‫بابا؟
‫تونی توی دلش گفت که، «اون ‫بچه الان من رو بابا صدا کرد؟»
‫صدام رو شنیدی؟
‫من بچتم.
‫«گفت بچمه؟»
‫خنگی یا صرفا وحشت کردی؟
‫بچه...
‫برو کنار!
‫هر دو ظاهرا.
‫والدینت کجان؟
‫خب تو که اینجایی و یانا هم رفته.
بچه یانایی، نمی‌دونم چی فکر کردی، ‫ولی من بابات نیستم.
‫- چرا هستی. ‫- نه.
‫- چرا. ‫- آره.
‫هست.
‫اون بچه تونیه، چارلی شرامل.
‫چارلی شرامل کلاس هفتم ‫در دبیرستان ورونیکا فرس...
‫در شیتن آن هاول بود.
‫و فرزند شادی بود.
‫سلام.
‫احتمالا شادترین بچه‌ی کل شیتن بود.
‫سلام.
‫صبح‌بخیر دوستان.
‫چارلی عاشق مدرسه رفتن بود.
‫اگه ورونیکا فرس چهار سیب داشته باشه...
‫و بخواد به طور مساوی بین شش بچه ‫تقسیمشون کنه، هر بچه چقدر گیرش میاد؟
‫عاشق درس‌های ورونیکا فرس بود.
‫بستگی داره که ورونیکا فرس ‫درخشان ما سیب رو چطوری تقسیم بکنه...
‫که همیشه منصفانه هم هست.
‫ورونیکا فرس درخشان ما.
‫ورنیکا فرس درخشان ما.
‫کتاب هندسه رو در بیارید.
‫امروز در مورد زوایایی می‌خونیم ‫که ورونیکا فرس دوست داره.
‫ایول.
‫و اون عاشق موسیقی هم هست.
‫[تمرین گروه موسیقی مدرسه.]
‫عاشق این بود که بعدازظهرها توی ‫گروه موسیقی مدرسه ساز بزنه...
‫که مسئولش هم دوست قدیمی ‫تونی از مدرسه یعنی پاولی بود.
‫چارلی کاملا عاشق شرایط فعلی زندگیش بود.
‫چون که چارلی عاشق بود...
‫عاشق...
‫نه.
رفیق...
‫ساشا بود.
‫ساشا.
‫از اون عشق‌هایی بود که فقط توی ‫سیزده سالگی کل وجودت رو فرا می‌گیره.
‫خیلی کل وجودم رو فرا گرفته.
‫گندش بزنن، خیلی خوب بود.
‫تمرین گروه موسیقی تمومه.
‫و بالاخره امشب وقتش بود.
‫ساعت نه بالاخره قرار بود هم رو ببینن.
‫امشب هستی؟
‫آره، معلومه.
‫هیچی امروز نمی‌تونه حال خوبم رو خراب کنه...
‫یعنی چارلی پیش خودش چنین فکری می‌کرد.
‫[به فرس رای بدید.]
‫چارلی معتقد بود که یه سری ‫افراد طبیعتا باید با هم باشن.
‫پدربزرگ و مادربزرگش...
‫به عنوان مثال هفتاد سال با هم بودن.
‫حتی محل کارشون کنار هم بود.
‫پدربزرگش سلمانی داشت و ‫مادربزرگش هم دفتر کفن‌ودفن داشت.
‫دوچرخه‌ی دونفره‌اشون ارث به چارلی رسید.
‫و مادرش یانا که عاشق مسئولیته...
‫من عاشق مسئولیتم.
‫بعد مرگ والدینش هر دو ‫کسب‌وکار رو اداره می‌کنه.
‫دیوار بینشون رو خراب کرده...
‫و دفتر آرایش و آرامش خیلی موفقیت بود. ‫انقدر که چارلی هم باید کمک می‌کرد.
‫هر روز هفته موهای سر ‫گابی خبرچین رو می‌شست...
