‫[قسمت اول: اون‌سو]
‫شما از مسیر خارج شدید.
‫- اینو برمی‌دارم. لطفا کادوش کنید. ‫- حتما.
‫سلام، هی‌سو. ‫تا چند دقیقه دیگه میام رستوران.
‫اون‌سو، ببخشید. من هنوز خونه‌ام.
‫واسه چی؟ چیزی شده؟
‫مجبور شدم یه دفعه با ناشرم جلسه بذارم.
‫از شما مشتریان عزیز ‫مرکز خرید لاوی سپاسگزاری می‌کنم...
‫- هی‌سو، گفتی خونه‌ای آره؟ ‫- آره، بعد از تاریخ تحویل کتابم بهت زنگ میزنم.
‫یه پیشنهاد ویژه برای تازه عروس و دامادها ‫روی برندهای پرطرفدار داریم...
‫خوبه.
‫خیلی‌خب. امید زیادی به شما داریم ‫چون شما بهترین نیروهای ما هستید
‫و بهترین و حساس‌ترین غرفه به شما سپرده شده.
‫موفق باشید.
‫از پسش برمیاید.
‫این چطوره؟
‫اگه دنبال یه ساعت جذاب‌تر هستید، ‫نظرتون چیه...
‫خیلی‌خب، ممنون.
‫مایل هستید این رو امتحان کنید؟
‫از آخرین باری که چینی حرف زدم ‫خیلی وقت می گذره.
‫خوبه، چون من به زبون کره‌ای راحت‌ترم.
‫خوشحالم به شما کمک کنم. ‫مایل هستید این رو امتحان کنید؟
‫نگفتم کدوم ساعت چشمم رو گرفته.
‫یه مدل لوکس که نود قطعه الماس ‫روی اون به کار رفته،
‫و یکی از نازک‌ترین ساعت‌های اتوماتیک جهانه.
‫خیلی خوب و ساده معرفی کردی.
‫حیف که انقدر بهم میاد.
‫بهم نمیاد؟
‫من چنینی حرفی نزدم،
‫ولی برای شما،
‫به نظرم این مدل مناسب‌تر باشه.
‫بدون الماس؟
‫حتی اگه طلا، پلاتینیوم ‫یا الماس نداشته باشه،
‫وقتی روی دست شما باشه،
‫حتی یه ساعت استیل هم خودشو نشون میده.
‫درسته.
‫با این‌حال، مرد باید الماس بپوشه.
‫درسته.
‫ها؟ چرا...
‫یعنی کجا...
‫چیزی شده؟
‫نیست.
‫چی؟
‫باید اینجا باشه، اما نیست.
‫چی اینجا نیست؟
‫ساعت تولید و تولید محدود.
‫همونی که حاشیه الماس داره.
‫نه، حالا چیکار کنیم؟
‫- چیکار کنیم؟ ‫- صبر کن.
‫امروز فقط به من اون ساعت دست زدم،
‫پس شماره کاره‌ای نیستید.
‫خودم حلش می‌کنم.
‫اینجا.
‫- می‌تونی زوم کنی؟ ‫- آره.
‫صاف به دوربین نگاه کرد.
‫باید به پلیس خبر بدیم.
‫پس باید به رئیس اطلاع بدم.
‫معاون جو، اول لیست دعوت رو بررسی کن.
‫اون به‌عنوان مهمان رئيس «ما» ‫از شانگهای اومده بود. اسمش توی لیست نیست.
‫نمی‌تونیم به طور مستقیم ‫از شخص رئيس ما بپرسیم.
‫لطفا بپوشید...
‫سلام رئيس.
‫حالتون خوبه؟
‫رئيس وانگ.
‫فکر کنم بتونم پیداش کنم.
‫ممنون.
‫[جین سوبک]
‫سلام.
‫خدای من!
‫- امروز چند تا کامیون میاد؟ ‫- ظهر دو تا میاد.
‫هنوز به رئیسم خبر ندادم، ‫پس نمی‌تونم پای پلیس رو وسط بکشم.
