‫وبسایت دوستی ها تقدیم میکند
‫ملکه بیچاره ما. ‫من واقعاً براش ناراحت شدم.
‫اون یه زمان ملکه بود.
‫ملکه؟ بعد از ده روز برکنار شد.
‫خدای من، نگاش کن.
‫بابا.
‫مامان، مامان. لطفا.
‫مامان.
‫«چی کوانگ»
‫من باید تو رو می کشتم.
‫اجرای حکم «شین چای کیونگ» انجام شود.
‫وقتی دوباره دارم متولد می شوم،
‫تو را دوباره نخواهم دید.
‫تو از همه برتری.
‫پنج سال بعد از پادشاهی پادشاه «یونسانگون»،
‫«لی یونگ» قدرت خود را تثبیت کرد.
‫با کشتن نیروهای مخالف
‫اما کمی بعد...
‫«یونگ» درگیر خشکسالی شدید در کشور شد.
‫گفته میشد که بلایای طبیعی ‫نتیجه یک حاکم ناشایست است.
‫اونا دیگه الان باید رسیده باشن.
‫شاهزاده، بیایین پایین.
‫خطرناکه. ‫ـ لطفا.
‫اونا باید بیان. ‫ـ ممکنه بیافتید.
‫اونا این جا هستن.
‫این همون چیزیه که می خواستید؟
‫سریع باش.
‫بهتره توضیح بدید. ‫ـ گرفتن این دشوار بود.
‫بهش میگید «این» ؟ ‫چطور جرات میکنید بهش بگید «این» ؟
‫بلند شید. ادای احترام کنید.
‫سمندر، آه، سمندر ابرها را بیرون بیاور.
‫و اجازه دهید باران باریده شود.
‫بعدش، من اجازه میدم که بری.
‫با من همراه نمیشید؟
‫خب، بعدش... ‫ـ «سمندر»
‫سمندر، آه، سمندر ابرها را بیرون بیاور.
‫و اجازه دهید باران باریده شود.
‫«سمندر»
‫سمندر، آه، سمندر ابرها را بیرون بیاور.
‫بعدش من اجازه میدم بری.
‫«سمندر»
‫برادر!
‫اعلی حضرت! ‫در راه رفتن به مجلس شورا بودید؟
‫بله.
‫بازی خوش بگذره. ‫ـ من بازی نمیکنم، ولی...
‫پادشاه وارد می شوند.
‫خوش آمد می گوییم «اعلی حضرت».
‫تمام مقامات تعظیم کنند.
‫تعظیم.
‫بلند شید.
‫همه مقامات، امور دولتی را گزارش کنند.
‫وزیر مالیات، «سونگ هی آن».
‫امسال، سال سرشماری است.
‫برای کاهش مشکلات مردم.
‫شروع به ثبت نام سرشماری مجدد کردیم...
‫وزیر ارشد وزارت دفاع، «یو جا گوآنگ».
‫خبرهای شکست منشوریها تازه بدستمون رسیده...
‫معاون وزیر تشریفات مذهبی، یو یون جونگ.
‫به ماموران غیرنظامی مرخصی دادیم.
‫و هفده مامور هم اجازه برای ماندن در خانه...
‫شما وزرا دقیقا چیکار میکنید؟
‫وقتی برای مجلس صبحگاهی.
‫به جای سالن، شما رو توی این حیاط جمع میکنم.
‫وقتی زیر این آفتاب سوزان.
‫وقتی سر و پشتتون خیس عرق شده.
‫اول باید به فکر محصولات کشاورزی.
‫و مردم گرسنه باشید. ‫که زیر این آفتاب تلف میشن.
‫عذر می خواهیم، اعلی حضرت.
‫حتی بچه ها هم برای بارون...
‫مراسم اجرا میکنند.
‫اون وقت تنها کاری که ‫شما وزرا انجام میدید.
‫اینه که دور هم جمع میشین ‫و فقط عذر میخواید.
‫عذر میخواهیم.
‫از خیلی وقت پیش میگفتن.
‫که خشکسالی بخاطر بی لیاقتی حاکمه.
‫حتی اگه تمام اوضاع مملکت خوب باشه.
‫با این خشکسالی لیاقت ‫منو زیر سوال میبرن.
