‫وای!
‫وای. اصلا فکرش هم نمی‌کردم.
‫هه‌هه!
‫تازه این دست‌گرمی بود.
‫به اندازه کافی سریع نبودم. ‫دوباره بریم.
‫مطمئنی؟
‫مگه الان نباید پیش پدرت...
‫وای!
‫دستت برام رو شد.
‫به قول تیکه‌کلام مامانم: ‫تا وقتی با خودم و قلبم صادقم،
‫امکان نداره شکست بخورم.
‫هوف.
‫خب، مشخصه به خودش رفتی.
‫ممنون، نظر لطفته.
‫بیا.
‫هوف، الان نظر قلبت چیه سفیدبرفی؟
‫بگیر!
‫آخ!
‫خیلی کندی.
‫عه، وای!
‫باشه، تو بردی.
‫ایول!
‫صدای زنگ عروسی قلعه است؟
‫ای وای، عروسیه! باید برم.
‫وای، امروز عروسی بود.
‫چرا زمان از دستم در رفت؟
‫شرمنده برفی.
‫سلام شاهدخت برفی.
‫سلام ویلهلم. عاشق این پارچه‌ام.
‫خیلی انتخاب خوبی کردی.
‫نگاه کن. شاهدخت برفیه. ‫شاهدخت برفی، ببین چی درست کردم.
‫سلام گرتل، گل ختمیه؟ ای وای!
‫چقدر گنده‌ان. ‫واقعا از انگشتت جادو می‌ریزه.
‫البته کل دستت همینه. ‫نه، جفت دست‌هات جادوییه.
‫واقعا؟ دست‌هام جادوییه؟
‫آره. دست جادویی دارم.
‫عجله کنین. زود باشین.
‫باید روی همه میزها آب بذاریم.
‫اگه می‌شه احتیاط کنین.
‫شاهدخت برفی، شمشیربازی خوش گذشت؟
‫عالی بود.
‫- خیلی بااستعداد هستن. ‫- می‌بینم که این فصل...
‫زنبورهاتون دارن اضافه‌کاری می‌کنن.
‫من ۹۵۰ تا شمع فقط ‫برای عروسی پادشاه آماده کردم.
‫زود باشین بریم.
‫عجله کنین. زود، زود.
‫بیا پسر. بیا، بیا.
‫آره، آره. بیا...
‫بیا کوچولو. بخور.
‫مطمئنم داره تعقیبم می‌کنه.
‫واقعا اذیت‌کننده است.
‫وای، آقای سجویک دوست‌داشتنیه.
‫دلم براش تنگ شده. ‫خیلی مرد مهربونی بود.
‫وای، داره میاد.
‫دیر اومدی. ‫فقط یه وظیفه بهت سپردم‌ها.
‫فقط یه کار خواستم!
‫فقط گفتم مطمئن شو ‫شاهدخت سفیدبرفی واسه...
‫عروسی پدرش آماده بشه.
‫درست می‌گین خانم اینگا. ‫واقعا معذرت می‌خوام.
‫ولی من مجبورم فورا گزارشت رو ‫به بانو هیلدگارد بدم.
‫چون این وضعیت غیرقابل تحمله!
‫خانم اینگا، همه‌اش تقصیر خودم بود.
‫اکهارت اصرار کرد برگردیم، ‫ولی خودم...
‫شما چی؟
‫لج‌بازی کردم.
‫حتما به پدرم می‌گم ‫حواستون بهم بود.
‫واقعا؟ پدرتون؟ جناب پادشاه؟
‫واقعا ممنون می‌شم شاهدخت برفی.
‫دل تو دلم نیست. ‫خیلی هیجان دارم.
‫نه، نه، نه.
‫جنابعالی جایی نمی‌ری.
‫دیگه نمی‌ذارم از جلوی چشمم در بری.
‫باید توی مقدمات عروسی کمک کنی.
‫امروز کارت فقط این بود ‫حواس برفی رو پرت کنی.
‫هوم.
‫مامان، کاش هنوز بودی.
‫عشق تو و بابا کاملا واقعی بود.
‫شاهدخت برفی.
‫خیلی... زیبا شدی.
‫لطف دارین بانو هیلدگارد.
‫راستش رو بگم،
‫الان فقط می‌خوام مراسم تموم شه ‫که لباس‌های خودم رو بپوشم.
‫اصلا توی این لباس‌ها چطوری نفس می‌کشن؟
‫حتی نمی‌تونم تکون بخورم.
‫جنابعالی چون شاهدختی...
‫باید لباس اشرافی بپوشی.
‫باید ظاهرت درخور یه شاهدخت باشه.
‫چون دختر زیبایی هستی. ‫با بقیه فرق داری.
‫خودم دیدم که چون ‫خیلی، خیلی، خیلی زیبایی...
‫چقدر آدم‌ها رو مجذوب خودت می‌کنی.
‫بقیه؟ منظورتون مردم خودمونه؟
‫به خاطر ظاهرم که دوستم ندارن.
‫چون برای خودشون و امنیتشون...
‫زحمت می‌کشم و بهشون اهمیت می‌دم، ‫دوستم دارن.
‫واقعا؟ یه نگاه بهشون بنداز.
‫ببین چقدر همه‌شون ‫گونی سیب‌زمینی و ملافه به دستن.
‫ما باید به این رعیت...
‫جلوه‌ای زیبا نشون بدیم ‫که بخوان بهش برسن.
‫مادر خودم هیچ‌وقت ‫اینطوری لباس نمی‌پوشید،
‫همه هم دوستش داشتن.
‫می‌دونم چقدر مادرت رو دوست داشتی.
‫قطعا اون هم زن قشنگی بود.
‫شاید بشه گفت از تو هم قشنگ‌تر بود.
‫ولی امیدوارم یه روز بتونی ‫من رو به عنوان مادر جدیدت بپذیری.
‫البته مادرخونده درسته.
‫آره. متوجهم.
‫من که نمی‌تونم جای مادرت رو پر کنم.
‫ولی شاید یه روز بتونی ‫ببینی پدرت توی وجودم چی دیده.
‫زیباییم رو دیده.
‫نه زیبایی تو، نه زیبایی مادرت،
‫بلکه زیبایی من رو دیده. ‫که نمی‌دونم چرا...
‫هیچ‌کدوم از رعیتی که امروز ‫باهاشون حرف زدی، بهش اشاره نکردن!
‫هیلدگارد، پدر من چیزهای فراتر از زیبایی...
‫توی وجودت می‌بینه.
‫ولی انگار تو فقط... ظاهر برات مهمه.
‫چون هیچی از زیبایی مهم‌تر نیست!
‫سفیدبرفی عزیزم، ‫دختر شیرین و ساده‌لوحم،
‫این تنها ویژگی مهم ماست. ‫قدرت ما به همینه.
‫همین باعث می‌شه مهم باشیم. ‫حرفمون خریدار داشته باشه.
‫به همین خاطر بهمون ‫حق تصمیم‌گیری می‌دن،
‫و می‌تونیم به دنیا حکومت کنیم.
‫هیچ چیزی، مطلقا هیچ چیزی از...
‫زیباتر و سرتر بودن توی دنیا وجود نداره.
‫متوجه شدی؟
‫اون‌وقت تو دلت می‌خواد با اون...
‫پاپیون کثیف و کهنه و حال بهم زن...
‫به صورت عین برگ گلت گند بزنی...
‫نه! معذرت می‌خوام بانو هیدلگارد.
‫که اینطور.
‫آم، منظورم این نبود...
‫من می‌خوام باهات مهربون باشم.
‫این هدیه رو دادم برات از ‫معادن بیرون شهر بسازن.
‫چون فکر می‌کردم...
‫به نظرم خیلی زشت شدی سفیدبرفی.
‫آخه این پاپیون مال مامانم بود...
‫پس معلومه خوشحالی پدرت ‫پشیزی برات مهم نیست...
‫که حتی حاضر نیستی ‫این هدیه کوچولوی من رو...
‫فقط یه روز استفاده کنی.
‫خواهش کردم. ‫نمی‌تونم پاپیونم رو عوض کنم.
‫اگه گردنبندش کنم قبول می‌کنی؟
‫آم... اوهوم.
‫پدر!
‫وای، پادشاه فردریک عزیزم،
‫مگه نمی‌گن دیدن عروس ‫قبل از مراسم شگون نداره؟
‫من این خطر رو به جون می‌خرم.
‫صداتون رو از اون‌سر راهرو شنیدم.
‫واقعا؟ مگه مشکلی پیش اومده سرورم؟
‫نه، اصلا و ابدا. ولی اومدم که...
‫سری بهتون زده باشم. ‫کاملا مات و مبهوت...
‫عروس آینده زیبام و...
‫دختر مسحورکننده‌ام سفیدبرفی شدم.
‫اصلا یادم رفت کارم چی بود. ‫چقدر فراموش‌کار شدم.
‫بعدا که یادم افتاد می‌گم. ‫شما ادامه بدین.
‫می‌بینی؟ زیبایی به ما قدرت می‌ده.
‫من دیگه برم. خداحافظ.
‫بانوی خبیثم، بذارین خودم...
‫برم این زیباییش رو مخدوش کنم.
‫خجالت نکشید کادوم رو پس زد؟
‫حالا فهمیدم.
‫ای آیینه‌ای که بر دیواره،
‫کی زیباترین زن این دیاره؟
‫بانوی عزیز، ‫شما از خیلی‌ها سرترید،
‫ولی سفیدبرفی هزاران بار از شما سرتره.
‫چی؟!