‫فقط به گوشِش برسون ‫که می‌دونیم اون ساعت رو دزدیده.
‫رئيس.
‫سفارش لائو گان‌ما دچار اشتباه شده.
‫باید ده تا سفارش باشه، ‫اما ما ۳۵ تا سفارش دادیم.
‫سه...
‫- پونزده تاست. ‫- پونزده تا؟
‫باشه، پونزده تا سفارش میدم.
‫سلام.
‫زود اومدی. ‫هنوز صبحونه نخوردی، نه؟
‫یه سوپ‌فروشی عالی مناسب رفع خماری می‌شناسم. ‫بریم مهمون من.
‫ساعت رو ازت پس می‌گیرم ‫و صبحونه مهمون من.
‫فکر کنم امروز صبحونه نخورم.
‫رفیق، دارم ضعف می‌کنم.
‫جنی. تاریخ انقضاشون رو نگاه می‌کنی؟
‫رئيس چن شائوبو.
‫میشه لطفا ساعت دیروز رو بهم نشون بدید؟
‫الان چی گفتی؟ چن چی؟
‫بگو جین سوبک یا رئیس جین. ‫تلفظش راحت‌تره.
‫مشخصه چی گفتی؟
‫اون ساعت دستِ من نیست.
‫اگه خونه‌ست...
‫کادو دادم.
‫ببخشید؟
‫چیه؟ نفروختمش.
‫اگه خوششون بیاد، فورا می‌خرن.
‫و اگه خوششون نیاد؟
‫فورا برمی‌گردونم. ‫خودم میارم مرکز خرید و فروشگاه‌تون.
‫رئیس ما تو رو دعوت کرده بود ‫و رئيس وانگ رو هم می‌شناختی،
‫واسه همین تصمیم گرفتیم ‫یه روز بهت وقت بدیم، رئيس جین.
‫اگه امروز ساعت پس داده نشه، ‫طبق قانون فروشگاه باید پولش رو پرداخت کنید.
‫باشه. ‫امروز خبرش رو بهم میدن.
‫به خاطر من این همه سختی رو به جون می‌خری.
‫اگه دستِ آخر خرید صورت گرفت، ‫از طریق تو انجام میدم.
‫من جون اون‌سو هستم.
‫معاون جو اون‌سو،
‫مطمئن میشم فروش به تو برسه.
‫تا اون‌موقع، باید ازتون بخوام ‫یه نامه کتبی بهم بدید.
‫یه تیکه کاغذ ارزش خاصی نداره.
‫اگه آروم و قرار نداری، ‫راحت باش و به پلیس زنگ بزن.
‫دارن ساخت و ساز می‌کنن.
‫می‌دونی این ساختمون چند تا خروجی داره؟
‫یکی اونجاست.
‫خدای من.
‫اولین کاری که موقع تسویه پولت باید انجام بدی ‫اینه که تعداد و مسیرهای خروجی رو بلد باشی.
‫پشتکار داری اما ظرافت نه.
‫ولی آدم مصممی هستم.
‫امروز تموم نشده، ‫میشه لطفا بنویسی؟
‫به نظرم چاقو از یه برگه کاغذ مفیدتره.
‫من چاقو ندارم.
‫[سه]
‫- نوش جان! ‫- ممنون!
‫بیا طبقهٔ بالای بازار چینی جینگانگ.
‫بردار.
‫[هی‌سو]
‫[ببخشید، الان نمی‌تونم صحبت کنم.]
‫می‌دونستن رشوه‌ست، ‫ولی اصرار داشتن که باید هدیه باشه.
‫عوضیِ دزد.
‫فکر می‌کنی عوضش کردم؟
‫تو که نه، اون عوضیِ دزد احتمال داره.
‫ساعت تمیزه،
‫اما روی بندِ ساعت یه خراش کوچیک افتاده.
‫متاسفانه. خودم بررسیش کردم.
‫مطمئنم پاک میشه.