‫البته لیاقت تک تک شما هم...
‫زیر سوال میره.
‫عفو کنید.
‫خوب گوش کنید!
‫من هرگونه شایعه ای که درمورد من یا ملت من ‫گفته میشه رو تحمل نمیکنم!
‫برای همین...
‫تا وقتی که این خشکسالی حل بشه.
‫ذره ای از اینجا...
‫تکون نمیخورید.
‫تو مامور...
‫«سونگ یوک سو» هستی؟
‫تو باید به خواسته های آسمان ها گوش میکردی.
‫و اقدام مناسبی میکردی ‫که الان من مجبور نمیشدم...
‫نگران فاجعه هایی ‫که از سوی آسمان ها نازل میشه باشم.
‫عذر میخوام، اعلی حضرت.
‫خشکسالی...
‫بخاطر کمبود انرژی یین رخ میده.
‫برای همین دروازه جنوبی که با انرژي یین ‫پر شده رو بستم و دروازه شمالی را باز کردم.
‫انرژی «یین و یانگ» و نبرد «چی» ‫رو فراموش کن.
‫راه حل واقعی تری نداری؟
‫اعلی حضرت.
‫بهتره برای آروم کردن خدایان، مراسمی...
‫برای باران در محراب، برگزار کنیم.
‫یعنی داری میگی من...
‫شاه مملکت...
‫باید آسمان ها رو تحت تاثیر بذارم؟
‫اینطوری کمی مردم تسکین پیدا میکنند...
‫و خدایان هم خشنود میشوند.
‫نظر دیگه؟
‫بله
‫طبق گفته استاد نجوم...
‫و ستاره شناسی...
‫یک ازدواج سلطنتی به خشکسالی کمک میکنه.
‫چطوره از این موقعیت برای ازدواج شاهزاده ‫«جی سونگ» استفاده کنیم؟
‫عروسی انرژی یین را به خاندان سلطنتی ‫اضافه میکنه.
‫و تعادلی بین انرژی «یین و یانگ» ایجاد کنیم.
‫به این زودی وقت...
‫ازدواج برادر کوچیکم رسیده؟
‫تو پدرزن...
‫شاهزاده «جی سونگ» میشی؟
‫اعلی حضرت!
‫دختری داری که در یکی از روستاهای ‫اطراف پنهان کردی.
‫خانواده های قدرتمند زیادی تقاضای ‫ازدواج اون رو کردن...
‫ولی درخواست همشونو رد کردی.
‫نکنه...
‫درخواست منو هم رد کنی؟
‫«شین چه کیونگ» ‫ملکه «دانگ کیونگ» قدیم.
‫یعنی بخاطر سوتش، شکمش کار میکنه؟
‫چند روزه که کاملا یبوست داره.
‫صبر کن.
‫سوت بانو «چه کیونگ»، حتی سگ های شکاری رو هم ‫از حرکت نگه میداره.
‫نگاه کار کرد! شد ‫ـ گفتم که می تونه.
‫شد! شد! خرمون خوب شد ‫ـ شکمش کار کرد.
‫محشره
‫ببین چقدر خوب درمانش کرد. ‫ـ تازه اولشه
‫وایسا، وایسا. یه دقیقه وایسا.
‫هم گاو و هم اسب مدفوعشون خیلی قویه.
‫اگه فوراً به محصولات کشاورزی اضافه بشن، ‫می دونی که محصولات از بین میرن، نه؟
‫بله، درسته.
‫تنبلی نکن و کودشونو همین جوری ‫به زمین اضافه نکن.
‫روی یک خاک حاصلخیز یکم برگ یا خاک مرده بریز ‫و بعد کود رو ذره ذره به خاک اضافه کن.
‫براشون توضیح بده که دقیقا باید همینجوری ‫کودو به خاک اضافه کنن و تا سه ماه صبر کنن.
‫باشه، فهمیدم.
‫خاله باز از دستم عصبانی میشه.
‫بانو، بانو، بانو
‫گا، هی. زود! باید از بانو تشکر کنی.
‫به لطف شما یبوست خرمون درمان شد ‫و حتی کمی پول به دست آوردیم.
‫خیلی ممنونم، بانو.
‫ما دوستیم، مگه نه؟ خداحافظ!