‫ای شیشه دروغگوی پست‌فطرت!
‫من تمام عمرم مجبور بودم ‫با دخترهای زیبای...
‫امثال برفی سروکله بزنم ‫که به هر چی می‌خوان می‌رسن.
‫ولی الان منم که زیبام! ‫نه برفی، نه مادرش،
‫نه هیچ‌کدوم اون دخترهای زیبا...
‫که مردم براشون غش و ضعف می‌رن!
‫نه، این بار زیباترین خودمم. منم!
‫تازه، این...
‫دهاتی‌های چندش‌آور...
‫باید بابت این‌همه زشت بودن تقاص پس بدن!
‫ای وای.
‫یادم افتاد باهات چیکار داشتم.
‫آها؟
‫آره، می‌خواستم ازت بپرسم ‫آماده‌ای همین الان...
‫یه سفر مشترک به دور سرزمین بریم یا نه.
‫ولی این حرف‌هات جلوی آیینه رو که شنیدم،
‫گفتم بهتره کلا عروسی رو بهم بزنیم.
‫چی؟! فردی، عزیز دلم.
‫واقعا فکر می‌کنی...
‫نه، اصلا منظورم... ‫اصلا اونطوری نیست. نه.
‫آم، عزیزم. قربونت برم. ‫عزیز دلم.
‫می‌دونم از گذشته من خیلی خبر نداری.
‫ولی مامان و بابام...
‫خیلی سنگدل بودن.
‫آدم‌های به شدت ظاهربینی بودن.
‫ظاهر و قیافه اصلا مهم نیست.
‫من که قبول دارم.
‫فقط زیبایی درونی مهمه.
‫دل مهمه، عشق مهمه.
‫من کاملا باهات موافقم.
‫منظور اون حرف‌هام این بود ‫که اگه مامان و بابام بودن...
‫قرار بود چی بگن.
‫معذرت می‌خوام. صرفا...
‫من صرفا نگران برفی‌ام.
‫چون اصلا دختر دنیا دیده‌ای نیست.
‫باید بفهمه که مردم قضاوتش می‌کنن.
‫یعنی صرفا...
‫می‌خواستم برای این حقیقت آماده باشه.
‫بانو هیلدگارد عزیزم،
‫واقعا متاسفم که خانواده‌ات ‫انقدر سنگدل و ظالم بودن.
‫می‌شه من رو ببخشی؟
‫نمی‌خوام این قضاوتم ‫به احساساتت زخم بزنه.
‫می‌خوام روز ویژه‌ای برات رقم بزنم.
‫این چیه؟
‫کادوییه که برات گرفتم.
‫واقعا؟ هیلده، راضی به زحمت نبودم.
‫میراث خانوادگیمه.
‫استدعا دارم. امتحانش کن.
‫خب... باشه.
‫خیلی قشنگه... ‫ولی چرا خارش گرفتم؟
‫خب، خطر از بیخ گوشمون رد شد.
‫واقعا خانواده‌ات اینطوری ‫باهات حرف می‌زدن؟
‫هوف. مردها چقدر زود خر می‌شن.
‫تا یه آدم زیبا می‌بینن، ‫سریع می‌خوان باهاش ازدواج کنن.
‫وقتی که ملکه بشم، ‫کل این قلمرو مال من می‌شه!
‫خیلی سستن.
‫حالا برو.
‫توی اتاقت منتظر بمون تا خبرت کنم.
‫چشم بانوی عزیزم.
‫خب، پس از نظر قانونی ‫باید تا تاج‌گذاری صبر کنین...
‫تا حاکم قلمرو بشین.
‫چی گفتین؟
‫منظورم این بود این اتفاق ‫بلافاصله بعد از ازدواج نمیفته.
‫واسه انتقال قدرت باید تاج‌گذاری بشه.
‫آیینه، ای آیینه‌ای که جلوی منه،
‫کی زمان به قدرت رسیدن منه؟
‫بانو، قدرت حکمرانی می‌تواند مال شما باشد،
‫آنگاه که آنچه بر سر دارید، تاج شما باشد.
‫تاج‌گذاری سه روز پس از عروسی صورت می‌گیرد،
‫و آنگاه است که بانوی عزیز ما قدرت می‌گیرد.
‫تو چرا با قافیه می‌گی؟
‫فکر کردم هدفتون همینه. ‫واسه همین شروع کردین.
‫من داشتم ازت سوال می‌پرسیدم.
‫ببخشید. گفتم شاید جالب‌تر بشه.
‫الان حرفت اینه که سه روز باید ‫از عروسی بگذره؟
‫بله بانو. بعد از اون...
‫تمام قدرت حاکمیت به شما می‌رسه.
‫مگر اینکه...
‫چی؟ مگر اینکه چی؟
‫خب، مگر اینکه سفیدبرفی ‫حاکمیت شما رو زیر سوال ببره.
‫نمی‌دونم. من آیینه‌ای بیش نیستم.
‫حقوق که نخوندم.
‫من رو زیر سوال ببره؟
‫آره، چون وارث رسمی تاج و تخته.
‫ولی ممکنه شرایطی فراهم بشه ‫که دیگه مشکلی برام ایجاد نکنه؟ هوم؟
‫اگه قرار نباشه من رو ‫زیر سوال ببره چی می‌شه؟
‫اینطوری فکر نکنین. ‫چرا نباید شما رو زیر سوال ببره؟
‫من جاش بودم می‌بردم.
‫چون این دختر روحیه جنگجویی داره. ‫می‌تونه بجنگه.
‫من هم اگه توی شرایطی بودم که یکی ‫می‌خواست حق ذاتیم رو ازم بگیره...
‫آها.
‫فهمیدم. شما...
‫یعنی شما می‌خواین، آم...
‫می‌کشمش. سفیدبرفی رو می‌کشم.
‫آره، در این صورت... جواب می‌ده.
‫وای.
‫نیفت، نیفت.
‫نیفت.
‫نیفت، نیفت، نیفت، نیفت.
‫اهم!
‫عه! بانو هیلدگارد اومدن.
‫وای!
‫- کمکی از دستم بر میاد؟ ‫- همه از اینجا برن.
‫- زود باش! ‫- عه.
‫چقدر فرمان‌پذیر.
‫خبرهای وحشتناکی شنیدم.
‫می‌خوان به جان پادشاه سو قصد کنن.
‫نه.
‫آره.
‫نه.
‫آره، دقیقا روز عروسی.
‫نه!
‫آره!
‫ولی من می‌دونم که تو...
‫هر کاری می‌کنی تا از ‫پادشاه و قلمرو محافظت کنی.
‫از هیچی دریغ نمی‌کنم.
‫مشخصه مرد شریفی هستی،
‫برای همین این ماموریت سخت رو برات دارم.
‫بگین چه کاریه تا انجام بدم.
‫ما برای نجات جون پادشاه، جون خودم،
‫و کل قلمرو، معامله‌ای کردیم.
‫باید بمیرم؟ همین الان حاضرم.
‫نه. نه، نه.
‫متاسفانه سفیدبرفی باید بمیره.
‫چی؟
‫واقعا تصمیم دشوار ‫و ناراحت‌کننده‌ای بود.
‫مشخصه که علاقه خاصی بهش داری،
‫و حتی پادشاه ملاحظه ‫این احساسات تو رو کرده.
‫بنابراین بهم گفت که از تو بخوام تا...
‫چطور بگم...
‫شرط این مذاکره رو اجرایی کنه.
‫دستور دادن سفیدبرفی رو بکشم؟
‫متاسفم.
‫قاعدتا می‌تونست آدم ‫بی‌رحمی رو اجیر کنه،
‫اما نمی‌خواست دخترش ‫مرگ دردناکی تجربه کنه.
‫امـ... امکان نداره.
‫- می‌خوام با پادشاه صحبت کنم. ‫- درست می‌گی.
‫اصلا بهش گفتم بیاد. ‫آها، خودش اومد.
‫سرورم، اکهارت اینجاست!
‫درسته که باید کاری که ‫بانو هیلدگارد گفتن رو انجام بدم؟
‫- بله اکهارت... ‫- چون این...
‫تنها راه حفظ امنیت قلمروی ماست.
‫مطمئنم که این کار رو ‫سریع و بدون درد انجام می‌دی.
‫ولی سرورم...
‫ممنونم.
‫حالشون خوبه؟ انگار...
‫خب، طبیعتا یه‌کم شوکه شده.
‫چون شاهدخت کوچولوش رو خیلی دوست داره.
‫درسته، ولی انگار صرفا شوکه نبودن. ‫بیشتر... انگار...
‫آخ، امروز صبح زندگیمون سیاه شد.
‫حالا باید شاهدخت رو ببری جنگل...
‫و اونجا بکشیش.
‫فهمیدم. تا کی مهلت دارم؟
‫امروز. همین الان. ‫قبل از عروسی برین.
‫خودت گفتی مرد شریفی هستی.
‫پادشاه روی این شرافتت حساب کرده.
‫این ماموریت مهمیه. ‫نمی‌خواد دخترش زجر بکشه.
‫بهت اعتماد کرده.
‫برفی!
‫باز کن!
‫اکهارت؟
‫مگه قرار نبود... چی شده؟
‫شاهدخت سفیدبرفی، ‫به دستور پادشاه...
‫باید با ما بیای.
‫اکهارت... نه!
‫ببریدش بیرون.
‫اکهارت، بس کن. ‫این کارها واسه چیه؟
‫بس کنین.
‫ولم کنین! نه!
‫تنهامون بذارین. ‫از اینجا به بعد با خودمه.