‫- خوبه؟ ‫- آره، خوبه.
‫و البته موهای بابسی بدن‌نکوه رو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- من یه نوبت داشتم. ‫- آرایشی یا فوت؟
‫فوت متاسفانه.
‫- تسلیت می‌گم. ‫- تسلیت.
‫بشینید.
‫همه‌چیز داشت خیلی‌ خوب پیش می‌رفت.
‫[روزنامه‌ی شیتن.]
‫تا این که...
‫شنیدی پسر ورا خدابیامرز...
‫اومده شیتن؟
‫- نه، تونی؟ ‫- آره.
‫کی؟
‫تونی فلایشر. یه رپره.
‫نمی‌دونم یعنی چی، هر چی که هست چاقش کرده.
‫راستی یانا عزیزم...
‫تو دیگه ندیدیش؟
‫می‌خواد ببینه دیدیش یا نه.
‫مثل زمانی که زن و شوهر بودین.
‫ببخشید.
‫یادتونه تولد پنجاه سالگی ورا...
‫یانا و تونی کلا فقط با هم حرف زدن؟
‫من هم یادمه.
‫وای.
‫خدای من، خیلی...
‫چهارده سال پیش بود.
‫چهارده سال پیش.
‫چهارده سال.
‫چقدر زود می‌گذره.
‫تو خیلی شبیه اونی، نه؟
‫خیلی.
‫صبر کن.
‫پس پدرم اینه؟
‫رپره؟
‫عالیه!
‫- من رو می‌شناسه؟ ‫- نه.
‫می‌خوام ببینمش.
‫چی؟ چرا؟
‫چون پدرمه؟
‫پدر صداش نکن.
‫مامان؟
‫من فقط می‌خوام ببینمش.
‫ولی تو بهش نیاز نداری.
‫در این نقطه بحثی راجع به نقش پدر...
‫و زیبایی روابط والدین مدرن...
‫فراتر از تمایلات فردی‌گونه حرف زدند.
‫ولش کنین، اصلا یادتون ‫رفت اول جمله چی بود، نه؟
‫دقیقا. بزنیم جلو.
‫[سه ساعت بعد (که از لحاظ ‫احساسی سخت گذشتند.)]
‫و همه...
‫توی مدرسه همه بابا دارن، من...
‫بس کن.
‫- می‌رم دیدنش. ‫- نه.
‫- آره. ‫- نه.
‫پس دیگه واسم چاره‌ای نذاشتی.
‫نه.
‫بفرما.
‫بس کن. بسه.
‫خیلی‌خب، فهمیدین دیگه. بزنیم جلو.
‫[چهارده دقیقه‌ی بی‌تنفس بعد.]
‫داری روانیم می‌کنی!
‫خیلی کله‌شقی!
‫می‌خوای ببینیش؟
‫و اون موقع بود که یانا با اکراه پذیرفت...
‫که بچه ش حق داره که واسه خودش اشتباه کنه.
‫خیلی‌خب.
‫می‌دونستم که این روز فرا می‌رسه.
‫بیا. لباس تمیز واسه یه هفته. ‫مسواک.
‫و یه چاقوی جیبی.
‫و این یکی واسه منه.
‫چرا؟
‫اون به میل خودش از تو مراقبت نمی‌کنه.
‫احتمالا همین الانش هم می‌خواد از شهر بره.
‫- خب پس چیکار کنیم؟ ‫- مجبورش می‌کنیم.
‫خوبه.
‫[ید‌ک‌کش شبانه‌روزی فلایشر.]
‫فکر کنم.
‫چی؟
‫تو دخالت نکن.
‫گم شو!
‫عجب بچه‌ی کله‌شقیه.
‫گوش کن .
‫من یه رپرم خب؟ می‌دونم قصدت چیه.
‫من رو توی خاکسپاری ‫دیدی، گفتی تونی چقدر خفنه.
