‫باید عاشق می‌شدم.
‫به جای اینکه تقلا کنم کلمات رو کنار هم بذارم،
‫باید عاشق می‌شدم.
‫کلماتی که زمانی مجبورشون کردم ‫کنار هم بیان
‫الان دارن سریعتر از چیزی که ‫بتونم کنترل کنم بیرون می‌ریزن.
‫حس می‌کنم یه موتور تازه درونم روشن شده.
‫حس می‌کنم همه چی
‫داره خودش کار می‌کنه.
‫کی فکرش رو می‌کرد یه ‫موتور اینقدر قوی تو وجودم داشته باشم؟
‫باید عاشق می‌شدم.
‫چرا بهم نگفتی که یه دختر داری؟
‫هی، فکر کنم درسته.
‫همین چند وقت پیش، ‫یکی یه سنگ از پنجره کافه پرت کرد.
‫ظاهراً یون‌ای پشت این قضیه بود.
‫چرا باید این کار رو بکنه؟
‫یادت میاد وقتی گیونگ‌سه تو گروه چت ‫درباره‌ت چرت پست کرد
‫و شما دوتا داشتین دعوا می‌کردین؟
‫ظاهراً اون موقع بود که این کار رو کرد.
‫یون‌ای خیلی باحال نیست؟
‫لعنتی!
‫کِی می‌خوای ازدواج کنی؟
‫تنها دخترای تو زندگیم اونایی بودن ‫که از نشستن کنارم تو کلاس می‌ترسیدن
‫تا اینکه یه زنی به درخشش یه تیغه اومد تو.
‫هر کاری باشه انجام میدم.
‫دوست داری چی کار کنم؟
‫کیو باید برات بکشم؟
‫واقعاً درکت نمی‌کنم.
‫چطور می‌تونی از یه پسر ‫مثل هوانگ دونگ‌من خوشت بیاد؟
‫سعی نکن بفهمی. ‫لازم نیست بفهمی.
‫چرا همش سعی می‌کنی بفهمی؟
‫تو دیوونه شفافیت هستی؟
‫وقتی می‌گم نمی‌فهمم، یعنی خوشم نمیاد.
‫همینه که می‌گم.
‫چرا نمی‌گی دوست نداری، ‫به جای اینکه بگی نمی‌فهمی؟
‫وانمود می‌کنی مهربونی.
‫ترجیح می‌دم صادق و رک باشی.
‫همش داری از خط قرمز رد می‌شی.
‫تو اول ازش رد شدی.
‫می‌دونی که آدما شکننده‌ن، و یه نگاه یا کلمه
‫می‌تونه اونا رو بفرسته بهشت یا جهنم.
‫ولی تو هنوز مسخره‌م می‌کنی
‫و برام آه می‌کشی.
‫تحمل نمی‌کنم.
‫هی.
‫همونطور که می‌بینی، موهام ضخیمه.
‫اگه می‌خوای موهامو بکشی و دعوا کنی، ‫باید آماده باشی که یه انگشتتو از دست بدی.
‫- خداحافظ. ‫- ممنون.
‫می‌دونستی؟
‫حتی به تیر تلفن
‫جلوی خونه‌ت
‫و اون تابلوی «ما گیمباپ می‌فروشیم»
‫که از پنجره‌ت آویزونه حسودیم می‌شه.
‫کاش می‌تونستم تمام روز ‫مثل اون تیر مراقبت باشم
‫یا تمام روز مثل اون تابلو ‫از پنجره‌ت آویزون باشم...
‫[ما گیمباپ می‌فروشیم]
‫کاش می‌تونستم خودمو
‫مثل بیگ بنگ منفجر کنم،
‫تا همه چیِ دور و برت من باشم.
‫مخصوصاً
‫اون گیمباپ لعنتی که رو پشتش دراز کشیده
‫که با دستات به آرامی ‌فشار داده و رول شده.
‫اگه می‌تونستم اون گیمباپ باشم...
‫یون‌ای!
‫چقدر دنجه.
‫می‌تونستم روزها تصور کنم که دارم ‫کسی رو تنبیه می‌کنم یا نقشه انتقام می‌کشم.
‫وارد منطقه می‌شم و تمام شب بیدار می‌مونم.
‫حتی یادم می‌ره نفس بکشم.
‫ولی خیالبافی‌های شاد ‫زیاد دوام نمیارن قبل از اینکه از هم بپاشن.
‫چرا اینطوریه؟
‫واسه اینه که واقعاً خوشحال نبودم؟
‫وقتی از هم می‌پاشه خیلی مضطرب می‌شم.
‫فکر ‌کنم تا وقتی موفق بشم مضطرب می‌مونم.
‫داداشت خونه‌ست؟
‫رفته دائگوال‌یونگ
‫تا کلم ناپا برداشت کنه.
‫کلم ناپا خیلی. خنده داره.
‫وقتی جوشکاری نمیره کارای دیگه‌ای می‌کنه.
‫خوبه.
‫چرا یهویی برات جالب شده؟
‫مادربزرگم یه کم کیمچی درست کرده
‫پس فکر کردم یه کم بیارم.
‫برای هر دوتون.
‫بعدش...
‫می‌خوای با هم غذا بخوریم؟
‫[می‌خوای با هم غذا بخوریم؟]
‫عالی میشه!
‫مواظب باش، داغه.
‫ای بابا!
‫گفتی رفتی کلم ناپا برداشت کنی و کل هفته نیستی!
