‫رویا و کابوس دو روی یک سکه هستن،
‫که آنچه تو تصور می‌‌کنی...
‫تو رو تصور می‌کنه.
‫[رئال دل مونته، مکزیک | 1866]
‫[شاهزاده]
‫مامانی.. ‫دوست دارم از دنیاشون دیدن کنم!
‫تو همین الانش هم اونجایی.
‫هرموقع می‌نویسی،
‫یا نقاشی می‌کشی،
‫روحت در جوهر تجسم میشه.
‫اونا اینطوری وجود دارن.
‫همه‌شون مثل خودت...
‫واقعی می‌شن.
‫به نظرت می‌تونن منو ببینن؟
‫مامانی!
‫کمکمون کنید!
‫چی شده، مامانی!
‫کمکمون کنید! ‫کمکمون کن، مامان‌بزرگ، کمکم کن!
‫مامان!
‫لطفا! کمکمون کنید!
‫- وای نه... ‫- وای...
‫فرانسیسکا! ‫اونو ول کن!
‫بیا کمکم کن!
‫آه...
‫[ماریا کونچیتا پاردس دیوسدادو] ‫[مادر و همسری عزیز]
‫هوم. ‫خیلی متاسفم، فرانسیسکا.
‫ها؟
‫هوم... اوهوم.
‫فرانسیسکا!
‫- وای نه! ‫- برگرد اینجا!
‫فرانسیسکا، کجایی؟
‫هوم.
‫- لطفا کمکم کنید نوه‌ام رو پیدا کنم، ‫- فرانسیسکا!
‫همین الان!
‫فرانسیسکا!
‫ای فسقلیِ پررو! ‫کجا قایم شدی؟
‫فرانسیسکا، کجایی؟
‫اون...
‫شاهزاده‌ی...
‫جوانِ نازنین
‫حاضره هرکاری لازم باشه ‫برای نجات والدینش
‫و هرکسی که دوست داشت انجام بده.
‫هوم...
‫آه! ‫دختره رو پیدا کردم، خانم.
‫اوه، فرانسیسکا!
‫چطور جرات می‌کنی که امروز ‫این کارو باهامون بکنی؟
‫اوه!
‫اوه.
‫هوم...
‫- فرانسیسکا؟ الانه که خورشید طلوع کنه. ‫- هوم...
‫آه.
‫متوجه شدم.
‫در ضلع شرقی همه‌چیز امن و امانه.
‫اوه فبولیست، ترسوندیم!
‫بیا، دنبالم بیا.
‫همه‌چیز روبراهه، قربان.
‫هوم...
‫آه.
‫اشتیاقی وصف‌ناپذیر برای فهمیدن بیشتر
‫- در شاهزاده شعله‌ور شد. ‫- چی؟
‫- تصمیم گرفت به غریزه‌اش گوش بده. ‫- ها؟
‫حس درونیش...
‫و صدایی مرموز که صداش می‌کرد ‫رو دنبال کرد.
‫احساس پریشانی می‌کرد،
‫- ولی نمی‌ترسید. احساسی عجیب... ‫- آخ!
‫وقتی حس کرد که داره با سرنوشتش روبرو میشه ‫به سراغش اومد.
‫وقتی که صدا اونو صدا می‌زد ‫مدام بالا و بالاتر می‌رفت،
‫- و دنبال راه خروجی از دنیای هیولاییش بود. ‫- اوه!
‫با هر لحظه که می‌گذشت ‫واقعی‌تر می‌شد.
‫متحیر شده بود که به مکانی بسیار عجیب رسیده.
‫جایی که تا حالا نرفته بود.
‫اوه...
‫گیجی سراسر وجودش رو فرا گرفته بود، ‫شکمش داشت می‌پیچید.
‫آه...
‫- ها؟ ‫- دید در مکانی جدید پر از...
‫- غریبه‌ست. ‫- هوم؟
‫یک سرزمین رویاییِ دیده نشده...
‫مکانی فوق‌العاده!
‫اون یه خرده دیوونه‌ست، ‫قبول نداری...
‫- رفیق؟ ‫- اوهوم.
‫فقط یه خرده؟ ‫اون وحشتناکه، رفیق.
‫اوه...
‫اون فقط دنبال توجهه.
‫من اولین نفر به کلاس می‌رسم.
‫- آره، مگه نه؟ طفلکی. ‫- نه، نمی‌تونی منو شکست بدی!
‫- همیشه داستان‌هاش به نظرم اینطوری بوده. ‫- می‌خوای بعد از کلاس دینی...
‫به خونه‌ی عجیب من بیای؟
‫اگه مدام اینطوری بدوئه، زمین می‌خوره.
‫می‌دونم رفیق، اون خیلی دست و پا چلفتیه ‫و همیشه دست و پاهاش کبود میشه...
‫شرط می‌بندم کشیش هنوز متوجه نشده ‫که گچش رو قایم کردم.
‫آره، وقتی بابام اومد دنبالم ‫ازش اجازه می‌گیریم.
‫اوه!
‫ها؟
‫اِه...
‫اِه؟
‫آه! آه!
‫اِه... نه!
‫اِه...
‫آه...
‫اوه...
‫من خیلی خوشم اومد.
‫و پدرم توی کار نشر هست.
‫فکر می‌کنم یه روزی ممکنه از داستان‌هات خوشش بیاد.
‫- من... ‫- آره تو هم که خیلی بامزه‌ای. چرا...
‫همه‌تون اینقدر باهام بدجنس هستید؟
‫آه!
‫ها؟
‫آه...
‫آخی ...
‫ها؟
‫آه...
‫ها؟
‫آه!
‫- ها؟ ‫- آه!
‫فرانسیسکا!
‫دخترک بلای جون!
‫- مامان‌بزرگ، یه هیولا اینجاست! ‫- خدایا!
‫چرا اومدی اینجا؟
‫پدر کازمه بهم گفت
‫که بعد از وقت استراحت ‫برنگشتی سر کلاس،
‫و داشتی بقیه بچه‌ها رو می‌ترسوندی.
‫مامان‌بزرگ! ‫یه موجود لای اون گیاهانه.
‫هوم.
‫آه...
‫من هیچی ندیدم.
‫چرا تو اینطوری‌ای؟ ‫نمی‌خوای...
‫مثل همسن و سال‌هات باشی؟ ‫شاید اون موقع...
‫بالاخره یه دوست پیدا کردی.
‫آخ!
‫تو یه ساحره‌ای!
‫ها؟
‫به من چی گفتی؟
‫- آه... ‫- بچه پررو.
‫- آخ! ‫- آه!
‫اوه!
‫آه!
‫آخ! آخ!
‫اوه‌اوه. ‫ببخشید، ولی حدس بزنید امروز چی شد.
‫سریع خوابم برد و...
‫اوه، حالت خوبه عزیزم؟
‫آره، مامان... ‫من خوبم.
‫- وریتنا. ‫- اوه!
‫- عشق من. ‫- بس کن مامان!
‫اگه اینطوری بغلش کنی،
‫فکر می‌کنه که کار درستی کرده.
‫دارم قبل از اینکه پسرم رو تا آخر عمرش خونه‌نشین کنم ‫بغلش می‌کنم.
‫چیه؟
‫- فیکتورو! ‫- بابا!
‫حالت خوبه؟
‫ها؟
‫اوه...
‫اوه، اون پادشاه و خانواده سلطنتی بی‌مصرفش ‫باعث بدبختی ما می‌شن.
‫آه... اِه...
‫تو باید عواقبت کارهات رو در نظر بگیری.
‫ما همیشه نیستیم که ازت محافظت کنیم.
‫ولی اصلا صدمه ندیدم!
‫درواقع یه چیز معرکه کشف کردم!
‫فهمیدم که می‌تونیم با استفاده از چنگ عنکبوتی ‫به جای دیگه‌ای بریم.
‫باید بهتون بگم که من...
‫نه، هرنوال! ‫نه!
‫باید بفهمی
‫کاری که تو کردی ‫به شدت خطرناک بود، پسرم.
‫عزیزم، تو باید بیشتر احتیاط کنی.
‫تعادلی بین دو عالم وجود داره ‫و محافظت ازش وظیفه‌ی ماست.
‫مدت خیلی زیادیه که کسی نتونسته ‫به اون عالم بره، پسرم
‫و اینطوری هم بهتره.
‫بهم قول بده چیزی که کشف کردی ‫رو به هیچکس نمیگی.
‫باشه، معذرت می‌خوام.
‫تازشم...
‫تو به مهم‌ترین وسیله گونه‌ی ما آسیب زدی…
‫چنگ عنکبوتی.
‫- اوه! ‫- تو باید ازش محافظت کنی، چون یه روزی...
‫باهاش می‌نوازی
‫و با این کار ناخودآگاه انسان‌ها رو شکل خواهی داد.
‫این موهبت ماست...
‫فقط مخصوص اعضای...
‫خانواده سلطنتیـه.
‫فیکتورو،
‫وقتش رسیده که بهش بگیم.
‫چی؟ ‫زده به سرت، وریتنا؟
‫اِه...
‫- اون برای فهمیدنش هنوز خیلی کوچیکه. ‫- چی؟
‫من خیلی کوچیک نیستم!
‫می‌خوام بدونم اون طرف چی هست.
‫یه دختر بود
‫که با نور احاطه شده بود.
‫نمی‌فهمم!
‫یه صدا داشت باهام حرف می‌زد ‫یا داشت...
‫درباره من حرف می‌زد؟
‫اون از کجا منو می‌شناسه؟
‫حتی گفت که من شاهزاده‌ام.
‫از کجا می‌دونست؟ ‫از کجا؟
‫چطور ممکنه اینقدر منو خوب بشناسه؟
‫هوم.
‫- صداش به نظر آشناست، ولی نمی‌دونم... ‫- ها؟
‫اون کیه.
‫شما می‌دونید معنیش چیه؟
‫آه...
‫♪ آروم باش، ما تاریخ رو با بشریت سهیم می‌شیم ♪
‫♪ اونا داستان‌هایی تعریف می‌کنن ‫و بعد اونا... ♪
‫♪ داستان‌های خیالی‌ای هستن که به واقعیت تبدیل می‌شن ♪
‫♪ انسان‌ها از رویابافی می‌ترسن ♪
‫- ♪ خیال و حقیقت ♪ ‫- ♪ خیال و حقیقت ♪
‫- ♪ دو طرف منظره ♪ ‫- ♪ دو طرف منظره ♪
‫- ♪ صورت فلکیِ کامل، تو یه... ♪ ‫- ♪ صورت فلکیِ کامل، تو یه... ♪
‫- ♪ پارادوکس عمیق با سرود هستی ♪ ‫- ♪ پارادوکس عمیق با سرود هستی ♪
‫♪ حالا داستان از تار و پود وحشیگری بافته میشه ♪
‫♪ افسانه‌ها و رویاهای گذشته ♪
‫♪ حقیقت رو آشکار می‌کنن ‫و از دروغ‌ها مصون می‌مونن ♪
‫- ♪ خیال و حقیقت ♪ ‫- ♪ خیال و حقیقت ♪
‫- ♪ دو طرف منظره ♪ ‫- ♪ دو طرف منظره ♪
‫- ♪ صورت فلکیِ کامل، تو یه... ♪ ‫- ♪ صورت فلکیِ کامل، تو یه... ♪
‫- ♪ پارادوکس عمیق با سرود هستی ♪ ‫- ♪ پارادوکس عمیق با سرود هستی ♪
‫این عالم، خانه‌ ترس‌های انسان‌هاست.
‫- ما ایده‌هایی هستیم که اونا رو می‌ترسونه. ‫- ها؟
‫پس ما فقط ایده هستیم؟
‫یعنی... ما وجود نداریم؟
‫اوه.
