‫«قسمت سوم: گل لیلیوم»
‫اگه دوچرخه‌سواری بلد نیستی،
‫چرا با اعتماد به‌نفس بالا گفتی ‫دوچرخه‌مو قرض بگیری؟
‫تو بلدی، مگه نه؟
‫ببخشید؟
‫هی، داریم درست میریم؟
‫احتمالا.
‫احتمالا؟
‫گفتی اون غار نزدیکه!
‫من غار رو نمی‌خوام ببینم. ‫می‌خوام گل‌های توی غار رو ببینم.
‫درسته، و دارم می‌پرسم کجاست.
‫نمی‌دونم.
‫واسه همین داریم می‌گردیم.
‫چرا این کار رو می‌کنم؟
‫نباید وقتم رو تلف کنم.
‫صبر کن.
‫ممکنه فرصتی باشه ‫تا رازهای نقاشی کیت رو بفهمم.
‫خیلی‌خب. ‫اون رازها رو واسه خودم می‌دزدم.
‫- وایسا. ‫- ها؟
‫چی؟ پیدا کردی؟
‫کیت؟
‫خیلی سرعتش زیاده!
‫نه، بهتره منم بِکشم.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫ها؟ یه دقیقه صبر کن.
‫اگه مدام وقت تلف کنی، هوا تاریک میشه.
‫هی، چطوری با این سرعت کِشیدی؟
‫تمرین.
‫سوالم این نبود.
‫می‌خواستم بدونم تکنیک طراحیت چیه.
‫همم!
‫گوسفنده؟
‫ها؟ آره.
‫هی، صبر کن!
‫خیلی خوشگلن!
‫تابه‌حال ندیدی؟
‫از نزدیک ندیده بودم.
‫ها؟ هی، اون سگ چیکار می‌کنه؟
‫نگران نباش. سگ گله‌ست.
‫جمع‌شون می‌کنه و می‌بره آغل.
‫وای، چقدر باهوشه.
‫بریم از نزدیک ببینیم!
‫جدی میگی؟
‫الان حسابی نرم شدن.
‫سلام.
‫تابه‌حال شما رو ندیدم. ‫سر قرار اومدید؟
‫قرار؟
‫آم، این قرار نیست.
‫دنبال غاری می‌گردیم ‫که گل لیلیوم رشد می‌کنه.
‫غاری که لیلیوم رشد می‌کنه؟
‫ما خیلی وقته اینجا زندگی می‌کنیم،
‫اما هیچ‌وقت چنین چیزی رو نشنیدم.
‫واقعا؟
‫از کجا اومدید؟
‫لندن.
‫لندن؟
‫مسیر طولانی برای قرار اومدید.
‫قرار نیست.
‫ما دانشجوی آکادمی هنر سنت توماس هستیم.
‫برای نقاشی اومدیم...
‫آم...
‫راه خیلی طولانی‌ای رو اومدید. ‫تعجب نداره گرسنه‌ات شده.
‫الان همین رو دارم.
‫بگیرید.
‫اینم داشته باش.
‫امروز صبح پر شده. ‫تازه و خوشمزه‌ست.
‫مطمئنی؟
‫البته. ما زیاد داریم.
‫خیلی ممنون.
‫خب،
‫می‌خواید بگردید اون غار رو پیدا کنید؟
‫آره. یه‌کم دیگه می‌گردیم.
‫باشه. خب، مراقب باشید.
‫سرعت حرکت ابرها زیاده.
‫بزودی ممکنه هوا تغییر کنه.
‫باید قبل تاریکی برگردید.
‫حتما.
‫خوشمزه‌ست!
‫بخور، کیت. اینجا گذاشتم.
‫ممنون.
‫همم؟
‫صبر کن. اینطوری...
‫اینطوری...
‫ببخشید، هنوز سیر نشدم.
‫بگو، کیت.
‫واقعا قصد داری بازم بگردی؟
‫اگه نتونیم برگردیم لندن چی؟
‫دردسر میشه.
‫کیت! نگاه کن، خرگوش!
‫وای! فرار کرد!
‫این مناظر رو هیچ‌وقت ‫نمی‌تونم توی ژاپن ببینم.
‫خیلی خوشگله.
‫ها؟
‫چه پرنده بانمکی.
‫الان تموم میشه.
‫مردک خودنما.
‫یادم افتاد!
‫شکمش قرمزه. چقدر خوشگله.
‫پرنده سینه سرخ‌ـه. ‫به خاطر رنگ قرمزشون معروف هستن.
‫وای.
‫ها؟ به این زودی تموم کردی؟
‫چی؟ آره.
‫چیه؟
‫- این... ‫- باز می‌خوای منو مسخره کنی، آره؟
‫اولین باره چنین ضربِ قلمی می‌بینم.