‫نمی‌تونیم پاک کنیم ‫و به مشتری دیگه بفروشیم.
‫خب آقای جین، شما باید ساعت رو بخرید.
‫امروز هنوز تموم نشده.
‫می‌تونید بندِ ساعت رو فقط بخرید.
‫قیمتش بالاست ‫چون چرم کروکدویل اعلاست
‫و فقط سالانه صد عدد تولید میشه،
‫ولی به ساعت فعلی شما میاد.
‫می‌تونم بند ساعت‌تون رو عوض کنم.
‫بند ساعت به‌دردم نمی‌خوره. ‫بیا سر سه میلیون توافق کنیم.
‫خودتم می‌دونی مبلغ خوبیه.
‫عذر می‌خوام.
‫پس هم ظرافت نداری و هم هوش.
‫من جای تو بودم می‌گفتم پنج میلیون.
‫و من جای شما بودم
‫همون اول ساعت رو نمی‌‌دزدیدم.
‫وقتی یه حقوق‌بگیر ساده هستی ‫چرا انقدر خودتو به آب و آتیش میزنی؟
‫هدفم اینه ترفیع بگیرم و مدیر اجرایی بشم.
‫من معامله‌ای که ‫به سودم نباشه رو انجام نمیدم.
‫[بازار چینی جینگانگ]
‫چرا ساعت رو دزدیدی؟
‫بهت گفتم که موقت قرض گرفتم.
‫از بیرون مشخص نبود،
‫اما اینجا یه بازار کوچیک نیست.
‫تو رئيس یه شرکت بازرگانی بزرگ هستی.
‫مطمئن نبودم قرارداد رو امضا کنن.
‫انتظار داری اون همه پول نقد ‫با خودم حمل کنم و بعد برگردونم؟
‫انقدر با اعتماد به‌نفس مزخرف می‌بافی
‫که نزدیک بود منو قانع کنی.
‫جون اون‌سو.
‫زمان‌هایی هست...
‫که بتونی...
‫روانی درونت رو آزاد کنی؟
‫به نظر میاد همیشه احساساتت رو سرکوب کردی ‫تا این اتفاق واست نیفته.
‫چرا نمیای برای من کار کنی؟
‫نه، ممنون.
‫اگه ساعتت رو بدی، ‫بندش رو عوض می‌کنم.
‫صداشون رو گوش بده.
‫وقتی ذهنت درگیر باشه باعث آرامش میشه.
‫از طرفی،
‫سر من کلاه رفته، بیشتر بهشون نیاز دارم.
‫صدا بدین.
‫صدا بدین...
‫من کار با دستم ضعیفه.
‫مشخصه.
‫مطمئنم هی‌سو بلده.
‫دوست منه. ‫کار با دستش نظیر نداره.
‫نویسندگی و نقاشی اون عالیه.
‫نویسنده‌ست.
‫نویسنده؟
‫از اون داستان‌هایی می‌نویسه ‫که آخرش همه به خوبی و خوشی زندگی می‌کنن.
‫- بند ساعت... ‫- دفعه بعد عوضش کن.
‫بذار حداقل من واست بیارم.
‫اون مرد، جین سوبک.
‫مدیر خیلی نگران بود ‫چون هیچ اطلاعاتی از اون نداشتیم.
‫خب، می‌دونستم موفق میشی، ‫ولی اینکه دست تنها بتونی...
‫وای، واست احترام قائلم.
‫بس کن.
‫هی، اینو می‌ذاری روی میز من؟
‫حتما.
‫سلام.
‫سلام اون‌سو.
‫سلام. حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫این...
‫به هی‌سو میاد؟
‫آره، محشره.
‫اما تولد یا سالگرد عروسی‌تون نیست.
‫- گهگاهی بهش کادو میدم. ‫- منظورتون همیشه‌ست.
‫از مشتری‌های ثابت ما هستن.
‫نمی‌دونستم هی‌سو زیاد اینجا میاد.
‫من تنها میام خرید می‌کنم. ‫هی‌سو دوست داره سوپرایز بشه.