‫گفتم هفته بعد میرم.
‫نوشیدنی می‌خوردی؟
‫حداقل می‌تونستی اینجا رو تمیز کنی.
‫ببین چقدر به هم ریخته‌س.
‫سلام.
‫رهاسازی بخار.
‫این ساعت‌ها ست هستن؟
‫چرا قرمزن؟
‫جین‌من.
‫فقط نوشیدنی نخور. یه کم غذام بخور.
‫از کسی که اینو آورده تشکر کن.
‫هدفت تو زندگی چیه؟
‫خودت چی؟
‫هدفت تو زندگی چیه؟
‫می‌خوای چه جور آدمی ‌باشی؟
‫من درباره موفقیت حرف نمی‌زنم.
‫خیلی از آدمای موفق احمقن.
‫«این نوع آدمیه که می‌خوام باشم.»
‫این نوع هدف.
‫بخور. اشکالی نداره.
‫یه مادر قوی.
‫آره، می‌خوام یه مادر قوی بشم.
‫نه اون نوع قدرتی که از پول یا ارتباطات میاد.
‫میخوام مادری بشم ‫که تو هر شرایطی آروم بمونه.
‫از اونایی که ثابت‌قدم می‌ایسته وسط
‫به طوری که
‫حضورش باعث آرامش اطرافیان میشه.
‫این همون زنیه که می‌خوام باشم.
‫مثل مادربزرگم.
‫چی شده؟
‫چی شد؟
‫اسمت؟
‫بیون یون‌ای.
‫یون‌ای.
‫مرسی.
‫[اشعار روزهایی مثل این، روزهایی مثل اون ‫نوشته‌ی هوانگ جین‌من]
‫[تقدیم به خانم بیون یون‌ای ‫امیدوارم مادر قوی‌ای بشی]
‫ممنون.
‫دارم تسلیم همه چیز دیگه میشم.
‫چقدر دیگه باید سازش کنم؟ نمی‌کنم.
‫- پس ولش کنم؟ ‫- ولش کن!
‫فایده نداره با عوضی‌هایی که ‫از اول بهت دستور می‌دن کار کنی!
‫فقط ولش کن!
‫- خواسته‌ی زیادیه؟ ‫- وای.
‫فکر می‌کردم اوضاع خوبه ‫چون برای استریم برنامه‌ریزی شده بود.
‫سریال سازمان ملی مدیریت استرس تایید شده، درسته؟
‫تایید شده، ولی...
‫ولی چی؟
‫گفتن هشت قسمت شاید برای کارگردان پارک ‫خیلی زیاد باشه که تنهایی بنویسه،
‫پس می‌خوان یه نویسنده دیگه بیارن.
‫یه اشتباه بزرگ بود.
‫نباید تو فیلنامه‌ش دست ببرن.
‫این چیه، مگه کارخانه‌س؟ ‫دوتا نویسنده به معنای نوشتن سریع‌تر نیست.
‫چطور جرات می‌کنن به کارگردان بگن ‫با یه نویسنده دیگه کار کنه؟
‫پاشونو از گلیمشون درازتر کردن.
‫- پول باعث میشه افسارمو به دست بگیرن؟ ‫- آره.
‫این ایده و فیلمنامه منه.
‫اگه خوششون نمیاد، می‌تونم ببرمش یه جای دیگه.
‫دقیقاً کجا؟
‫برو، ببین کسی ده‌ها میلیارد ‫وون بهت پیشنهاد می‌ده یا نه.
‫وقتی دارن ده‌ها میلیارد وون می‌دن ‫نمی‌تونن همچین درخواستی کنن؟
‫این اولین سریالته.
‫کمک گرفتن از یه آدم باتجربه ‫واقعاً باعث میشه عصبانی بشی؟
‫حرفم همینه.
‫چرا فکر می‌کنن کمک لازم دارم؟
‫- چون فکر می‌کنن من لایق نیستم! ‫- جدی؟
‫انگار هیچ وقت... خدای من.
‫فکر کردن کی هستن؟ ‫من کارگردانم.
‫من همه چی رو می‌نویسم، از اول تا آخر!
‫فقط پارک گیونگ‌سه اجازه داره.
‫این به اصطلاح کارگردان‌ها ‫همشون سر و ته یه کرباسن.
‫همه‌شون احساس ناامنی دارن.
‫همه‌تون برای رسیدن به موفقیت درمونده‌ هستید،
‫ولی این طرزفکر مسخره رو دارید ‫که کمک گرفتن ضعیف نشونتون میده
‫و تصویر بی نقصتون رو خراب می‌کنه.
‫این وسط دارم فکر می‌کنم ‫این ماه چطور به کارکنان پول بدم
‫یا چطوری اجاره رو بدم.
‫هر کمکی باشه می‌خوام.
‫از هر کمکی که باشه ‫با آغوش باز استقبال می‌کنم.
‫برای کمک آدم می‌کشم!
‫خوب گوش کن.
‫گیونگ‌سه.
‫تو پیر شدی.
‫قدیمی‌ شدی.
‫خیلی وقته از رده خارج شدی.
‫چندتا از فیلم‌هات شروع قوی دارن ‫و بعداً از هم می‌پاشن؟
‫واسه همینه که میگن ‫یه کارگردان سطحی هستی.
‫مخفی کردن نقاط ضعف یه فیلم دو ساعته یه چیزه،
‫ولی هیچ راهی برای یه سریال نیست.