‫هر چی که می‌خوام داره.
‫باحاله و زنجیر طلا و لباس‌های خفن داره.
‫می‌تونم قطعا یکم ازش پول ‫بچاپم که برم... آبنبات بخرم.
‫آبنبات؟ به نظرت من چند سالمه؟
‫یا فنتانیل. هر چیزی که شما ‫بچه‌ها این روزها بهش علاقه دارین.
‫قضیه از این قراره...
‫چیزی واست ندارم.
‫من یه رپر ورشکست‌کرده‌ام.
‫ورشکست‌کرده کلمه نیست بابا.
‫من بابات نیستم. انقدر این مزخرفات رو نگو!
‫خداحافظ.
‫وای، اردک داری؟
بچه، برو خونه!
‫ولی...
‫مامانم رفته.
‫هیچی هم نگفته.
‫و خیلی گرسنمه و...
‫واست یه هدیه خریدم.
‫شاید خیلی زود باشه که ‫بگم بهترین پدر ممکنی ولی...
‫خیلی خوشبینم.
‫خیلی‌خب باشه. بردی.
‫همین ده یورو رو دارم.
‫- خوشحال شدی؟ ‫- نمی‌خوامش.
‫- چرا می‌خوای. ‫- باشه.
‫حالا برو بیرون.
‫دارم می‌رم برلین که یه آهنگ خفن بنویسم.
‫خیلی خوب پیش نرفت، ولی باز هم خوبه.
‫هیچی نمی‌تونه حال خوب امروزم رو خراب کنه.
‫خیلی‌خب.
‫تونی خوشحال بود که بالاخره از ‫شر اون بچه عجیب خلاص شده بود.
‫ولی بعد مشکوک شد.
‫ممکنه واقعا بچم باشه؟
‫یعنی اگه حساب و کتاب بکنی ممکنه، ‫سنش به زمان طلاق من و یانا می‌خوره.
‫مگه نه؟
‫ترکش نکرده بابا.
‫چرا باید بچه‌ی خودش رو ول کنه؟
‫اون بچه‌ی من نیست.
‫من بچه ای ندارم.
‫می‌شه انقدر حرفش رو نزنی؟ ‫باید تمرکز کنم.
‫دیگه بحثی در کار نیست.
‫اون باید بنویسه.
‫خیلی‌خب، حالا تمرکز.
‫بیت آهنگ...
‫هنوز هست.
‫جریان...
‫همچنان هست.
‫و حالا، فقط ادامه بده.
‫و متنش...
‫لعنتی.
‫بابایی.
‫چرا ازم مراقبت نکردی بابایی؟
‫آشنایی باهات مایه ناامیدی بود، ‫تو رپر بدی هستی.
‫بابا؟
‫نمی‌تونی وسط خیابون دراز بکشی.
‫همیشه همه کار رو اشتباه انجام می‌دم.
‫بلیت جریمه‌ات.
‫سری بعدی مجوز بگیر. خب؟
‫باشه.
‫چی شده؟
‫[یک ساعت قبل.]
‫اگه قرار نیست خودم رو بندازم ‫جلوی یه کامیون حمل عروسک...
‫همین الان یه نشونه واسم بفرست عزیزم.
‫بابایی.
‫مادرت رو می‌خوام. ‫نمی‌تونم بدون اون زندگی کنم.
‫باید برم پیشش.
‫ورا!
‫دارم میام پیشت!
‫ماشین رو بکش ببر پیش کایا.
‫چی؟ نه. من باید برم برلین.
‫- به این زودی؟ ‫ -آره.
‫واسه مهمونی؟
‫مهمونی؟
‫نه.
‫یه فرصت خیلی بزرگی واسم پیش اومده.
‫باید آهنگ بنویسم.
‫عالیه.
‫اول ماشین رو برگردون، ‫بعد برو مهمونی.
