‫اونوقت تو کی هستی؟
‫تا حالا ندیدمت.
‫خیلی جربزه داری.
‫هی، راه بی‌افتین. ‫برین.
‫برین لعنتی‌ها.
‫هی گوتاک، زنده‌ای؟
‫- مُردم، احمق. ‫- خوبی؟
‫شما برین.
‫کجا بریم؟
‫- برین پیش اون، عوضی‌ها. ‫- تو باید همراه تیم تمرین کنی.
‫این چه وضعشه؟
‫چی؟ تمرین؟
‫هی، ما بخاطر تو دیگه حتی نمی‌تونیم ‫توی مسابقات رقابت کنیم.
‫چی میگی واسه خودت، احمق؟
‫چون تو محروم شدی ‫نمی‌تونیم رقابت کنیم.
‫احمق خنگ. ‫لعنتی.
‫لعنتی! واقعا؟
‫مطمئنی؟
‫پسر، نباید موهام رو رنگ می‌کردم.
‫- این تا یه مدت رنگش نمیره. ‫- خیلی عوضی‌ای!
‫چیه؟ اینقدر از دیدنم خوشحالی؟ ‫تو هم همینطور؟
‫- دستم! ‫- هی، تو هم همینطور؟
‫عوضی!
‫اگه بد خلقی کنین یا به بچه‌های دیگه زور بگین ‫برام اهمیتی نداره،
‫ولی تا زمانی که لباس فرم اونجانگ رو پوشیدین ‫دعوا نمی‌کنین.
‫دعوا نکنین، باشه؟
‫حالا تکرار کنین. ‫دعا نمی‌کنیم!
‫دعا نمی‌کنیم.
‫حالا شد! حالا بزنین به چاک. ‫گم‌ شین.
‫برین!
‫- تو شروع کردی. ‫- بریم. راه بی‌افتین.
‫- بریم. ‫- هی، تو گفتی که هومان برنده میشه.
‫نمی‌دونستم.
‫شی‌اون، بگیر.
‫حالت خوبه؟
‫ممنون.
‫هی، شی‌اون.
‫معذرت می‌خوام.
‫فکر کنم اشتباه متوجه شدم.
‫هی.
‫وقتی اول جمله‌ات "فکر کنم" به کار ببری ‫حرفت به نظر خالصانه نمیاد.
‫ببخشید! ‫گوتاک عزیز من ایرادات زیادی داره!
‫- ولی... ‫- ولم کن مرد حسابی، لطفا!
‫بچه بدی نیست!
‫شی‌اون، کجا میری؟
‫اوه. فردا می‌بینمتون. ‫خدافظ.
‫شی‌اون، نمی‌تونی همینطوری بری.
‫عجب. ‫همچین شعوری به زور در اونجانگ پیدا میشه.
‫هی، خنگ خدا. ‫الان داری ادای کی رو در میاری؟
‫بابام. نفهمیدی؟
‫بگذریم، زمان اون سرسام‌آور بود.
‫آخه،
‫اگه یومین نیومده بود...
‫تو زندگی یه نفر رو نابود کردی.
‫وانمود نکن که آدم خوبی هستی.
‫مرتیکه دورو.
‫به گمونم...
‫لابد بعد از اینکه هیون‌تاک اون حرفای عجیب رو زد ‫احساس بدی بهت دست داد.
‫همه دوست دارن پشت سر بقیه حرف بزنن.
‫به شایعه فکر نکن.
‫شایعه نیست.
‫چی؟
‫بخاطر همین تصمیم گرفتم که ‫هیچوقت دعوا نکنم.
‫دیگه هرگز.
‫[پایه 11ام، کلاس هفتم] ‫[شماره 9: پارک هومین]
‫- باکو! ‫- سلام!
‫هی، از دیدنتون خوشحالم! ‫سلام!
‫هی، اون سیگار رو خاموش کن! ‫بچه پررو.