‫واقعا؟
‫اون از بی اطلاعی متنفره، در حدی که ‫همون اول میره صفحه آخر رمان‌های معمایی رو می‌خونه.
‫بسته‌بندی شما تموم شد.
‫عالیه، ممنون. بزودی می‌بینمتون.
‫اول شما.
‫خیلی‌خب، می‌بینمت.
‫خیلی مودب‌تر شده.
‫[هی‌سو]
‫[خانم کانگ هی‌یون]
‫سلام خانم.
‫خانم!
‫صدمه دیدین؟
‫لطفا زیپ لباسم رو ببند.
‫باشه.
‫اون‌سو، فکر می‌کردم تو...
‫با بقیه فرق داشته باشی.
‫من...
‫حریم شخصی مشتریان اولویت اصلی
‫تیم فروش ماست...
‫جناب
‫اینجا بودی؟
‫با کت...
‫خیلی خوشتیپ‌تر میشی.
‫خوبه.
‫همین رو بپوش.
‫بله، خانم.
‫نظرت چیه، خانم جو؟
‫بهشون میاد.
‫سلیقهٔ خوبی داری.
‫بوتیکِ بغل کفش‌های مناسبی ‫برای این لباس دارن.
‫می‌تونم بهشون نشون بدم؟
‫بگو بفرستن در خونه.
‫حتما، جناب.
‫اینجا کفش زیاد داریم.
‫اون چطوره؟
‫آره، خوبه.
‫پنجاه دقیقه الکی اینجا بودن.
‫توی فروشگاه ما چیکار می‌کرد؟
‫من حرفی نمیزنم.
‫اتفاقی واسه رئيس کوانگ سونگ‌چول افتاد؟
‫چطور مگه؟
‫پونصد تا ست هدیه آخر سال رو ‫به اسم تو پیش‌خرید کرد.
‫به اسم من؟
‫شنیدم امروز به زنش کمک کردی.
‫آقای کوان...
‫می‌دونستم طی ده سال گذشته جزو ده تا ‫مشتری ویژه ما بوده، ولی این آخرشه.
‫به لطف تو، نیازی نیست ‫نگران آمار چهار ماهه باشیم.
‫[جوجیتسو گانگچول]
‫صبر کن، تسلیمم!
‫حتی اگه اون دهنمو نبنده،
‫محتاط بودن و خنگ بازی درآوردن تخصص منه.
‫جو اون‌سو.
‫با این حواس‌پرتی تعجب کردم دووم آوردی.
‫چون خودم بهت اجازه دادم.
‫[فردا تولد مامانه، بهش بگو نمیرسم بیام.]
‫[مشتری: کانگ هی‌یون ‫آدرس: محلهٔ هانام]
‫اون‌سو، فکر می‌کردم تو...
‫با بقیه فرق داشته باشی.
‫[مامان]
‫اون‌سو؟
‫اون‌سو. چی شده؟
‫سلام، بیدارت کردم.
‫نه، هنوز نخوابیده بودم. چیزی شده؟
‫نمیرسم واسه تولدت بیام.
‫می‌دونم. سرت شلوغه. یه روز دیگه بیا.
‫باشه. شب بخیر.
‫اما این موقع شب چیکار می‌کردی؟
‫داشتم...
‫نوشیدنی می‌خوردم.
‫تنها؟
‫آره.
‫آفرین.
‫تو چی؟ تو چیکار می‌کنی؟
‫واسه زن جوونی مثل من، تازه اول شبه.
‫منم داشتم نوشیدنی می‌خوردم.
‫خوبه.
‫شب بخیر.
‫این روزها...
‫هر عصر با بابات میرم پارک و قدم میزنم.
‫خب؟
‫گفتم بهت بگم. حتما خسته‌ای. ‫بگیر بخواب.
‫خیلی زود اومدم.
‫چطوری...
‫چطوری اومدی؟
‫غذا نپختم.
‫کیک آوردم.