‫- مهمونی نمی‌رم. ‫- واقعا که شما کثافتید.
‫و جانی رو هم با خودت ببر.
‫[چهار کیلومتر به قبرستان ماشین.]
‫جانی.
‫بله؟
‫آروم‌تر گریه کن.
‫باشه.
‫[قبرستان ماشین، مدرسه‌ی رانندگی.]
‫[فلایشر، کارو]
‫کایا، می‌شه عجله کنی لطفا؟
‫باشه.
‫بذار ببینم کثافت رو.
‫می‌شه برم یه چیزی بنویسم؟ ضروریه.
‫می‌خوای گریه کنی نه؟ ‫باشه برو توی دفترم گریه کن.
‫این خانواده چه مرگشه؟
‫خیلی‌خب، همین‌جا، همین ‫الان یه آهنگ بنویسیم.
‫بیت؟ آره.
‫جریان؟
‫آره.
‫و حالا فقط روی متنش تمرکز کن.
‫خیلی‌خب، گوش کنین.
‫گندش بزنن!
‫تف توش، تف توش، تف توش!
‫همش پرید.
‫آخی، تدی خرسه.
‫من خانواده رو واسه ناهار دعوت کردم...
‫که واسه استرسی که امروز ‫درست کردم عذرخواهی کنم. میای؟
‫گرسنه نیستم.
‫دارم کوفته قلقلی درست می‌کنم.
‫گندش بزنن، میام.
‫فکرش رو می‌کردم...
‫کل خانواده سر یه میز.
‫ورا اگه بود خیلی خوشحال می‌شد.
‫اگه گریه کنی باید بری جانی. ‫بشین.
‫نوش جان.
‫کوفته با سس کبر.
‫خب امروز چرا موهات این‌طوریه؟
‫یه فرقی کرده.
‫مامان، خاله کارو شبیه زیربغل ‫بابا شده و حالم رو بد می‌کنه.
‫اسم عروسکم رو گذاشتم کارو.
‫نه، اسم عروسکت یورگه. ‫وگرنه بابا ناراحت می‌شه.
‫امروز آرایشگاه نوبت نداشتی؟
‫چرا ولی یانا نیست.
‫نیست؟
‫یعنی چی؟
‫رفته. نیست. سالن تعطیله.
‫- والدینت کجان؟ ‫- مامان رفته. باید با تو زندگی کنم.
‫برو!
‫از سن حساس چهار سالگی...
‫کوفته قلقلی با سس کبر غذای ‫موردعلاقه‌ی سوم تونی بوده.
‫ولی یه قضیه‌ای بود.
‫هر وقت که تونی عذاب وجدان داشت...
‫عذاب‌ وجدان داری.
‫نمی‌تونست چیزی بخوره...
‫نه، نه ندارم.
‫پس بخور.
‫امکان نداشت.
‫بخور!
‫بابا، بهت گفتم...
‫مامان واقعا رفته و من گرسنمه.
‫گندش بزنن.
‫واسم غذا بیار.
‫اسلحه.
‫چیکار کردی تونی؟
‫می‌دونستم برمی‌گردی. ‫بیا اتاقم رو نشونت بدم.
‫نه، فقط خواستم واست غذا بیارم.
‫آهان.
‫گرسنه نیستم.
‫کوفته قلقلی با سس کبره.
‫ولش کن، می‌خورم.
‫یانا کجا رفته؟
‫تا کی رفته؟
هی نمی‌شه بشینی و شونه بندازی بالا که.
‫وای.
‫از مدرسه که اومدم نبود.
‫سعی کردی بهش زنگ بزنی؟
‫شماره‌ای مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫حتما یه چیزی بهت گفته دیگه.
‫فقط گفت بابام تویی.
‫نه مزخرفه. اگه بودم می‌دونستم.
‫چطوری؟
‫مردها این چیزها رو حس می‌کنن.
‫خیلی‌خب، بسه.
