‫زمین، سیاره‌ای نفس‌گیر
‫که میلیاردها ساله مهد حیاته.
‫اما می‌تونه خونه‌ای سخت ‫و بی‌رحم باشه.
‫از همون اول، جونورا برای ‫زنده موندن باید سرسخت می‌بودن.
‫انقراض‌های دسته‌جمعی ‫گونه‌های کامل رو از بین بردن.
‫از ابرآتشفشان‌ها گرفته ‫تا آخرالزمان سیارکی.
‫از سیل‌های عظیم تا سیاره‌ای یخ‌زده ‫که تو تاریکی خفه شده.
‫با هر فاجعه، رنج و عذاب هم بود،
‫اما هر بار زندگی برگشت...
‫حتی قوی‌تر از قبل.
‫شاهد قلب تپنده ‫و امید سیاره ما باشید.
‫در زمان سفر کنید تا ببینید ‫زندگی چطور می‌جنگه...
‫و پیروز میشه.
‫۲۵۲ میلیون سال پیش.
‫تو این زمان، تمام قاره‌های ‫سیاره ما به هم چسبیدن
‫و یک خشکی غول‌پیکر رو ساختن ‫که از قطب تا قطب کشیده شده.
‫اسمش «پانگه‌آ» است.
‫آب‌وهواش به طرز سوزانی ‫۲۰ درجه گرم‌تر از امروزه
‫و بخش‌های مرکزی و پهناورش ‫پوشیده از صحراهای بی‌نهایته.
‫زندگی اینجا دوام میاره، ‫اما اصلا راحت نیست.
‫و قراره اتفاقی بیفته
‫که همه‌چیز رو
‫خیلی بدتر کنه.
‫همه‌ی پانگه‌آ هم بی‌ثمر و خشک نیست.
‫به سمت هر دو قطب،
‫دما خنک‌تره ‫و جنگل‌ها رشد می‌کنن.
‫مخروطیان این تپه‌های شمالی ‫رو پوشوندن.
‫و زیر شاخه‌های اونا، ‫زندگی جریان داره.
‫یه گورگونوپسیان جوان...
‫تو یه ماموریت...
‫برای حرص دادن برادرش.
‫خب، نظرتون در مورد یه حمله ‫غافلگیرانه به مادرش چیه؟
‫این گورگون‌ها از خویشاوندان اولیه ‫و دور پستانداران هستن...
‫و خیلی قبل از دایناسورها،
‫یه شکارچی راس هرم غذایی ‫این شکلی بوده.
‫تو این دنیا، تنها چیزی ‫که یه گورگون ازش می‌ترسه...
‫یه گورگون دیگه‌ست.
‫بزرگ‌تر از یه ببر، این نر آلفا ‫جای زخم‌های جنگ رو به تن داره
‫که حاصل سال‌ها دفاع ‫از جایگاهشه
‫به عنوان رهبر این خانواده.
‫اون پدر نسل‌هایی از ‫گورگون‌های جوانه
‫با این گروه که شامل ‫سه تا مادر مختلف می‌شن.
‫تو این دنیای بیش از حد گرم،
‫اون خانواده‌اش رو از ‫دشت‌های سوزان بالا آورده
‫تا تو این کوهپایه‌ها ‫غذا و سایه پیدا کنن.
‫اما الان، بوی دردسر به مشامش می‌رسه.
‫یه نر جوان و تنها ‫که تو سایه‌ها پرسه می‌زنه.
‫این جنگل‌ها قلمروی اونه.
‫نرها برای حق جفت‌گیری ‫تا پای جان می‌جنگن.
‫این یکی منتظره تا ببینه
‫آلفای پیر نشونه‌ای از ضعف ‫نشون میده یا نه.
‫همه‌ی جونورای این جنگل‌های شمالی
‫با پرخاشگری زنده نمی‌مونن.
‫بعضی‌ها، مثل این «الف» نقب‌زن، ‫باید به هوش خودشون تکیه کنن.
‫خود رو به مردن زدن یه ترفنده.
‫نمایش خوبیه...