‫اگه این شکست بخوره، ‫فرصت دیگه‌ای برات نیست.
‫پس کمک بگیر.
‫تا می‌تونی بگیر.
‫چطور تونستی همچین حرفی بزنی؟
‫تو
‫اصلاً دوستم داری؟
‫بیست سال با همیم،
‫و هنوز از دیالوگ‌های قدیمی‌ استفاده می‌کنی، ‫می‌پرسی دوستت دارم یا نه.
‫و هنوز می‌خوای تنها بنویسی؟
‫اگه بگم دوستت ندارم ‫باعث نمی‌شه احساس گناه کنم،
‫و اگه بگم دوستت ندارم ‫اصلاً به نفعم نیست، باشه؟
‫خوب فکر کن.
‫بیون یون‌ای می‌تونه فیلمنامه‌های مرده رو زنده کنه ‫و حالا داره از هوانگ دونگ‌من حمایت می‌کنه.
‫یا کارگردانی باش ‫که با خواهر انتقامجو شکست خورده
‫و شاهد اولین فیلم موفق هوانگ دونگ‌من باش،
‫یا دست بجنبون و یه چیز جدید بساز.
‫همین.
‫شرمنده نمی‌دونستم جین‌من خونه‌ست.
‫شرط می‌بندم معذب شدی.
‫خوب بود.
‫فکر نمی‌کردم تو زندگیم هدفی داشته باشم.
‫ولی وقتی یهو ازم پرسید، ‫جواب خودش به ذهنم اومد.
‫بعضی وقتا وقتی حرف می‌زنی
‫حس می‌کنم اطرافمون به یه خلاء تبدیل می‌شه.
‫اون موقع که داشتی درباره اینکه می‌خوای ‫یه مادر قوی باشی حرف می‌زدی
‫یهو حس کردم...
‫ما سه تا تو فضا بودیم.
‫و تو فضا غذا می‌خوردیم.
‫تصور کردم تو فضا غذا می‌خوریم ‫و خنده داره.
‫این پیام هشدار فاجعه نیست.
‫از شرکت ساعت‌ عواطف است.
‫«شرکت‌کننده شماره 4 هزار،
‫به روزرسانی شما ‫برای جمعه برنامه ریزی شده.»
‫چی؟
‫شماره 4 هزار از بین 4 هزار نفر. ‫تو آخری هستی.
‫لحظه نودی اومدم.
‫من شماره ۳۸ ام.
‫دست برنده‌ست.
‫زود اومدی.
‫آدمای موفق همیشه اینجورین.
‫همیشه محتاط بازی می‌کنن.
‫واقعاً؟ به نظرم شماره ۴ هزار خیلی خوش شانس‌تره.
‫زندگیم همیشه تو لبه پرتگاه بوده.
‫حس می‌کنم زمستون داره میاد.
‫از زمستون خوشت نمیاد؟
‫باد رو دوست دارم.
‫باد رو بدون توجه به فصل دوست دارم.
‫بله؟
‫سلام؟
‫تویی، سی‌آن؟
‫منم،
‫مامان.
‫- اشتباه گرفته بود. ‫- عجب.
‫اینجا برگ‌ها دارن می‌ریزن
‫ولی عجیب نیست ‫که گانگوون‌دو هنوز کلم سبز تازه داره؟
‫عجیبه.
‫کدوم بهتره، بیون سی‌آن یا بیون یون‌ای؟
‫بیون یون‌ای صد برابر بهتره.
‫بیون سی‌آن عالیه.
‫می‌خوای اسمتو عوض ‌کنی؟
‫نه.
‫بیون یون‌ای خیلی بهتره. جدی می‌گم.
‫خیلی وقت پیش...
‫جین‌من گفت نباید زیاد به اسم مردم گیر بدی.
‫پس اسم خواهرزاده‌م رو یونگ‌سیل گذاشت
‫به امید اینکه زندگی راحتی داشته باشه.
‫ولی فامیلیش هوانگه.
‫هوانگ یونگ‌سیل.
‫زندگی سختی داره.
‫یونگ‌سیل.
‫قشنگه.
‫الان چند سالشه؟
‫فکر کنم
‫احتمالاً
‫14 سالشه.
‫بریم.
‫چه سرده!
‫شب بخیر.
‫باشه.
‫شب بخیر.
‫بیا.
‫اینقدر مغرور نباش.
‫مامانم.
‫بهم زنگ بزن.
‫چی شده؟
‫چرا اینقدر دمغی؟
‫تازه اومدی خونه؟
‫هی، هی، هی!
‫یه ده کامل.
‫خب بگو.
‫وقتی من نبودم ‫اینجا خوب و آروم بود؟
‫ولی خبر بدی دارم.
‫صلح امروز تموم میشه
‫باشه، باشه.
‫عذرخواهیت رو قبول می‌کنم.
‫هی، اینا چیه؟
‫چقدر دلم برای طعم خونه تنگ شده بود!
‫تو این ۲۰ سال گذشته،
‫باشگاه هشت چندین بار منحل شده ‫و دوباره دور هم جمع شده.
‫هی، بشین. حواسمو پرت می‌کنی.
‫بعد از اینکه هوانگ دونگ‌من رو برگردوندیم، ‫دوباره دور هم جمع شدیم.
‫نمی‌دونم چند بار دیگه قراره
‫جدا بشیم و دوباره دور هم جمع بشیم، ولی...
‫هی، سوسول.
‫به خاطر تو اینجاییم، ولی آخر از همه اومدی.