‫واقعا حس می‌کنی که وجود نداری؟
‫- اوم... ‫- اوه!
‫اِه...
‫- ♪ تو یه رویای شیرینی ♪ ‫- ♪ تو خود حقیقتی ♪
‫- ♪ و همچنین خیالی ♪ ‫- ♪ تو یه کلمه‌ای ♪
‫- ♪ تو یه رویای شیرینی ♪ ‫- ♪ تو خود حقیقتی ♪
‫- ♪ و همچنین خیالی ♪ ‫- ♪ تو یه کلمه‌ای ♪
‫- ♪ حقیقت راه‌حل نیست. چنین چیزی... ‫- ♪ حقیقت راه‌حل نیست. چنین چیزی...
‫آه.
‫وجود نداره، بنابراین تو واقعی هستی ♪
‫♪ واقعی هستی ♪
‫آه!
‫- آه! ‫- آه، فیکتورو!
‫- اوه... طوری نیست. ‫- آه!
‫- اون صدای چی بود؟ ‫- آروم باش.
‫- نمی‌دونم! ‫- پیش‌ به سوی تالار تاج و تخت!
‫علیاحضرت،
‫کمک نیاز دارید؟
‫ممنونم، فرمانده میتلیتاس.
‫متاسفانه کار دیگه‌ای برای پادشاه ‫از دستمون برنمیاد.
‫اِه...
‫ببخشید که مزاحم‌تون شدم، ولی...
‫- ببخشید، من... ‫- کابوس‌ساز سلطنتی...
‫تقضا داره که فورا...
‫با شما صحبت کنه.
‫بابا!
‫بگم بیاد داخل؟
‫برای این کارهای تشریفاتی وقت نداریم!
‫اونا...
‫شرم‌آور هستن!
‫- کافیه! ‫- ها؟
‫جلو نیا.
‫اعلی‌حضرت!
‫نوسانی وحشتناک،
‫ویرانگر و بسیار رسوایی‌آور ‫بین عالم‌ها وجود داشته!
‫فرمانده!
‫یا سایه‌های مقدس، اعلی‌حضرت!
‫ظاهرتون خیلی افتضاحه.
‫اوه...
‫برام سواله که شاید وقتش باشه ‫پیشنهادی که دادم رو بررسی...
‫پروکستس...
‫الان اصلا وقتش نیست.
‫ها؟
‫- میشه لطفا شاهزاد رو... ‫- چی؟
‫ببری به اتاقش؟
‫ارباب جوان من،
‫همراه من میاید؟
‫اوه...
‫بیا، بابا.
‫اوه...
‫- هی... ‫- کاری که میگم رو بکن، پسرم.
‫هوم.
‫ها؟
‫آه...
‫نه، صبر کن! ‫پروکستس...
‫بله، سرورم؟
‫پدر و مادرم چشون شده؟
‫خب...
‫آخه...
‫بار سنگینی بر دوش پادشاه و ملکه قرار داره، سرورم.
‫گونه‌ی ما دارن ضعیف‌تر می‌شن.
‫قدرت ما، توان ما، حضور ما،
‫همه‌اش داره به خاطر
‫انسان‌های کثافت از بین میره.
‫پدر و مادرت اولین افرادی هستن...
‫که حسش کردن، و بعدش هم به سر سرزمین پادشاهی میاد.
‫نه، من این اجازه رو نمیدم!
‫کمکشون می‌کنم.
‫اوه، واقعا کاش می‌تونستید، ‫ولی...
‫ها؟
‫متاسفانه از توان شما خارجه، سرورم.
‫ولی وقتی اون از دنیا رفتن...
‫من و شما باهم کار می‌کنیم.
‫من شاهکارهام رو با شما در میون می‌ذارم ‫تا بتونید به شکل کابوس‌های وحشتناک
‫برای انسان‌ها بفرستیدشون.
‫هوم...
‫متأسفانه ما در چنگال
‫اون موجودات ساده
‫و بی‌رحم
‫زندگی می‌کنیم.
‫نه! ‫من نمی‌خوام متکی به انسان‌ها باشم!
‫هی...
‫ای کاش می‌تونستیم به عالم وجود بریم...
‫اونوقت داستان فرق می‌کرد.
‫و... حالا...
‫کسی هست که بتونه بره اونجا؟
‫در عصری که مدت‌هاست فراموش شده،
‫خیلی وقت پیش،
‫ترس از خود ترس، شکلش رو پیدا کرد.
‫و یک عنکبوت پردار عظیم‌الجثه متولد شد:
‫انکارای باشکوه.
‫انکارا متوجه شد که زندگیش به ترسی که ‫در دل انسان‌ها بیدار می‌کرد،
‫گره خورده.
‫اون از چنگ عنکبوتی برای عبور ‫و در نتیجه مطیع کردن انسان‌ها استفاده کرد.
‫بعد سیموت گستاخ
‫از بشریت دفاع کرد
‫و انکارا رو
‫به نبردی سهمگین فراخواند.
‫اما انکارا، سیموت رو گرفت
‫و اونو خورد.
‫سیموت هم با استفاده از دندان‌های نیش و خارهاش،
‫- گلوی انکارا رو پاره کرد. ‫- آه!
‫و فرار کرد.
‫انکارا از بین رفت
‫و از بقایای اون
‫دو گونه‌ی جدید خلق شدن:
‫از پرهای اون...
‫تکوتی‌ها، دقیقا مثل من!
‫بله، درسته!
‫و از تارهای ابریشمی انکارا،
‫آرادیتی‌هایی مثل من خلق شدن.
‫با این حال در این دوران ‫ما قدرت کافی برای ظاهر شدن در عالم وجود
‫رو نداریم.
‫آه، ولی من تازه...
‫اوم...
‫تازه چی کردی، سروم؟
‫تازه یادم اومد که یه خرده خسته‌ام.
‫هوم.
‫البته، البته سرورم!
‫من چقدر احمقم که با چنین مسائل بزرگان ‫مزاحم شما شدم.
‫بنده من صمیمانه،
‫خالصانه و از صمیم قلب ‫از شما عذرخواهی می‌کنم.
‫امیدوارم کابوس‌های بسیار شیرین ببینید.
‫ممنون.
‫هوم...
‫اَخ!
‫جوراب کهنه بدترین چیز توی دنیاست!
‫کلا حال بهم زنه!
‫اینقدر غر نزن، فرانسیسکا ایملدا،
‫به عنوان زن،
‫این وظیفه‌ی ماست.
‫خواسته واقعی من نویسنده شدنه!
‫راجع‌به موجودی که دیشب دیدم می‌نویسم!
‫کشتی ما رو با اون داستان‌های وحشتناکت.
‫خودشه! ‫چیزی که منم دیدم وحشت بود!
‫این مزخرفات رو تمومش کن! ‫تو قوه تخیل سرسام‌آوری داری،
‫ولی بالاخره از سرت میره.
‫- آه... ‫- اونا حتی...
‫از رفتن
‫- به عالم وجود حرف زدن. ‫- ها؟
‫دو عالم همیشه باید جدا بمونن،
‫چطور؟
‫چرا نمی‌فهمن که بدون اون تعادل،
‫ما دیگه وجود نداریم؟
‫من متوجه هستم،
‫ولی اونا زیادی دارن به حرفای پروکستس
‫توجه به خرج میدن.
‫می‌دونم که اون یه دوران کامل ‫در کنارت بوده، اما...
‫تا حالا به این فکر کردی
‫که شرش رو کم کنی؟
‫- ها؟ ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫اعلام جنگ فقط اوضاع رو بدتر می‌کنه.
‫توانایی اون به عنوان یک کابوس‌ساز ‫که می‌تونه با آگاهی‌اش سفر کنه
‫بیش از حد خطرناک شده.
‫- ترجیح میدم از نزدیک حواسم بهش باشه. ‫- اوه...
‫سیموث عزیز من،
‫می‌دونم تو ریسک زیادی کردی که ‫این پیغام رو بهم برسونی.
‫تو ثابت کردی که دوست واقعی‌ای هستی.
‫خودم فکر می‌کنم که باید چیکار کنم.
‫خیلی طولش نده، فیکتورو
‫روسای قبیله دارن بی‌صبر می‌شن،
‫اونا همینطوری دست رو دست نمی‌ذارن
‫تا قبایل‌شون از بین بره.
‫واقعا از توصیه‌ات ممنونم، دوست قدیمی من.
‫توپوس ترنتوس...
‫خیلی در خطره.
‫[ده سال بعد]
‫ممنون که باهام اومدی، میتلیتاس.
‫باید میومدم هوایی به سرم بخوره.
‫من در خدمت شمام.
‫من نگران عالم‌مون هستم،
‫هیچ کاری از دستم برنمیاد.
‫به من مربوط نمیشه، اعلی‌حضرت ‫اما...
‫داستان‌های اخیر کابوس‌ساز سلطنتی رو دیدی؟
‫آه! شاهزاده هرنوال!
‫نه.
‫بگید که چرا خانواده سلطنتی ‫ما رو رها کرده؟
‫چرا برای جلوگیری از نابودی ما ‫اقدامی نمی کنید؟
‫زنده باد پروکستس!
‫تنها مخلوق وحشتی که واقعا به ما اهمیت میده!
‫آه!
‫نه! نه! لطفا نکن!
‫همه‌مون یواش یواش از بین می‌ریم.
‫چیکار کنم؟
‫آه...
‫نه...
‫نــــه!
‫باید تغییری ایجاد کنیم.
‫نه!
‫داستان‌هام!
‫فکر کردم بهت گفته بودم که دختربچه‌ها
‫نمی‌تونن نویسنده بشن.
‫امروز روزشه، وحشت‌های عزیزم،
‫دنیا بالاخره قراره باهاتون آشنا بشه.
‫آه...
‫بهتون تمنا می‌کنم، اعلی‌حضرت...
‫باید یه بار دیگه اصرار کنم.
‫فیکتورو... نکن!
‫آه...
‫اگر بهم اجازه بدید،
‫من تمام تلاشم رو می‌کنم
‫تا عاقل‌ترین وحشت‌ها رو جمع کنم ‫و راهی برای عبور پیدا کنیم.
‫به عنوان خانواده سلطنتی ‫مسئولیتش با شماست که ما رو نجات بدید از...
‫کافیه، پروکستس.
‫- اوه! ‫- حالا تنهامون بذار.
‫نگهبان‌ها، پروکستس رو همراهی کنید بیرون.
‫بله، قربان.
‫اون رفت، بابا.
‫اوم...
‫ممنون، پسرم.
‫مامان؟
‫اوه سلام، پسر خوشگلم.
‫هرنوال، فکر کنم داری وزن از دست میدی، پسرم.
‫درست غذا می‌خوری؟
‫مامان... من خوبم،
‫تو چی؟
‫ناخوش هستی؟
‫نه.
‫بیارشون.
‫فقط یه مقدار کابوس نیاز دارم،
‫چیزی نیست.
‫[کابوس‌های کلاسیک جلد سیزدهم] ‫[نوشته‌ی پروکستس]
‫بذار ببینم...
‫الان سال‌هاست پروکستس سر قولش نمونده که ‫شاهکاری ارائه میده.
‫آه.
‫اینجا چی داریم؟
‫آخ!
‫اوه، کابوس‌های امروزی مثل قدیم نیستن.
‫- آخ... ‫- مامان!
‫نه، لطفا نگران نباش، عزیزم.
‫مهم‌تر از همه اینه که تو سالم و سرحالی.
‫نه، ولی چطور می‌تونی بهم بگی که ‫نگران نباشم؟
‫من و مادرت هرکاری می‌تونستیم کردیم،
‫ای کاش زمان و قوّت بیشتری داشتیم...