‫اومدی؟
‫هنوز چاقوهاتو اونجا می‌ذاری؟
‫سختت نیست؟
‫نه. واسم راحت‌تره.
‫کلا خونه هستی؟
‫با زن‌های محله می‌گردم،
‫ولی اون‌ها همیشهٔ خدا ‫دوست دارن برن گرمابه.
‫خب؟
‫باهاشون میری؟
‫وقتی می‌تونم خونهٔ خودم برم حموم، ‫چرا باید برم؟
‫همیشه از حموم عمومی بدت می‌اومد.
‫فکر کنم فقط منم که توی بچگی ‫با مامانش حموم عمومی نرفته.
‫حالا که بحثش شد، ‫فردا صبح بریم؟
‫اون‌هیوک زنگ زد و گفت میاد.
‫چند بار مزه می‌کنی؟
‫مامان، من اومدم.
‫بابا، من اومدم.
‫مامان، نگاه کن.
‫بذار دست بزنم.
‫خدای من، بدنت از فولاد ساخته شده.
‫کیک رو بیارید.
‫بذار اول غذا رو از سر میز جمع کنم.
‫کیک هم غذاست.
‫بیار. شمع هم بذار.
‫کیک‌های فروشگاه یه چیز دیگه‌ست. ‫مطمئنم عالیه.
‫باید یه‌کم بجوییم، شمع‌ها رو روشن کنیم، ‫و عکس بگیریم...
‫خیلی زر میزنی.
‫بابا.
‫تولدت مبارک
‫تولدت مبارک، گی‌سون.
‫تولدت مبارک
‫سر یه کف دست کیک ‫واسه من حاضر جوابی می‌کنی.
‫یه بار نشده واسه تولد من بیان ‫اما برای تولد تو همیشه میان.
‫عشق می‌کنی؟ آره؟
‫- مامان. ‫- دوست داری؟
‫هنوز مامانو کتک میزنی؟
‫اون‌سو، نه.
‫داشتم میرفتم دستشویی...
‫واسه همین چاقوهای آشپزخونه رو قایم می‌کنی؟
‫تا دستش بهشون نرسه؟
‫کثافت...
‫این حرف‌ها رو بهش زدی؟
‫می‌دونی وقتی دبیرستان بودم ‫مامان می‌خواست خودکشی کنه؟
‫اون‌سو.
‫چی؟
‫اتفاق اون روز هنوز آزارم میده. ‫دیوونه‌ام کرده.
‫[سال ۲۰۰۸]
‫مامان!
‫مامان، نه!
‫مامان! لطفا نه!
‫مامان، این کار رو نکن!
‫اون‌سو.
‫بابا دوباره کتکت زد؟
‫نه، این نیست.
‫منو نمیزنه.
‫وقتی ما خونه نیستیم، هنوز تو رو میزنه؟
‫به اون‌هیوک چیزی نگو. ‫به باباتم نگو.
‫مامان.
‫جونگ‌گو مجبورم کرد ‫تا صبح بمونم و بازی کنم.
‫به این زودی میری؟
‫- آره. ‫- منم می‌خوام دوش بگیرم و برم بیرون.
‫بیا با هم بریم.
‫می‌خوام بابا رو برسونم.
‫می‌بینمت.
‫بابتِ...
‫اتفاقی که دیروز افتاد...
‫شهرداری اون‌طرفه.
‫اون‌سو.
‫پیاده شو.
‫برو و به خاطر خشونت‌های خونگی ‫که تا الان مرتکب شدی خودتو تحویل بده
‫این رفتارتو تموم کن. ‫دور بزن برگردیم.
‫من هیچ‌وقت شما رو کتک نزدم. ‫یه بارم دستم روی شما بلند نشد.
‫می‌دونی بزدل بودن چقدر رقت انگیزه؟
‫چرا نتونستی منو هم بزنی؟
‫اونوقت حداقل بهونه داشتم
‫تا خودمو به اون راه بزنم ‫که مامانو کتک میزنی.
‫برم شکایت کنم؟
‫واقعا فکر می‌کنی...