‫ببخشید.
‫لعنتی.
‫هی، برو اونجا بشین.
‫- کنار گیونگ‌سه. ‫- نه.
‫- برو. ‫- نه! چرا؟
‫برو کنارش بشین.
‫- زود باش! ‫- یالا.
‫اگه کنارت بشینه کمتر نگاهت بهش می‌افته.
‫- بیا دیگه. ‫- زود باش! برو!
‫ای بابا.
‫واقعاً؟
‫این دوتا بچه پررو باید از جلوی چشم هم دور بمونن،
‫وگرنه باز به پر و پای هم می‌پیچن.
‫ای وای.
‫خوبه که دیگه نمی‌بینمش.
‫وای، راهی هست که صداشو هم نشنوم؟
‫هی، یه چسب سوپر برام بیار
‫تا بریزم تو گوشاشون.
‫از این به بعد، اینجوری کنار هم ‫بشینید که همدیگه رو نبینید. باشه؟
‫کی فکر می‌کرد این دوتا قبلاً دوستای صمیمی بودن؟
‫دوست صمیمی نبودیم.
‫فکر می‌کنی دوستای صمیمی بودیم ‫چون با هم زندگی می‌کردیم؟
‫هی. پت و مت.
‫- هی! ‫- بیا دیگه.
‫- وای. ‫- لعنتی.
‫تمام شب فیلم می‌دیدی، ‫ولی تردید داشتی بگی چه فیلمایی.
‫تمام شب بیدار بودی، ‫بعد با چشمای قرمز می‌اومدی مدرسه.
‫هی، چه دوستایی بهتر از پت و مت؟
‫شما دوتا حتی یه کلمه مقدس به عنوان لقب دارید.
‫بگذریم، مبادا دوباره به جون هم بیفتید.
‫اگه دعوا کنید، باز از گذشته‌تون میگم.
‫فهمیدید، بولک و لولک؟
‫- هی! ‫- ای بابا!
‫- یاد قدیم می‌افتم. ‫- به خاطر اون طرح هرمی
‫تو یه اتاق حبس شده بودن.
‫- هی، بس کنید. ‫- بخوریم. یالا، بخوریم.
‫هی!
‫- برای دیدار مجدد پت و مت! ‫- ای بابا!
‫نوش جان.
‫همتون تا وقتی جوونید باید بنویسید.
‫وقتی پیر می‌شید ‫نمی‌تونید گند بزنید یا بنویسید.
‫درسته.
‫قدرتی که برای بیرون کردن آشغال لازمه
‫متناسب با قدرت خلاقیته.
‫قدیما فکر می‌کردم
‫«باشه،
‫هر جور شده افکارم رو بیرون می‌ریزم.»
‫اگه بهش فکر کنم ‫می‌تونم مجبورش کنم بیرون بیاد.
‫ولی حالا، حتی تصورشم سخته.
‫بد تموم می‌شه.
‫در مورد نوشتن هم همینطوره.
‫حتی اگه سه شب پشت سر هم بیدار بمونم
‫هیچی ایده‌ای بیرون نمیاد.
‫در نمیاد چون داری مجبورش می‌کنی.
‫باید موتورتو روشن کنی.
‫بعد خودش سرازیر میشه.
‫وقتی خوابی جریان پیدا می‌کنه،
‫یا وقتی داری دستشویی می‌کنی.
‫بدون توقف می‌ریزه بیرون.
‫همه مون یه موتور تو وجودمون داریم.
‫دقیقاً چطوری
‫این موتور رو روشن می‌کنی؟
‫مشکل همینه. نمی‌دونم.
‫تازه روشن شده.
‫حتی نمی‌دونستم یکی دارم.
‫میگه باید عاشق باشی.
‫نه، این نیست. یه چیز دیگه‌ست.
‫همه این موتور رو دارن.
‫بتهوون داشته،
‫و منم دارم
‫وقتی بچه بودم بیوگرافی بتهوون رو خوندم ‫و یه چیزی رو نفهمیدم.
‫وقتی آهنگ می‌ساخته،
‫از خدمتکارش خواسته ‫یه کم شیر گرم براش بیاره.
‫ولی وقتی می‌خوره می‌بینه سرده.
‫خیلی عصبانی میشه و می‌پرسه،
‫«من شیر گرم خواستم، پس چرا سرده؟»
‫ولی کاشف به عمل میاد،
‫خدمتکار براش شیر گرم آورده
‫ولی اونقدر روی ساخت آهنگ تمرکز داشته
‫که نفهمیده شیر سرد شده.
‫این باعث شد به فکر فرو برم،
‫«چطور میشه متوجه‌ی چیزی که کنارته نشی؟»
‫ولی حدس بزنید چی؟
‫دیروز داشتم بکوب می‌نوشتم و گفتم،
‫«باید یه قهوه بخورم.»
‫پس بلند شدم، ولی بعدش...
‫از قبل دم کرده بودم.
‫و سرد بود.
‫یادم رفته بود دم کرده بودم.
‫احساس غرور کردم، خودمو همسطح
‫بتهوون دیدم.
‫فراموش کردی چون قهوه بود.
‫اگه نودل فوری بود فراموش نمی‌کردی.
‫لعنت بهش.
‫می‌خوای حالمو خراب کنی، آقا؟
‫می‌دونی چرا ما انقدر از هم متنفر شدیم؟
‫می‌شه گفت مثل تنفر از هم‌نوع خودته.