‫ولی، با یکم کود حل میشه؟
‫دیدی بانو به خاطر من ‫کمکمون کرد. ما با هم دوستیم.
‫آخه چطور ممکنه تو و ‫بانوی زیبا با هم دوست باشید؟
‫حتی اگه بانو این حرفو بزنن، تو نباید ‫اینو بگی باید با احترام حرف بزنی، فهمیدی؟
‫کجاش خوشگله؟ خودت گفتی.
‫بانو «چه کیونگ» جوجه اردک زشته.
‫حتی خانواده اش ولش کردن. گفتی چون خیلی ‫گناه داره، باید باهاش خوب باشم.
‫ساکت.
‫مگه دروغ میگم؟ کل خانوادش با خوشحالی ‫تو «هانیانگ» زندگی می کنن.
‫ولی اونو با دایه اش فرستادن به دهات.
‫مگه خودت نگفتی مایه دردسره؟
‫کی گفتم؟! چرا الکی تهمت میزنی؟
‫مامان؟ همیشه حرفات دو تا میشن؟
‫گشنمه، بهم غذا بده.
‫برو خودت غذا درست کن.
‫خیلی زحمت کشیدید.
‫لطفا، یه لحظه صبر کنید. ‫ـ خدایا، خیلی گرمه.
‫از طرفه «هانیانگ» ـه، نه؟
‫بانوی من، چرا دوباره سر و صورتت کثیفه؟
‫بانوی من، این...
‫نمی تونی بیای «هانیانگ». همون جا ‫بمون خیلی زود میام پیشت.
‫چرا همیشه خواستمو رد میکنه؟
‫دیگه باید فراموش کنی چیز ‫باارزشی تو «هانیانگ» داری؟
‫دایه، من چرا به این دنیا آمدم؟
‫یعنی، اصلاً چرا منو به دنیا آوردن؟
‫وقتی منو تو این روستا ول کردن، ‫اصلا چرا منو به دنیا آوردن؟
‫این حرفا چیه؟
‫پس چی؟
‫خب... چیزه
‫چیکار میکنی؟ زودتر بخور.
‫به غذا ناخونک میزنی؟ ‫ـ نه، نه.
‫همینطور...
‫اینو مستقیماً به خود ارباب بده.
‫خیلی مهمه. ‫ـ باشه.
‫چیکار میکنی بانو؟ دیگه بریم.
‫بریم، بریم. بوی چیه؟ ‫پاتو روی پِهِن گذاشتی؟!
‫چه کیونگ!
‫فرستادنش به روستا دیگه بی فایده است.
‫تو این دوره که باید حتی از یه نجیب زاده ‫معمولی دوری کنیم، شاهزاده «جین سونگ»؟
‫دقیقاً چرا یه همچین کار احمقانه ای کردی؟
‫چرا احمقانه است؟
‫جلو چشم مردم...
‫کاری نکن، چیزی نبین و چیزی نشنو.
‫همه اینارو میدونم. ‫ـ یوک!
‫یعنی یه برادر کوچک تر در همین حد نمیتونه ‫وفاداریشو به برادر بزرگ تر نشون بده؟
‫بارش باران، مشکل دولته، ‫مشکله پادشاهه، نه تو!
‫بارون مشکله مردم هم هست.
‫مگه تو مردم عادی هستی؟
‫اگه واقعا می خواهی برای پادشاه کاری بکنی،
‫چرا مثل دخترا براش چیزی نمیبافی ‫و بهش هدیه نمیدی؟
‫باشه، میرمو نخ میخرم پس.
‫برادر!
‫کوچولوی من!
‫مارمولکا، مارمولکا...
‫ابرا...
‫ابرا رو بیشتر میکنن.
‫لطفا ابرا رو بیشتر کن و ‫رعد و برق رو نازل کن.
‫باران رو برای ما بفرست.
‫یوک، تو نابغه ای.
‫اون بچه کوچولو خیلی بزرگ شده.
‫به این زودی، وقت ازدواجش رسید؟
‫صبر کن، منم میام. منم!
‫با همین پیش میرم.
‫خیلی مصمم هستم.
‫این جا نیست.
‫چی گم شده؟
‫مطمئنم گذاشتمش این تو. ‫ـ خوب بگرد.