‫به خاطر مسائل شخصی منو بازداشت می‌کنن؟
‫پیاده شو.
‫چیکار می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟
‫[اداره پلیس گانگنونگ]
‫بیا این‌طرف!
‫هی، مشکلت چیه؟
‫هی، جو اون‌سو.
‫گفتم این کار رو نکنید.
‫چه‌ت شد؟ مگه چیکار می‌کردیم؟
‫همه‌چی خوبه.
‫اون دو نفر اصلا دوست هستن؟
‫نه، هیچ‌وقت اون دو تا رو با هم ندیدم.
‫پس این فیلم‌شون چیه؟
‫هی‌سو.
‫سلام هی‌سو.
‫دم در خونه‌ات هستم، ‫اما فکر کنم خونه نیستی.
‫من میرم گانگنونگ، سمت خونه‌مون،
‫می‌خواستم باهات صحبت کنم.
‫درب‌ها در حال بسته شدن است.
‫هی‌سو!
‫هی‌سو. منم، اون‌سو.
‫خونه‌ای، مگه نه؟
‫چی شده؟
‫چرا انقدر عجیب رفتار می‌کنی؟
‫برو، اون‌سو. بعدا بهت زنگ میزنم.
‫خدای من.
‫چرا تسلیم نشدی؟
‫برای شما رخ داده؟
‫[چند ساعت قبل]
‫برای من نه، برای دوستم.
‫می‌خواید گزارش پر کنید؟
‫ببخشید؟
‫می‌خواید شکایت کنید؟
‫افسر کیم؟
‫ایستگاه سینسا، بفرمایید. ‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫مثل این می‌مونه بری رستوران
‫و ازت بپرسن: ‫برای چند نفر میز می‌خواید؟ چی سفارش می‌دید؟
‫نشنیدی دستش رو به زمین زد و تسلیم شد؟ ‫همه توی سالن شنیدن.
‫تا یک ماه از مبارزه محرومی.
‫و یک ماه اجازه ورود به باشگاه رو نداری.
‫بیا قایم‌باشک بازی کنیم.
‫- کی می‌شمره؟ ‫- هیس.
‫خوابم میاد، اون‌سو.
‫بذار چند بار دیگه هلت بدم، باشه؟
‫هی، جو اون‌سو!
‫اون‌سو!
‫- علامت صلح. ‫- علامت صلح.
‫احساس خنگی می‌کنم.
‫یکی با لبخند.
‫خب سه، دو، یک.
‫- لبخند بزنید. ‫- اون‌سو، بیا اینجا.
‫خیلی‌خب.
‫مگه چیه؟ چیزی نیست.
‫بهت زنگ زدم تا بگم بند ساعتمو عوض کنی،
‫اما صاحب کافه گفت بیام دنبالت.
‫ببخشید.
‫و ممنون. ‫پول نوشیدنی‌ها رو بهت میدم.
‫باید هم بدی.
‫کسی کتکت زده؟
‫تو ماشین که بودی همه‌اش حرف میزدی.
‫اگه می‌فهمیدی یکی از نزدیکانت ‫مورد آزار قرار گرفته، چیکار می‌کردی...
‫بابت دیروز دستت درد نکنه.
‫باید برم جایی، خداحافظ.
‫می‌خواد رد بشم.
‫باشه.
‫[بازار چینی جینگانگ]
‫[اون‌هیوک]
‫اون‌سو.
‫دارم برمی‌گردم خونه.
‫درخواست انتقالی دادم.
‫اون‌هیوک.
‫برادر کوچیک جونگ‌گو پلیسه.
‫تو و بابا رو دیدن.
‫وقتی بچه بودیم،
‫قایم‌باشک بازی می‌کردیم ‫و توی کمد قایم می‌شدیم.
‫بازی نمی‌کردیم، درسته؟
‫اصلا با عقل جور درنمی‌اومد
‫که جفت‌مون قایم بشیم.
‫پس بابا باید پیدامون می‌کرد.