‫اگه فقط بتونه طاقت بیاره...
‫خیلی دیر شد.
‫گورگون جوان ما ‫مستقیم رفته تو شکم یه غول.
‫یه گله کامل از اونا...
‫اسکوتوسوروس.
‫با طولی بیشتر از ۳ متر ‫و وزنی بالای یک تن،
‫این گیاه‌خوارهای درشت‌هیکل، ‫خزنده هستن
‫و جزو بزرگ‌ترین موجودات روی زمینن.
‫کند هستن،
‫اما با موجوداتی به این اندازه، ‫اون می‌تونه به راحتی له بشه.
‫مادر نگرانش تازه فهمیده ‫که اون گم شده.
‫تا وقتی که آروم باشن، ‫کوچولوی ما باید در امان باشه.
‫اما، تو دشت‌های پایین، ‫دردسر داره درست میشه.
‫گله می‌تونه اونو حس کنه، ‫و یه طوفان رعد و برق رو.
‫و دارن بی‌قرار می‌شن.
‫این بالا تو کوهستان، ‫صاعقه زدن خیلی عادیه.
‫هیچ کدوم از اینا برای جوونِ قصه ما ‫خبر خوبی نیست.
‫۲۵۲ میلیون سال قبل از اینکه
‫انسان‌های امروزی روی زمین قدم بذارن،
‫تمام قاره‌ها به هم چسبیده بودن
‫به عنوان یه خشکی غول‌پیکر ‫به اسم پانگه‌آ.
‫اینجا یه جای خشک و متروکه‌ست،
‫به جز تو قطب‌ها
‫که جنگل‌های سرسبز مخروطیان ‫توش رشد می‌کنن.
‫اینجا یه طوفان ناگهانی، یه گله ‫اسکوتوسوروس غول‌پیکر رو ترسونده.
‫گورگون جوان ما ‫این وسط گیر افتاده.
‫یه قدم اشتباه ‫و اون زیر دست و پا له میشه.
‫مادرِ وحشت‌زده‌اش باید اونو پیدا کنه.
‫اونو می‌بینه ‫و تمام غریزه‌اش بهش می‌گه
‫که پسرش رو به هر قیمتی نجات بده.
‫مادر ما موفق شد از بچه‌اش محافظت کنه.
‫اما، با این کار، ‫بزرگ‌ترین فداکاری رو انجام داد.
‫اون نمی‌خواد از کنار مادرش تکون بخوره.
‫اما صدای پدرش ‫تو جنگل می‌پیچه.
‫آلفای پیر خانواده رو ‫از گله وحشت‌زده دور می‌کنه.
‫بعد از طوفان، ‫خورشید غروب می‌کنه و آسمون
‫به رنگ سرخ خونیِ خیره‌کننده‌ای درمیاد.
‫این یه نشونه شومه.
‫نه چندان دور از خانواده گورگون‌های ما، ‫نیروهای طبیعت
‫قراره نمایشی به راه بندازن که ‫تمام زندگی رو به زانو درمیاره.
‫قاره‌ی عظیم پانگه‌آ،
‫تنها خشکی زمین ‫که حیات رو
‫برای تقریبا ۵۰ میلیون سال شکل داده
‫داره از هم می‌پاشه.
‫یه سیستم وسیع از شکاف‌ها ‫داره منظره رو تغییر میده.
‫تو طول هزاران سال ‫فوران‌های آتشفشانی
‫اونقدر مواد مذاب تولید کردن
‫که بتونه کل ایالات متحده رو
‫با سنگ‌های ذوب شده به عمق ۸۰۰ متر بپوشونه.
‫حالا، کل اطراف این شکاف
‫داره برای بزرگ‌ترین ‫فوران خودش آماده میشه.
‫گازهای خروجی از این آتشفشان‌ها ‫از همین الان دارن
‫تاثیر عمیقی روی زندگی می‌ذارن.
‫مقادیر عظیم دی‌اکسید کربنی ‫که داره بیرون پمپاژ میشه
‫باعث اوج گرفتن دمای جو میشه و ‫حیواناتی مثل
‫خانواده گورگون ما رو مجبور می‌کنه ‫اقدامات شدیدی انجام بدن.