‫وقتش رسیده که تو تصمیمات رو ‫برای توپوس ترنتوس بگیری.
‫این مزخرفه!
‫پروکستس رو دست‌کم نگیر.
‫تک تک تصمیماتی که بگیری
‫عواقب بی‌شماری خواهند داشت.
‫- پروکستس! ‫- آه!
‫اعلی‌حضرت!
‫آه...
‫من مشغول...
‫عه...
‫جلسه نویسندگی روزانه بودم.
‫اینطور که به نظر نمیاد.
‫خب، شما متوجهش نمی‌شید،
‫اما...
‫خیلی مهمه که نویسنده برای خودش وقت داشته باشه،
‫برای اوقات فراغت و...
‫و برای اینکه بتونه...
‫کارهایی بکنه.
‫همین هم منو نگران می‌کنه.
‫والدین من خیلی مریضن.
‫البته، به خاطر اینه که
‫این روزها سالم موندن سخته...
‫من فکر می‌کنم به خاطر داستان‌های توئه.
‫عه...
‫کابوس‌هایی که می‌نویسی ‫دیگه انسان‌ها رو نمی‌ترسونن.
‫چون اشتباه از انسان‌هاست!
‫همیشه مقصر مخاطب هست!
‫می‌خوام یه نویسنده دیگه بیارم،
‫یه انسان.
‫این کُفره! ‫مزخرفه!
‫وجود دو کابوس‌ساز سلطنتی ممکن نیست!
‫اصلا یه انسان چطور می‌تونه ‫امید رد شدن به عالم ما رو داشته باشه؟
‫فکر کنم من ته‌توی اینو در آوردم.
‫وقت تغییر رسیده.
‫از قضا، من دارم جدیدترین شاهکارم رو تموم می‌کنم.
‫فقط صبور باشید، ارباب جوان من.
‫شاهد کیفیت کابوس‌های من می‌شید.
‫من صبرم سر اومده و خودتم اینو می‌دونی.
‫آه!
‫اون مرد خیلی مقدسیه.
‫و خیلی وقته که موعظه می‌کنه.
‫فرانسیسکا!
‫- سلام. ‫- اوه!
‫آگوستو!
‫دارم میرم که پدرت رو در دفتر تحریریه‌اش ببینم.
‫بله، می‌دونم.
‫فقط می‌خواستم برات آرزوی خوش شانسی کنم.
‫البته، نه اینکه نیازی به شانس داشته باشی‌ها،
‫آخه پدرم بعضی اوقات می‌تونه ‫خیلی آدم رو دلسرد کنه، ولی...
‫تو عالی عمل می‌کنی.
‫باشه پس... ‫برم بفهمیم چی به چیه؟
‫آره، درسته.
‫حتما.
‫هوم... هوم...
‫عه... خیلی‌خب...
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫اوه!
‫هر اتفاقی که افتاد،
‫داستان‌های تو...
‫جذاب هستن،
‫از همون بچگیت.
‫آه!
‫دوشیزه فرانسیسکا ایملدای عزیزم،
‫چنین خانم رعنایی مثل تو ‫نباید...
‫چنین...
‫داستان‌های هولناکی بنویسه.
‫اسمت رو به لجن نکش.
‫ولی حداقل خوندینش؟
‫من هرگز وقت باارزشم رو ‫با خوندن....
‫این چیزهای آشغال تلف نمی‌کنم!
‫هنر، ادبیات،
‫باید از واقعیت تقلید کنه،
‫نه اینکه...
‫واقعیت جدیدی خلق کنه.
‫صبر کن!
‫از اول حق با تو بود، مامان‌بزرگ.
‫و حالا دیگه دست می‌کشم!
‫اوم.
‫[نوشته‌ی فرانسیسکا ایملدا]
‫[نوشته‌ی فرانسیسکا]
‫اگه فرانسیسکا ایملدا نمی‌تونست انجامش بده،
‫فرانکلدا قطعا موفق میشه!
‫من بهترین نویسنده‌ای که بتونم ‫در ژانر فانتزی و وحشت می‌شم.
‫منو ببخش، فرانسیسکا. ‫ترسوندمت؟
‫ما قبلا همدیگه رو دیدیم.
‫معلومه، وقتی بچه بودیم.
‫خودتی!
‫و همه داستان‌هایی که نوشتی رو خوندم.
‫او! ‫همه‌شون واقعا شاهکارن.
‫من هرنوال هستم، شاهزاده‌ی وحشت‌ها،
‫دقیقا همونطور که تو روی گونه‌ی ما اسم گذاشتی.
‫- با اینکه ما در خفاء زندگی می‌کنیم... ‫- ولی مگه تو...
‫تو تونستی ماهیت ما رو
‫باشکو به تصور بکشی.
‫به خاطر همین هم اومدم،
‫چون به کمکت نیاز دارم.
‫به کمک من؟
‫ولی تو وجود نداری!
‫وجود ندارم؟
‫چی واقعیه و چی نیست؟
‫ما در یه بُعد متفاوت زندگی می‌کنیم ‫که تو موقع نوشتن بهش نگاه می‌کنی.
‫اوه!
‫آه...
‫این روزها برای هر کابوسی که براتون می‌فرستم
‫یه توضیح منطقی دارید.
‫و شما خالق کابوس‌های مایید؟
‫بله، کابوس‌ساز سلطنتی اونا رو می‌سازه،
‫همه ما متکی به "استعداد" اون هستیم،
‫ولی الان دیگه کارهاش خیلی قدیمی شده.
‫آه...
‫همش کابوس‌های کلیشه می‌نویسه.
‫ولی اگه داستان‌های بهتری داشتیم...
‫منظورت چیه؟
‫نترس،
‫من بزرگترین طرفدار توئم.
‫هرگز بهت صدمه نمی‌زنم.
‫ما فقط نیاز داریم تا یه خرده بهتر ‫انسان‌ها رو درک کنیم.
‫انسان‌ها الان از چی می‌ترسن؟
‫اوم...
‫خودِ درونی‌مون.
‫هوم!
‫خیلی جالبه.
‫لطفا، تو باید کمکمون کنی.
‫نه...
‫خودم میام! ‫چطور بریم اونجا؟
‫فقط خودآگاهیت اجازه اومدن داره.
‫چی؟ ‫ولی آخه چطور...
‫من کمکت می‌کنم.
‫نه، صبر کن.
‫باید یکم آروم باشی.
‫چطوره آخرین شعری که نوشتی ‫رو برام بخونی؟
‫♪ فکر می‌کنی که اینجا تنهاییم ♪ ‫♪ که شب ازآن ماست ♪
‫♪ اما رازهایی در عمیق‌ترین کابوس‌هایمان نهفته‌ست ♪
‫♪ این جوهر منه که به ما خیره شده ‫و چشمانم در تکاپو هستن ♪
‫♪ در سایه‌ها، در صفحاتی که پنهان شدن ساکنند ♪ ‫♪ و خیلی هم هولناک نیست ♪
‫♪ وقتی بخونی می‌تونی چیزهای ناشناخته رو ببینی ♪ ‫♪ این جوهر نامرئی‌ای که الان ♪
‫♪ بدون نفس زنده‌ست، نویسنده‌ای که... ♪
‫♪ و خیلی هم هولناک نیست ♪ ‫♪ وقتی بخونی می‌تونی چیزهای ناشناخته رو ببینی ♪
‫♪ این جوهر نامرئی‌ای که الان ‫بدون نفس زنده‌ست، نویسنده‌ای که... ♪
‫یه وحشت!
‫با من بیا، فرانسیسکا.
‫فرانسیسکا نیستم.
‫من فرانکلدا هستم.
‫یه نویسنده انسان؟
‫هرگز تا این حد مورد اهانت قرار نگرفته بودم.
‫نه من، نه هر کدوم از هفت قبیله.
‫هوم...
‫شاید اونقدرها ایده‌ات بد نباشه، ‫شاهزاده‌ کوچولوی عزیز من.
‫اوه!
‫اوم.
‫هوم؟ ‫دیگه خیلی طول نمی‌کشه، الهه‌ی من،
‫هفت قبیله شروع به گرد هم آمدن کردن.
‫قبیله‌ی جادو حاضره.
‫آلوساستلی!
‫دوبیوم و تیمت از قبیله‌ی روان اومدن.
‫آه...
‫- سیموت از قبیله‌ی نخستین. ‫- آه!
‫بانو سیرن از قبیله اعماق،
‫ممنونم که تشریف آوردید.
‫خونخوار از قبیله...
‫- تاریکی! ‫- آه!
‫و بُزش.
‫اوه!
‫بانو کویوت از قبلیه‌ی مرگ ‫با حضورشون بهمون افتخار دادن،
‫چه دل‌انگیز.
‫من به یه جلسه خیلی مهم احضار شدم
‫تا از نابودی عالم وحشت جلوگیری کنم!
‫طبق...
‫پیغامی بسیار مهم.
‫دون کوکو اومده.
‫- برام قابل تصور نیست که چه چیزی اینقدر حیاتیـه. ‫- آخ!
‫که مجبور شدم
‫همه برنامه‌های امروزم رو کنسل کنم.
‫فورا کارت رو توضیح بده،
‫- کابوس‌ساز سلطنتی! ‫- بله، البته...
‫دون کوکو از قبیله‌ی سرقت.
‫این افتخار بزرگی
‫برای شخص بنده‌ست که در مقابل
‫چنین روسای برجسته و شومِ
‫هفت قبیله وایسم.
‫ما باید خودمون رو متعهد کنیم ‫تا سرنوشت توپوس ترنتوس محبوب‌مون رو تعیین کنیم.
‫- این دیوانگیه! ‫- ها؟
‫- اول زوج سلطنتی. ‫- اوه، نه!
‫ولی بعد ما به ناچار
‫همه‌مون کم کم
‫از بین می‌ریم!
‫ما باید به خانواده سلطنتی‌مون اعتماد کنیم،
‫این عالم...
‫بدون اونا اصلا وجود نداشت.
‫شرافت به خرج بدید...
‫و باهاشون...
‫رو در رو صحبت کنید.
‫فکر کنم من یه راه‌حلی دارم.
‫ای همکاران بی‌رحم من،
‫من شما رو احضار کردم،
‫چون به تازگی از یه چیز بی‌سابقه مطلع شدم.
‫شاهد چیزی خارق‌العاده بودم.
‫با همه این چشم‌هام،
‫شاهزاده هرنوال رو دیدم
‫که از پورتال
‫- به عالم وجود رفت. ‫- وای نه! چطوری؟
‫- این غیرممکنه! ‫- امکان نداره.
‫- چی گفتی؟ ‫- واقعا؟
‫یکی همیشه باید فکرش درگیر اون باشه.
‫و این...
‫فرضیه منو تایید می‌کنه،
‫فرضیه‌ای که پادشاه و ملکه ‫بارها با خشم
‫و حتی تمسخر
‫ردش کردن.
‫ولی من دیگه ساکت نمی‌مونم!
‫نه وقتی که هنوزم می‌تونم شما،
‫و قبایل‌تون رو
‫با پیدا کردن راهی برای حمله
‫- به عالم وجود، نجات بدم. ‫- ها؟
‫راه دیگه‌ای وجود نداره!
‫و به خاطر همین...
‫امروز به خودم جرات میدم
‫تا ازتون درخواست حمایت کنم.
‫تا کنترل این عالم رو به دست بگیرم.
‫تا بتونیم بالاخره...
‫شاهد عصری جدید باشید.
‫خب...
‫- به نظرت جواب میده؟ کاش بشه. ‫- شرمنده، فکر نکنم.
‫این نقشه‌ی افتضاحیه.