‫نیستش.
‫عجیبه، مطمئنم اینجا بود.
‫وای چیکار کنم؟ بانو، بانو!
‫بیا خودمون بریم.
‫واقعا نمیای؟
‫نمیام.
‫قول دادی.
‫گفتم نمیام.
‫قلبش اندازه ظرف سویا بزرگه؟
‫از وقتی ملکه و پادشاه توبیخش ‫کردن خیلی گذشته.
‫چرا هنوزم اخم و تخم کرده؟
‫سس سویا ترسیده.
‫خنگول منظورم این نبود.
‫و تو، چرا اینقدر امروز دردسر ساز شدی؟
‫هی! اگه همینطوری ادامه بدی، اینو بهت نمیدم. ‫ـ اوه.
‫اون...
‫شاهزاده مطمئنم میدونید این چیه!
‫تو هم دیدی؟
‫نمیتونی با این چیزا تهدیدم کنی.
‫این چیه؟
‫خوبی؟
‫دستام زخمی شدن.
‫اگه معذرت بخوای پسش میدم.
‫چرا به خاطر یه افتادن ساده ‫معذرت خواهی کنم؟! حتی زنم نیستی.
‫اگه به یه نفر آسیب بزنی، باید معذرت بخوای.
‫همه مردای «هانیانگ» مثه توان؟
‫اتفاقی بهم خوردیم. چرا اینقدر حق به جانبی؟ ‫هیچ دوستی داری، نه؟
‫چی گفتی؟
‫بریم یه جای خوش منظره.
‫ـ بریم یه جای خوش منظره.
‫وای، چطور ممکنه آدمی به این قلدری پیدا بشه؟
‫جای خوش منظره، جای خوش منظره!
‫جای خوش منظره؟!
‫زود!
‫میگم گردن کلفتایی مثه ‫اینا چرا باید اینقدر رو یه کتاب حساس باشن.
‫وای، چه صحنه ای. محشره!
‫هی، هی! همون جا وایسا.
‫هی، وایسا.
‫هی، همون جا وایسا.
‫همون جا وایسا.
‫هی هی، دارن سنگ پرت میکنن. ‫ـ بدو.
‫هی، اگه دستم بهت برسه، می کشمت.
‫هی، همون جا وایسا!
‫همونجا وایسا، هی! وایسا!
‫یوک!
‫یوک، کجایی؟ آخر از دستت می میریم!
‫کجایی؟
‫ـ یوک یوک! ‫ـ یوک! یوک! یوک! یوک!
‫هی، هی!
‫ـ یوک! ‫ـ فضله پرنده رو بگیر! فضله پرنده رو بگیر!
‫منتظرمون بمون.
‫بدو. برای زنده ماندن، بدو «شین چه کیونگ».
‫کمک کن.
‫بازم همو می بینیم.
‫به همین جا ختم نمیشه!
‫خل شده! فک کردی بازم می بینمت؟
‫هــــــــی!
‫تموم نشده.
‫واقعاً میخوای ترتیب عروسی دختر ‫وزیر اعظم با شاهزاده «جین سونگ» ـو بدی؟
‫چه به خواست فرمانگذار باشه، چه به ‫خواست خدا بهتره قدرت تو یه جا متمرکز باشه.
‫اگه یک رو به خانواده نالایق بدم،
‫دست رو دست بذارم، ببینم که همه جا ‫راه میره و باافتخار همه جا جار میزنه.
‫پدر زن شاهزاده است؟
‫هرچند ایشون پسر بزرگ تر ملکه، برادر زن ‫پادشاه هستن و به زودی پدر زن پادشاه میشن.
‫اگر جاه طلبی هم به این سِمَت ها ‫اضافه بشه، چیکار میشه کرد؟
‫میخوای بین منو وزیراعظم قرار بگیری؟
‫من از طرف اعلی حضرت و شاهزاده حرف میزنم.
‫اگر جاه طلبی توجیه پذیر باشه،
‫هرکسی، حتی «شین سو گون»، ‫میتونه مرتکب خیانت بشه.
‫توجیه؟ خیانت؟!
‫اعلی حضرت، نباید وصیت پادشاه ‫سابق رو فراموش کنید.