‫ها؟ خب، خودت گفتی سریع بکشم.
‫- اون چیه؟ ‫- این؟
‫یاتاته‌ست،
‫قلم سنتی ژاپنیـه.
‫واسه قلم مو به کار میاد.
‫وای.
‫اجازه هست؟
‫اوه...
‫نباید محکم فشار بدی.
‫دست گرفتنش یه کلک خاصی داره.
‫بذار...
‫وسطشو بگیر.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫معمولا با شست، انگشت اشاره ‫و انگشت وسطت می‌گیری.
‫انگشت حلقه‌ات از پشت میاد.
‫- اینطوری؟ ‫- آره.
‫و مهم‌ترین نکته اینه که ‫قلم رو به صورت عمود بگیری.
‫یه چیزی نقاشی کن.
‫اینطوری؟
‫ها؟
‫وای، خیلی افتضاحی!
‫شوخی می‌کنم. ببخشید.
‫ولی خیالم هم راحت شد.
‫گمونم فورا نمی‌تونی ‫توی همه‌چیز استاد بشی، ها؟
‫معلومه که نه!
‫می‌تونم یه سوال بپرسم؟
‫ها؟
‫چرا اومدی انگلیس؟
‫می‌تونی توی ژاپن هم نقاشی بکشی، مگه نه؟
‫رویای این منظره رو داشتم.
‫سال‌ها پیش، بابام منو به یه نمایشگاه هنر برد.
‫آثار ترنر رو اونجا دیدم.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫محیط، نور، رنگ و قلم‌زنی برجسته‌اش...
‫آرزو کردم یه روزی مثل اون نقاشی کنم.
‫واسه من،
‫تحصیل رشته نقاشی تو انگلیس ‫آرزوییـه که برآورد شده.
‫این کشور واقعا این همه عالیه؟
‫آدمی که اینجا دنیا اومده ‫و بزرگ شده نمی‌فهمه.
‫هی، اون...
‫هر جا میرم، منظره‌ها همیشه یکسانه.
‫کسل‌کننده‌ست.
‫در مقایسه، ‫پرنده سینه سرخ تو خیلی جالب‌تره.
‫انگار هر ثانیه ممکنه پرواز کنه.
‫که اینطور.
‫ها؟ شیرتو نخوردی.
‫چی؟
‫هی! چطور تونستی...
‫ها؟
‫اوه، راست میگی.
‫ببخشید.
‫هنوز یه‌کم مونده.
‫نه، ممنون.
‫الان چی شده؟
‫مثل پرنده سینه‌سرخ قرمز شدی.
‫خیلی بیشعوره!
‫صدایی نشنیدی؟
‫نه.
‫خطرناک نیست؟
‫یه‌کم دیگه جلو میریم.
‫باز شروع شد.
‫بگو ببینم، اینکه همیشه نفر اول هستی ‫چه احساسی داره؟
‫ها؟
‫دانشگاه رو میگم.
‫دوروتی گفت همیشه شاگرد اولی.
‫نمی‌دونم.
‫تا الان که گفتی ‫اصلا بهش فکر نکرده بودم.
‫- حتی یه بار؟ ‫- نه.
‫هیچ‌وقت به ذهنم خطور نکرد.
‫مشخصه.
‫نمی‌دونی نفر اول نبودن چه حسی داره.
‫انگار به نمره و رتبه خیلی اهمیت میدی. ‫انقدر مهمه؟
‫آره.
‫هیچ‌کس نفر دوم یا سوم رو یادش نمی‌مونه.
‫اذیتت نمی‌کنه؟
‫متوجه نمیشم.
‫هیچ‌وقت به حرف مردم اهمیت ندادم.
‫به نقاشی چه ربطی داره؟
‫خب، فکر کنم درست میگی.
‫ولی الان برای من مهمه.
‫آخه اگه نفر اول نشم...
‫- شش ماه دیگه، من... ‫- میشی.
‫چی؟
‫احتمالا.
‫زندگی مردها خیلی راحته.
‫آزادید بدون هیچ محدودیتی ‫برای زندگی‌تون تصمیم بگیرید.
‫آزادی انتخاب؟
‫من ندارم. مطمئنم.
‫چی؟
‫هی!
‫آخ، درد داشت.
‫هی! حالت خوبه؟
‫بگی‌نگی...
‫ای‌وای، زنجیرش دراومد.
‫ها؟ بلدی درستش کنی، آره؟
‫حرفِ الکی نزن.
‫ببخشید.
‫تقصیر منه.
‫تقصیر تو نیست.
‫من تو رو این همه راه آوردم.
‫- کیت، تو... ‫- چیزیم نمیشه.
‫کیت، بریم اونجا پناه بگیریم خیس نشیم.