‫دروازه رو ببندین!
‫نه! پدر!
‫اکهارت، دلیل این کارهات چیه؟
‫برفی، باید زود بریم.
‫می‌خوام بدونم چه دستوری داده شده...
‫که روز عروسی پدرم، ‫من رو از قلمرو ببرین...
‫و از بین این همه آدم، ‫چرا تو رو انتخاب کردن؟
‫دیگه نباید برگردی.
‫وگرنه چی می‌شه؟
‫عه...
‫چرا اکهارت؟
‫چون روی سرت جایزه گذاشتن.
‫روی سرم؟ روی سر من؟ ‫دختر پادشاه...؟
‫پادشاه دستور داد اعدامت کنم.
‫امکان نداره.
‫بهم گفت تو رو بکشم.
‫می‌فهمی چی می‌گی؟ ‫امکان نداره پدرم چنین دستوری بده.
‫می‌دونم... من هم قبول دارم.
‫کار اون بود، مگه نه؟
‫حتما یه جوری... ‫یا از جادوی سیاه استفاده کرده.
‫خب، با آیینه که حرف می‌زنه.
‫آیینه جوابش رو می‌ده؟
‫ببین، درست فهمیدی.
‫بانو هیلدگارد می‌خواد ‫تا قبل از عروسی تو رو بکشه.
‫غریزه‌ات درست می‌گفت.
‫- ولی الان چی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫تو که من رو نمی‌کشی.
‫- امکان نداره! ما... ‫- ولی اگه تو نکشی،
‫اون تو رو می‌کشه ‫و همچنان دنبالم میفته.
‫پس می‌جنگیم.
‫با جادویی قدرتمندی که داره؟
‫نه. باید باورش بشه که من رو کشتی.
‫بیا، چاقوت رو بده.
‫بگیر.
‫خودش و پدرم جفتشون می‌دونن،
‫که امکان نداره من موهام رو کوتاه کنم.
‫باورش می‌شه که فقط مرگم...
‫باعث می‌شه مو از سرم کم بشه.
‫باشه.
‫ولی این رو بدون، ‫جادوی آیینه محدودیت داره.
‫فقط تا مرز رودخونه شهر ‫می‌تونه تو رو ببینه.
‫اگه از رودخونه رد بشی، ‫دیگه نمی‌تونه پیدات کنه.
‫ردی ازت پیدا نمی‌کنه.
‫- فهمیدم. ‫- یه سرپناه پیدا کن.
‫بعدا میام پیدات کنم.
‫بعدش، با همدیگه این وضعیت رو درست می‌کنیم.
‫اکهارت، تا وقتی پدرم و این قلمرو،
‫تحت جادوی این زن باشه، ‫دست روی دست نمی‌ذارم.
‫من هم نمی‌ذارم.
‫با همدیگه از شر این ‫زن خبیث خلاص می‌شیم.
‫خب، پس نقشه اینه.
‫عروسی می‌گیرن.
‫پدرم باهاش ازدواج می‌کنه.
‫ملکه جدید اعدام می‌شه.
‫ملکه هیلدگارد.
‫زود برو تا ملکه سراغ آیینه نرفته.
‫بیرون از مرز قلمرو بمون،
‫اون‌طرف رودخونه باش.
‫زود باش برو.
‫برو!
‫وای.
‫زنده‌باد ملکه!
‫شما تشریف ببر پادشاه فردریک.
‫اعلی‌حضرت، مبارک باشه که...
‫ماموریت...
‫انجام شد علیاحضرت.
‫هوم، مرگش دردناک بود؟
‫متاسفانه... یه‌کم بود.
‫بیا فوگل.
‫روز عجیبی پشت سر گذاشتیم.
‫پادشاه توی اتاقشه بانوی عزیز.
‫وقتشه همین الان ‫مثل برفی کلکش رو بکَنیم.
‫عزیز، صبور باش.
‫وقتی تاج‌گذاری انجام شد،
‫من زحمت نفس کشیدن رو از...
‫دوشش برمی‌دارم.
‫گل گفتین ملکه.
‫جواهراتتون خیلی قشنگن.
‫منظورت این بود خودم قشنگم دیگه؟
‫این جواهرات صرفا قدرت دارن.
‫با طلسم آمیخته شدن،
‫تا جادوی من رو راحت‌تر اعمال کنن.
‫آیینه، ای آیینه‌ای که بر دیواره،
‫کی زیباترین زن در این دیاره؟
‫در این دیار؟
‫شمایید ملکه.
‫دقیقا!
‫شکارچی کارش رو ساخته!
‫عه.
‫خیلی به موقع بود.
‫آهای.
‫ببخشید، می‌دونم دیروقته. ولی...
‫کسی خونه نیست؟
‫آهای.
‫راه خونه رو گم کردم ‫و می‌خواستم امشب یه جایی بمونم...
‫اگه می‌شه.
‫آهای.
‫وای!
‫آهای.
‫نمی‌خوام بترسونمتون.
‫آخه در باز بود، خودم...
‫وای، چه بانمکه.
‫اینجا مهدکودکه؟
‫عه. ببخشید.
‫وای.
‫چقدر گرمه.
‫واقعا حرف نداره.
‫وای. آم...
‫یه‌کم نون و سبزیجات برمی‌دارم،
‫ولی فردا دوباره براشون می‌گیرم.
‫عه.
‫وای، این چقدر...
‫هوم، چقدر خوشمزه است.
‫عه... سلام.
‫واقعا شرمنده‌ام. ‫فکر کردم کسی خونه نیست.
‫غذایی که خودم رو پس می‌دم. ‫قول می‌دم.
‫هوف!
‫کمرت رو صاف نکن برفی.
‫آهای.
‫کسی اینجاست؟
‫عه، خطرناکه که این فانوس رو خاموش نکردن.
‫خودم فوت می‌کنم خاموش بشه.
‫چقدر خسته‌ام.
‫فردا قبل از اینکه ‫بچه‌ها بیان از اینجا می‌رم.
‫چقدر دنجه.
‫چقدر گرمه.
‫چقدر الان...
‫خوابم میاد.
‫وای! سبزیجاتم! لیوانم!
‫صندلیم!
‫عه...
‫- چه خبر شده؟ ‫- ای وای.
‫آهای.
‫عه، نترسی‌ها.
‫- سلام. ‫- سلام!
‫- وای! ‫- وای!
‫- حرف زدی؟ ‫- داد زدی؟
‫ببخشید یواشکی وارد کلبه‌تون شدم.
‫اشکالی نداره. ‫کلبه من که نیست.
‫کلبه ماست!
‫- وای! ‫- حالت خوبه؟
‫کی بود؟
‫ماییم. کوتوله‌های جنگلیم.
‫اینجا خونه ماست.
‫چرا همه داد می‌زنن؟
‫آخ!
‫دوباره؟
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫دیگه می‌رم.
‫نه، اصلا زحمتی نداری.
‫اشکالی نداره جوان. ‫می‌تونی مهمون ما باشی.
‫نه، نه، نه، نه.
‫لطفا خونسردیت رو حفظ کن ‫و بذار خودمون رو معرفی کنیم.
‫من جسپرم.
‫من به عنوان کوتوله ریش‌سفید، ‫مراقب بقیه هستم.
‫من بریلم.
‫فکر کنم سبزیجات ما رو خوردی، ‫ولی می‌دونی چیه؟
‫اگه می‌گفتی گرسنه‌ای، ‫می‌ذاشتیم همه رو بخوری.
‫- مال من و تو نداره. ‫- من جتم و باید بگم هیچ اشکالی نداره.
‫فکر کن اینجا خونه خودته جوان.
‫من اوپالم.
‫فکر کنم خیلی دلت شکسته ‫که تک و تنها اومدی اینجا.
‫اگه خواستی بعدا می‌تونی ‫برام تعریف کنی عزیز دلم.
‫بگو من پیریتم.
‫«بگو من پیریتم.»
‫اسمش که پیریته. ولی خیلی خجالتیه.
‫از آشناییت خوش‌وقتم پیریت.
‫من هم اسمم آمتیسته. ‫ولی می‌تونی آمی صدام کنی.
‫وای! گمونم قراره حسابی رفیق بشیم!
‫بغل گروهی! همه بیاین!
‫من زودتر می‌رسم!
‫وای. باشه، باشه، باشه. ‫چقدر هم که زیادین.
‫بسه. بذارین نفس بکشه.
‫- خوش اومدی. ‫- فکر کن خونه خودته.
‫- می‌تونی روی تخت من بخوابی. ‫- هنوز گرسنته؟
‫چقدر بلندی.
‫- خیلی بلنده. ‫- برامون تعریف کن.
‫کوتوله‌ها، کوتوله‌ها، ‫لطفا ادب رو رعایت کنین.
‫اینطوری دختر بیچاره رو معذب می‌کنین.
‫حتی نمی‌دونیم اسمش چیه.
‫اسمم برفیه.
‫از آشناییتون خوش‌وقتم.
‫برفی.
‫- سلام. ‫- من هم کارنیکلم.
‫درسته نباید بتونم صحبت کنم، ولی...
‫یه جادوگر شرور من رو طلسم کرد،
‫و باعث شد زبون باز کنم.
‫همه‌تون رو هیلدگارد جادوگر طلسم کرده؟
‫می‌شه گفت همه ما رو ‫به نوعی نفرین کرده.
‫ای وای. اینطوری که نمی‌شه.
‫«جادوگر» که نباید گفت.
‫چون من کلی جادوگر ‫خوب و مهربون می‌شناسم.