‫چـــــــی؟
‫این یک نسخه از پیش نویس تاریخه...
‫که به صورت مخفیانه گرفته شده.
‫اعلی حضرت، عذرمیخوام که اینو میگم.
‫ولی وصیت مکتوب پادشاه سابق مخفی باقی مونده.
‫اعلی حضرت لطفاً وصیت کنید. ‫(پنج سال پیش، پادشاه «سونگ جونگ».)
‫لطفاً، پادشاه بزرگ رو به ‫عنوان پادشاه منصوب کنید.
‫اعلی حضرت!
‫وقتی شاهزاده «جین سونگ» بالغ شد، ‫سلطنت رو به اون واگذار کن.
‫اون بچه باید شاه بشه...
‫یونگ... تو چوسان رو به فنا میدی!
‫ولی دستور مخفی؟ چرا نمیتونی بهم اعتماد کنی؟
‫چرا؟ چون من پسر ملکه ی عزل شده ام؟
‫ولی اون چی؟ جز به دنیا اومدن چیکار کرده؟
‫چرا باید از یه بچه بترسم؟!
‫یوک، تو خیلی شجاعی.
‫چطور میتونی حتی تا آخرین لحظه ‫هم به فکر اون باشی؟
‫یوک کجاست؟ شاهزاده «جین سونگ» الان کجاست؟
‫اون عوضیا کدوم گوری رفتن؟
‫لعنتی.
‫میخوام یه هدیه برای خانوادم بخرم.
‫برای یه آدم والا مقام چه هدیه ای خوبه؟
‫لهجمو متوجه نمیشی؟
‫اگه پول داشته باشی خیلی خوب متوجه میشم.
‫ولی...
‫پول دارم.
‫بازم همو دیدیم، فضله ی پرنده!
‫واقعا تا اینجا دنبالم کردی، که منو بگیری؟!
‫این چقدره؟
‫یک نیانگ.
‫الان میخوای انتقامتو بگیری؟
‫تو که زن نیستی، چه انتقامی؟!
‫دو نیانگ میفروشمش، از این ‫فقط همین یه دونه مونده.
‫باشه دو نیانگ. ‫ـ سه نیانگ.
‫سه و نیم نیانگ.
‫چیکار میکنی؟ نوبت رو بهم میزنی.
‫تحت تاثیر قانونمندیت قرار گرفتم!
‫برای همین اینجوری ازت انتقام میگیرم.
‫داری انتقام میگیری!
‫زود بدش به من. ‫ـ نه میخرمش.
‫بهت چی گفته بودم؟ میخوام ‫واسه یه آدمه والا مقام بخرم.
‫کسی که من میخوام براش بخرم ‫مقامش حداقل دو برابره اونه.
‫من میخوام بدمش به پادشاه!
‫چجوری؟! ‫ـ من از اقوام شاهم.
‫من برادر کوچک تره شاهم.
‫وای! اگه تو برادر شاهی، پس من...
‫ملکه چوسانم!
‫خب خب خب! اینو میدم به هر ‫کی که زودتر سه نیانگو بده.
‫منم پول دارم.
‫وای، ممنون.
‫زود، بدش به من.
‫همون جا وایسا!
‫من ملکه ی چوسانم!
‫لعنتی. مردی مثلاً!
‫اگه واقعا میخوای برای پادشاه کاری کنی،
‫چرا مثل دخترا چیزی براش نمیبافی ‫و هدیه نمیدی؟
‫عالیه، هم انتقاممو گرفتم هم هدیه خریدم.
‫باید اینو مستقیماً تحویله ارباب بدی.
‫مهمه.
‫چیکار کنم؟
‫دنبال چی می گردی؟
‫جیبتو زدن؟
‫وای، نگاه این «هانیانگی» های عوضی ‫چجوری مخشونو به کار میندازن.
‫همش حقه بود، انتقام اصلی ‫این بود که جیبمو بزنه.
‫همین که دستم بهت برسه، می کشمت! ‫دستتو می شکونم!
‫اون عوضیا کجا رفتن؟
‫کجایی، یوک؟ دقیقا کجایی؟
‫پیداتون کردم.
‫دقیقا کجا رفته بودی؟ همه جا دنبالت گشتیم.