‫گرمای رو به افزایش ‫آلفای ما رو مجبور می‌کنه
‫که به مهاجرت به ارتفاعات بالاتر ادامه بده.
‫به ازای هر ۳۰۰ متری که ‫خانواده‌اش رو بالاتر می‌بره،
‫دما تقریبا دو درجه ‫پایین میاد.
‫فقط گرما نیست ‫که تهدیدشون می‌کنه.
‫گازهای آتشفشانی دارن ‫لایه اوزون رو از بین می‌برن،
‫و این پدر آسیبِ
‫اشعه فرابنفشِ بیش از حد ‫رو روی کمرش تحمل می‌کنه.
‫بالاخره خانواده گورگون‌های ما ‫به جایی
‫بالاتر و خنک‌تر می‌رسن تا استراحت کنن.
‫اما برخلاف گرما، یه تهدید ‫تا این بالا دنبالشون اومده.
‫تهدیدی که منحصرا روی ‫پدر محافظِ ما تمرکز کرده.
‫رقیب تنها و ناامید سایه‌به‌سایه ‫دنبالش بوده
‫و منتظر زمان مناسبیه ‫تا حمله کنه.
‫سپیده تو تپه‌های شمالی سر می‌زنه
‫رو قاره‌ی گرم و خشک پانگه‌آ.
‫تنها خشکی غول‌پیکر ‫روی سیاره ما.
‫فعالیت آتشفشانی داره ‫دنیایی رو که همینجوریش هم
‫خفه‌کننده است، گرم‌تر می‌کنه.
‫برای پیدا کردن دمای خنک‌تر
‫خانواده گورگون ما ‫بالاتر رفتن تو تپه‌ها.
‫اونا تو محیطی ناآشنا ‫بیدار می‌شن
‫و از گرسنگی دارن می‌میرن.
‫هیچ‌کدوم چند روزه چیزی نخوردن...
‫اما درست وقتی که بیشتر از همیشه ‫بهش نیاز دارن، یه وعده غذایی کوچیک پیدا میشه.
‫این نباید برای آلفای گرسنه‌ی ما ‫چالش سختی باشه.
‫اما این موجود کوچولو منصفانه ‫بازی نمی‌کنه، می‌تونه از درخت بالا بره.
‫و فقط برای اینکه بیشتر حرصش رو دربیاره...
‫این بالارونده‌های کوچولو ‫«سومینیا» هستن.
‫اونا جزو اولین ‫مهره‌دارانی هستن
‫که به درخت‌ها پناه بردن.
‫زندگی این بالا ‫نیازمند تعادل خوب،
‫هماهنگی و دست‌هابیه ‫که بتونن چنگ بزنن.
‫که همه‌ی اینا می‌تونه تو یه بازی مفرحِ
‫«میوه کاج رو بدزد» به چالش کشیده بشه.
‫با این حال، ‫این بیشه‌های باستانی مخروطیان
‫دیگه پناهگاهی برای ‫سومینیا نیستن.
‫درخت‌ها دارن رزین ترشح می‌کنن.
‫این کاریه که وقتی تحت استرس شدید ‫هستن انجام می‌دن.
‫شاید فکر کنید این دنیای خشک، ‫و بیش از حد گرم
‫به یه بارون تازه نیاز داره ‫تا خنک بشه.
‫اما بارون خود مشکله.
Telegram@ DoostihaIR
‫تمام فوران‌های آتشفشانی هوا رو مسموم کرده
‫و بارون رو به اسید تبدیل کرده.
‫این کار برگ‌ها رو ‫از مواد مغذی خالی می‌کنه،
‫و خاک رو مسموم می‌کنه.
‫جنگل‌ها دارن می‌میرن.
‫اسکوتوسوروس‌های تانک‌مانند ‫جایی برای پنهان شدن ندارن.
‫و بارون اسیدی ‫داره چشماشون رو می‌سوزونه.
‫اون حوالی، نر جوان ‫تنها هم تو دردسره.