‫- باکو! ‫- سلام!
‫چطورین؟ ‫بعداً تو غذاخوری می‌بینمتون.
‫هی، این چیه دیگه؟ ‫وزن کم کردی!
‫چطوری؟
‫کسی تکون نخوره!
‫باکو.
‫- دست از سر این بچه‌ها بردارین. ‫- باکوئه.
‫مگه اینجا ورزشگاه جام جهانیه؟
‫آدم بیرون توپ شوت می‌کنه. ‫چیکار می‌کنین؟
‫حق با توئه. ‫باید بریم بیرون.
‫- درسته، بچه‌ها؟ ‫- آره.
‫- بهتره بریم بیرون. ‫- درسته.
‫باشه! ‫بیاین همگی باهم کنار بیایم، خب؟
‫هی پسر، درست نمیگم؟
‫حالا برین سر کلاس.
‫زود برین کلاس. ‫واسه کلاس آماده شین. برین.
‫باکو!
‫ای عوضی. ‫باکو!
‫دبیرستان گانگهاک بسکتبال بازی نمی‌کنه.
‫بیشتر می‌خوره هنرهای رزمی باشه!
‫چرا باید با اون عوضی‌ها بازی تمرینی انجام بدیم؟
‫این وسط همه‌جور تیمی هست.
‫یه استاد واقعی
‫نباید براش اهمیت داشته باشه ‫که با کی بازی می‌کنه.
‫اگه همه‌جور تیمی داریم،
‫پس می‌تونیم با یه تیم دیگه بازی کنیم.
‫بیا از دردسر ایجاد کردن دوری کنیم. ‫اگه کسی صدمه ببینه...
‫ای ترسو.
‫خیلی خری.
‫توی آزمون ضریب هوشی 99 گرفتی. ‫مگه میمونی؟
‫- یا دلفین؟ ‫- می‌کشمت.
‫فقط نتونستم به موقع آزمون رو کامل کنم.
‫این اسکل وقت تموم کرده!
‫وقت تموم کردی، آره؟
‫فقط احمق‌ها سر آزمون ضریب هوشی ‫وقت کم میارن.
‫آقای گوتاک. ‫تو دیگه بزرگ شدی.
‫بزرگ شدم؟ ‫من همیشه قد بلندتر بودم.
‫می‌کشمت، عوضی!
‫- هی! ‫- هی، کشتیم بابا.
‫بس کن!
‫این چه وضعشه؟
‫بهمون حمله شده؟
‫تو دفتر معلم‌ها خواستن‌مون.
‫حق با شماست.
‫توی زیرگذر این اتفاق افتاد.
‫ولی دیگه در این حد...
‫همه کسایی که با چوی هومان می‌گردن ‫امروز غایبن.
‫به نظرتون عجیب نیست؟
‫چندتا بچه دعوا رو دیدن.
‫خبرش برام تازه‌ست.
‫- می‌گن "تازه خبرش رو می‌شنوم"، احمق. ‫- تازه خبرش رو می‌شنوم، احمق.
‫پسر، تو واقعا ضریب هوشی 99 داری.
‫- چقدر خری تو؟ ‫- خفه شو، احمق.
‫- احمق. ‫- هی، ساکت شین.
‫بگیرین.
‫[خواهان داوطلب فرهنگی جوان هستیم]
‫قراره کار داوطلبانه انجام بدین.
‫و نمره منفی هم می‌گیرین.
‫هی، این منصفانه نیست.
‫هومان و بقیه چی؟
‫اونا دعوا رو شروع کردن!
‫هی!
‫فکر کردی داری بحث می‌کنیم؟
‫یه مشت بچه پررو.
‫درسته.
‫هومان و بقیه دعوا رو شروع کردن. ‫ما فقط داشتیم...
‫یون شی‌اون.
‫این بچه‌ها روی تو هم تاثیر گذاشتن؟
‫شما بچه پرروها حتما شوخی‌تون گرفته.