‫شما دوتا چی؟ کجا رفته بودید؟
‫پام... ‫ـ چی شده؟
‫چی؟ مچ پات پیچ خورده؟
‫آه، همون موقع که داشتی فرار میکردی ‫می دونستم این جوری می شه.
‫مگه خودم می خواستم فرار کنم؟ ‫همش تقصیره اون فضله پرندهه...
‫به هر حال انتقاممو گرفتم.
‫پاتو بذار داخل.
‫پای چپ.
‫پای راست.
‫خیلی خوب، پاشین.
‫بریم.
‫پس دوست داشتن به یه دردی می خوره.
‫دوست واقعی، دوستاشو به زحمت نمی اندازه.
‫تند تر.
‫چرا اینقدر کندین؟
‫پیش برین!
‫اعلی حضرت، چطوری...
‫انگار...
‫تو اینجا پادشاهی.
‫نه، اعلی حضرت.
‫به زور حتی سر دسته گروهمون میشم.
‫شنیدم شما دوستای «یوک» ــین.
‫خدمت وظیفه رفتین؟
‫ساله دیگه می تونیم وارد خدمت بشیم، ‫اعلی حضرت.
‫من برای خدمت به ارتش ‫درخواست میدم، اعلی حضرت!
‫چون هنوز خدمتتو نکردی...
‫نمی تونم به وفاداریت اعتماد کنم.
‫جدای از مقام، تمام مردم چوسان ‫به شما وفادارن، اعلی حضرت!
‫ما احتمالاً از هر مامور دولتی ‫هم وفا دار تریم...
‫اعلی حضرت!
‫واقعا؟ پس...
‫برای من حاضرین بمیرین؟
‫بله اعلی حضرت. ‫ـ بله اعلی حضرت.
‫من و «یوک» تو یه خونه ایم...
‫و آتیش به پا شده.
‫کی رو اول نجات میدین؟
‫من...
‫قطعاً اول اعلی حضرت رو نجات میدم.
‫و بعد برمی گردم و شاهزاده رو نجات میدم.
‫منم همین طور.
‫اگه نتونم از خونه در حال سوختن بیرون بیام،
‫با دوستام می میرم.
‫نجاتم میدید.
‫ولی برای شاهزاده میمیرید.
‫اعلی حضرت. ‫ـ اعلی حضرت.
‫اشتباه برداشت کردین، منظورشون...
‫اشتباه برداشت کردم؟
‫داری میگی من اشتباه کردم؟
‫اعلی حضرت. ‫ـ منظورش این بود...
‫که برای برادر ناتنیم که پسر مشروعه ‫کشوره، جونشونو میدن.
‫سرباز!
‫حکمشون چیه؟
‫ممکنه به خاطر ذهن خائنشون مجازات بشن.
‫سرباز!
‫اعلی حضرت!
‫اگه میخوای دوستاتو نجات بدی،
‫منو شکست بده.
‫اون اسبو میدم بهت،
‫اگر قبل من به قصر برسی،
‫جون تو...
‫دوستاتو میبخشم. ولی...
‫اگه دیر برسی...
‫اول گردنه تو رو میزنم.
‫اعلی حضرت.
‫شاهزاده «جین سونگ» به خودت بیا!
‫«یوک»!
‫بریم.
‫وصیت مکتوب پادشاه سابق
‫مخفی باقی مونده.
‫وقتی شاهزاده «جین سونگ» بالغ شد، ‫سلطنت رو واگذار کن.
‫نمی کنم.
‫بهتر بود بهم می گفتی بمیرم.
‫این تنها چیزیه که ماله خودمه.
‫چطور میتونی حتی این تاج و تخت ‫رو هم ازم بگیری؟
‫برید کنار، کنار!
‫«یونگ»، چرا یهویی اینجوری شدی؟
‫چی تو رو اینقدر عصبانی کرده؟
‫لطفا بهم بگو جریان چیه؟
‫بعد از مغازه بپیچ سمت راست، ‫وارد خیابون میشی.
‫یه خونه خرابه خالی می بینی،
‫از دیوارا که رد بشی میرسی.
‫اداره کجاست پس؟
‫شاید باید آدرسو می پرسیدم.
‫حقه باز!
