‌زنی.
‫این حقیقت نداره.
‫ما می‌دونیم.
‫همه‌مون پشت سرت راجع‌بهش حرف می‌زدیم.
‫- هی، ریچارد! ‫- اون دوستِ احمقت
‫نمی‌تونه کمکت کنه، سایمون. هیچ‌کس نمی‌تونه.
‫خواهش می‌کنم… بس کن.
‫تو یه عجیب‌الخلقه‌ای، و همیشه هم می‌مونی.
‫اوه، اوه!
‫وای خدای من!
‫سایمون؟
‫خواب بودی؟
‫اوه، نه، اِ
‫ببخشید، آره.
‫اوه. حوصله‌ت رو سر بردیم؟
‫آم...
‫فکر کنم یه دقیقه وقت می‌خوام.
‫هوم. عجب. نمی‌دونستم همچین موجود شکننده‌ایه.
‫هوی!
‫حالت خوبه؟
‫نه ترور، خوب نیستم.
‫هنوز دیر نیست که درستش کنیم.
‫چرا، دیره.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫خیلی خسته‌م.
‫و وان کوواک همه‌ش فشار میاره.
‫می‌خواد ببینه ما «زیرِ نقاب» واقعاً کی هستیم.
‫ولی من نمی‌تونم زیرِ نقابم رو نشون بدم.
‫نمی‌تونم خودِ واقعیم رو نشون بدم.
‫اگه خودِ واقعیم رو ببینن از اینجا پرتم ‫می‌کنن بیرون. دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونم بازی کنم.
‫این حقیقت نداره.
‫خودِ واقعی تو… شرایطت نیست.
‫خودِ واقعی تو
‫مجموعه‌ی تمام چیزاییه که تجربه کردی.
‫فقدان، شادی.
‫غم، دل‌شکستگی.
‫از دست دادن کسی که خیلی دوستش داری.
‫خواستنِ چیزی اون‌قدر شدید که انگار داری می‌ترکی.
‫صدمه زدن به کسی که بهش اهمیت میدی.
‫صدمه دیدن توسط کسایی که دوستشون داری.
‫این زندگیِ توئه.
‫این کسیه که هستی.
‫«آینه‌ای در برابر طبیعت.»
‫کار ما اینه.
‫وقتی ما… دردمون رو به اشتراک می‌ذاریم، ‫غصه‌مون رو، شادیمون رو،
‫تماشاگر، کمتر توی حسِ خودش تنها می‌مونه.
‫همه‌مون کمتر تنهاییم.
‫ما فقط یه شانس داریم بارنابی.
‫الان وقت بازی و معما نیست.
‫موافقم.
‫همین الانشم خیلی دیره.
‫این چیزیه که داشتم سعی می‌کردم بهت بگم.
‫نمی‌تونم اینو بپذیرم.
‫نمی‌تونم بی‌خیالِ این سیاره بشم، این آدما.
‫چیزی که تو می‌تونی یا نمی‌تونی بپذیری
‫دیگه اهمیتی نداره.
‫این حقیقت نداره.
‫- اگه ما با هم کار کنیم… ‫- ما هیچ‌وقت با هم نبودیم.
‫بی‌خیال، این چرت‌وپرتـه.
‫بذار
‫اسلحه رو بذار زمین.
‫اون قیمتم رو پیدا کرد، مرد شگفت‌انگیز.
‫هر کسی یه قیمتی داره.
‫فقط دعا می‌کنم هیچ‌وقت مجبور نشی ‫قیمت خودت رو بفهمی.
‫ببین، داری درست فکر نمی‌کنی.
‫رفته تو مخت. تو بهتر از اینایی، بارنابی.
‫هر چی دلت می‌خواد باور کن.
‫ژنرال برولارد مختصاتت رو داره. داره میاد سراغت.
‫زنده از اینجا بیرون نمیری.
‫من هیچ‌وقت تسلیم نمیشم.
‫برام مهم نیست هزینه‌ش چیه.
‫پس خودت ضرر کردی.
‫خب
‫همین؟ ‫ تموم… تموم شد.
‫وای.
‫بسیار خب.
‫هی! شما دو تا کجا دارید میرید؟
‫اِ… هان؟
‫خونه؟
‫چرا همچین کاری کنید؟
‫خب، زیاد مطمئن نبودیم.
‫چی داره میشه؟
‫نمی‌خواستم اینو جلوی بقیه انجام بدم.
‫سایمون، آماده بودم ردت کنم.
‫بله.
‫ولی هیچ انکاری نیست
‫تو مرد شگفت‌انگیزی.
‫صبر کن، واقعاً؟
‫نمی‌تونم کس دیگه رو تو این نقش تصور کنم.
‫و ترور، تو بارنابیِ منی.
‫باعث افتخاره.
‫دنیا قراره عاشق شما دو تا بشه.
‫ما قراره آخرین فیلم روی زمین رو بسازیم
‫چون هیچ‌کس جیگرش رو نداره یکی دیگه بسازه.
‫بزودی بیشتر صحبت می‌کنیم.
‫- هی. ‫- آره.
‫ممنون، ترور.
‫خب، فکر کنم جفتمون مستحقِ یه کم استراحتیم.
‫آره، گل گفتی.
‫تبریک میگم، سایمون.
‫تبریک میگم، ترور.
‫- اوه… ‫- نه، نمیری.
‫هی!
‫ترور،
‫تماس‌هام رو رد می‌کنی.
‫اوه، آره. خب من… سرم یه کم شلوغ بوده.
‫ضبط من کو؟
‫من… متأسفانه خراب شد. ‫من… واقعاً بابتش متأسفم.
‫باشه، حله.
‫- برمی‌گردی زندان. ‫- نه، نه، نه، نه، نه! نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫چرا نه؟ چون
‫راجع‌به سایمون حق داشتی.
‫اون تقویت‌شده‌ست
‫و فوق‌العاده خطرناک.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫و حاضری اینو توی دادگاه شهادت بدی؟
‫چه سودی برای تو داره،
‫حرفِ یه تروریست محکوم شده؟
‫هیچی نیست.
‫خودت می‌دونی.
‫مدرک بیشتری نیاز داری، ‫و من می‌دونم چطور برات گیرش بیارم،
‫ولی… یه کم زمان می‌خوام.
‫من… نمی‌تونم تحت فشار باشم.
‫تنها خواسته‌م همینه.
www.Doostihaa.com