‫ما معذرت می‌خوایم، معلم!
‫با دل و جون کار داوطلبانه می‌کنیم!
‫از الان به بعد نمی‌ذارم تیم بسکتبال دردسری درست کنن.
‫دوباره به عنوان کاپیتان تیم، ‫از صمیم قلب عذرخواهی می‌کنم!
‫لعنت، کار داوطلبانه؟
‫عصبانی نیستی؟
‫اشکال نداره که بذاریم هومان ‫از زیر مجازات قسر در بره؟
‫هوای دفتر که به سرم می‌خوره، سرگیجه می‌گیرم.
‫چیزی نمونده بود بالا بیارم.
‫و تو هم دعوا کردی خب. ‫درمورد دعوا کردن چی گفته بودم؟
‫اون اسکل‌ها شروع کردن، باکو. ‫لعنتی.
‫هی، رفیق.
‫بهش بگو، گوتاک.
‫الان؟
‫باید یه چیزی بگی.
‫توی دفتر طرف تو رو گرفت، درسته؟
‫خب،
‫بخاطر دیروز
‫معذرت می‌خوام.
‫واسه اینکه حرفای عجیبی زدم ‫و عصبانی شدم.
‫منم معذرت می‌خوام.
‫چی؟
‫بخاطر دیروز.
‫منم معذرت می‌خوام.
‫این چیه دیگه؟
‫انگار آشتی کردین، ‫ولی اینطوری به نظر نمیاد.
‫هی.
‫من توی تیم تو نیستم.
‫و دست به سرم هم نزن.
‫می‌خوای چیکار کنی؟ ها؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫حالا چی؟ چیکار می‌کنی؟
‫چته؟
‫پسر، مگه این چشه؟
‫اینطوری، آره؟ ‫تو هم می‌تونی این کارو با من کنی.
‫- هی! ‫- اینطوری.
‫باکو، امروز چت شده؟
‫بدون کِی بیخیال بشی.
‫- لعنتی. ‫- هی، پسر.
‫تو تعلیق نشدی که بدونی چطوریه، بچه. ‫خیلی کسل کننده‌ست.
‫اونقدر دلم پیتزا می‌خواست که ‫چیزی نمونده بود گریه کنم.
‫- پس چرا کاری کردی که تعلیق بشی؟ ‫- بریم پیتزا بگیریم!
‫هی بچه‌ها، بیاین همگی باهم بریم. ‫امروز مهمون گوتاک هستیم!
‫- اونجا! ‫- بگیرش!
‫باشه!
‫- اون یه جورایی به نظر عجیب میاد، مگه نه؟ ‫- یکم انرژیت رو حفظ کن!
‫ولی به لطف باکو آرامش به مدرسه اومده.
‫باکو از همه‎‌مون محافظت می‌کنه.
‫یه چیزی وجود داره.
‫بهش اتحادیه می‌گن.
‫تمامی مدارس نزدیک ما ‫تحت کنترل این اتحادیه متخلفانـه.
‫شایعه شده که
‫ناک بک‌جین از دبیرستان یول،
‫گوم سونگ‌جه از دبیرستان گانگهاک،
‫دو سونگ‌موک و بک دونگ‌ها ‫از دبیرستان یونسونگ،
‫و خیلی‌های دیگه عین یه باند تبهکار واقعی ‫دارن کار می‌کنن.
‫چوی هومان داشت گوشی می‌دزدید ‫تا بتونه وارد اتحادیه بشه.
‫ولی یومین گفت که اون دیگه ‫به این چیزها علاقه‌ای نداره.
‫بنابراین اونجانگ تنها مدرسه‌ای بود ‫که ملحق نشد.
‫بعدش بچه‌های اتحادیه ‫سراغ همه دانش‌آموزهای اونجانگ می‌رفتن،
‫دعوا می‌کردن و جیبشون رو می‌زدن.