‫چیکار می کنی؟ ‫ـ چیکار...
‫می کنی؟ ‫گریه می کنی؟
‫برو کنار.
‫گمش..
‫چیزی که دزدیدی رو پس بده.
‫ـ ولم کن. ‫ـ پسش بده!
‫ولم کن!
‫کجا میری؟ پسش بده!
‫پسش بده. دستم بهت برسه می کشمت.
‫حقه باز!
‫دستم بهت برسه، می کشمت!
‫باختی.
‫چرا... چی اینقدر عصبانیت کرده؟
‫سوتفاهم شده. ‫ـ سوتفاهم؟
‫میگی سوتفاهم؟
‫این شرایط مزخرف سوتفاهمه؟
‫شرایط مزخرف؟
‫همون طور که قول دادم، سرتو میزنم.
‫اگه قراره بمیرم، می میرم.
‫ولی باید دلیلشو بدونم.
‫اگه قانع بشم با خوشحالی مرگ و قبول می کنم.
‫داری میگی...
‫قضاوت تو مهم تر از خواسته منه؟
‫ـ همچین چیزی نگفتم. ‫ـ پس...
‫چه دلیلی هست که نکشمت؟
‫دلیل دوست داری. جوابه اینو بده.
‫«یونگ»، من...
‫من برادرتونم، اعلی حضرت!
‫پدرمون یکیه.
‫این اولین دلیل برای مرگته.
‫من شاهزاده این ملتم.
‫شاهزاده ای که هیچ سودی...
‫برای دولت و مردم نداره.
‫من عضوی از این کشورم.
‫یه نجیب زاده.
‫که کلی حقوق دریافت میکنی...
‫بودجه مملکتو به باد میدی.
‫این که به خواست خودم نبود
‫پس خواسته تو چیه؟
‫تاج و تختمو میخوای؟
‫ـ اعلی حضرت! ‫ـ چرا اینقدر به خودت مطمئنی؟
‫اعلی حضرت! ‫ـ شاهزاده.
‫اونی که اشتباه کرد منم
‫لطفا بذار دوستام زنده بمونن.
‫باشه. این قضیه رو با گرفتنه ‫جون تو تموم میکنیم.
‫برادر!
‫اعلی حضرت!
‫اوه، نه!
‫درسته.
‫اطمینانت به خاطره مادرته.
‫و پدرت که...
‫حتی بعد از مرگش هم ازت حمایت میکنه.
‫نه.
‫اطمینانم...
‫به خاطر توعه.
‫تو، پادشاه این سرزمین...
‫دوستم داری...
‫و من می پرستمت.
‫برای همین به خودم مطمئنم.
‫اعلی حضرت! ‫اینجا چه خبره؟
‫شاهزاده «جین سونگ».
‫اطمینانم...
‫به خاطر توعه.
‫دارم دیوونه میشم.
‫حالا چجوری برم خونه؟
‫زود باش.
‫نصف به نصفه.
‫نصفش آدمه خوبه، نصفش آدمه حقه بازه.
‫بالاخره داره چهره واقعیشو نشون میده.
‫حالا که بزرگ شدی، مضطربه.
‫و افرادش درمورد ازدواجت حرف میزنن.
‫ازدواج؟
‫ازدواج من؟
‫حالا چیزایی که گفتمو میفهمی؟
‫حالا میفهمی برای چی بهت ‫گفته بودم احتیاط کنی؟
‫داری میگی با بزرگ شدن و...
‫ازدواج کردن، یه تهدید برای ‫برادرم به حساب میام؟
‫اتفاق های امروزم برای همین بود؟
‫اگه شاهزاده با خانواده بانفوذی...
‫وصلت کنه،
‫ممکنه بتونه به تاج و تخت برسه.
‫مسخره است.
‫قدرت رو نمیشه...
‫با هیج کلمه یا قانونی توصیف کرد.
‫تاج و تخت همینه.
‫چندین بار بهت گفته بودم.
‫تو این دنیا به هرکسی میتونی اعتماد کنی...
‫جز یه نفر.
‫اگر فقط یه نفر باشه که باید مراقبش باشی.
‫اون یه نفر، پادشاهه.
‫مادر...
‫تاریخ «چوسان» رو ببین.