‫- شاید بتونیم سعی کنیم. ‫- می‌تونیم...
‫آه!
‫اون راست میگه!
‫اگه مشکل این عالم
‫داستان‌های کابوس‌ساز سلطنتی باشه چی؟
‫اگه اهمیت ما برای انسان‌ها کمتر و کمتر شده باشه
‫چطور می‌تونیم رفتن به اونجا رو در نظر بگیریم؟
‫یکی باید اینو می‌گفت.
‫- خب، آره؟ این حقیقت داره؟ ‫- راست میگه.
‫تو...
‫اخیرا روی چی کار می‌کنی، پروکستس؟
‫فورا کابوس‌هات رو نشونمون بده!
‫فکر خوبیه، درسته؟
‫چطور جرات می‌کنید ‫هنر منو زیر سوال ببرید؟
‫هرگز کسی نمی‌تونه مثل من بنویسه!
‫استعداد نمایشی من استثناییـه!
‫نثر نوشتن واقعا می‌درخشه،
‫و قافیه‌های من کلا بی‌نظیر هستن!
‫داستان‌های من...
‫کلیشه‌ان!
‫خب، چرا ارزشت رو ثابت نمی‌کنی؟
‫تازه‌ترین نوشته‌هات رو نشون‌مون بده.
‫همین کارو می‌کنم!
‫جدیدترین شاهکارم رو نشونتون میدم،
‫و می‌بینید که من مقصر...
‫این...
‫وضعیت خجالت‌آور نیستم.
‫- بیا امیدوار باشیم که وعده‌هات عملی بشه. ‫- واقعا می‌خواد این کارو کنه؟
‫من که فکر نمی‌کنم این بار
‫یک کلمه هم نوشته باشه.
‫بریم خونه، ماکاریا.
‫- حالا معلوم میشه. ‫- من حرفش رو باور نمی‌کنم.
‫یالا، زود باش عزیزم.
‫وای!
‫اوه!
‫اوه.
‫فکر کنم شما دوتا از همدیگه خوشتون بیاد.
‫بیا!
‫اینجا چه جاییه؟
‫- اینجا خونه‌ی منه. ‫- ولی این واقعیه یا خیالیه؟
‫چند نوع وحشت وجود دارن؟
‫هیولا و وحشت یکی‌ان؟
‫بصورت میانگین یه وحشت چقدر زنده می‌مونه؟ ‫ما چند وقته اینجاییم؟
‫خب، اینجا زمان یکم متفاوت می‌گذره.
‫آه! دقیقا چطور؟
‫یک ساعت در اینجا در مقایسه با یک ساعت در...
‫واقعا نمی‌تونی با استفاده از منطق عالم وجود
‫عالم وحشت‌ها رو درک کنی.
‫کل اینجا...
‫پی درونش نهفته‌ست؟
‫♪ درام، ترسناک و همینطور معمایی ♪
‫♪ اثر نویسنده‌ایه که ذهنش رو پالایش و شکل داده ♪
‫♪ به دنیای درونت خوش اومدی ♪
‫♪ من قبلا اینجا بودم ♪
‫♪ حس درونی، ذکاوت و مهارت ♪
‫♪ وقتی در خدمت کار ما باشن ♪
‫♪ می‌تونن حقیقت پنهان رو آشکار کنند ♪
‫♪ اینجا از وجود تو ساخته شده ♪
‫♪ من قبلا اینجا بودم ♪ ‫♪ رویایی که با نوشتن واقعی شده ♪
‫♪ قبلا در این مکان بودم ♪ ‫♪ خاطره‌ای که دفن شده ♪
‫♪ اینجا دنیای رویایی منه که افکار و کلماتم ‫به واقعیت تبدیل می‌شن ♪
‫♪ من از پرده فراتر رفتم ♪
‫♪ عالمی عجیب و ماورایی ♪
‫♪ از خود واقعیت واقعی‌تره ♪
‫♪ من قبلا اینجا بودم ♪
‫♪ تصور می‌کنی و می‌بینی یا شایدم برعکس ♪
‫♪ نگاه کن، دوباره برگشتی پیش ما ♪
‫- ♪ به پادشاهی من خوش اومدی، جایی که می‌تونی... ♪ ‫- ♪ من قبلا اینجا بودم، رویایی... ♪
‫- ♪ اونو خونه‌ی خودت بدونی ♪ ‫- ♪ که با نوشتن واقعی شده ♪
‫- ♪ جایی که می‌تونی رویاپردازی کنی و بگردی ♪ ‫- ♪ جایی که قبلا خاطره‌ای دوردست و دفن شده بود ♪
‫- ♪ دنیای رویایی منه که افکار و کلمات ♪ ‫- ♪ دنیای رویایی منه که افکار و کلمات ♪
‫- ♪ به واقعیت تبدیل می‌شن ♪ ‫- ♪ به واقعیت تبدیل می‌شن ♪
‫- ♪ من از پرده دیگر رد شدم ♪ ‫- ♪ به دنیای درونیت خوش اومدی ♪
‫- ♪ به عالمی عجیب و ماورایی ♪ ‫- ♪ جایی که از خود تو ساخته شده ♪
‫- ♪ از خود واقعیت واقعی‌تره ♪ ‫- ♪ دوباره برگرد پیش ما، جایی که... ♪
‫- ♪ قبلا هم اینجا بودم ♪ ‫- ♪ می‌تونی خونه صداش کنی ♪
‫آه...
‫به توپوس ترنتوس خوش اومدی،
‫عالم وحشت‌ها.
‫ممنون!
‫آه...
‫وای!
‫وای...
‫فرانکلدا،
‫با پدر و مادرم آشنا شو.
‫دیدنتون باعث افتخاره.
‫خوش اومدی، فرزند عزیزم.
‫خب، ممنونم.
‫باریکلا!
‫نویسنده‌ی انسانِ فوق‌العاده بااستعداد ‫بالاخره از راه رسید!
‫"فوق‌العاده بااستعداد"؟
‫بله! ‫شاهزاده بی‌وقفه راجع‌به شما صحبت می‌کرد.
‫اِه...
‫فرانکلدا،
‫پروکستس رو بهت معرفی می‌کنم.
‫تنها کابوس‌ساز سلطنتی عالم،
‫در خدمت شما هستم.
‫هوم...
‫از آشنایی‌تون خوشحالم.
‫من به شدت مشتاق خوندن داستان‌های شگفت‌انگیز شما هستم.
‫اوه، البته! ‫بفرمایید، امیدوارم...
‫خوشتون بیاد.
‫- بله! شاید بتونم ببرمشون... ‫- پروکستس!
‫همینجا بخونشون،
‫اینطوری فرانکلدا می‌تونه...
‫واکنشت رو ببینه.
‫- درسته؟ ‫- هرطور شما بگید، اعلی‌‌حضرت...
‫هوم...
‫اوه...
‫آه.
‫...یقین مطلق.
‏-‏ روح‌ها با دست‌های‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ هان؟
کشیده‌شون‏،‏ احمقانه رفتار می‌کردن‏.‏
‏-‏ چشماش رو بست‏،‏ آب دهنش رو قورت داد و ادامه داد‏.‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
به نواختن‏.‏
‏-‏ غرق در اشک‌های ناشی از‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ هه‏.‏‏.‏‏.‏
اشتیاق خودش‏.‏ چشماش از تعجب گرد شد‏،‏ ولی‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ حالتش تغییری نکرد‏.‏ ‏-‏ آخ‏.‏‏.‏‏.‏
ال کوکو کلاهش رو برداشت‏،‏ که از توی اون اشتیاق بچه‌های دیگه به شکل‏.‏‏.‏‏.‏
روح ظاهر می‌شه‏.‏
ال کوکو با چوب رهبری توی دستش‏،‏ یه کنسرت دردناک برای برده‌هاش شروع کرد‏،‏ کسایی که شروع کردن به‏.‏‏.‏‏.‏
هق‌هق‌های تقریباً بی‌صدا‏.‏
‏-‏ بهم بگو‏.‏ ‏-‏ ام‏.‏‏.‏‏.‏ بله؟
چی بهت انگیزه می‌ده بنویسی؟
خب‏.‏‏.‏‏.‏
برای فرار کردن‏.‏‏.‏‏.‏
از واقعیت خودم‏.‏
نوشتنم زمانی جاری می‌شه که افکارم رو سبک می‌کنم‏.‏
‏-‏ حالا می‌فهمم‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ ولی‏.‏‏.‏‏.‏
شما چی‏.‏‏.‏‏.‏
‏ درباره‌شون فکر می‌کنید؟
اون‌قدرها هم بد نیستن‏،‏
در کل خوبن‏،‏
راستش تعریف چندانی ندارن ولی‏،‏
منظورم اینه که‏،‏ بعضی از داستان‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
بی‌مزه‏،‏ سطحی‏.‏‏.‏‏.‏
کسل‌کننده‏.‏‏.‏‏.‏ معمولی‏.‏
‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ اوه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏!‏
این‌طوری برداشت نکن‏.‏
کار چندان بدی نیست‏،‏ برای چیزی که توسط یه‏.‏‏.‏‏.‏
یه‏.‏‏.‏‏.‏ آماتور‏ نوشته شده.‏
ولی خب‏،‏ چون تازه شروع کردی‏،‏ مهمه که نذاری توهمات‏.‏‏.‏‏.‏
بزرگ‌بینی بر تو غلبه کنه‏.‏
اگه بهم اجازه بدی‏،‏ واقعاً خوشحال می‌شم خرد حرفه‌ای‏.‏‏.‏‏.‏
که در طول پرکارترین دوران‏.‏‏.‏‏.‏
نویسندگی‌ام‏.‏‏.‏‏.‏
جمع کردم رو باهات به اشتراک بذارم‏.‏
آه...