‫اون مجبور شده تعقیب طولانی‌مدتِ
‫آلفا رو رها کنه تا پناهگاهی پیدا کنه.
‫اما هیچ راه فراری نیست.
‫بارون اسیدی سوزان یه نشونه‌ی واضحه
‫که آتشفشان‌های شکاف شمالی ‫دارن حتی فعال‌تر هم می‌شن.
‫تو سرتاسر دشت‌های وسیع گدازه، ‫شکاف‌های جدیدی ظاهر شده.
‫خود زمین داره تو آتیش می‌سوزه.
‫سنگ‌های مذاب بخش‌های عظیمی ‫از زغال‌سنگ‌های زیر
‫سطح رو در گستره‌ای به وسعت تقریبا ‫نیم میلیون مایل مربع مشتعل کرده‌ن.
‫اینجا زغال‌سنگی که می‌سوزه بیشتر از کل
‫دوران انقلاب صنعتیه.
‫صحراها دارن گسترش پیدا می‌کنن.
‫دریاها دارن می‌میرن.
‫هیچ جایی روی زمین برای پنهان شدن ‫از این فاجعه وجود نداره.
‫تو قلب صحرایی پانگه‌آ
‫دما الان به ۶۰ درجه ‫سانتی‌گرادِ کشنده رسیده.
‫از این منطقه مرگ که مدام ‫در حال گسترشه،
‫هر جانداری که بتونه ‫الان داره مهاجرت می‌کنه و دور میشه.
‫حرکت تو شب، ‫برای فرار از گرمای روز،
‫گله‌های اسکوتوسوروس ‫سعی می‌کنن فرار کنن
‫به سمت مناطق ‫خنک‌تر قطبی.
‫هفته‌ها می‌گذره...
‫روزها بی‌رحم ‫و طاقت‌فرسا هستن.
‫گله‌ها به دشت‌های سوزان می‌رسن.
‫درست پایینِ ‫کوهپایه‌های جنگلی
‫جایی که خانواده گورگون ما ‫اونجا پناه گرفتن.
‫با طلوع خورشیدِ سوزان،
‫همه‌شون برای یه چیز ‫با هم رقابت می‌کنن...
‫سایه.
‫وقتی بقاشون ‫به اون وابسته‌ست،
‫رقابت برای جا ‫خیلی شدیده.
‫همونطور که سایه‌ها ‫در طول روز حرکت می‌کنن،
‫این حیوانات دست‌وپاچلفتی ‫به هم تنه می‌زنن تا تو سایه بمونن.
‫این خبر خوبی ‫برای محلی‌ها نیست.
‫الف‌ها حیوانات کوچیک و سرسختی هستن
‫که تو دشت‌های سوزان ‫با نقب زدن زنده می‌مونن.
‫اما حالا اسکوتوسوروس‌های درشت‌هیکل
‫قراره تمام خونه‌های زیرزمینی‌شون رو ‫لگدمال کنن.
‫۲۵۲ میلیون سال پیش...
‫و مناطق استوایی زمین اونقدر گرم شدن
‫که نمی‌تونن از حیات پشتیبانی کنن.
‫حیواناتی که می‌تونن، ‫مثل این اسکوتوسوروس‌ها،
‫دارن مهاجرت می‌کنن و می‌رن سمت
‫دمای خنک‌تر ‫تو قطب‌ها.
‫اما حتی اینجا هم ‫اونا مجبورن تو طول روز
‫به سایه‌ها پناه ببرن.
‫زیر پاهای اونا، ‫الف‌ها تو تونل‌ها زندگی می‌کنن.
‫و محلی‌ها اصلا از این مهاجرها ‫استقبال نمی‌کنن.
‫حالا، خورشید ‫داره سایه‌ها رو،
‫و گله اسکوتوسوروس‌ها رو،
‫به خونه‌هاشون نزدیک‌تر می‌کنه.
‫محلی‌های کوچولو می‌تونن ببینن
‫که اگه کاری نکنن،
‫تو خطر له شدن هستن...