‫ولی اون هیلدگارد پست...
‫باید بگی ملکه هیلدگارد. ‫چون الان با پدرم، یعنی پادشاه، ازدواج کرده.
‫- ها؟ ‫- ای وای.
‫هوف.
‫باورم نمی‌شه.
‫پس تو بهتر از همه می‌دونی ‫که این ملکه هیلدگارد شما...
‫یه روده راست توی شکمش نداره.
‫فقط بلده بقیه رو طلسم کنه ‫و به فرمان خودش در بیاره.
‫طلسم‌های شوم بلده.
‫عه.
‫حالا تو تعریف کن. ‫کل شب رو وقت داریم.
‫بریل برات چایی می‌ذاره.
‫باشه. فکر کنم توی قفسه ‫چند تا کلوچه هم داشته باشیم.
‫دختر جان، فقط اگه دوست داری...
‫داستانت رو برامون تعریف کن. ‫ولی بدون که اینجا جای امنیه.
‫اینجا توی دید ملکه آیینه‌ها نیستیم.
‫فکر کنم فرصت بشه ‫یه‌کم تعریف کنم.
‫خب، راحت بشین یه گوشه.
‫برات پتو آوردم.
‫اگه باز هم شیر و شکر خواستی بگو.
‫دستت درد نکنه.
‫وای. چقدر خوبه.
‫ایول. موفق شدم.
‫خب...
‫اصلا عجله نکن. ‫از اولش شروع کن.
‫من... من...
‫عه، واقعا... خیلی...
‫وای!
‫ممنون.
‫واسه دماغته.
‫اشکالی نداره عزیزم.
‫ما کنارتیم.
‫من سفیدبرفی‌ام.
‫- اوهوم. ‫- درسته.
‫یعنی تو شاهدختی؟
‫وای!
‫- می‌دونستم. ‫- مطمئن بودم خودتی.
‫ملکه جدید، خب... نامادریمه.
‫- واقعا؟ ‫- تهدیدم کرد.
‫ولی چرا؟ من که نمی‌دونم!
‫مجبور شدم فرار کنم جایی ‫که دستش بهم نرسه.
‫نگهبان‌ها به زور من رو بردن ‫و اکهارت که...
‫- اکهارت چیه؟ ‫- خب، نمی‌دونم چیم می‌شه.
‫دوست آقا و عزیزمه؟
‫ما که هیچ‌وقت رسما ‫قدمی سمت همدیگه برنداشتیم.
‫اصلا مگه عشق واقعی چیه؟
‫چی می‌گفتم؟ ‫آها، موهام رو کوتاه کردم!
‫چون می‌خواست مطمئن بشه مردم، ‫مجبور شدم کوتاه کنم!
‫- خاک عالم! ‫- ولی نگران نباشین.
‫تا وقتی از مرز قلمرو بیرون باشم، ‫جام کاملا امنه.
‫که یعنی از رودخونه کنار معدن به اون‌طرف.
‫اینطوری از چشم ملکه آیینه مخفی می‌مونی.
‫خیلی آدم حسودیه. ‫واقعا بزرگترین ایرادشه.
‫ما رو مجبور کرد از معدن ‫براش جواهرات پیدا کنیم...
‫که فقط بتونه قدرتش رو بیشتر کنه.
‫بهمون گفت اگه قبول نکنیم، ‫زندگیمون رو نابود می‌کنه.
‫اون جواهری که می‌خواست بهم کادو بده...
‫مطمئنم که طلسم شده بود.
‫جواهراتش توی قدرت زیادی ‫از اعماق این جنگل طلسم‌شده دارن.
‫ولی برای قوی‌ترین جواهر...
‫- باید خیلی عمیق‌تر پیش می‌رفتیم. ‫- آره، راست می‌گه.
‫خیلی خطرناکه.
‫واسه همین کارنیکل رو طلسم کرد ‫که وارد معادن بشه.
‫چون خرگوش‌ها دید در شب خوبی دارن.
‫خرگوش‌ها می‌تونستن براش ‫ارزشمندترین جواهر رو پیدا کنن.
‫متاسفانه درسته.
‫قناری‌ها برای معدن زغال‌سنگ خوبن،
‫خوک‌ها واسه ترافل ‫و خرگوش‌ها واسه جواهر پیدا کردن.
‫مخصوصا اگه «چهارده قیراط هویجی» باشه.
‫- آره، آره. ‫- اوهوم.
‫هر کی که باهاش دشمن مشترک ‫داشته باشیم، دوست ماست.
‫- برو روی تخت من بخواب. ‫- نه، همین صندلی خوبه.
‫ممنونم. واقعا می‌گم.
‫بیچاره. چه روز سختی داشتی.
‫فعلا استراحت کن برفی. ‫ما هم باید استراحت کنیم.
‫شب به خیر.
‫باز هم ممنون که...
‫- آره. ‫- اهم.
‫وقتی جادوگر من رو طلسم کرد ‫مادرم وحشت کرده بود،
‫واسه همین مجبور شدم ‫مادرم رو از این طلسم دور نگه دارم.
‫تا وقتی هم که باطل نشه، ‫نمی‌تونم برگردم پیشش.
‫دلم براش تنگ شده.
‫هوم.
‫درست می‌شه.
‫برفی؟ برفی.
‫برفی؟
‫در سپیده‌دم، مه سرخ بسیار است.
‫- برفی... ‫- اکنون که برفی رفته...
‫- برفی... ‫- عاقبتش نسیان است.
‫برفی... برفی...
‫آره... سلام.
‫زحمت نکش.
‫داشتم براتون چایی می‌آوردم.
‫خوابه.
‫ما که رفتیم.
‫وای!
‫من بیدارم!
‫گرفتمش!
‫داره میفته! وای!
‫می‌رم براتون هیزم خشک جمع کنم.
‫گوش کن.
‫تو باید اینجا بمونی ‫و نزدیک مرز قلمرو نشی.
‫نباید ملکه آیینه تو رو ببینه.
‫دقیقا.
‫ممنون. واقعا لطف دارین.
‫ولی اگه خواستی از کلبه بری،
‫اصلا نزدیک معادن نشو،
‫چون اگه ملکه هیلدگارد ‫بتونه از اون‌سر رودخونه،
‫داخل معادن رو ببینه،
‫یعنی توی دیدرس آیینه قرار داری.
‫می‌خواستم واسه تشکر ‫بابت شام دیشب برم...
‫یه‌کم سبزیجات جمع کنم.
‫هیزم هم جمع می‌کنم. ‫زیاد دور نمی‌شم.
‫ولی نمی‌ارزه که خطر کنی ‫و سمت رودخونه که...
‫توی دیدرس ملکه است پرسه بزنی.
‫البته از اول که اینطوری نبود.
‫ما عاشق کارمون توی معدن بودیم،
‫تا اینکه ملکه مجبورمون کرد ‫به فرمان خودش در بیایم.
‫حالا تمام جواهراتی که استخراج می‌کنیم،
‫به جای مردم روستا، دست اون میفته.
‫حق نداره باهاتون همچین کاری کنه. ‫باید طلسم رو باطل کنیم.
‫تو فعلا مخفی بمون.
‫استراحت کن و فکر کن اینجا خونه خودته.
‫ما غروب برمی‌گردیم.
‫کارنیکل، امروز نباید بیای.
‫پیش برفی بمون و مواظبش باش.
‫ولی به کمکم نیاز دارین. ‫چون بدون من، ممکنه توی...
‫این هزارتوی تاریک و عمیق گم بشین.
‫قرار نیست اونقدر بریم جلو.
‫- مشکلی پیش نمیاد. ‫- باشه.
‫اگه خواستی از وسایل من بردار.
‫- مواظب باش. ‫- مواظب خودت باش.
‫راستی، برات روی میز صبحونه گذاشتم.
‫تنهایی درستش نکردم، ‫همه کمکم کردن.
‫ولی بیشترش زحمت پیریت بود.
‫ممنونم.
‫وای! وای!
‫آخ، کفشم!
‫دوستان، لطفا حواستون به بغلیتون باشه.
‫همه شریک معدن خودشون رو دارن؟
‫من که دارم.
‫- ما هم هستیم. ‫- اومدیم.
‫همه جمع شدیم.
‫خیلی‌خب.
‫وقتشه.
‫باید برفی رو پیدا کنم.
‫نگران نباشین. فقط سنگ‌های ‫شل رو تکون ندین.
‫آها. اوهوم.
‫هوف. خسته شدم.
‫چایی بخوریم!
‫هورا!
‫یه چایی اینجا بده.
‫آره، خیلی روز سختی بود.
‫وای، بذار ببنیم چطوریه.
‫هوم، خوب شده.
‫به‌به. همه کلم برداشتین؟
‫رد پای برفیه.
‫شنیتسل عزیزم،
‫بذار جواهرات ارزشمندی که امروز ‫برام پیدا کردن رو ببینم.
‫آیینه، ای ثروت بی‌کرانم،
‫کوتوله‌هایم را بده نشانم.
‫عجب. عجب. عجب.
‫هر ثانیه‌ای که هدر بدن ‫و جواهری از معدن برام در نیارن،
‫قدرت جادوم رو حروم می‌کنن.
‫بدون جواهرات طلسم‌شده ‫که قدرتی برام نمی‌مونه.
‫باید دل به کار بدین کوتوله‌های تنبل.
‫آیینه، ای محرم اسرار،
‫کوتوله‌ها را بفرست به کار.
‫مواظب باشین!
‫- وای! ‫- بپا!
‫وای!
‫رد پاها...