بله‏،‏ بله‏،‏ شما خیلی به من لطف دارید‏.‏
به نظرم کارهات ساختار ندارن‏.‏
ام‏.‏‏.‏‏.‏
انگیزه‌های شخصیت‌ها واضح نیست‏،‏ می‌دونی چیه‏،‏
می‌خوام یه نسخه از‏.‏‏.‏‏.‏
‏"‏کتابچه راهنمای نویسندگی شوم‏"‏ خودم رو بهت بدم‏،‏
کتابی که خودم نوشتمش‏،‏
که توی اون می‌تونی یه راهنمای قدم‌به‌قدم برای نوشتن‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ اصولی پیدا کنی‏.‏ ‏-‏ ممنون‏.‏
‏-‏ شما خیلی مهربونید‏.‏ ‏-‏ بسیار خب‏.‏‏.‏‏.‏
دیگه برای امروز کافیه‏.‏ بعداً با هم صحبت می‌کنیم‏،‏ پروکستس‏.‏
حتماً‏،‏ والاحضرت‏،‏
واقعاً نمی‌تونم صبر کنم‏.‏
نه‏،‏ صبر کن‏!‏
...اوه
کتابم‏،‏
اگه لطف کنید‏.‏
بیا داخل‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
بچگی‌هام ساعت‌ها توی این اتاق وقت می‌گذروندم‏.‏
این کتاب‌ها شامل ادبیات و تاریخچه وحشت‌ها هستن‏.‏
شگفت‌انگیزه‏!‏
عاشقشم‏!‏
اگه بخوای می‌تونی همین‌جا بمونی‏.‏
ام‏.‏‏.‏‏.‏ ام‏.‏‏.‏‏.‏
باید زود برگردم‏.‏
ممنونم‏.‏
پروکستس یه‏.‏‏.‏‏.‏
وحشت حسودیه.‏
چطور می‌تونم مطمئن باشم داری راست می‌گی؟
وقتی داستان‌هات رو می‌خونم‏،‏ دیگه هرنوال نیستم‏،‏
یکی از صدها شخصیتت هستم‏.‏
و وقتی هم که نمی‌خونمشون‏.‏‏.‏‏.‏
تنها چیزی که می‌تونم بهش فکر کنم..‏‏.‏
‏-‏ ام‏.‏ ‏-‏ واقعاً می‌خوام بهت اعتماد کنم‏.‏‏.‏‏.‏
اما‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ می‌تونم؟ ‏-‏ بله‏.‏
و ازت خواهش می‌کنم هیچ‌وقت به استعدادت شک نکنی‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
آه‏!‏
ام‏.‏‏.‏‏.‏
[یکی بود‏،‏ یکی‏.‏‏.‏‏.‏]
‏"‏خب‏،‏ اصلاً راه نداره آقا‏.‏
نمی‌ذارم از این‌جا بری‏.‏
دیگه هیچ‌وقت‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ فوق‌العاده‌ست‏.‏ ‏-‏ این‌طور فکر می‌کنی؟
ها‏!‏ گوش کن‏،‏
یه چیزی هست که باید بهت بگم‏.‏
این عالم‏.‏‏.‏‏.‏
خیلی دلرباست‏!‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ فرانکلدا‏،‏ به حرفم گوش کن‏.‏ ‏-‏ این کلی ایده بهم می‌ده‏.‏
‏-‏ ازت می‌خوام ‌کمک کنی‏.‏ ‏-‏ من‏.‏‏.‏‏.‏
نمی‌دونم می‌تونم کمکی بکنم یا نه‏.‏
بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنی می‌تونی کمک کنی‏.‏
ام‏.‏‏.‏‏.‏
حتی نمی‌دونم چطور این رو بگم‏.‏
و شاید یه‌کم عجله‌ای باشه‏،‏ می‌دونم‏،‏ ولی.‏‏.‏‏.‏
وقت داره تموم می‌شه‏.‏
اگه کاری نکنیم‏،‏ همه‌مون به‌زودی نابود می‌شیم‏.‏
...منظورم واقعاً اینه که
...خب، من فقط
ام‏،‏ ام‏.‏‏.‏‏.‏
می‌خواستم بپرسم دوست داری‏.‏‏.‏‏.‏
کابوس‌ساز سلطنتی بشی؟
‏-‏ منظورت اینه که همین‌جا بمونم؟ ‏-‏ ام‏.‏‏.‏‏.‏
می‌دونم توقع زیادیه‏،‏ ولی‏.‏‏.‏‏.‏
فکر کنم ممکنه خوب باشه برای‏.‏‏.‏‏.‏
بدیهیه که برای همه‌مون‏،‏ ولی همین‌طور‏.‏‏.‏‏.‏
برای‏.‏‏.‏‏.‏ برای خودت هم خوب می‌شه‏.‏
فکر نمی‌کنم در اون حد باشم‏.‏
من می‌دونم که هستی‏.‏ بهت ثابتش می‌کنم‏.‏
کتابت رو بهم قرض بده تا پدر و مادرم بتونن کابوس‌های جدیدی بسازن‏.‏
ام‏.‏‏.‏‏.‏
مطمئنم داستان‌هات به توپوس ترنتوس جون دوباره‌ای می‌دن‏.‏
آه
یعنی پدر و مادرت قراره داستان‌های من رو بخونن؟
خواهش می‌کنم‏!‏ ما بهشون نیاز داریم‏!‏
بهم اعتماد کن‏.‏
بهت اعتماد دارم‏.‏
چه روز باشکوهی برای تغییر دادن مسیر تاریخ‏!‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏
امروز به عنوان روزی یاد می‌شه که نویسنده‌ها غرور خودشون رو کنار گذاشتن‏.‏‏.‏‏.‏
تا از‏.‏‏.‏‏.‏
توپوس ترنتوس محافظت کنن‏.‏
اینجا چه خبره؟
چی؟ ها‏!‏
والاحضرت بهت نگفته چه قولی داده؟
نه‏.‏‏.‏‏.‏
ما‏.‏‏.‏‏.‏ توافق کردیم که اون کتابت رو ازت بخواد تا به من فرصت بده‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ داستان‌هات رو بهتر کنم‏.‏ ‏-‏ ام‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ این اون چیزی نیست که‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ چه نقشه‌ای‏!‏ اون یه استراتژیست نابغه‌ست‏.‏
ام‏،‏ فرانکل‏.‏‏.‏‏.‏
حالا هم‌نوع‌های تو داستان‌های بزرگ ما رو می‌شناسن‏.‏
تو دستیار بزرگ‌ترین‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ نویسنده‌ای می‌شی که تا حالا زنده بوده‏!‏ ‏-‏ داری چی‏.‏‏.‏‏.‏
یعنی بنده‏!‏
چطور تونستی این کار رو بکنی؟
فرانکلدا‏،‏ این اون چیزی نیست که‏.‏‏.‏‏.‏
ولی والاحضرت‏،‏ ما دیروز درباره‌اش صحبت کردیم‏.‏
بعداً به حساب تو می‌رسم‏!‏
این یه سوءتفاهم خیلی بده‏،‏
‏-‏ سرورم‏!‏ آخ‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ ولم کن‏!‏
فرانکلدا‏!‏ اون‌طوری که فکر می‌کنی نیست‏!‏
پروکستس یه‏.‏‏.‏‏.‏
پروکستس تنها کسیه که این‌جا صادق بوده‏!‏
اون همیشه برام روشن کرده که چقدر معمولی هستم‏!‏
تنهام بذار‏!‏ همین الان برو‏!‏
فردا با هم حرف می‌زنیم‏.‏
نه‏!‏ نه‏!‏
فردا برای همیشه اینجا رو ترک می‌کنم‏.‏
دیگه نمی‌خوام چیزی درباره وحشت‌ها بشنوم‏.‏‏.‏‏.‏
یا درباره تو‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
والاحضرت‏.‏
چطور فهمیدی من اینجام؟
فقط برو‏!‏
با همکاری همه‏،‏
مطمئنم که با هم می‌تونیم راهی برای خروج از این مخمصه پیدا کنیم‏،‏
سرورم‏.‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
کاش فقط می‌تونست یه روز دیگه توی این عالم بمونه‏.‏
دیگه برای این کار خیلی دیره‏.‏
نه‏،‏ دیر نیست‏.‏
اگه امشب برای دوستت یه کابوس ناچیز‏،‏ پیش‌پاافتاده و بی‌اهمیت بفرستیم‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ شاید یادش بیاد چقدر زندگیش‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ چی؟
توی عالم وجود افتضاحه‏،‏
و شاید حتی به این فکر کنه که یه‌کم‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ بیشتر بمونه‏.‏ ‏-‏ ام‏.‏‏.‏‏.‏
این براش دردناکه.‏
نه‏،‏ نه‏!‏
نه‏!‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏.‏
هه‏.‏‏.‏‏.‏ خب‏،‏ نه اون‌قدر زیاد‏،‏
فقط‏.‏‏.‏‏.‏ در حدی که‏.‏‏.‏‏.‏ متقاعدش کنه بمونه‏،‏
و جلوی نابود شدن پدر و مادرت و عالم رو بگیره‏.‏
.باشه
ولی خودم روی کابوس نظارت می‌کنم‏.‏
اوه‏،‏ البته‏،‏ سرورم‏!‏
فقط باید درباره یه چیز خیلی خاص توی زندگیش بنویسم‏.‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏ ام‏.‏
‏-‏ پیشنهادی داری؟ ‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏
درباره مادربزرگش بنویس‏.‏
ها‏!‏
ام‏.‏‏.‏‏.‏
من رو ببخش‏،‏ فرانکلدا‏.‏
.هوم
حالا خوب گوش کن‏،‏ بچه‏!‏
تو از این خونه بیرون نمی‌ری‏.‏‏.‏‏.‏
تا وقتی که رفو کردن‏.‏‏.‏‏.‏
تک‌تک جوراب‌های توی اون تپه رو تموم کنی‏!‏
حتی یه کتاب هم حق نداری بخونی‏!‏
شاید اون‌وقت دیگه این‌ور اون‌ور نری و بهم نگی ‏"‏جادوگر‏"‏‏.‏
بیا ببینیم این نویسنده چطور افکارش رو سبک می‌کنه‏.‏
آخ‏!‏
فرانسیسکا همیشه درست قبل از طلوع آفتاب بیدار می‌شد‏.‏‏.‏‏.‏
تا بتونه برای ده تا برادر بزرگ‌ترش صبحانه درست کنه‏،‏
که همه‌شون مرد بودن‏،‏
اون‌ها توی معدن نقره کار می‌کردن‏.‏‏.‏‏.‏
به همراه پدرشون‏.‏‏.‏‏.‏
که صاحبش بود‏.‏
از اونجایی که شب‌ها براش کافی نبود‏،‏
از هر فرصتی که داشت استفاده می‌کرد تا‏.‏‏.‏‏.‏
همم‏.‏‏.‏‏.‏
چی؟ یه مرغ جادوگر؟
به اسم توتولینا؟ خب‏،‏ این‏.‏‏.‏‏.‏ اه‏.‏‏.‏‏.‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏
اوه‏!‏
خوبه‏!‏ اه‏.‏‏.‏‏.‏
این‏.‏‏.‏‏.‏ فوق‌العاده‌ست‏!‏
اوه‏!‏ اه‏.‏‏.‏‏.‏ این داستان می‌تونه یه نقطه عطف.‏‏.‏‏.‏
توی تاریخ توپوس ترنتوس‏ باشه!‏
اوه‏!‏ و این مال منه‏!‏
‏-‏ سلام عزیزم‏!‏ ‏-‏ اوه‏!‏
فرانکلدا‏،‏ لطفا به ما ملحق شو‏!‏
صبح بخیر‏،‏ سروران گرامی‏.‏
می‌دونید چطور می‌تونم برگردم به عالم خودم؟
نمی‌تونی بری بدون اینکه اول داستان‌های جدید پروکستس رو بخونی‏.‏
شخصیت‌هایی با آرزوها‏،‏