‫هر دوی ما
‫سبک‌سریم.
‫اما خیلی سطحی هستیم ‫و نمی‌تونیم به عمق بریم.
‫برای همین نویسندگی ما پر از جلبکه
‫و یه صدف هم توش نیست.
‫اما حالا من می‌تونم به عمق برم.
‫حتی می‌تونم صدف رو بگیرم.
‫و معنیش اینه که ما دیگه مثل هم نیستیم.
‫خداحافظ.
‫یکم هندونه بخور،
‫به‌جای اینکه سعی کنی به سطحش نگاه کنی.
‫باید شیرینی رو حس کنی.
‫آماده برخورد باشین.
‫تماشا کن.
‫من می‌ترکونم.
‫نوشته خوبی بود.
‫جمله‌های خوب زیادی بود که ‫دوست داشتی توقف کنی و روشون فکر کنی.
‫بخونش، ده عبارتی که دوست داری انتخاب کن، ‫و اونا رو در ذهن داشته باش.
‫بعد در مقطعی،
‫کلمات مناسب در زمان مناسب بیرون میان.
‫بعد مردم با دید متفاوتی بهت نگاه می‌کنن.
‫کتابی که دفعه قبل بهت دادم رو تموم کردی؟
‫انقدر سرت تو گوشی نباشه.
‫یه نفر دیگه پیدا شده.
‫ادعا می‌کنه که هم‌کلاسی ‫دختر بیولوژیکی تو هست.
‫حتی یه عکسی از وقتی که بچه بود هست.
‫[اون گیمباپ شل و ول] ‫[مشخصه به جایی رسیده...]
‫[هنوز به اون گیمباپ غم‌انگیز ‫و این‌که چطور به‌زور خوردش فکر می‌کنم]
‫فکر نمی‌کنم بتونیم بیشتر ‫از این ساکت بمونیم.
‫ما باید یه مصاحبه اختصاصی انجام بدیم ‫و امروز یه مقاله منتشر کنیم.
‫خبرنگار یوم منتظره و گفته ‫هر وقت خواستیم باهاش تماس بگیریم.
‫بعد از اینکه شما از رویداد امروز برگشتین، ‫دفتر برای یه مصاحبه آماده‌ست.
‫فراموشش کن.
‫خودم بهشون می‌گم.
‫توی پخش زنده تلویزیون، جلوی کل کشور.
‫اما دست روی دست گذاشتن تا مراسم ‫جوایز تاثیر خوبی روی عموم مردم نداره.
‫آدمایی که کار و زندگی ندارن
‫تفریحشون اینه که ببینن ‫آدمای مشهور زمین می‌خورن.
‫بذار چند روز دیگه ازش لذت ببرن.
‫- ممنون بابت امروز. ‫- خیلی خب، خداحافظ.
‫آقای هوانگ
‫می‌خواین با هم یه غذایی بخوریم؟
‫من باید برم خونه و بازبینی انجام بدم.
‫حتی اگه کل شب بیدار بمونم کافی نیست
‫اگه بخوام هفته بعد انتخاب بازیگر انجام بدم.
‫بالاخره می‌تونم فیلمنامه‌م رو ‫به بازیگرا نشون بدم.
‫آقای هوانگ، قول بده منو ‫به پیش‌نمایش دعوت کنی.
‫والدینت هم بیار.
‫من تو رو وسط می‌نشونم، ‫کنار بازیگرا.
‫ممنون.
‫- بیا بریم. ‫- باشه.
‫آقای هوانگ.
‫تو از پسش بر میای.
‫تو از پسش بر میای، میونگ‌هون!
‫- فعلا. ‫- خداحافظ.
‫هی.
‫روزهایی مثل این ارزش زندگی کردن رو دارن،
‫اگه تو به دوردست رفته باشی
‫امروز روز خوبی برای برگشتنه
‫جین‌من...
‫[مالک شرکت کیترینگ]
‫ببخشید.
‫توی خونه یه چیزی پیش اومد، ‫برای همین امروز نمی‌تونم بیام سر کار.
‫کجا می‌ری؟
‫کجا رو دارم برم؟ می‌رم سر کار.
‫- اونا اینجان؟ ‫- بله، قربان.
‫اوه، جونگ‌هوی
‫لایق هر حرفی هست که بهش بزنم.
‫حقشه.
‫اون هر چی بگم نمی‌تونه چیزی بگه. چرا؟
‫اون یه فیلم گیشه رو با ‫رسوایی خانواده‌ش خراب کرد
‫و مرحله پس‌تولید یه فیلم دیگه ‫رو به حالت تعلیق در آورد.
‫اما می‌دونستین،
‫اوه جونگ‌هوی کسی بوده که به من حرف زده؟
‫صبح به من زنگ زد
‫و غر زد که چرا من به دخترش ‫چنین فیلمنامه آشغالی دادم.
‫دقیقا برای همین
‫بهتون گفتم مستقیما ‫فیلمنامه رو به بازیگر ندین.
‫چطور ممکنه یه مدیر ندونه ‫کدوم بازیگر فیلمنامه رو می‌گیره؟
‫ببخشید، قربان.
‫آماده‌ شین که یه بازیگر لهتون کنه.
‫- اون جانگ می‌رانه! ‫- جانگ می‌ران؟
‫- وای. ‫- جانگ می‌رانه.
‫- جانگ می‌ران! ‫- جانگ می‌ران!
‫از این طرف لطفا، می‌ران.