‫رد پاهای برفی کو...
‫کار ملکه است!
‫باید هم باشه!
‫قبلا هم اینطوری شده.
‫هر وقت کاری می‌کنم که خوشش نمیاد،
‫روی ما جادوی خطرناک استفاده می‌کنه.
‫همه‌چی رو می‌لرزونه!
‫خیلی... ترسناکه!
‫ای وای. ملکه عصبانیه.
‫یعنی به خاطر این بود ‫که داشتیم توت کلوچه‌ای می‌خوردیم؟
‫آخه خیلی خوشمزه بود.
‫نه، نه!
‫کلنگم بی‌اختیار شده.
‫همه‌مون رو طلسم کرد!
‫کمک!
‫وای!
‫هوف! زمین‌لرزه تموم شد. ‫همه حالشون خوبه؟
‫مواظب باشین!
‫وای!
‫گیر کردیم.
‫دوست‌هام. معدن ریزش کرده. ‫باید نجاتشون بدیم.
‫جسپر گفت سر جامون بمونیم.
‫ولی گیر افتادن.
‫تو همین‌جا باش. ‫من نجاتشون می‌دم.
‫من هم باید به دوست‌هامون کمک کنم.
‫هوم...
‫پس با همدیگه بریم.
‫چون قول دادم حواسم بهت باشه.
‫تازه، جای معدن‌ها رو بلدم.
‫ببین چقدر سنگ ریخته. ‫باید عجله کنیم.
‫کلی واسه این شرایط تمرین کردیم.
‫زود باش!
‫آهای!
‫جسپر؟ اوپال؟
‫اومدیم کمک کنیم!
‫برفی؟ ما اینجاییم!
‫- این پایینیم! ‫- حالمون خوبه!
‫صداشون از خیلی پایین میاد.
‫کارنیکل، تو توی تاریکی بهتر می‌بینی.
‫برو دنبال صداشون و...
‫خیلی احتیاط کن.
‫رفتم تو.
‫آهای! من اومدم!
‫- اینجا خیلی عمیقه! ‫- زود باش.
‫تو رو خدا بجنب. گرسنمه.
‫همینطوری بیا.
‫وای خدایا.
‫حالتون خوبه؟
‫آره، آره. همه خوبیم.
‫فقط یه‌کم...
‫گیر کردیم.
‫نه، فایده نداره.
‫- وایستین. ‫- مگه جایی رو داریم که بریم؟
‫- وای... ‫- وای. وای نه.
‫برفی، زیر یه چرخ‌دستی معدنی گیر کردن.
‫خیلی برام سنگینه. ‫باید کمک کنی!
‫اون بالا رو ببین!
‫باشه، بریم.
‫طاقت بیارین بچه‌ها. دارم میام.
‫بدو.
‫عجله کن.
‫- این رو می‌گفتم. ‫- رسیدیم. رسیدیم.
‫نترسین، من اینجام.
‫هورا!
‫وای، خیلی گرسنمه.
‫وقت شام نشده؟
‫- وای. ‫- نه!
‫آروم...
‫خب. می‌تونین بیاین بیرون؟
‫هورا!
‫چیزی نمونده. بیاین.
‫- وای. ‫- موفق می‌شین.
‫بریم.
‫ای وای، ای وای! گیر کردم!
Telegram: @DoostihaIR
‫مرسی، مرسی، خیلی ممنونم.
‫شرمنده شما شدیم.
‫توت‌های کلوچه‌ای خیلی خوشمزه بودن.
‫خوشحالم تونستم کمکی کنم.
‫نباید برفی رو با خودت می‌آوردی.
‫بهت گفتم مواظبش باشی...
‫نزدیک اون‌طرف رودخونه ‫که ملکه حضور داره، نشه.
‫خواستم جلوش رو بگیرم. ‫ولی گفت می‌خواد نجاتتون بده.
‫ولی الان همه‌مون توی خطریم. ‫حتی خودت کارنیکل.
‫باید همین الان برگردیم توی کلبه.
‫باشه، بریم.
‫یوهو!
‫وای، دیگه نمی‌خوام جایی گیر کنم.
‫عه، اومدی؟
‫عه‌وا.
‫گیر کردم.
‫توت‌های ترد می‌خوام!
‫کارتون خوب بود بچه‌ها! خسته نباشین!
‫ملکه هیلدگارد.
‫هوف! جادوش ما رو مجبور کرد ‫به اعماق معدن بریم.
‫به اندازه کافی صبر کردیم. ‫باید زندگیمون رو پس بگیریم.
‫با این طلسم ملکه که...
‫نمی‌تونیم به زندگیمون ادامه بدیم.
‫تازه، باید کمک کنیم ‫برفی برگرده خونه.
‫باید از برفی دفاع کنم ‫و قصر پدرش رو پس بگیریم.
‫اگه به برفی کمک کنیم، ‫خودمون هم نجات پیدا می‌کنیم.
‫تازه، اگه ملکه رو شکست بدیم، ‫من هم می‌تونم برگردم پیش مامانم.
‫ولی ما کوچولوها چطوری بجنگیم؟
‫پیریت می‌گه ما کوچولوییم ‫و نمی‌تونیم بجنگیم.
‫بماند که خیلی‌هامون از رمق افتادیم.
‫پیریت، حرفت همین بود؟
‫اوهوم.
‫ببینید بچه‌ها، ‫ما باید از قلمرو محافظت کنیم.
‫باید پدرم رو نجات بدیم.
‫نامزدم... آم...
‫یعنی دوستم اکهارت...
‫کمکمون می‌کنه.
‫می‌تونم تا موقع رسیدنش ‫شما رو آموزش بدم.
‫پس تصویب شد. ‫امشب استراحت می‌کنیم.
‫ولی فردا، از صبح، ‫بکوب تمرین می‌کنیم!
‫- ایول! ‫- تمرین!
‫من خیلی دلم می‌خواد تمرین کنیم.
‫- تو حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫عجب وضعیتی بود.
‫دیگه به خیر گذشت.
‫حالا که اوضاع رو یه تکونی دادم...
‫مطمئنم که...
‫کوتوله‌هام دارن با سختکوشی...
‫برام جواهر پیدا می‌کنن.
‫بذار ببینم.
‫ای بهترینِ آیینه‌ها که همدم ناب هستند،
‫کارگرانم را نشان بده که مشغول کار هستند.
‫عه، آم...
‫خب، ملکه...
‫عه، ببینین...
‫جواهراتم! کوتوله‌هام!
‫پس کجان؟!
‫ای آیینه، بشنو فرمانم را،
‫نشان بده کوتوله‌های نافرمانم را!
‫آم... راستش رفتن.
‫لحظه آخری نجات پیدا کردن.
‫آره. لحظه قشنگی بود.
‫کی نجاتشون داد؟
‫آها. عه...
‫آخه تاریک بود، من هم...
‫پرسیدم کی نجاتشون داد؟
‫بـ...
‫برفـ...
‫سفید؟
‫سفیدبرفی؟
‫سفیدبرفی خودمون؟!
‫ولی... نه. نه.
‫نه، نه! سفیدبرفی مرده!
‫امکان نداره سفیدبرفی بوده باشه!
‫شاید خودتون کاری کردین ‫که به زندگی برگرده؟
‫شاید الان سفیدبرفی زامبی شده.
‫نه، از جادو استفاده نکردم ‫که به زندگی برش گردونم!
‫خودت گفتی مرده.
‫نه، گفتم نمی‌بینمش.
‫ممکنه به اون‌طرف رودخونه ‫فرار کرده باشه و...
‫برگشته باشه که کوتوله‌ها رو نجات بده.
‫- هوف! ‫- یا شاید دوقلوی همسان داره.
‫از این ماجراها زیاد شنیدم. ‫پسرعموی خودم...
‫ساکت باش!
‫به قول گفتنی:
‫اگه می‌خوای کلک چیزی رو بکَنی،
‫باید خودت دست به کار بشی. هوم.
‫مرا به دست‌فروشی پیر تبدیل کن ‫که عمر از او سلب شده،
‫پیرزنی که گر برفی بیند، ‫اعتمادش جلب شده.
‫همه کلم‌ها رو خودت خوردی؟
‫- لباسم خوبه؟ ‫- کجا باید بجنگیم؟
‫خیلی‌خب.
‫دوستان.
‫دوستان...
‫- ساکت! ‫- ها؟
‫ممنون جسپر.
‫دوستان، امروز روز تمرینه.
‫باید طی فرصتی که مونده، ‫شما رو آماده کنیم...
‫تا بتونیم وارد قصر بشیم. ‫پس تمرکز کنین. صف تشکیل بدین.
‫ببخشید.
‫اینجا وایستین. رو به من کنین، خب؟
‫عه. آها.
‫قراره روز طولانی و سختی باشه.
‫تلاش کنین، قوی بشین، ‫و هوشتون رو تقویت کنین.
‫- استراحت ناهار داریم؟ ‫- بله.
‫من محض اطمینان با خودم ‫کارد و پنیر آورده بودم.
‫آها. خوبه.
‫سبزیجات هم داریم. ‫باید غذای مقوی بخوریم.
‫استراحت چایی هم داریم؟ ‫شاید بخوایم چایی بخوریم.
‫عه، آره.
‫ولی به شرطی که از برنامه عقب نیفتیم.
‫- چشم، چشم. ‫- آره.
‫گوش کنین، می‌خوایم تمرین کنیم...
‫تا بتونیم با ملکه بدجنس بجنگیم.