‫نوش جان.
‫- وای. ‫- وای.
‫ما خیلی هم شبیه نیستیم.
‫این که معنی خاصی نداره.
‫- تو ازم مراقبت می‌کنی؟ ‫- من حتی بلد نیستم خودم لباس‌هام رو بشورم.
‫ولی یه نفر باید ازم مراقبت کنه.
‫- وای، کجا رفت کثافت؟ ‫- این چارلیه.
‫پسر اون.
بچه ت.
‫این‌طور می‌گن.
‫چارلی بچه یاناست. ‫یانا رفته و اون رو تنها گذاشته.
‫سه تا فامیل همسن دارم؟
‫چهار تا. بزرگه نیست.
‫خیلی‌خب پس، چارلی، خانواده.
‫خانواده، چارلی.
‫- من چارلیم. ‫- بعدا می‌بینمتون.
‫چی؟
‫چارلی، بچه‌ها. برید بازی کنید.
‫- ایول! ‫- ایول!
‫تونی، بشین.
‫آره، برید بازی.
‫کجا می‌ری؟
‫برلین.
‫فرصت بزرگم.
‫چی؟
‫تقصیر من نیست که یانا فرار کرده!
‫اعلام مفقودی کنین.
‫اعلام مفقودی.
‫آره، به اینترپلی چیزی.
‫اگه یه نفر از مفقودی خوشش بیاد، ‫اون منم.
‫خیلی عاشق مفقودیه.
‫عاشق مفقودیم.
‫ولی...
‫به عنوان یه انسان بالغ که از ‫لحاظ فیزیکی و عقلی سالمه...
‫یانا حقش رو داره که هر ‫جایی که دلش می‌خواد باشه.
‫تا وقتی که یه نفر مراقب چارلی باشه.
‫که در این مورد تویی تونی فلایشر.
‫و نمی‌ذاره این بچه‌ی بیچاره ‫رو تنها به حال خودش رها کنی.
‫نانسی...
‫من باید برم.
‫شما دو تا می‌خواین چیزی بگین؟
‫من با نانسی موافقم. عوضی نباش.
‫کارو؟
‫یادتونه قبلا مدت کوتاهی ‫یانا و کارو پیش هم بودن؟
‫اون موقع یانا به کارو گفت ‫بود که تونی بابای چارلیه.
‫و کارو هم قول داده بود که چیزی نگه.
‫ولی بازرس نانسی باربل فلایشر ‫همیشه می‌دونست که اون‌ها یه رازی دارن.
‫تو از اول خبر داشتی؟
‫و چیزی نگفتی؟
‫آره، من خبرچین نیستم.
‫آره، منطقیه.
‫کاملا منطقیه.
‫فلایشرها خبرچینی نمی‌کنن.
‫ولی عالیه!
‫نه، تو باید بکنی.
‫بیایید فرض کنیم که واقعا بچه من باشه.
‫به نظرتون من اصلا می‌تونم پدر خوبی بشم؟
‫چارلی فکر می‌کرد که می‌تونه باشه.
‫کسی که توی خونه‌‌ای به این خوبی، با چنین ‫خانواده‌ی خوبی بزرگ بشه حتما خوب می‌شه.
‫خوبه.
‫[یدک‌کشی شبانه‌رزی فلایشر.]
‫- سلام. ‫- سلام. تنها اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بیرونم کردم چون خیلی بلند گریه می‌کردم.
‫اجرات رو توی خاکسپاری ورا دیدم.
‫قشنگ بود.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من بچه تونیم، ولی حس ‫می‌کنم اون می‌خواد ولم کنه.
‫به من که چیزی نگفته.
‫من پدرشم.
‫خوبه.
‫سلام بابابزرگ.
‫بابابزرگ.
‫هیچ‌کدوم از دخترهای نانسی ‫من رو پدربزرگ صدا نکردن.
‫الان از خوشحالی گریه می‌کنم.