‫و اسکوتوسوروس‌ها ‫خیلی زود یاد می‌گیرن...
‫...که هیچ‌وقت یه الفِ عصبانی رو دست‌کم نگیرن.
‫تو تپه‌های جنگلی بالا...
‫پدر گورگون ما ‫ادامه میده به هدایتِ
‫خانواده‌ی گرسنه‌اش به مناطق بالاتر ‫برای پیدا کردن هوای خنک‌تر.
‫اونا دارن دست‌وپا می‌زنن.
‫تو سرتاسر جهان، ‫سطح اکسیژن داره پایین میاد
‫و با اینکه هرچی بالاتر می‌رن هوا خنک‌تر میشه،
‫کمبود اکسیژن ‫یعنی اونا به شدت خسته‌ن.
‫بعد، آلفای گرسنه ‫بوی خون رو حس می‌کنه.
‫گورگون‌ها ‫جمجمه‌های بلند با آرواره‌های عظیمی دارن
‫که دندون‌های نیش پونزده سانتی‌متری رو تو خودش جا داده.
‫اما قدرتِ ویژه و واقعی اونا
‫حس بویاییِ خارق‌العاده‌شونه
‫که بهشون اجازه میده طعمه رو ‫از کیلومترها دورتر ردیابی کنن.
‫یه جایی، یه حیوان زخمی شده،
‫و به خاطر خانواده‌اش هم که شده ‫اون باید پیداش کنه.
‫اما از بد روزگار، یه گورگون دیگه ‫زودتر رسیده اونجا.
‫بدتر اینکه، اون یه نر تنهاست.
‫مشخصه که اون از جایزه‌اش دست نمی‌کشه...
‫...بدون جنگیدن.
‫این دو شکارچیِ مستأصل
‫باید رودرروی هم قرار بگیرن.
‫مدت‌ها بود که این رویارویی تو راه بود.
‫بعد، ناگهان...
‫...دسته‌ای از حشرات آسمون رو پر می‌کنن.
‫فقط یه چیز می‌تونه باعث بشه حشرات اینطوری رفتار کنن...
‫یه زلزله.
‫گورگون‌ها باید برای نجات جونشون فرار کنن.
‫اما هیچ چیزی نمی‌تونه اونا رو از چیزی که داره میاد نجات بده.
‫همونطور که ابرقاره باستانی، پانگه‌آ،
‫به از هم پاشیدن ادامه میده...
‫شکاف‌های عظیمی تو پوسته زمین با مقیاسی حیرت‌انگیز فوران می‌کنن...
‫و بی‌وقفه حتی دی‌اکسید کربنِ بیشتر،
‫متان، و گازهای کشنده دیگه‌ای رو ‫به اتمسفر پمپاژ می‌کنن.
‫این به یه آخرالزمان جهانی سرعت می‌بخشه.
‫دماها سر به فلک می‌کشن.
‫تو تپه‌ها، آلفای پیر ما ‫به فرار از گرما ادامه میده.
‫اون خانواده‌اش رو تا اینجا آورده.
‫اما مشکل ‫مهاجرت به ارتفاعات بالاتر
‫اینه که بالاخره، ‫به آخر خط می‌رسی.
‫و کسی که تو قله منتظرشه...
‫دوست قدیمی‌شه...
‫...نر تنها.
‫حتی وقتی دنیای اطرافشون ‫داره از هم می‌پاشه،
‫نیاز بیولوژیکی اونا برای اینکه ‫آلفا باشن هنوز بر همه‌چیز غلبه می‌کنه.
‫سیاره ما تو آتیش می‌سوزه.
‫آتشفشان‌های شکاف شمالی فوران کردن...
‫و بیش از یک میلیون مایل مکعب گدازه رو
‫تو سرتاسر قاره فوران کردن...
‫و بزرگ‌ترین ذخایر زغال‌سنگ جهان رو مشتعل کردن.
‫در حالی که دنیا ‫اطرافشون می‌سوزه،
‫گورگون‌های رقیبِ ما ‫بالاخره با هم روبرو می‌شن.