‫باید از این طلسم خلاص بشیم،
‫و این شاهدخت فوق‌العاده ‫قراره بهمون کمک کنه.
‫ممنون کارنیکل.
‫پس... عذر و بهونه رو کنار بذارین.
‫دیگه «می‌ترسم و خسته‌ام» نگید.
‫بعضی‌ها باید برگردن خونه، هویج بخورن،
‫و پیش مامان عزیزشون باشن!
‫باید به این طلسم خاتمه بدیم!
‫وای!
‫شروع می‌کنیم.
‫هورا!
‫آفرین.
‫وای!
‫بذار ببینم.
‫ها؟ عه.
‫وای!
‫برفی! برفی! برفی! ‫برفی! برفی! برفی! برفی! برفی!
‫رد پای برفیه!
‫برفی...
‫فکر کردم گمت کردم.
‫دارم میام.
‫لباسم خوبه؟
‫کی قراره بجنگیم؟
‫وای...
‫مردم از گرسنگی.
‫وقت شام نشده؟
‫راست می‌گی‌ها.
‫امروز خیلی زحمت کشیدیم،
‫پس می‌تونیم بریم اونطرف ‫تپه و سبزیجات بخوریم.
‫من باید مقدمات فردا رو آماده کنم.
‫دل تو دلم نیست باز هم تبر پرت کنم!
‫یعنی... خواستم بگم گرسنمه.
‫تو رو که اینجا تنها نمی‌ذاریم.
‫من هم پشتتون میام.
‫- پیشش می‌مونم. ‫- من هم می‌مونم.
‫کاش بتونیم کلم پیدا کنیم.
‫حالا یه چیزی پیدا می‌شه.
‫این طرف رودخونه جامون امنه،
‫ولی تا دور نشدن بهتره بریم.
‫آفرین فوگل.
‫حالا خودم شخصا می‌تونم ‫شر برفی رو کم کنم.
‫برو فوگل. باید آماده بشم.
‫هوم.
‫جلو نیا.
‫دختر عزیزم،
‫نمی‌خواستم بترسونمت.
‫چون یه دست‌فروش پیرم...
‫که دارم توی راه روستا جنس می‌فروشم.
‫تو نمی‌خوای چیزی ازم بخری؟
‫عه، نه. نه، ممنون. ‫روزتون به خیر.
‫حتی لباس جدید نمی‌خوای؟
‫که مناسب دختر زیبایی مثل تو باشه؟
‫چهره‌ات شبیه شاهدخت‌هاست.
‫ولی راستش... شاهدخت نیستم.
‫صرفا یه دختر...
‫روستایی و ساده‌ام.
‫نه، ممنون.
‫واقعا اهلش نیستم.
‫ولی خیلی چشمم رو گرفته.
‫قشنگه...
‫قبل از اینکه بری...
‫حداقل این رو امتحان کن.
‫عه... نه.
‫نه، ممنون خانم.
‫من دیگه... دیگه باید برم.
‫بیا، بذار کمکت کنم!
‫همینطوری خوبه! تکون نخور!
‫- نه! ‫- اندازه‌ات نمی‌شه؟
‫نفسم در نمیاد...
‫ای تیزبین، ای کرکس با بصیرت،
‫بگذار هر آنچه او می‌بیند، ‫آیینه‌ی من ببیند.
‫برفی؟
‫ای وای.
‫ها؟
‫برفی؟ الو.
‫برفی؟
‫برفی؟ برفی؟
‫بلند شو... برفی!
‫کمک! کمک!
‫کمک کنین!
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم. بلند نمی‌شه.
‫جسپر، قلبش می‌زنه.
‫نمی‌تونه نفس بکشه. ‫این مصیبت رو ازش جدا کن!
‫وای.
‫وایستین. کارد پنیر همراهمه.
‫کجاست؟
‫- کی عزیزم؟ ‫- دست‌فروشه.
‫کار اون بود.
‫کوتوله‌ها، پخش بشین.
‫دست‌فروش رو پیدا کنین!
‫دست‌فروش مهیب...
‫بیا بیرون! کجایی؟
‫مگه دنبال سگ می‌گردی؟
‫آهای.
‫خانم دست‌فروش شرور؟
‫- واقعا فکر کردی زیر تنه درخته؟ ‫- من از کجا بدونم؟
‫اگه جادوگر باشه، ‫می‌تونه تبدیل به کرم بشه.
‫شاید صرفا یه دست‌فروش مهربون بود،
‫و قصدش اذیت کردن برفی نبود.
‫وای، بریل عزیز و ساده‌لوحم.
‫حتما شب‌ها خیلی راحت می‌خوابی.
‫وقتی عروسک خرسیم ‫و پتوم رو دارم، عالی می‌خوابم.
‫ها؟
‫پیداش کردم.
‫می‌رم که دمار از روزگارش در بیارم.
‫آهای! تو!
‫خانم! تکون نخور!
‫چی... چی شد؟
‫نفسم در نمی‌اومد.
‫نتونستم صورتش رو ببینم...
‫ببخشید.
‫نه، تقصیر تو نبود.
‫خودم باید بیشتر مراقبت می‌کردم.
‫ملکه بود!
‫- وای خدا. ‫- می‌دونستم!
‫ای زن شرور!
‫آره کارنیکل.
‫قطعا کار ملکه بود.
‫باید هوشیار بمونیم.
‫امنیت برفی به خطر افتاده.
‫محض اطمینان باید ‫خوب چشم‌هامون رو وا کنیم.
‫برفی، دارم میام پیدات کنم.
‫ای برفی.
‫پیدات می‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫بعدش، با همدیگه جلوی ‫ملکه هیلدگارد رو می‌گیریم.
‫اکهارت.
‫یعنی الان کجایی؟
‫کاش کمکم می‌کردی.
‫وقتی تو هستی شکست‌ناپذیرم.
‫- این آرزو رو به ستاره‌ها می‌سپرم. ‫- این آرزو رو به ستاره‌ها می‌سپرم.
‫- عشق واقعیم... ‫- عشق واقعیم...
‫پیروزمندانه برگشتم!
‫بالاخره این شاهدخت ملعون رو ‫از سر راهم برداشتم!
‫ای آیینه‌ای که بر دیواره،
‫کی زیباترین زن این دیاره؟
‫عه، چقدر عجیب.
‫دارم یه تصویر محو می‌گیرم.
‫انگار دارم از بین پرهای کثیف نگاه می‌کنم.
‫طلسم بینایی روش خوندم.
‫آها، بسیارخب.
‫جوابتون برفیه ملکه.
‫لعنت بهش!
‫وای! یعنی هنوز زنده است؟!
‫نه!
‫از من راضی بودین؟
‫- وای! ‫- لعنت بشه!
‫خیلی عصبانی‌ام!
‫سفیدبرفی زنده است؟ چطوری؟!
‫جوری بستمش که نتونه نفس بکشه.
‫خودم دیدم که مرد.
‫کمکش کردن که تونست زنده بمونه.
‫باید هوشمندانه‌تر عمل کنیم ملکه.
‫هوف!
‫منظورم این بود که شما... ‫چک نکردین که مرده؟
‫الان من رو زیر سوال بردی؟
‫- وای! ‫- نه، نه، نه.
‫غلط بکنم.
‫دختره خوشگله.
‫واسه همین کمکش می‌کنن.
‫کل حرفم همین بود.
‫آدم‌ها سطحی‌نگرن.
‫وای، فقط یه روز تا تاج‌گذاری مونده.
‫اگه با اولین تلاش نتونستی نابودش کنی،
‫انقدر تلاش کن و تلاش کن تا موفق بشی.
‫وای. مشخصه سرت شلوغ بوده.
‫گفتم اگه بخوایم پدرم و سرزمین رو...
‫از دست ملکه نجات بدیم، ‫نباید وقت تلف کرد.
‫نقشه‌مون واضح و مشخصه.
‫شما تمرین کردین. ‫ولی کافی نبود.
‫نقشه حمله خوبی داریم،
‫ولی به نقشه دفاعی هم نیاز داریم.
‫[پیروزی!]
‫- وای! ‫- ای وای!
‫کی این نقشه خوشگل رو کشیده؟
‫خیلی قشنگه.
‫چقدر جزئیات داره!
‫- رنگ‌هاش رو ببین! ‫- می‌دونم.
‫ولی تا همین یک ماه پیش ‫داشتم مدادهاتون رو می‌خوردم.
‫ما اینجا سرعت بالایی داریم، ‫ولی با این طراحی کارنیکل،
‫می‌تونیم نقشه رو بسنجیم.
‫امروز باید دنبال چیزی بگردیم ‫که باهاش سپر درست کنیم.
‫توی معدن آهن داشتیم.
‫نباید برگردین اونجا. ‫اصلا امن نیست. ممکنه شما رو ببینه.
‫آره. درست می‌گی.
‫نباید بذاریم ملکه فکر کنه...
‫کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه ماست.
‫برای همین باید برگردیم معدن...
‫تا برای خودمون وقت بخریم.
‫آها.
‫فقط... قول بدین که عجله کنین.
‫مواظب هم باشین.
‫من و کارنیکل فضای کلبه رو آماده می‌کنیم...
‫تا همین‌جا کار کنیم.
‫چرخ‌دستی معدن رو بیارین اینجا تا...
‫به قصر یورش ببریم.
‫من که واقعا از این نقشه لذت بردم.
‫ولی صرفا امیدوارم که جواب بده.
‫خدایا، امیدوارم کسی صدمه نبینه.
‫قطعا همین که از رودخونه رد بشیم،
‫ملکه از آیینه‌اش ما رو می‌بینه.