‫تو خیلی خوشگلی!
‫اون واقعا خوشگله.
‫- سلام. ‫- وای، خیلی گرمه.
‫باورت می‌شه؟
‫فقط ۳۱۰ هزار نفر فیلمی ‫رو که براش جون کندم دیدن،
‫اما یه ویدئو از من که یه خوانندگی ‫معمولی انجام می‌دم ۵ میلیون بازدید داشته.
‫شاید بهتره بازیگری رو ول کنم.
‫ایشون کیه؟
‫ایشون تهیه‌کننده بیون یون‌ای ‫از شرکت چوی فیلمه.
‫با من کار می‌کنن.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫با چنین قیافه‌ای تو باید ‫بازیگر می‌شدی، نه تهیه‌کننده.
‫البته نه. بازیگر نشو.
‫وقتی توی دبیرستان سال دومی بودم،
‫چون نمی‌تونستم غذا بخورم یا بخوابم ‫جهنم رو پشت سر گذاشتم.
‫به چند تا بیمارستان رفتم، ‫هیچ‌کدوم نفهمیدن که مشکلم چیه.
‫اون موقع مادربزرگم رفت سراغ یه شمن، ‫اون بهش گفت من توسط اشباح انتخاب شدم
‫و سرنوشتم اینه که یه شمن بشم.
‫می‌گن سرنوشت یه شمن و یه بازیگر مثل همه.
‫پس اگه نمی‌خواستم شمن بشم باید ‫بازیگر می‌شدم.
‫باید یه شمن می‌شدم.
‫بازیگری خسته‌کننده‌تره.
‫حداقل شمن‌ها با اره دستشون رو قطع نمی‌کنن.
‫من یه بار دستم رو با اره قطع کردم، ‫و حالا هر نقشی مثل بقیه‌ست.
‫با یه تیشه یا قیچی نابود می‌شه.
‫کارگردان لی جون‌هوان،
‫ازت خوشم اومد چون مرتب به نظر می‌رسیدی.
‫چرا نویسندگیت انقدر داغونه؟
‫[یک زن ترسناک]
‫نمی‌تونین از بازیگرا این‌طوری استفاده کنین.
‫کارگردانا باید روی این تامل کنند.
‫مهم نیست که یه دست یا پاتو ‫با اره قطع کنی.
‫می‌دونی بزرگترین عیب شخصیت‌هایی ‫که نقششون رو بازی می‌کنی چیه؟
‫اونا می‌دونن چطور از مغزشون استفاده کنن.
‫اما تو نمی‌دونی چطور از مغزت استفاده کنی.
‫هر باری که من تو رو توی یه فیلم می‌بنم
‫و می‌بینم که نقش یه شخصیت پیچیده رو داری، ‫بیخیال فیلم می‌شم چون به تو نمی‌خوره.
‫چرا یه نفر که توی زندگی واقعی ‫جذابیت ذاتی و خام داره
‫تا میاد جلوی دوربین یهو ‫از مغزش استفاده می‌کنه؟
‫ما یه جانگ می‌ران افسانه‌ای می‌خوایم ‫که بتونه ما رو از خنده روده‌بر کنه.
‫ما نمی‌خوایم کسی رو تماشا کنیم که مثل ماست،
‫و برای استفاده از مغزش مشکل داره.
‫[یک زن ترسناک]
‫این شخصیت از مغزش استفاده نمی‌کنه،
‫برای همین به هیچ چیزی خوب فکر نمی‌کنه
‫و محاسبه انجام نمی‌ده.
‫اون کسیه که...
‫فقط توسط دلش هدایت می‌شه.
‫این چیزیه که اونو ترسناک می‌کنه.
‫این اولین نقشی نیست که کاملا بهت می‌خوره؟
‫هی.
‫اون زنیکه اسمش اکسه، درست می‌گم؟
‫اونی که به‌خاطر زبون‌درازی ‫به فنا رفت؟
‫به اون زنیکه دیوونه بگو بیاد پشت خط.
‫بگو بیاد پشت خط!
‫بله؟
‫هی.
‫از حالا به بعد به تلفن‌های من جواب بده.
‫به محض‌ این‌که شروع به تملق‌گویی ‫از من کردی کارت تمومه.
‫چی گفت؟
‫فکر کنم انجامش می‌ده.
‫ببخشید.
‫لطفا جواب تماس خانم اوه جونگ‌هوی رو بده.
‫واقعا امیدوارم
‫امروز جواب تلفنش رو بدی.
‫خواهش می‌کنم.
‫[دانشگاه تحصیلات تکمیلی هانکوک] ‫[ادبیات کره، هوانگ جین‌من]
‫[مدرک تولد] ‫[هوانگ یونگ‌سیل]
‫[مرکز ملی حقوق کودک]
‫ببخشید.
‫ما از نظر قانونی اجازه نداریم ‫اطلاعاتی رو
‫در مورد والدینی که بچه‌ها رو به ‫فرزندخوندگی می‌گیرن افشا کنیم.
‫در این مقطع،
‫تنها گزینه شما اینه که صبر کنین فامیلتون ‫دنبال والدین بیولوژیکیش بگرده.
‫چطور ممکنه که بدون اطلاع پدرش ‫به فرزندخوندگی گرفته شده باشه؟
‫حتی اگه طلاق گرفته باشن،
‫چطور می‌تونین بدون ‫رضایت پدر این کارو بکنین؟
‫سوابق نشون می‌دن که محل سکونت پدر ‫در اون زمان نامشخص بوده،
‫برای همین رضایت مادر ‫به تنهایی کفایت می‌کرده.