‫خیلی قشنگ بود!
‫بابابزرگ.
‫بابابزرگ!
‫اوضاع طبق نقشه پیش نرفت.
‫تونی می‌خواست واسه همیشه بره.
‫چارلی فقط یه فرصت داشت.
‫واسه همین بیشترین محاسبات رو کرد...
‫بیشترین حیله رو به کار برد و از ‫تنها سلاح واقعی یه بچه استفاده کرد.
‫و جواب داد.
‫در اون لحظه‌ی به آغوش کشیدن...
‫تونی علاقه و مسئولیت رو حس کرد.
‫و یکم هم گرسنه شد.
‫باشه. اینجا می‌مونم و ‫می‌تونی با من زندگی کنی.
‫- ایول! ‫ تا یانا برگرده، بعدش می‌رم.
‫- خوبه. ‫- ولی من باید بنویسم.
‫حالا ده یوروم رو پس بده عوضی.
‫بریم جشن بگیریم عوضی‌ها!
‫ایول!
‫آره!
‫ثبت نشده.
‫دقیقا همون‌طوری پیش رفت که یانا نقشه داشت.
‫- همه‌چیز طبق نقشه پیش می‌ره؟ ‫- آره، همه خوبن.
‫حتی تونی؟
‫- امشب می‌ری پیش دوستت؟ ‫- آره.
‫هنوز بهم نمی‌گی کیه؟
‫نه. مگه تو بهم می‌گی کجایی؟
‫- نه. ‫- سلام خانم یانا.
‫عزیزم من باید برم.
‫- مراقب خودت باش دیگه. ‫- باشه.
‫- دوستت دارم. ‫- من هم دوستت دارم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫نمره‌ی امروز تا الان از ده، دوازده بوده.
‫من باید برم.
‫و بهترین بخشش همچنان مونده بود.
‫بابا، من باید برم جایی، ده شب برمی‌گردم.
‫یه دقیقه هم دیر نمی‌کنم.
‫راحت باش.
‫خداحافظ.
‫و اون موقع بود که تونی متوجه شده بود.
‫«من بابا شدم.»
‫بعدش هم شد «چطوری یه بابا باشم؟» ‫تونی اصلا نمی‌خواست که پدر بشه.
‫و می‌خواست آهنگ بنویسه.
‫ولی الان توی سرش هیچی نبود.
‫نه متنی بود.
‫نه بیتی.
‫فقط «بابا» بود.
‫برای چارلی هم اوضاع خیلی عالی پیش نرفت.
‫صحنه‌ی جرم، جای دیدار معروف شیتن.
‫زمان جرم، ۰۸:۵۹ دقیقه‌ی شب.
‫نه مامان، همه دور هم که جمع ‫می‌شین خیلی خسته‌کننده می‌شین.
‫نه، لازم نیست بیای و ‫کارت شناساییش رو ببینی.
‫مامان، من باید قطع کنم، خب؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نه شب.
‫- عجب. ‫- عجب.
‫روزت چطور بود؟
‫فهمیدم بابام کیه.
‫و فقط این نیست.
‫بابابزرگ و چهار تا دخترعمه دارم.
‫و عمه کارو هست، همه کایا و عمه نانسی.
‫- و مادربزرگم، ولی اون مرده. ‫- چی؟
‫عمه نانسی اینه؟
‫عکسش رو از کجا داری؟
‫مادرمه.
‫این یعنی...
‫ما فامیلیم.
‫سه تا فامیل همسن دارم؟
‫چهار تا. بزرگه اینجا نیست.
‫زندگی توی یه شهر آلمانی همینه.
‫[به فرس رای بدید که پیروز شید.]
‫[در شیتن ما یک خانواده هستیم.]
‫«امروز هیچی نمی‌تونه حال خوبم رو خراب کنه.»
‫بهترین روز زندگیمه.
www.Doostihaa.com