‫ولی موضوع همینه.
‫چون تصمیم گرفت خودش ‫بیاد این‌طرف رودخونه و...
‫من رو با اون لباس طلسم‌شده خفه کنه.
‫اون آیینه رو همه‌جا که نمی‌تونه ببره.
‫اگه بتونیم از قصر دورش کنیم، ‫می‌تونیم حمله کنیم،
‫اینطوری به آیینه دسترسی نداره ‫و طلسم رو باطل می‌کنیم.
‫بعدش، دیگه هیچ قدرتی ‫روی سرزمین ما نداره.
‫[پیروزی!]
‫این بهترین پایان واسه داستانمون بود!
‫نقاشی‌های کارنیکل حرف ندارن!
‫در نهایت ما هم می‌تونیم ‫به کار خودمون توی معدن برگردیم.
‫من هم برمی‌گردم پیش مامانم.
‫قبوله؟
‫خوب گفتی پیریت.
‫پس تصویب شد.
‫باید بجنگیم!
‫بیاید سریع به طرف معدن بریم!
‫امیدوارم تموم شده باشه.
‫با این هیزم‌ها آهن رو ذوب می‌کنیم،
‫واسه سپرها تسمه درست می‌کنیم،
‫و یه تخته‌چوب برای ‫محکم کردن واگن درست می‌کنیم.
‫حتما یکیشون یه چیزی یادش رفته. اومدم.
‫ببخشید خانم.
‫نمی‌خواستم مزاحمتون بشم.
‫ولی مامانم بدجوری مریضه.
‫راستش...
‫اون چرخ‌دستی که باهاش برام ‫شونه‌های دست‌ساز قشنگ درست می‌کرد،
‫توی زلزله نابود شد و از بین رفت.
‫هوم.
‫واقعا متاسفم کوچولو.
‫ولی الان نیازی به شونه ندارم.
‫ملکه است!
‫بگیر!
‫وای!
‫دیگه حساب کار دستت میاد!
‫مسموم بود!
‫کارنیکل! چیکار کنم؟
‫برفی؟!
‫کمک! کمک! کمک!
‫کمک! کمک!
‫- دوباره؟ ‫- چی شده؟
‫نمی‌دونم. حالش خوب بود.
‫بعدش یه دختره اومد ‫این شونه رو توی موهاش زد.
‫وایستا.
‫ممکنه مسموم باشه.
‫وای.
‫- ملکه هیدلگارد بود! ‫- باید برفی رو نجات بدیم.
‫باید از معدن پودر زغال داغ‌شده بیاریم.
‫با آب جوش ترکیبش کنیم ‫تا جلوی سم رو بگیریم.
‫کف شومینه ازش داریم.
‫عالیه! برو آب جوش رو بیار!
‫باشه!
‫وای! آروم بگیرش.
‫آب جوش آوردم.
‫ها؟
‫چی شد؟
‫- چی شد...؟ ‫- باز نزدیک بود بمیری.
‫وای برفی، خیلی وحشتناک بود.
‫رنگت پریده بود.
‫قطعا جادوی ملکه بود.
‫سلام. کسی خونه است؟
‫وایستین! صبر کنین!
‫وای!
‫این همونه!
‫همون دوستمه که...
‫دوستم دیگه! ‫- آها.
‫- دوستم اکهارته. ‫- آها، پس اکهارت اینه.
‫آره، خودشه. ‫اومده بهمون کمک کنه.
‫- خوش اومدی. ‫- وای.
‫می‌دونستم پیدام می‌کنی.
‫ببخشید طول کشید.
‫من که می‌گم همچنان ‫ممکنه این یارو ملکه باشه!
‫نه، خود اکهارته.
‫واقعا خودشه! همون کسیه که واقعا...
‫- دوستمه. دوست واقعیمه. ‫- آها.
‫که دست بر قضا آقاست.
‫آره، دوستِ آقام اکهارته.
‫اگه کنارمون باشه شانس بیشتری...
‫برای شکست ملکه داریم.
‫پس اکهارت واقعی که می‌گن شمایی!
‫اکهارت، دوست واقعی!
‫- تعریف کن. ‫- مو به مو بگو.
‫عه، ممنونم دوستان...
‫که از آدم محشری مثل ‫برفی مهمون‌نوازی کردین.
‫ما در برابر یه نیروی پلید قرار گرفتیم.
‫تمام اختیارات پادشاه رو گرفته.
‫برفی بهمون یاد داد بجنگیم.
‫یوهو!
‫بگیر که اومد!
‫همه‌شون حاضرن. من هم همینطور.
‫من هم حاضرم.
‫خب، پس باید سلاح پیدا کنیم.
‫آره، می‌شه.
‫آره، می‌تونیم تا صبح سلاح درست کنیم.
‫باشه. یوهو.
‫ولی چطور... باشه. همین خوبه.
‫خب، اگه قراره تا صبح بیدار باشیم،
‫باید هیزم پیدا کنیم.
‫من کمک می‌کنم.
‫خیلی قشنگه...
‫حالا که دوباره پیدات کردم، ‫نمی‌خوام ازت دور بشم.
‫نه، دیگه نمی‌ذارم هیچ بلایی ‫سر تو، یا سر خودمون بیاد.
‫با همدیگه خیلی قوی‌تریم.
‫من هم همین حس رو دارم.
‫قلمروم بهم نیاز داره. ‫به ما نیاز داره و...
‫من هم به تو نیاز دارم.
‫بیا، باید بریم نقشه رو مرور کنیم. ‫تمرین هم می‌کنیم.
‫بیدار شید! وقتشه به قصر یورش ببریم.
‫هنوز که شبه.
‫- آها. ‫- اینجا رو نگاه کنین.
‫خوابم نبرد. خیلی هیجان‌زده بودم.
‫استرس داشتم. ‫خودم رو سرگرم کردم.
‫برای همه‌تون کوله صبحونه درست کردم. ‫می‌تونیم بریم.
‫من کار سپرها رو تموم کردم.
‫من و اوپال دیشب این رو درست کردیم.
‫زره مخصوص خودته.
‫ای وای.
‫عه.
‫مرسی آمی. تو هم همینطور اوپال.
‫حالا دیگه حاضریم.
‫از این آماده‌تر نمی‌شه بود.
‫نظرتون چیه کوتوله‌ها؟
‫ای آیینه‌ای که بر دیواره،
‫کی زیباترین زن در این دیاره؟
‫هنوز، عه... ‫هنوز آنتن ندارم.
‫هوف. فوگل الان داره می‌چرخه ‫که تو بتونی بهتر ببینی.
‫جادوی شما هم محدودیت‌هایی داره ملکه.
‫آیینه، فقط بگو چی می‌بینی!
‫به نظرم شما زیباترین زن... ‫در این اتاق هستین.
‫گفتم دیار! توی این دیار!
‫زیباترین کیه؟
‫سفیدبرفی.
‫ولی باید مرده باشه!
‫باید ببینم. ‫نشان بده آنکه چهره‌اش زیبا و ناپیداست،
‫اکنون در کجا... کجا هویداست؟
‫نزدیکن ملکه عزیز. ‫می‌خوان به قصر یورش بیارن.
‫ملکه، مردم و این سرزمین...
‫برفی رو دوست دارن. چون شاهدختشونه.
‫اگه بتونه قصر رو پس بگیره...
‫وای، چقدر ساده‌لوحه!
‫باشه، باشه. بذار بیان. ‫مجبور می‌شن با جادوی من طرف بشن!
‫تا تاج‌گذاری چقدر مونده؟
‫دوازده ساعت و سیزده دقیقه ‫و هفت ثانیه مونده ملکه.
‫خب... پس.
‫پس... خب... چقدر دقیق گفتی.
‫ممنون که دقت به خرج می‌دی.
‫خب.
‫- فوگل! ‫- ها؟
‫عصای جادوییم رو بیار!
‫ببین قیافه کوچولوش چقدر بامزه شده.
‫با چه رویی بلند شده ‫توی محدوده جادوی من اومده؟
‫اگه می‌خواد بجنگه، ‫پس براش جنگ به پا می‌کنم.
‫خشمم چون طوفانی سهمگین است،
‫گر کسی قد علم کند، تقاصش سنگین است!
‫طوفان شد!
‫ای وای! پناه بگیرین!
‫مواظب باش! وای!
‫همه بخوابن!
‫پناه بگیرین! وای!
‫- وای! ‫- نه!
‫اخ!
‫اکهارت!
‫برفی! اینجا امن نیست!
‫توی طوفان نمی‌تونیم ‫به قصر یورش ببریم.
‫- پناه بگیر! ‫- اکهارت راست می‌گه.
‫وقتی طوفانه که نمی‌شه ‫به جایی یورش برد.
‫باید صبر کنیم. اینجا امن نیست.
‫من نمی‌رم.
‫دیگه نمی‌خوام گمت کنم!
‫اکهارت، ما خوبیم. مواظبشون باش.
‫وای!
‫برفی! دوستت دارم!
‫نه!
‫وایستا!
‫نجاتشون بده!
‫گرفتمت.
‫باید دوست‌هامون رو پیدا کنیم.
‫آهای.
‫کمکم کنین.
‫وای.
‫یادته آخرین بار که به یکی ‫اعتماد کردی، چی شد؟
‫چیزی نیست. صدمه دیده.
‫وای.
‫خانم؟
‫من اینجام. می‌تونین تکون بخورین؟
‫آره، فقط گیر کردم.
‫- کمک می‌خوام. ‫- تو رو خدا نکن!