‫می‌تونم آدرسش رو بگیرم؟
‫می‌شه حداقل اینو به من بگین؟
‫اینکه ندونی بچه‌ت
‫کجا زندگی می‌کنه خیلی سخته.
‫من حتی امیدی به موفقیت ندارم.
‫فقط...
‫نمی‌خوام بدبخت باشم.
‫چیه؟
‫موتورت خراب شد؟
‫بهتره که همه ما با هم موفق شیم،
‫یا اینکه با هم شکست بخوریم؟
‫اگه همه با هم شکست بخوریم راحت‌تره.
‫شکست خوردن خیلی بد نیست.
‫اگه با هم باشیم.
‫جالبه.
‫وقتی من غرق در احساساتم هستم...
‫ازت متنفر نیستم.
‫وقتی واقعا خوشحالم ازت متنفر نیستم.
‫و ازت متنفر نیستم
‫وقتی خیلی غمگینم.
‫[سکه ۵۰۰ وونی]
‫بله؟
‫تویی، سی‌آن؟
‫یون‌ای هستم.
‫بیون یون‌ای.
‫چرا اسمت رو عوض کردی؟
‫من نمی‌دونستم که پدرت مرده.
‫دیگه نگران نباش. الان منو داری.
‫حالا می‌تونی
‫هر کاری می‌خوای بکنی.
‫اگه بخوای،
‫می‌تونی دوباره درس بخونی.
‫حتی می‌تونی خارج درس بخونی.
‫اگه جایی می‌خوای بری به من بگو.
‫من درستش می‌کنم.
‫چرا؟
‫هنوز از من خجالت می‌کشی؟
‫می‌خوای برم یه جای دور گم و گور شم؟
‫یا تو...
‫می‌خوای خودتو
‫با برگردوندن دختری که ول کردی نجات بدی؟
‫من هیچ‌وقت ولت نکردم.
‫من پدرت رو ترک کردم.
‫اگه می‌دونستم مرده مستقیما ‫می‌اومدم سراغت.
‫چون تو دیگه دختر بیون جه‌سو نیستی،
‫دختر اوه جونگ‌هوی هستی.
‫می‌دونم الان چاره‌ای نداری،
‫اما من خاطرات خودم رو دارم، ‫تو هم خاطرات خودت رو داری.
‫وانمود نکن که مادر دلسوزی هستی.
‫یه بچه ۹ ساله می‌خواست این واقعیت رو
‫که رها شده مخفی کنه،
‫برای همین برای اردو خودش ‫برای خودش گیمباپ درست کرد.
‫من نمی‌خواستم کسی بدونه اون بچه بیچاره منم،
‫برای همین اسمم رو عوض کردم و یه زندگی ‫آروم رو انتخاب کردم.
‫منظورم اینه که،
‫نذار کسی بفهمه اون بچه بیچاره‌ای ‫که اوه جونگ‌هوی رها کرده
‫منم.
‫منم نمی‌ذارم کسی بفهمه.
‫ما رسیدیم، خانم.
‫[چهل و ششمین جشنواره فیلم کره]
‫برو پی کارت!
‫فقط مثل زالو از اسمم استفاده می‌کنی!
‫بیون سی‌آن.
‫بیون سی‌آن!
‫جایزه بهترین بازیگر زن چهل ‫و ششمین جشنواره فیلم کره...
‫[مادرم، اون جونگ‌هوی] ‫[صحنه‌های پاییزی، کانگ جی‌یون]
‫اون جونگ‌هوی در فیلم مادرم.
‫تبریک می‌گم!
‫ممنون.
‫می‌گن که بازیگرا دوست دارن روی صحنه بیان، ‫حتی اگه درخت باشن.
‫من اگه درخت بودم هم راضی بودم،
‫برای همین برام شگفت‌انگیزه که ‫تا اینجا پیش اومدم.
‫در همین حین، بخش دیگه‌ای ‫از من حس حس ناگزیری داره،
‫چون من در مسیری قدم برمی‌دارم ‫که از قبل تعیین شده.
‫من هر دو احساس خیلی متمایز رو دارم،
‫انگار که قلبم به دو قسمت تقسیم شده.
‫«این فوق‌العاده‌ست. چطور تا اینجا اومدم؟»
‫«این ناگزیر نبود؟»
‫هم‌زمان احساس شادی و ترس رو هم دارم.
‫شادی به‌خاطر دستاورده.
‫و ترس برای اینه که این تاج ‫با هزینه بقیه به‌دست اومده.
‫حس می‌کنم این جایزه با سخت‌کوشی ‫خدمه به‌دست اومده.
‫و حس می‌کنم...
‫به قیمت خوشحالی
‫دختر کوچیکم به‌دست اومده، ‫کسی که نتونستم همراهش باشم.
‫اون عذاب وجدان
‫به این پشیمونی منجر شد که نتونستم ‫می‌ران رو
‫به قدری که می‌خوام دوست داشته باشم.
‫من وارد فیلم «مادرم» شدم
‫به این امید که برای مادرانی که ‫مثل من پشیمونی‌های زیادی دارن
‫و دخترانی که
‫مجبور بودن مادران پرنقص رو تحمل کنن ‫آسودگی خاطر بیارم.