‫و این بار، ‫هیچ عقب‌نشینی‌ای در کار نیست.
‫نر تنها ممکنه ‫جوان‌تر و چابک‌تر باشه...
‫اما آلفا ‫جنگجوی باتجربه‌تریه.
‫خسته و به شدت زخمی،
‫آلفای پیر پیروز شده.
‫اون خانواده‌اش رو به جلو هدایت می‌کنه،
‫اما دیگه جایی برای رفتن نمونده.
‫دنیای اونا محکوم به نابودیه ‫و حتی اونم نمی‌تونه نجاتشون بده.
‫در نهایت، ‫فوران‌های شمالی باعث می‌شن
‫بیش از ۷۰۰ برابر بیشتر
‫دی‌اکسید کربن آزاد بشه
‫نسبت به تمام چیزی که انسان‌ها ‫تو کل تاریخمون تولید کردن.
‫این رویداد انقراض، بدترین حمله به حیاتیه
‫که سیاره ما تا حالا به خودش دیده.
‫۹۰ درصد از تمام گونه‌های ‫روی زمین از بین می‌رن.
‫در حالی که این فاجعه زندگی رو ‫برای خیلی‌ها غیرممکن می‌کنه...
‫یه تعداد محدود اما سرسخت از گونه‌ها ‫موفق می‌شن زنده بمونن.
‫خویشاوندان نزدیک الف‌ها ‫از جمله این بازماندگان هستن.
‫با نقب زدن ‫و به خواب زمستانی رفتن
‫گونه اونا در برابر هر چیزی که آتشفشان‌ها
‫سرشون میارن مقاومت می‌کنن ‫و راه‌هایی برای دوام آوردن پیدا می‌کنن.
‫این رویدادِ تک، مسیر
‫کاملِ تکامل رو تغییر میده،
‫چون همون چند بازمانده میرن تا
‫تمام سلسله‌های جانوری که امروز می‌شناسیم رو ‫پایه‌گذاری کنن.
‫بعد از صد هزار سال ‫آتشفشان‌ها سرد می‌شن...
‫اما دنیا همچنان ‫یه زمین بایر سمی باقی می‌مونه.
‫جو هنوز ‫سطح دی‌اکسید کربنی
‫پنج برابر سطح امروزی داره.
‫میلیون‌ها سال می‌گذره،
‫و به آرومی، ‫سیاره شگفت‌انگیز ما التیام پیدا می‌کنه.
‫با کمک پیش‌پاافتاده‌ترین ‫بازماندگان...
‫قارچ‌ها، باکتری‌ها
‫و جلبک‌های فتوسنتزکننده.
‫این اشکالِ حیاتِ کوچیک تو
‫جو غنی از کربن شکوفا می‌شن
‫و به طور پیوسته ‫گازهای گلخانه‌ای اضافی رو مصرف می‌کنن.
‫زمین بالاخره شروع به خنک شدن می‌کنه.
‫۱۰ میلیون سال بعد،
‫رها از ‫میراث سمی آتشفشانی‌اش،
‫زمین نوسازی شده.
‫سیاره ما ‫دوباره می‌تونه از
‫مجموعه‌ای غنی از زیستگاه‌ها پشتیبانی کنه.
‫تو این بهشتِ خالی،
‫زندگی شروع به پس گرفتن ‫هر گوشه از سیاره می‌کنه...
‫و باعث یه انفجارِ ‫شگفت‌انگیز تو تکامل میشه.
‫۱۰ میلیون ‫سال گذشته
‫از وقتی که فوران‌های غول‌پیکرِ ‫شمالی خاموش شدن.
‫اینقدر طول کشید ‫تا دریاها و جنگل‌ها
‫به طور کامل بازیابی بشن...
‫و حالا اونا ‫پر از زندگی هستن.
‫تو سواحل یه دریای کم‌عمق،
‫شن‌ها تکون می‌خورن.
‫تخم‌هایی که ماه‌ها پیش گذاشته شدن، ‫دارن بیرون میان.
‫این یه بچه سیامودوسه...