ترس‌ها و ناامنی‌ها‏.‏
طعنه‏.‏‏.‏‏.‏ رنج‏.‏‏.‏‏.‏
یادگیری و رشد شخصی‏.‏
اون‌قدر خوبه‏.‏‏.‏‏.‏
که برام سخته باور کنم مال پروکستس باشن‏.‏
اه‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏.‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
چی؟ این‌ها خواب‌هایی هستن که دیشب دیدم‏.‏
می‌خواستم امروز بنویسمشون‏،‏
تو اون کابوس‌ها رو برام فرستادی درباره‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏،‏ فرانکلدا‏،‏
ما نمی‌دونیم داری درباره چی حرف می‌زنی‏.‏
تو‏!‏
تو‏.‏ تو‏!‏
ای خائن‏!‏
حق با تو بود پسرم‏،‏ تمام چیزی که نیاز داشتیم داستان‌های جدید بود‏.‏
اما شک دارم‏.‏‏.‏‏.‏
این‌ها رو کسی که ادعا می‌کنه نوشته‏،‏ ننوشته‏.‏
درست می‌گم؟
نمی‌فهمم‏.‏
صبر کن‏.‏‏.‏‏.‏ چی؟ نه‏،‏ نه‏!‏ نه‏،‏ نه‏،‏ نه‏!‏
اون موقعی که فرانکلدا داشت خواب می‌دید‏،‏ دزدیدشون‏!‏
‏-‏ برو پیشش‏.‏ ‏-‏ باید همین الان این رو درستش کنیم‏!‏
فرانکلدا‏!‏
پروکستس رو دست‌کم گرفتم‏.‏
من رو ببخش‏،‏ درستش می‌کنم‏.‏
من چقدر احمقم‏.‏
این‏.‏‏.‏‏.‏ جاییه که تسلیم می‌شیم‏،‏ مگه نه؟
نه‏!‏
تو همه‌چیز رو دزدیدی‏!‏
تو حتی...‏ تو حتی خواب‌های من رو هم دزدیدی‏!‏
مگه شاهزاده هرنوال همونی نیست که به هر قیمتی شده‏،‏ بدجور دنبال داستان‌هاته‏،‏
با هر روشی که شده؟
آره!‏ جفتتون چیزی جز دزد نیستید‏!‏
می‌فهمم چه حسی داری‏.‏
اوه‏،‏ چه داستان عاشقانه و غم‌انگیزی‏،‏
عشقت بهت خیانت کرد‏،‏
چون اصلاً براش مهم نبودی‏،‏
اون فقط‏.‏‏.‏‏.‏ ازت سوءاستفاده کرد‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
...هوم
آه‏.‏‏.‏‏.‏
آه‏!‏
زندانیش کنید‏.‏
آه‏!‏
‏-‏ اوهوم‏.‏ امر‏،‏ امر شماست سرورم‏.‏ ‏-‏ آه‏!‏
آه‏!‏ آه‏!‏ آه‏!‏
‏-‏ و تو هم به نوشتن داستان برای من ادامه می‌دی‏.‏ ‏-‏ آه‏!‏
آه‏!‏
نه‏!‏
‏-‏ آه‏!‏ ‏-‏ یه راهی پیدا می‌کنم که این کار رو بکنی‏.‏
شما سه نفر‏.‏‏.‏‏.‏
دادگاه وحشت رو احضار کنید‏.‏
البته‏،‏ سرورم‏.‏
هر چی شما بخواید‏.‏
همین الان‏.‏
یه توپوس ترنتوس کاملاً جدید داره متولد می‌شه‏!‏
وقتشه‏.‏‏.‏‏.‏
که از تاریکی بیایم بیرون‏!‏
اون رفته‏.‏
‏-‏ نه‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ نمی‌خوام چیزی درباره وحشت‌ها بشنوم‏.‏‏.‏‏.‏
یا تو‏.‏
‏-‏ فردا برای همیشه اینجا رو ترک می‌کنم‏.‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
امیدوارم که داری از خونه جدیدت لذت می‌بری‏.‏
آه‏!‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
خیلی راحت‌تر می‌شه اگه سعی نکنی فرار کنی‏،‏ بچه‏.‏
این غیرممکنه‏!‏
فقط خودت رو خسته می‌کنی‏.‏
بذار برم‏!‏
چرا داری شکایت می‌کنی‏،‏
فرانسیسکا؟ یعنی‏،‏ نه‏!‏
فرانکلدا‏.‏
مگه این دقیقاً همون چیزی نبود که می‌خواستی؟
اگه نه‏،‏
پس چرا ما رو نوشتی‏،‏
عزیزم؟
آه‏!‏
و این‌طوری بود که پروکستس خیانتی رو که شاهزاده هرنوال داشت‏.‏‏.‏‏.‏
برنامه‌ریزی می‌کرد‏،‏ فاش کرد‏.‏
اون می‌خواست انسانش اعتبار تمام آثار هنری کابوس‌ساز سلطنتی‏.‏‏.‏‏.‏
برجسته ما رو به نام خودش بزنه‏.‏
‏-‏ خیانت‏!‏ ‏-‏ خیانت‏!‏
و هرنوال‏.‏‏.‏‏.‏
به عالم وجود فرار کرده‏،‏
اون قصد داره انسان‌ها رو‏.‏‏.‏‏.‏
با جذابیتش تسخیر کنه‏.‏‏.‏‏.‏
و از اون‌ها برای از بین بردن هفت خاندان استفاده کنه‏.‏
فقط اون موقع‌ست که می‌تونه بر هر دو عالم حکومت کنه‏!‏
‏-‏ خیانت‏!‏ ‏-‏ خیانت‏!‏
خیانت‏!‏ توپوس ترنتوس‏.‏‏.‏‏.‏
ممکنه به پایان خودش برسه‏.‏‏.‏‏.‏
به‌خاطر حسادتی که شاهزاده وحشت‌ها به کابوس‌ساز سلطنتی داره‏.‏
‏-‏ خیانت‏!‏ ‏-‏ خیانت‏!‏
نه‏!‏ اه‏!‏ از این نسل‌های جدید متنفرم‏.‏
‏-‏ خیانت‏!‏ ‏-‏ کسایی که احمقانه راه می‌افتن و‏.‏‏.‏‏.‏
تظاهر می‌کنن که انسانن‏!‏
باید جلوی این دیوونگی رو بگیریم‏!‏
بیاید چیزی رو که حق قانونی‌مونه پس بگیریم‏!‏
مرگ بر زوج سلطنتی‏!‏
اون شاهزاده رقت‌انگیز‏.‏
و تمام بشریت‏!‏
‏-‏ بله‏!‏ ‏-‏ بله‏!‏
اوه‏!‏ فکر کنم این یه بحرانه؟
متأسفانه الان دیگه خیلی دیر شده‏.‏
‏-‏ توپوس ترنتوس ناپدید خواهد شد‏.‏ ‏-‏ حالا چه بلایی سر ما میاد؟ دلم می‌خواد‏.‏‏.‏‏.‏
همین الان بدونم‏.‏
زمانی رسیده که باید موضع بگیریم و سرنوشتمون رو با هم انتخاب کنیم‏،‏ بدون‏.‏‏.‏‏.‏
هیچ راهنمایی از طرف خانواده سلطنتی‏.‏
باید توطئه کنیم چون عالم الان توی خطره‏.‏ هر چیزی که‏.‏‏.‏‏.‏
می‌شناسیم به تراژدی ختم می‌شه‏.‏
بیاید توپوس ترنتوس رو نجات بدیم‏.‏ برای گونه‌ای که آسیب دیده‏.‏
اون به همه ما خیانت کرده‏،‏ اون می‌خواد نسل ما رو نابود کنه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏.‏
اون داره از گونه انسان‌ها دفاع می‌کنه‏.‏ می‌خواد همه ما رو یک‌جا جایگزین کنه‏.‏
هر چیزی که ساختیم‏،‏ به دست آوردیم و براش جنگیدیم‏،‏ به‌زودی‏.‏‏.‏‏.‏
توی دست‌های اون نابود می‌شه‏.‏ اون به همه ما خیانت کرده و پادشاهی ما از هم می‌پاشه‏.‏
اون به همه ما خیانت کرده‏،‏ اون می‌خواد نسل ما رو نابود کنه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏.‏
زن‌ها‏،‏ مردها و بچه‌های عالم وجود‏،‏
از جایگاه خودشون باخبر نیستن‏،‏
اون‌ها فکر می‌کنن توی عالم معمولی خودشون خیلی خاصن‏.‏
اون به همه ما خیانت کرده‏،‏ ما رو توی خواب‌هاش زندانی می‌کنه‏.‏
اون به همه ما خیانت کرده‏،‏ اون می‌خواد ما رو زندانی کنه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏!‏
ما توسط پادشاه سلطنتی تبعید شدیم‏.‏ خاندان‌ها حالا متحد شدن‏،‏ بدون تخت‏.‏‏.‏‏.‏
و بدون پادشاه‏.‏ اون از قبل به همه ما خیانت کرده‏،‏ سنت‌های ما رو‏.‏‏.‏‏.‏
نابود خواهد کرد‏.‏
اون از قبل به همه ما خیانت کرده و سعی می‌کنه ما رو ساکت کنه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏.‏
زمان اقدام ما فرا رسیده‏،‏ بیاید زوج سلطنتی رو سرنگون کنیم‏.‏
خواننده حالا باید فرمان بده و بر همه ما حکومت کنه‏.‏
شما چی می‌گید؟
با من هستید؟
‏-‏ بله‏!‏ ‏-‏ بله‏!‏
این شورش باید متوقف بشه‏.‏ احتیاط باید حاکم بشه‏.‏
چیزی که ازش دم می‌زنید خیانته‏.‏ شرف باید یک بار دیگه پیروز بشه‏.‏
اون می‌خواد همه ما رو نجات بده‏،‏ راهی برای نجات عالممون پیدا کرده‏.‏
اون می‌خواد همه ما رو نجات بده تا پادشاهی بتونه رشد کنه و شکوفا بشه‏.‏
‏-‏ کی؟ کی؟ ‏-‏ کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‏!‏
آه‏!‏
اوه‏!‏
خائن‌های پست‏!‏
اون به همه ما خیانت کرده‏،‏ اون می‌خواد نسل ما رو نابود کنه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏!‏
‏-‏ زوج سلطنتی رو دستگیر کنید‏.‏ ‏-‏ بله‏!‏
‏-‏ بله‏!‏
من قبلاً توی این مکان بودم‏.‏
آره!‏
توی زندانی که نمی‌تونم ازش فرار کنم‏.‏
من قبلاً توی این مکان بودم‏.‏
فاضلابی که خواب‌هام می‌تونستن توی اون بدرخشن‏.‏
اون به من هم خیانت کرده‏.‏ اون یه دروغگوئه‏،‏ چطور ممکنه؟
اون به من هم خیانت کرده‏!‏ ‏به من اعتماد کن‏"‏‏،‏ این چیزی بود که گفت‏!‏"
‏-‏ کی؟ کی؟ ‏-‏ کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏!‏
آروم باشید‏،‏ پادشاهی ما دوباره ساخته خواهد شد‏.‏
تمام چیزی که نیاز داریم اینه که مسیر رو تغییر بدیم‏.‏
داستان‌هایی که زندگی رو فرا می‌خونن‏.‏
‏-‏ ما نیاز داریم اون بنویسدشون‏.‏ اون می‌خواد‏.‏ ‏-‏ اون می‌خواد همه ما رو نجات بده‏،‏ راهی پیدا کرده‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ تا همه ما رو نجات بده‏،‏ راهی پیدا کرده تا‏.‏ ‏-‏ راهی برای نجات عالم‏.‏
عالم رو نجات بده‏.‏
‏-‏ اون می‌خواد همه ما رو نجات بده تا‏...‏ ‏-‏ اون می‌خواد همه ما رو نجات بده تا‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ پادشاهی بتونه رشد کنه و شکوفا بشه‏.‏ ‏-‏ پادشاهی بتونه رشد کنه و شکوفا بشه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏!‏