‫برادرها همدیگرو میکشن.
‫عموها برادر زاده هاشونو میکشن.
‫فکر کردی برادر تو با اونا فرق داره؟
‫شما برادر ناتنی هستید.
‫حالا که این اتفاق افتاده،
‫ازدواج تنها راه حله.
‫برای محافظت ازت...
‫اعلی حضرت!
‫دختر وزیر اعظم، وزیر «شین» چطوره؟
‫به عنوان سپری برای محافظت از پسرت؟
‫اعلی حضرت منظورم...
‫وزیر اعظم، برادر ملکه است... ‫و بالاترین مقام در دربار.
‫هیچ وقت سلطنته منو به خطر نمیندازه.
‫لزومی نداره.
‫قدرتش بیشتر از قدرت پدرزن پادشاهه.
‫اعلی حضرت!
‫با دختر وزیر اعظم ازدواج کن.
‫پیش اونا زندگی کن...
‫و زندگی آرومی در روستای «گونچانگ» ‫داشته باش.
‫بچه دار هم نشو.
‫مطمئن شو که...
‫صدای نفس کشیدنت هم شنیده نشه.
‫اون وقت...
‫شاید بزارم زنده بمونی...
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫بهت اعتماد دارم.
‫من...
‫اعتماد ندارم.
‫به تو و هرچی که دور و برته.
‫اگه میخوای وفاداریت رو ثابت کنی...
‫بمیر و دوباره زنده شو.
‫به عنوان رعیت، نه برادرم.
‫آره.
‫اگر به عنوان یه زن به دنیا می اومدی.
‫خیلی بهتر میشد.
‫اعلی حضرت، اعلی حضرت...!
‫دیدی؟
‫این چهره واقعیشه.
‫«یوک»!
‫پس...
‫چرا من هنوز زنده ام؟
‫امروز از اسب افتادم.
‫هرکس دیگه ای بود خیلی بد آسیب میدید.
‫ولی من...
‫فقط زانوم خراش برداشت.
‫چون یاد گرفتم چجوری بیوفتم.
‫اونی که بهم افتادنو یاد داد...
‫برادرم بود.
‫اون موقع بچه بودین... ‫ـ دقیقاً، مادر.
‫اگر من جای اون بودم،
‫اگه همونیه که شما فکر میکنید،
‫قبل از اینکه به این سن برسم،
‫قبل از اینکه افتادنو یاد بگیرم،
‫همون موقع منو می کشت.
‫اینجوری راحت بود.
‫باید فوراً از اینجا برم بیرون.
‫اینجا نفس آدم می گیره.
‫این قصر پر از آدمه...
‫و همشون به من شک دارن.
‫شما منو دارید، اعلی حضرت!
‫نگهبانای قصر به زودی عوض میشن
‫اگه میخوای برگردی خونه،
‫هیشکی بهت مشکوک نمیشه.
‫برو به آبگرم.
‫حالتو بهتر میکنه.
‫لباسمو در بیار.
‫وایسا، دغل باز.
‫همون جا وایسا.
‫ما اینجا منتظر می مونیم.
‫اعلی حضرت لطفاً صبر کنید. ‫اعلی حضرت!
‫میخوام برادرمو ببینم.
‫میخوام سوتفاهم ها رو رفع کنم.
‫خبر ورودمو اعلام کن.
‫اعلام کن.
‫اعلی حضرت! پادشاه میخوان استراحت کنن.
‫فردا برگردین.
‫پس...
‫اینجا براش لوت میزنم.
‫بهش میگم.
‫مطمئنم نواختنتون...
‫کمکشون میکنه خوب بخوابن.
‫«یونگ» هر چی که بقیه بگن،
‫این حقیقت که من هنوز زنده ام...
‫دلیلی بر اینه که دوستم داری.
‫فک میکنه با لوت زدن میتونه ‫پادشاه رو تحت تاثیر قرار بده.
‫چطور باید با این ساز زدنه ‫احساسی و احمقانش کنار بیام؟
‫من کجام؟
‫از این طرف رفت.
‫اربابت کجاست؟
‫ارباب، ارباب.
‫ارباب
‫تو کی هستی؟
‫میشه بگی...
‫این نگاها چیه؟
www.Doostihaa.com