‫من این جایزه بزرگ رو
‫به مادران و دختران در همه جا
‫که دوران سختی رو پشت سر میذارن،
‫و کسانی که علیرغم سختی‌ها ‫ادامه می‌دن تقدیم می‌کنم.
‫حالتون خوبه؟
‫بذارین کمک کنم بیاین پایین.
‫اگه می‌تونستی خاطرات کودکیت رو پاک کنی،
‫که از درد فرار کنی،
‫انجامش می‌دادی؟
‫نه.
‫بدون درد، این زن...
‫کاملا بی‌گناه می‌شد.
‫من هیچ‌وقت یه حس «ناشناخته» نگرفتم.
‫شاید ندیده باشیش،
‫اما دو بار خودشو نشون داده.
‫اولین بار در ۲۹ اکتبر پدیدار شد.
‫اصلا یادم نمیاد.
‫وقتی «ناشناخته» پدیدار می‌شه
‫یکی دو دقیقه از وضعیت ضبط می‌شه
‫چون شرکت‌کننده‌ها ‫شاید وضعیت رو به یاد نیارن.
‫می‌خوای بهش گوش کنی؟
‫[ضبط]
‫جین‌من.
‫چه‌کار می‌کنی؟
‫الکل نخوردی؟
‫بیا پایین.
‫چیزی نیست. بیا پایین.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫من کیمچی برنج سرخ‌شده درست می‌کنم، ‫بیا پایین.
‫و اخیرا دوباره ظاهر شده.
‫بیا بهش گوش کنیم.
‫[ضبط]
‫متاسفم.
‫فکر می‌کنی این چه احساسیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫باید اسم اینو چی بذارم؟
‫یه نفر دیگه هست که همین الگوی ‫احساسی رو نشون می‌ده.
‫لطفا اطلاعات شماره ۳۸ رو بفرستین.
‫من شماره ۳۸ هستم.
‫این یه شماره برنده‌ست.
‫بذار ببینم، شماره ۳۸...
‫این شخص به‌خاطر رها شدن در کودکی ‫دچار آسیب شده،
‫برای همین وقتی با وضعیت‌های مشابه ‫مواجه می‌شه این حس رو پیدا می‌کنه.
‫اون اغلب اوقات این حس رو تجربه می‌کنه.
‫حدود ماهی یکی دو بار؟
‫این شخص
‫حس رو «خودمخرب» توصیف کرده.
‫«خودمخرب».
‫تو چی؟
‫تو چطور اینو توصیف می‌کنی؟
‫اسم این احساس رو چی می‌ذاری؟
‫«خودمخرب» درست به نظر میاد؟
‫یکمی از «خشم» یا «سرخوردگی» معمولی ‫فرق داره
‫چون حدود ۷ درصد از نوعی بیچارگی ‫واردش شده.
‫می‌بینم که ادامه دادن برات سخته.
‫بعدا ادامه بدیم؟
‫می‌تونی بعدا در موردش به من بگی.
‫«کمکم کن.»
‫این یه التماس برای کمکه.
‫اون ۷ درصد بیچارگی...
‫«کمکم کن» هست.
‫کمکم کن.
‫کلماتی
‫که هیچ‌وقت توی عمرم نگفتم.
‫کمکم کن.
‫یادته که گفتم یه نفر دیگه الگوی مشابهی ‫با تو داره؟
‫شماره ۴۰۰۰.
‫«شرکت‌کننده شماره ۴۰۰۰»
‫چی؟
‫شماره ۴۰۰۰ از بین ۴۰۰۰ نفر.
‫تو آخرین نفری.
‫اون دوباره الگوی مشابه تو رو نشون داده.
‫همون الگویی هست که وقتی خون‌دماغ مي‌شی ‫از خودت نشون می‌دی،
‫و این‌جوری احساس رو توصیف کرده.
‫«کمکم کن.»
‫اون گفت
‫مثل یه التماس برای گرفتن کمکه.
‫موافقی؟
‫چرا...
‫چرا اون شخص چنین حسی داره؟
‫من کمکت می‌کنم.
‫ما همین الانشم خیلی
‫به هم کمک می‌کنیم.
‫ما با هم هماهنگیم.
‫هماهنگ.
‫بیا...
‫یونگ‌سیل رو پیدا کنیم.
‫چه جور آب و هوایی رو برات بسازم؟
‫بگو چه‌جور آب و هوایی ‫رو دوست داری، یون‌ای...
‫و من برات می‌سازمش.
‫من...
‫هر جور بادی رو دوست دارم.
‫یه تصور شاد...
‫کامل شد.
www.Doostihaa.com
‫تو می‌دونی من دقیقا کجا گیر کردم
‫و کجا باید از نظر احساسی تمرکز کنم ‫تا بتونم اوج بگیرم.
‫عیبی نداره از «یونگ‌سیل»
‫به عنوان اسم مستعارم استفاده کنم؟
‫بهت گفتم که من توی نویسندگی همکاری نمی‌کنم، ‫پس چرا یه قرار گذاشتی؟
‫تو بامزه‌ترین کارگردانی هستی ‫که تا حالا دیدم.
‫هیچ‌کسی توی سن ما چنین استقامتی نداره.
‫- نمی‌دونستم کار می‌تونه انقدر باحال باشه. ‫- کی از کی خوشش میاد؟
‫وقتی من حس می‌کنم که رها شدم
‫کل بدنم درد می‌گیره و خون‌دماغ می‌شم.
‫اولین کسی که منو رد کرد.
‫مادرم بود.