پادشاهیم توی بحرانه‏،‏ پدر و مادرم دارن می‌میرن‏،‏
و فرانکلدا ازم متنفره‏.‏
الان خودم مقصر این قضیه‌ام‏.‏
من به همه‌شون خیانت کردم‏.‏ از چشم همه می‌افتم‏.‏
من به همه‌شون خیانت کردم‏.‏ می‌دونم که خودم مقصرم‏.‏
خب تو کی هستی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏!‏
بیا توپوس ترنتوس رو نجات بدیم‏،‏ تا گونه‌هامون با هم پیمان ببندن‏.‏
اون به همه‌مون خیانت کرده و حالا پادشاهیمون از هم می‌پاشه‏.‏
اون به همه‌مون خیانت کرده‏،‏ اون می‌خواد نسل ما رو نابود کنه‏.‏
کی؟ کی؟
شاهزاده عالم وحشت‌ها‏!‏
برای حقیقت‏.‏‏.‏‏.‏
و برای داستان‏!‏
راتا اوان میتیستاریا‏!‏
زنده باد پادشاه و ملکه‏!‏
آه‏!‏ آه‏!‏ آآآه‏!‏
امم‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏!‏ یالابوس‏!‏
نه‏!‏ توی چشم پری دریایی نگاه نکن‏!‏
بیاریدش پیش من‏.‏
تکوتی‌ها‏!‏
شما قسم خوردید که از پادشاه محافظت کنید‏!‏
شما حالا باید از پروکستس اطاعت کنید‏.‏
همین کار رو می‌کنم‏،‏
بانوی من‏،‏ پری دریایی‏.‏
هان؟
‏-‏ اوه‏!‏ ‏-‏ پیروزی‏!‏
اوووه‏.‏‏.‏‏.‏
دنبال من بیاید‏،‏ رهبران وحشتناک من‏،‏
زمان اون رسیده که همه‌چیز برای همیشه تغییر کنه‏.‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏ اوه‏!‏
آه‏!‏
میتلیتاز‏،‏ خواهش می‌کنم‏،‏ التماست می‌کنم‏!‏
‏-‏ سکوت‏.‏ ‏-‏ نه‏!‏
تمومش کن‏!‏ ازت خواهش می‌کنم تمومش کنی‏!‏
به‌جاش من رو ببر و اون رو راحت بذار‏!‏
‏-‏ نه‏!‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ نه‏!‏ ‏-‏ خودت مجبورم کردی این کار رو بکنم‏.‏
حالا این داستان رو بازی کن‏.‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ شاهکار من‏!‏ ‏-‏ هان؟
داستانی درباره توتولینای فوق‌العاده بااستعداد ما‏،‏
همم؟
که بهش یه اصالت بی‌نظیر توی عالم انسان‌ها میده‏.‏
حس می‌کنم خیلی زنده‌ام‏!‏
ووهو‏!‏
ادامه بده‏.‏‏.‏‏.‏
نمی‌فهمم چطوری داره انتخاب می‌کنه‏.‏
آخی‏.‏‏.‏‏.‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏ وای!‏
معجزه متبرک‏!‏
خیلی وقت بود که منتظر این بودیم‏!‏
اما نباید بذاریم اون جادوگر‏.‏‏.‏‏.‏
قبل از همه ما رد بشه‏!‏
موجود ناپاکی مثل تو لیاقت این رو نداره که قبل از من رد بشه‏!‏
آه‏!‏ الهی نفرین بشی‏،‏
آلوشاستلی‏!‏
‏-‏ اوه‏،‏ نه‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ آی‏!‏
برای یک بار هم که شده‏،‏ یه کار درست انجام دادی‏.‏ حالا‏،‏ درباره من بنویس‏!‏
درباره تو؟
من خیلی ترسناک‌تر از توام‏!‏ درباره من بنویس‏،‏ سرورم پروکستس‏!‏
باید توی یه لیست ثبت‌نام می‌کردیم؟
نمی‌دونم‏،‏
ولی ما‏.‏‏.‏‏.‏ می‌تونیم تک‌تک‌شون رو تا نفر آخر ببلعیم‏.‏
‏-‏ اولین داستان باید درباره من باشه‏،‏ ‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏
پروکستس‏.‏
‏-‏ آخ‏!‏ ‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏
هروقت آماده‌ای بگو‏،‏ فیکتورو‏.‏
الان‏!‏
دارن فرار می‌کنن‏!‏
‏-‏ برگردید اینجا‏!‏ ‏-‏ نه‏.‏‏.‏‏.‏
نه‏!‏
‏-‏ نه‏.‏ ‏-‏ آه‏!‏
‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ خیلی‌خب‏،‏ همگی آروم باشید‏!‏ می‌نویسم‏.‏
‏-‏ آه‏!‏ ‏-‏ برای تک‌تکتون کابوس می‌نویسم‏،‏
و با هم در هماهنگی کامل رد می‌شیم‏.‏ اون انسان‌ها بالاخره به چیزی که‏.‏‏.‏‏.‏
لیاقتش رو دارن می‌رسن‏!‏
فکر کنم‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ هیجان‌زده‌ایم؟ ‏-‏ خب‏،‏ خب شنیدی چی گفت؟
شاید‏.‏‏.‏‏.‏
فقط‏.‏‏.‏‏.‏ مسئله اینه که باید یه‌کم بیشتر بهم وقت بدی‏.‏
همیشه همینه‏.‏
بعد از سال‌ها قول دادن برای یه شاهکار‏،‏ هنوزم روت می‌شه که وقت..‏‏.‏
‏-‏ بیشتری بخوای‏.‏ ‏-‏ چرا همیشه این اتفاق برای ما می‌افته؟
بهت گفتم این احمق کار رو تموم نمی‌کنه‏.‏
آخه چطور ممکنه؟
فرانسیسکا‏!‏
اینجایی؟
فرانسیسکا‏!‏
فرانسیسکا‏!‏ برگرد‏!‏
‏-‏ تو زنده‌ای‏!‏ ‏-‏ اون برنگشت‏.‏
حالت خوب می‌شه‏،‏ تا برت‌نگردونم آروم نمی‌گیرم‏.‏
فرانکلدا‏!‏
من رو از اینجا بیار بیرون‏!‏
هرنوال؟
آآه‏!‏
فکر می‌کردم بهترین چیز رو برای تو می‌خوام‏،‏
ولی فقط داشتم به خودم فکر می‌کردم‏.‏
اشتباه کردم‏.‏ می‌دونم کافی نیست‏،‏ ولی‏.‏‏.‏‏.‏
متأسفم‏.‏
الان دیگه مهم نیست‏،‏ می‌خوام جات امن باشه‏.‏
بیا فرانکلدا‏،‏ بیا برگردیم به عالم خودت‏.‏
پس پادشاهیت چی؟ پدر و مادرت؟
تو نباید به خاطر این عذاب بکشی‏،‏
باید اشتباهاتم رو یکی‌یکی درست کنم‏.‏
نه‏.‏ ما باید پدر و مادرت رو نجات بدیم‏.‏
اما‏،‏ فرانکلدا‏.‏‏.‏‏.‏
نه هرنوال‏،‏ من می‌خوام بهشون کمک کنم‏.‏
می‌خوام به تو کمک کنم‏.‏
و می‌دونم که می‌تونم این کار رو بکنم‏،‏
یه ایده دارم که دقیقاً کارساز می شه.‏
ممنونم فرانکلدا‏،‏ ولی‏.‏‏.‏‏.‏
واقعاً مطمئن نیستم‏.‏‏.‏‏.‏
همه نقشه‌هام خراب شدن‏،‏
می‌ترسم‏.‏
اه‏.‏‏.‏‏.‏
خب‏،‏ من نمی‌ترسم‏!‏
و باید پروکستس رو دستگیر کنم‏.‏
بعضی‌وقت‌ها از واقعیت خودم متنفرم‏،‏
ولی می‌دونم که داستان بدون اون وجود نداشت‏!‏
اگه مرز بین عالمها از بین بره‏،‏ همه‌چیز عینی می‌شه‏.‏
معمولی‏.‏
دیگه خبری از تخیل‏،‏
جذابیت یا شگفتی نیست‏.‏
برنامه‌ات چیه‏،‏ کجا می‌خوای زندانیش کنی؟
هیچ‌جایی قوی‌تر از تخیل من وجود نداره‏.‏
چی؟ مراقب باش‏،‏ فرانکلدا‏!‏
من قبلاً اشتباه دست‌کم گرفتن پروکستس رو مرتکب شدم‏.‏
همه ترس‌های من توی اونجا زندگی می‌کنن‏،‏
برای یکی دیگه هم جا هست‏.‏
نه‏!‏ داری خیلی ریسک می‌کنی‏.‏
این کار جواب نمیده‏!‏
مطمئنم پروکستس مجبورت می‌کنه یکی از کابوس‌هاش رو برام بفرستی تا‏.‏‏.‏‏.‏
بتونه به دزدیدن داستان‌هام ادامه بده‏.‏
و وقتی این اتفاق افتاد‏،‏
تنها کاری که باید بکنی‏.‏‏.‏‏.‏
اینه که یکی از اون‌هایی که خودم نوشتم رو برام بفرستی‏،‏ باشه؟
بهم اعتماد کن‏.‏
معلومه که بهت اعتماد دارم‏.‏
یکی بود یکی نبود‏،‏ ...یه بچه‌ای بود به اسم
باب‏!‏ آره، آره.‏
که‏.‏‏.‏‏.‏ هیپنوتیزم شده بود توسط.‏‏.‏‏.‏
پری‏.‏‏.‏‏.‏ پری دریایی‏.‏‏.‏‏.‏
و وقتی رسید به مدرسه‏.‏‏.‏‏.‏
...شلوار
پاش نبود.‏
معلومه که این یه شاهکار واقعیه‏.‏
فکر کنم ترجیح میدم اصلاً چیزی درباره من ننویسی‏.‏
قبلاً بهت گفتم نویسندگی این‌طوری نیست‏،‏ من باید یه‏.‏‏.‏‏.‏
حتی یه انسان هم بهتر از تو می‌نویسه‏.‏ تو مایه ننگی‏.‏
هیچ‌کدوم از شما جایی اینجا توی توپوس ترنتوس ندارید‏!‏
اوه‏.‏‏.‏‏.‏
پادشاه و ملکه صدمه دیدن‏،‏
من باید‏.‏‏.‏‏.‏
سیموث‏!‏
‏-‏ والاحضرت‏.‏ ‏-‏ نه‏!‏
پدر و مادرت رو نجات بده‏.‏
توپوس ترنتوس رو نجات بده‏.‏
متأسفم‏.‏
میتلیتاز‏!‏
میتلیتاز‏،‏ داری چی‌کار می‌کنی؟
آه‏.‏‏.‏‏.‏
آی‏!‏
‏-‏ اگه یکی‌تون جرئت کنه دوباره تکون بخوره‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
کار پادشاه و ملکه تمومه‏.‏
شوخی ندارم‏!‏
بس کن‏،‏ پروکستس‏!‏
هر کاری بخوای انجام میدم‏.‏
اون.‏‏.‏‏.‏ نامزدت قراره همکاری کنه؟
چه حسی داره که مجبوری داستان‌ها رو‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ از یه انسان بدزدی؟ ‏-‏ اه‏.‏‏.‏‏.‏
هان؟
تو یه شوخی ترحم‌برانگیزی‏.‏
‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ ببخشید‏.‏‏.‏‏.‏
هه‏.‏‏.‏‏.‏
بفرستش توی این کابوس تا اونجا زندگی کنه تا وقتی که بنویسه‏.‏‏.‏‏.‏
تک‌تک داستان‌هایی رو که ممکنه نیاز داشته باشم‏.‏
مطمئنم با توجه به اتفاقات اخیر‏،‏ قوه تخیلش تحریک می‌شه‏.‏
اون‌وقت به آزاد کردنت فکر می‌کنم‏،‏ البته بستگی به رفتار خوبت داره‏،‏
معلومه‏.‏
آی‏.‏‏.‏‏.‏
آه‏!‏
این‏.‏‏.‏‏.‏ ممکنه شبیه داستان یه دختر ساده‌لوح به نظر برسه که هر کاری می‌کنه تا تلاش کنه‏.‏‏.‏‏.‏
از واقعیتش فرار کنه‏،‏
ولی این‌طور نیست‏.‏‏.‏‏.‏
این چیه؟
این‏.‏‏.‏‏.‏
داستان.‏‏.‏‏.‏
یه نویسنده انسانه که با ترس‌هاش روبه‌رو شد‏.‏‏.‏‏.‏