‫معذرت می‌خوام.
‫منظورت چیه؟
‫حرف‌های زشتی زدم.
‫عیب نداره. اذیت نمیشم.
‫و می‌دونم دیر شده اما...
‫ممنون که رنگت رو بهم قرض دادی.
‫به خاطر تو، تونستم اون تکلیف رو انجام بدم.
‫اما به خاطر من نتونستی ‫از رنگ آبی استفاده کنی.
‫و با این‌حال... بی‌نظیری.
‫از اول قصد نداشتم رنگ آبی استفاده کنم.
‫ها؟ واقعا؟
‫از اول؟
‫- توی اون لحظه... ‫- اون لحظه؟
‫به اون رنگ دیدمش.
‫یعنی چی؟ نمی‌فهمم.
‫فقط می‌خوام...
‫چیزهای زیبایی که ‫هر روز می‌بینم رو به یاد بیارم.
‫اگه نقاشی‌شون رو بکشم، یادم نمیره.
‫فقط همین خاطر نقاشی می‌کشم.
‫راستش، نمره و رتبه برای من ‫هیچ ارزشی نداره.
‫گوش کن، کیت.
‫دلیل اینکه اول بودن برای من اهمیت داره...
‫خب، تا شش ماه دیگه،
‫اگه رتبه یک دانشگاه نشم...
‫من...
‫ها؟ هی، خیلی نزدیک شدی!
‫یه بویی حس می‌کنم.
‫چی؟ خیلی بی ادبی! من کاری نکردم!
‫من هر روز حموم میرم.
‫پیداشون کردم.
‫هی!
‫لعنتی...
‫وای!
‫می‌دونستم. شکوفه لیلیوم.
‫هی! باز منو یادت رفت. عادلانه نیست!
‫خب، کیت...
‫چیه؟
‫چرا نقاشی رو شروع کردی؟
‫به خاطر آدم خاصی بود؟
‫گل‌ها...
‫ها؟
‫قشنگ نیستن؟
‫سلام. باز شما دو تا!
‫سلام آقا!
‫اوضاع چطوره؟
‫غاری که دنبالش بودید رو پیدا کردید؟
‫غار نه،
‫ولی یه جای قشنگ رو پیدا کردیم!
‫آره، زیباست، نه؟
‫وقتی ماه می‌درخشه ‫گل‌ها به رنگ سفید درمیان.
‫راستی،
‫قضیه اون غار رو کجا شنیدید؟
‫کیت. کی بهت گفته بود؟
‫توی کتاب خوندم.
‫«در یه غار باستانی، ‫در چند کیلومتری غرب پایتخت،
‫دشتی از لیلیوم پیش رویم ظاهر می‌شود، ‫که تا جایی چشم کار می‌کند در حال شکفتن است.»
‫اسم اون کتاب چیه؟
‫یادم نیست.
‫از استاد برانت قرض گرفتم.
‫استاد برانت؟
‫نگو که شکسپیر بود!
‫اگه آره، نمایش‌نامه‌ست. خیالیه!
‫چرا باید چنین چیزی رو باور کنی؟
‫بعضی از نمایش‌نامه‌ها ‫بر اساس تاریخه، مگه نه؟
‫گاهی.
‫الکی وقت‌مون رو تلف کردیم.
‫شما دو تا زوج خیلی خوبی هستید.
‫ما زوج نیستیم!
‫لیلی. ‫[لیلیوم]
‫الان که فکر می‌کنم، ‫اسم این گل با اسم تو یکیه.
‫لیلی.
‫آره.
‫چه آدم عجیبی.
‫این یکی خیلی قشنگه.
‫وای.
‫آرتور، بذار ببینم.
‫اوه؟ لیلیوم خیس بارون‌زده ‫خیلی عاشقانه‌ست.
‫اینطوری نبود.
‫باورم نمیشه.
‫چرا الکی وقتمو بابت ‫خیالاتِ خودخواهانه اون هدر دادم؟
‫ها؟ هی، این چیه؟
‫چی؟ اینو میگی.
‫وقتی داشتم به کیت ‫نقاشی ژاپنی یاد می‌دادم اینو کشیدم.
‫فوق العاده‌ست!
‫می‌بینم که تکنیک‌های جدید نقاشی بهش یاد میدی!
‫انگار حسابی صمیمی شدید.
‫بهت گفتم. ‫اونطور که فکر می‌کنی نیست!
‫عمرا با آدمی مثل اون صمیمی بشم.
‫لیلی.
‫اسم این گل با اسم تو یکیه.
‫هی، چی شد؟
‫عمرا به اون ببازم!
‫رتبه یک رو از چنگ اون عوضی درمیارم!
www.Doostihaa.com