‫تو هم بچه بودی.
‫ببخشید، اون‌سو.
‫چرا عذرخواهی می‌کنی؟ واسه چی؟
‫به خاطر بابا...
‫کار درست رو انجام دادی.
‫و دیگه نگران مامان نباش.
‫برو سر کار. ‫بهتره تلاش کنیم پولدار بشیم.
‫[هی‌سو، چیکار می‌کنی؟ ناهار خوردی؟]
‫[هوا خیلی خوبه، بیا بریم بیرون.]
‫تموم شد.
‫فیش و کارت اصالت بند ساعت.
‫و اینم بابت پول نوشیدنی. ‫بازم تشکر می‌کنم.
‫اون روز ساعت رو بهت پس دادم، درسته؟
‫باید غذا مهمونم کنی.
‫در شرایطی که اقتصاد داخلی همچنان ‫با کاهش سرعت رشد مواجه است،
‫مطالبه فزاینده‌ای برای تزریق محرک‌های بیشتر ‫از سوی دولت به چشم می‌خورد.
‫برای اینکه مسائل بی اهمیت از بین برن، ‫باید بهشون اهمیت ندی.
‫اگه بی اهمیت نباشه چی؟
‫اونوقت باید روانی درونت رو رها کنی.
‫اکنون گزارش‌های تصادفات اخیر.
‫زنی در اقدامی دلخراش،
‫ با پریدن در برابر خودروی همسرش، ‫به زندگی خود پایان داد.
‫این حادثه در منطقه اعیان‌نشین هانام‌دونگ سئول رخ داد،
‫ وقتی کانگ خودش را ‫جلوی شاسی‌بلند وارداتی شوهرش کوان انداخت.
‫[قربانی آزار خانگی خودش را جلوی ماشین انداخت]
‫کوان به مدیریت یک شرکت متوسط معروف است.
‫همسر او، کوان، اصرار دارد ‫که این حادثه یک اتفاق بوده است...
‫[رئيس بخش مشتریان ویژه - لی دونگ‌گیو]
‫اما کبودی‌ها و مدارک آزار و اذیت ‫در بدن قربانی دیده شده است...
‫خانم جو، اخبار رو دیدی؟
‫خانم کانگ هوی‌یون فوت شده.
‫چی؟
‫ما داریم میریم موسسه کفن و دفن ‫برای خانواده‌شون لباس مشکی می‌بریم...
‫خانم جو؟
‫گوش میدی؟
‫اون‌سو، فکر می‌کردم تو...
‫با بقیه فرق داشته باشی.
‫[مامان]
‫سلام اون‌سو.
‫گوشی مامان دست تو چیکار می‌کنه؟
‫داره موهاشو می‌شوره.
‫باشه.
‫بعدا زنگ میزنم.
‫[هی‌سو]
‫کبودی‌هاشو دیدم و به روی خودم نیاوردم.
‫من باید برم.
‫قرار نیست که از این دست حرف‌های احمقانه بزنی ‫و بگی تقصیر منه که اون مُرده، نه؟
‫و با این حال و روز که داری می‌لرزی ‫چطوری می‌خوای رانندگی کنی؟
‫باید اونو ببینم.
‫باید شوهر عوضی‌شو می‌کشت.
‫چرا خودتو به کشتن بدی، جای اینکه ‫زنده بمونی و به اون دنیا بدرقه‌اش کنی؟
‫مردک بی‌همه‌چیز.
‫چی سرت اومده؟
‫اون‌سو، باید بری. ‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫هی‌سو.
‫هی‌سو، لطفا این کار رو نکن! نه!
‫اون‌سو.
‫می‌خوام خودمو خلاص کنم.
‫نه، هی‌سو، این کار رو نکن!
‫لطفا، نه!
‫نه!
‫نه...
‫نمی‌خوام تو دست‌های اون بمیرم.
‫باید خودمو بکشم.
‫بیا اونو بکشیم.
‫شوهرتو می‌کشیم.
www.Doostihaa.com