و تصمیم گرفت داستان خودش رو بنویسه‏!‏
آخ‏!‏
کابوس‌ساز فکر می‌کرد که اون‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ دختر بیچاره رو توی بدترین کابوسش گیر انداخته‏،‏ ‏-‏ آآه‏!‏
‏-‏ آی‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ ولی این دختر بود که اون رو به دام انداخته بود‏.‏
این اون داستانی نیست که من نوشتم‏!‏
اون‌قدر قدیمی و بی‌مصرف شده بود که آخرش تبدیل شد به همون‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ خونه مخروبه خودش‏.‏ ‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏
و درست قبل از این‌که وارد آرامش ابدی بشه‏،‏
فهمید که بدترین کابوسش‏.‏‏.‏‏.‏
تازه حقیقت پیدا کرده‏.‏
یکی دیگه جاش رو گرفته بود‏.‏
وجودش دیگه هیچ معنایی نداشت‏.‏
اون توی تاریخ به عنوان معمولی‌ترین وحشت کل دوران ثبت شده بود‏.‏
اون‏.‏‏.‏‏.‏ فقط یه خاطره غم‌انگیز بود‏.‏‏.‏‏.‏
از یه دوران باشکوه دیگه‏.‏
آره‏!‏ می‌دونستم جواب میده‏!‏
این قطعاً اون داستانی نیست که من نوشتم‏!‏
آه‏!‏ کمکم کنید‏!‏
آه‏!‏
پروکستس داره رویا رو تغییر میده‏.‏
نه‏!‏
فرانکلدا‏!‏
ازش دور بمون‏.‏‏.‏‏.‏
این‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
دستورات پروکستس هستن‏.‏
خواهش می‌کنم بس کن‏!‏ نمی‌بینی اون نیاز به کمک داره؟
فرانکلدا‏،‏ برگرد‏.‏
گفتم‏.‏‏.‏‏.‏
دور شو‏!‏
اوه‏!‏
چه اتفاقی برام افتاد؟
هان؟
فرانکلدا‏.‏
آه‏!‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
فرانکلدا‏،‏
این داستان توئه‏،‏
نه مال اون‏.‏
امم‏.‏‏.‏‏.‏
هوم.‏‏.‏‏.‏
فکر می‌کنی این‌جا تنهایی‏.‏
که شب‌ها متعلق به توئه‏،‏
اما توی دل کابوس‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
به چیزی که نمی‌تونی ثابتش کنی اعتماد نکن‏.‏
این جوهر منه که داره به ما زل می‌زنه‏.‏
‏-‏ و چشم‌های من تو رو بازنویسی می‌کنن‏.‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
تو توی سایه‌ها زندگی می‌کنی‏.‏
توی اون صفحه‌ها قایم شدی‏.‏ و این‏.‏‏.‏‏.‏
اون‌قدرها هم وحشتناک نیست‏،‏ می‌تونی ناشناخته‌ها رو‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ وقتی کامل می‌خونی‏،‏ ببینی‏.‏ ‏-‏ وقتی کامل می‌خونی‏،‏ ببینی‏.‏
‏-‏ این جوهر نامرئی که حالا زنده‌ست.‏ ‏-‏ این جوهر نامرئی که حالا زنده‌ست.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ بدون هیچ نفسی‏،‏ ‏-‏ بدون هیچ نفسی‏،‏
‏-‏ نویسنده‌ای که‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ نویسنده‌ای که‏.‏‏.‏‏.‏
یه وحشته‏!‏
هوم‏!‏ زبونت‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ دیگه نمی‌تونه به من صدمه بزنه‏!‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
اما چقدر‏.‏‏.‏‏.‏
سوزاننده و بی‌رحم‏.‏‏.‏‏.‏
می‌تونن کلماتش باشن‏.‏
هان؟
‏-‏ فرانکلدا‏!‏ ‏-‏ اوه‏.‏‏.‏‏.‏
آه‏!‏
‏-‏ حالا بخواب‏!‏ ‏-‏ آی‏.‏‏.‏‏.‏
شاید این راند رو برنده شده باشی‏.‏‏.‏‏.‏
اما من این‌جا تنهایی به دام نمی‌افتم‏.‏‏.‏‏.‏
باید یه راهی برای فرار پیدا کنیم‏!‏
متأسفم فرانکلدا‏،‏
دوباره شکست خوردم‏.‏
هرنوال؟
هرنوال‏،‏ چی شده؟
این فقط یه رویاست‏،‏ این‌جا هیچ‌کس نمی‌تونه بهت صدمه بزنه‏.‏
این‌جا نه‏،‏ نه‏.‏‏.‏‏.‏
اما من توی قصر زخمی شدم‏،‏
قبل از این‌که بیام دنبالت‏.‏
چی؟ نه‏!‏
نه‏!‏ نه‏!‏
‏-‏ اوم‏.‏ ‏-‏ همه‌اش تقصیر منه‏.‏
تقصیر تو نیست‏،‏
تو پدر و مادرم رو نجات دادی‏.‏
هرنوال‏،‏ تو تنها کسی هستی که برام مهمه‏.‏
تو باید یه راهی برای بیرون رفتن از این‌جا پیدا کنی‏.‏
.از پسش برمیای
داستان ما اولین داستانی بود که شروع کردم به نوشتنش‏.‏
به لطف تو با اینجا آشنا شدم‏،‏ جایی که همیشه آرزوی دیدنش رو داشتم‏.‏
به لطف تو خودم رو شناختم‏.‏
داستان ما نمی‌تونه بمیره چون داستان‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
جاودانه‌ان‏.‏
تو درست همین‌جا زندگی می‌کنی‏.‏
هان؟
اوم‏.‏‏.‏‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
آه‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
من چی‌کار کردم؟
نه‏!‏
فکر کردم یه کابوسه‏،‏
خواهش می‌کنم‏.‏
بیدار شو‏،‏ خواهش می‌کنم بیدار شو‏،‏ هرنوال‏.‏
خواهش می‌کنم ما رو تنها نذار‏.‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ لیدی کویوت‏!‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
هوم‏.‏
می‌دونستم تو هیچ‌وقت علیه ما توطئه نمی‌کنی‏.‏
نه‏!‏
پسرم‏!‏
خواهش می‌کنم‏،‏ بانو کویوت‏،‏
کاری هست که بتونی براشون بکنی؟
هیچ کاری نمیشه کرد‏.‏
سرورانم‏،‏
من نمی‌تونم با این ننگ زندگی کنم‏.‏
درخواست می‌کنم که مجازاتم‏.‏‏.‏‏.‏
این باشه که با جون خودم تاوان بدم‏.‏
نه‏،‏ میتلیتاز‏.‏
تو بار سنگینی رو به دوش می‌کشی‏،‏
اما تو مقصر نیستی‏.‏
تو مثل پسر خودمون می‌مونی‏.‏
ما نمی‌دونیم سیموث خائن‌ها رو کجا فرستاده‏،‏
اما باید مطمئن بشیم که دیگه نمی‌تونن آسیب بیشتری بزنن‏.‏
همه‌شون رو پیدا کن و بیار پیش ما‏.‏
مراقب باش‏،‏ میتلیتاز‏،‏
یه جنگ بزرگ بین هفت خاندان‏.‏‏.‏‏.‏
در حال شروع شدنه‏.‏
قسم می‌خورم‏،‏
به شاهزاده هرنوال‏،‏
که آروم نگیرم‏.‏‏.‏‏.‏
تا زمانی که آخرین خائن‏.‏‏.‏‏.‏
سقوط کنه‏!‏
تکوتیان‌ها‏!‏
برای شاهزاده وحشت‌ها‏!‏
ممنون‏،‏ فرانکلدا‏،‏
می‌دونم این دقیقاً همون چیزی نیست‏.‏‏.‏‏.‏
که می‌خواستی‏.‏
اما همه انسان‌ها‏.‏‏.‏‏.‏
داستان‌هات رو می‌شناسن.‏
خواهش می‌کنم‏.‏‏.‏‏.‏ برگرد‏.‏
من‏.‏‏.‏‏.‏
زنده‌ام‏!‏
کجایی؟
فرانکلدا‏،‏ کجایی؟
‏-‏ آه‏!‏ ‏-‏ آه‏!‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏
سلام‏.‏
هان؟ تو دقیقاً‏.‏‏.‏‏.‏
کی هستی؟
خودت چی فکر می‌کنی؟
شگفت‌انگیزه‏!‏
‏-‏ تو‏.‏‏.‏‏.‏؟ ‏-‏ من‏.‏‏.‏‏.‏
تو‏.‏‏.‏‏.‏ حقیقتی‏!‏
‏-‏ و افسانه‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ ما هنوز وجود داریم‏!‏
آه‏.‏‏.‏‏.‏ تا وقتی که داستان ما رو تعریف کنی‏،‏
‏-‏ ما به وجود داشتن ادامه میدیم‏.‏ ‏-‏ آه‏.‏‏.‏‏.‏
هرنوال‏،‏ دوستت دارم‏!‏
دوستت دارم‏!‏
منم دوستت دارم‏،‏ فرانکلدا‏.‏
و واقعاً برام مهم نیست چه شکلی به خودم بگیرم‏.‏‏.‏‏.‏
تا وقتی که بتونم ابدیت رو با تو بگذرونم‏.‏
صبر کن‏،‏ چی؟
یه‏.‏‏.‏‏.‏ ابدیت این شکلی؟
این دیگه کاملاً به خودت بستگی داره‏.‏‏.‏‏.‏
به من؟ بعد از این همه سختی که کشیدیم‏.‏‏.‏‏.‏
به من بستگی داره؟
البته‏،‏ تو نویسنده‌ای‏.‏
خب‏.‏‏.‏‏.‏ من نویسنده یه‏.‏‏.‏‏.‏
داستان غم‌انگیزم‏.‏
واقعاً چنین احساسی داری؟
خب‏،‏ آره‏!‏
اما‏.‏‏.‏‏.‏ غم می‌تونه‏.‏‏.‏‏.‏
شکل‌ها و رنگ‌های مختلفی داشته باشه‏.‏
صدتا نویسنده می‌تونن درباره یه اتفاق واحد بنویسن‏.‏‏.‏‏.‏
و صدتا داستان متفاوت خلق کنن‏.‏
داستان تو این‌طوری تموم می‌شه‏،‏ فرانکلدا؟
من اجازه نمیدم داستان ما این‌طوری تموم بشه‏.‏
برام مهم نیست شرایطم چقدر تلخه‏،‏
یا روحم چقدر حبس رو تحمل کرده‏،‏
چون من ارباب سرنوشت خودمم‏!‏
من نویسنده زندگی خودمم‏!‏
پس من رو بنویس‏!‏
بیا یه بار دیگه زندگی کنیم‏!‏
آره‏!‏
این‏.‏‏.‏‏.‏
داستان دو تا عالمه که اون‌قدر با هم متفاوتن که می‌تونن شبیه هم باشن‏.‏
دو تا عالم که حتی برای ذهن‌های بی‌حس وجود خارجی ندارن‏.‏
دو تا عالم که اون‌قدر با هم متفاوتن که می‌تونن شبیه هم باشن‏.‏
دو تا عالم که حتی برای ذهن‌های بی‌حس وجود خارجی ندارن‏.‏
‏-‏ دو تا عالم که فقط برای کسانی مرئی هستن که‏.‏‏.‏‏.‏ ‏-‏ دو تا عالم که فقط برای کسانی مرئی هستن که‏.‏‏.‏‏.‏
‏-‏ توی خلاقیت خودشون غرق می‌شن ‏-‏ توی خلاقیت خودشون غرق می‌شن
و با شهود هدایت میشن‏.‏
[من فرانکلدا هستم]
هر دو عالم واقعی هستن‏.‏‏.‏‏.‏
و با قلم پر من به هم وصل شدن‏.‏
روح من از جوهره‏،‏
و تا زمانی که می‌نویسم‏،‏
هیچ‌وقت از زندگی کردن دست نمی‌کشم‏.‏
www.Doostihaa.com