‫چرا به همه اعتماد می‌کنی؟
‫چون اگه نتونم تحت هر شرایطی ‫خوبی رو توی وجود آدم‌ها ببینم،
‫با خودم کنار نمیام.
‫تا سه می‌شمارم. حاضرین؟ ‫یک، دو، سه!
‫وای خدا.
‫- حالتون خوبه؟ می‌تونین راه برین؟ ‫- آره، آره.
‫بذار یه لحظه نفس بگیرم.
‫این طوفان... چقدر یهویی بود.
‫نتونستم فرار کنم.
‫- ما هم نتونستیم. ‫- وای، سیب‌هام ریخته.
‫آم...
‫عه. اجازه بدین. کمکتون می‌کنم.
‫وای! اون یکی خیلی سیب خاصیه!
‫می‌بینی؟ خیلی براق و قرمز و شیرینه!
‫توی این جنگل نایاب محسوب می‌شه.
‫عه. آم، خانم. سیبتون رو بگیرین.
‫من رو مدیون خودت کردی. ‫بذار برات جبران کنم.
‫اصلا زحمتی نبود. ‫روزتون به خیر.
‫اصرار می‌کنم. ‫آخه نمی‌خوام بی‌ادبی کرده باشم.
‫عه...
‫پس فقط... یه‌کم.
‫نه! نه!
‫یه گاز.
‫وای.
‫نه!
‫تموم شد.
‫تموم شد! ‫بالاخره سفیدبرفی مرد!
‫دیگه نمی‌تونه جلوی تاج‌گذاریم رو بگیره،
‫مگر اینکه تو بخوای جلوم رو بگیری کارنیکل!
‫نه!
‫بالاخره تونستم شر برفی رو کم کنم!
‫نه.
‫برفی کو؟
‫کجاست؟
‫اونجاست.
‫ای وای.
‫برفی.
‫عشق واقعیم از دست رفت.
‫باید به دوست عزیزمون ادای احترام کنیم.
‫دوستان...
‫ملکه به نگهبانان سلطنتی ‫دستور داده تا حواسشون جمع باشه.
‫بنابراین قطعا مقاومت می‌کنن.
‫باید برفی رو پیش پادشاه ببریم.
‫وقتی ببینه ملکه چیکار کرده،
‫به خودش میاد.
‫بریم.
‫- باشه. ‫- قبوله.
‫برفی! برفی! برفی!
‫برفی! برفی! برفی! برفی!
‫برفی! برفی! برفی! برفی! برفی!
‫تا یک ساعت دیگه تاج روی سرمه و...
‫جادوی من بی‌کران و بی‌همتا می‌شه!
‫کوتوله‌ها و اکهارت با تابوت شیشه‌ای برفی...
‫نزدیک دروازه قصر شدن.
‫چی؟ چرا؟!
‫مگر اینکه بخوان به قصر یورش بیارن.
‫اگه مردم برفی رو ببینن، ‫عشقشون جادوم رو ضعیف می‌کنه.
‫حتی ممکنه جلوی تاج‌گذاری رو بگیرن.
‫به نگهبانان دروازه خبر بده.
‫با صاعقه و آتیش جلوشون رو می‌گیرم!
‫برفی! برفی! برفی! برفی! ‫برفی! برفی! برفی! برفی!
‫برفی! برفی! برفی!
‫برفی! برفی!
‫مامان؟
‫ما رو دید! دروازه رو بالا ببرین!
‫- سلام. ‫- ها؟
‫ازتون کمک می‌خوایم. ‫سفیدبرفی پیش ماست.
‫کمک کنین دروازه رو بالا ببریم.
‫- تو حرف می‌زنی؟ ‫- گفتی سفیدبرفی؟
‫خرگوش جادوییه. نشونه خوبیه.
‫دروازه رو بالا ببر.
‫آماده باشین. هنوز تموم نشده.
‫بریم.
‫همه بیاین.
‫حمله!
‫سپرها بالا!
‫کارتون حرف نداشت! مرسی!
‫برفی!
‫ای وای!
‫برفی! تو زنده‌ای؟
‫برفی!
‫واقعا؟ واقعا؟!
‫نکنه با جنازه بودن...
‫مشکل جدی داری؟!
‫ملکه مسمومش کرده.
‫باید جلوش رو بگیریم ‫و قلمرو رو نجات بدیم!
‫نگهبانان!
‫حاضر! سلاح‌ها بالا!
‫همه برای تاج‌گذاری ملکه جمع بشین!
‫کوتوله‌ها! هوف، از کوتوله‌ها متنفرم!
‫کارنیکل، حواس ملکه رو پرت کن!
‫شمشیر رو بده. زود باش.
‫برفی کوچولو، یادت رفته که پدرت...
‫یه چیز خیلی، خیلی خطرناکی...
‫دور گردنش داره؟
‫اون جواهر تحت کنترل منه.
‫برفی، بهش حمله نکن! ‫وگرنه به پدرت صدمه می‌زنه!
‫برفی!
‫برو! زود باش!
‫من هم میام!
‫پدر.
‫تو چقدر... آشنایی.
‫کار این جواهره. ‫هوش پدرم رو ازش گرفته.
‫شبیه همونه که سعی داشت به من هم بده.
‫باید ازش جداش کنیم.
‫جادوش خیلی قویه!
‫نه!
‫پدر!
‫نه!
‫پدر!
‫نرو!
‫عه...
‫برفی!
‫پدر. دلم برات تنگ شده بود.
‫من هم همینطور. ‫دوستت دارم برفی کوچولوم.
‫وای!
‫پدر، فکر کردم تنهام گذاشتی.
‫امکان نداره تنهات بذارم برفی نازم.
‫این گردنبند باعث شد ‫نتونم حرف بزنم و تکون بخورم.
‫آخرین چیزی که یادمه، ‫این بود که داشتم عروسی می‌کردم.
‫به بعدش رو محو یادمه.
‫هیلدگارد گولم زد. واقعا معذرت می‌خوام.
‫باید جلوی هیلدگارد رو بگیریم. ‫دنبالم بیا.
‫می‌بینید چقدر بزرگم؟!
‫عه، سلام عزیزم.
‫آخ!
‫- نه. ‫- تمومش کن.
‫بگیر، بگیر!
‫چیکار می‌کنی؟
‫دست‌هام جادوییه.
‫نه.
‫دست‌های من جادوییه.
‫نه!
‫تو...
‫و تو...
‫ولی اون گردنبند رو نمی‌شد باطل کرد!
‫مگر اینکه...
‫از عشق واقعیت استفاده کردی؟
‫حتما همین بود!
‫اکهارت، من و تو... ‫عشق واقعیمون طلسم رو شکست.
‫چون جفتمون همدیگه رو دوست داریم.
‫- یعنی تا وقتی عشق بورزیم... ‫- امکان نداره شکست بخوریم.
‫نه وقتی که من زیباترین زن قلمرو باشم!
‫دروغ‌ها و نفرتی که توی دلت داری...
‫باعث می‌شه زشت‌ترین زن سرزمین باشی!
‫با منی؟ چطور جرئت می‌کنی؟
‫من از همه سرترم!
‫خودم! ملکه‌تون!
‫نه سفیدبرفی! من، من، من!
‫حمله!
‫تو معطلش کن. یه نقشه دارم.
‫- برفی؟ ‫- سجویک؟
‫خدمتکارمونی؟ تو که رفته بودی!
‫نه! ملکه من رو توی آیینه گیر انداخت ‫تا به دستوراتش عمل کنم!
‫- باید من رو بیرون بیاری. ‫- باشه سجویک.
‫نه!
‫نگهبانان، جلوش رو بگیرین! ‫آیینه‌ام رو برداشته!
‫وای! این شنیتسل کوچولو رو ببین.
‫می‌شه نگهش داریم؟
‫- نگهش دار! ‫- باشه!
‫- چی شد؟ ‫- وای!
‫آزاد شدم!
‫- وایستین... ملکه کو؟ ‫- برین عقب!
‫هیچ‌کدوم از شما احمق‌های زشت ‫جلودار من نیستین!
‫چیکار می‌کنه؟
‫نه!
‫- نه! ‫- مواظب باش!
‫اکهارت... دوستت دارم!
‫نه!
‫محکم بگیر!
‫ول نکن.
‫تو واقعا... سرترین دختری.
‫نه!
‫آیینه رو بندازین!
‫ایول! یوهو!
‫یوهو!
‫وقتشه جشن بگیریم.
‫پدر!
‫هیچ‌وقت بهت شک نکردم.
‫اندازه مادرت قدرتمندی.
‫وای پدر.
‫وای!
‫ممنونم. همه‌تون خیلی شجاع بودین.
‫پیریت، ولی تو از همه شجاع‌تر بودی.
‫عه. نظر لطفته.
‫یعنی... نظر لطف شماست شاهدخت.
‫کارنیکل، تو بارها و بارها نجاتمون دادی.
‫توی معدن نجاتمون دادی.
‫تا آخر عمر بهت مدیونیم.
‫کارنیکل، طلسمت شکسته شد!
‫دیگه نمی‌تونی صحبت کنی!
‫وای.
‫خیلی برات خوشحالم.
‫حالا برگرد پیش مامانت.
‫دیگه همیشه می‌تونی ‫پیش خانواده‌ات باشی.
‫ممنونم اکهارت، ضمنا...
‫به ازدواجتون رضایت می‌دم.
‫بالاخره لحظه موعود فرا رسید.
‫آره! جوابم مثبته!
‫عجب جشنی شد!
www.Doostihaa.com