‫یه نوع جدید از ‫خزنده‌های پوسته‌سخت
‫که به زندگی تو دریا روی آورده.
‫اونا تخم‌هاشون رو تو شن می‌ذارن
‫تا ازشون در برابر ‫شکارچی‌های دریایی محافظت کنن.
‫اما این روزا ‫همه‌جا شکارچی هست.
‫یه دونگوسوکوسِ ماده.
‫اون یه نوع جدید ‫از خزنده‌های پرداره.
‫اون داره تماشا میشه
‫توسط یه دونگوسوکوس دیگه.
‫یه نر.
‫اون دنبال ناهار نیست، ‫اون دنبال...
‫یه قرار ناهاره.
‫با پر و بال روشنش ‫و حرکات باحالش،
‫امیدوارِ که تحت تاثیر قرارش بده.
‫ماده هنوز مطمئن نیست.
‫اما اون حرکات بیشتری بلده.
‫انواع جدیدی از ‫خزنده‌های پرنده
‫که بهشون پتروسورهای اولیه می‌گن، ‫به سمت شن‌ها میان.
‫ساحل داره شلوغ میشه.
‫اما رفیق ما دست از ‫رقصِ جفت‌گیریش برنمی‌داره.
‫وقتشه که سنگ‌تموم بذاره.
‫خب، یه نفر اصلا ‫از رقصش خوشش نیومد.
‫سیمبوسپوندیلوس.
‫یه نوع جدید از ‫خزنده‌های دریایی غول‌پیکر...
‫که قراره
‫در ۱۵۷ میلیون سال آینده ‫دریاها رو تحت سلطه خودش دربیاره.
‫تو جنگل‌ها و کوه‌ها،
‫تو آب و تو هوا
‫این خزنده‌ها هستن ‫که فرصت رو غنیمت شمردن.
‫اگه تو تاریخ حیات روی زمین ‫یه نقطه وجود داشته باشه
‫که خلاصه کنه ‫تاب‌آوریِ بی‌حد و مرزش رو...
‫همینه.
‫فقط دویست سال پیش
‫زمین پایین‌ترین سطح دی‌اکسید کربنی رو داشت
‫که تا حالا وجود داشته.
www.Doostihaa.com
‫اما از زمان ‫انقلاب صنعتی
‫اون‌ها بیش از ۵۰ درصد ‫افزایش پیدا کردن.
‫در مقایسه با ‫تاریخ حیات روی زمین،
‫سطوح دی‌اکسید کربنِ امروز ‫هنوز خیلی بالا نیستن...
‫اما این سرعتِ تغییره
‫که داره ‫تمام موجودات زنده رو به چالش می‌کشه.
‫اخیرا، ‫اقدامات خوبی انجام شده.
‫تو چند سال آینده، ‫انتشار گازها ممکنه از افزایش دست برداره...
‫اما گازهای گلخانه‌ایِ اضافی
‫تو جوِ ما برای دهه‌ها باقی می‌مونن،
‫حتی شاید قرن‌ها.
‫اگه قراره این سطوح پایین بیان،
‫کلیدش تو توانایی سیاره ما ‫برای جذب دی‌اکسید کربنه.
‫تو باتلاق‌های زغال‌سنگ ‫و چمن‌زارهای دریایی‌مون...
‫اقیانوس‌ها و جنگل‌ها.
‫طبیعت از قبل ‫بهترین ابزارها رو داره
‫تا جریان گازهای گلخانه‌ای رو ‫برگردونه.
‫محافظت ‫و تقویت این زیستگاه‌ها
‫چالش بزرگِ بعدی
‫در مبارزه با گرمایش جهانیه.
‫♪ درختان سبز را می‌بینم ♪
‫♪ گل‌های رز سرخ را هم ♪
‫♪ می‌بینم که می‌شکفند ♪
‫♪ برای من و تو ♪
‫♪ و با خودم فکر می‌کنم ♪
‫♪ عجب دنیای شگفت‌انگیزی ♪
‫♪ بله، با خودم فکر می‌کنم ♪
‫♪ عجب دنیای شگفت‌انگیزی ♪