‫هومین هم عصبانی شد ‫و همه بچه‌های اتحادیه رو گرفت زد.
‫شنیدم که اعضای اتحادیه اصلا شانسی نداشتن ‫و سرویس شدن.
‫باکو اون کارو واسه محافظت از همه ما انجام داد.
‫به عنوان پادشاه اونجانگ.
‫به هرحال،
‫اون مبارزه کرد، مگه نه؟
‫هی، شی‌اون! ‫جون‌ته!
‫بیاین باهامون بازی کنین! ‫یالا!
‫هی احمق، دست از سرشون بردار.
‫نمی‌خوام سرت غر بزنم،
‫ولی باید درست رفتار کنی ‫تا معلم مجبور نشه بهم زنگ بزنه.
‫نه اینکه بهت اعتماد ندارم.
‫فقط نگرانم.
‫اتفاقی که افتاد
‫هرگز نباید می‌افتاد.
‫بگو که دوباره
‫با بچه‌های بد نمی‌گردی.
‫- باریکلا. ‫- ممنون.
‫- بهتون گفته بودم که مقدار لازم رو جور کنین. ‫- ممنون.
‫- کارت خوب بود. ‫- ممنون.
‫- اینطوری چطور با بک‌جین روبه‌رو بشم؟ ‫- ممنون.
‫- کم دارین؟ ‫- ممنون.
‫- بقیه‌اش رو با دزدی جور کنین، عوضی‌ها. ‫- ممنون.
‫ببخشید، قربان!
‫هی، برین کنار.
‫از دست این عوضی‌های اونجانگ.
‫بهتره همه‌شون رو بکشیم.
‫بک‌جین می‌خواد ببینتت.
‫بریم.
‫[گوم سونگ‌جه]
‫اسمش چی بود؟
‫چوی هومان.
‫اون احمق به قدر کافی پول نیاورد
‫و تمام گوشی‌هایی که جمع کرده بود رو از دست داده.
‫شنیدم باکو کتکش زده.
‫از اولش هم نباید به اون بی سر و پا اعتماد می‌کردم.
‫تا وقتی باکو اونجاست، ‫باید دور اونجانگ رو خط کشید.
‫بک‌جین.
‫هرکاری واسه درست کردنش می‌کنم.
‫فقط یه خرده بیشتر بهم وقت بده...
‫دهنت رو ببند، احمق!
‫اتحادیه ردت کرده.
‫اگه بهت وقت بیشتر می‌دادیم، ‫چه کاری از دستت برمیومد؟
‫بک‌جین، چیکارش کنیم؟
‫بک‌جین، لطفا.
‫این کارو نکن. ‫بک‌جین، لطفا صبر کن.
‫- بک‌جین، خواهش می‌کنم! ‫- عجله کن. راه بی‌افت.
‫- بک‌جین! ‫- عجله کن!
‫سونگ‌جه.
‫بیا یه سری به پارک هومین بزنیم.
‫باکو؟
‫فکر خوبیه.
‫کمی تحرک نیاز دارم.
‫باشه.
‫[موزه تاریخ سئول]
‫- اینجا رو نگاه کنین. ‫- لبخند بزنین.
‫- یک، دو، سه. ‫- دندون‌هات مشخص باشه.
‫چطوره علامت صلح نشون بدی؟
‫حالت چهره پادشاه عجیبه. ‫خوشم نمیاد.
‫شما فرشته‌ها می‌تونین فرصتی بهم بدین؟
‫شنیدم که یه جایی توی اینجا ‫گنجینه باارزشی پنهان شده،
‫و فکر کنم من پیداشون کردم.
‫اون گنجینه شمایین!
‫چی؟ این چشه؟ ‫عجبا.
‫چرا نمی‌ذارین قلبم راحت بگیره؟
‫داره تند تند می‌زنه.
‫اینقدر نخور بابا. ‫امروز که زیاد کار نکردی.
‫هی! گوش کنین.
‫هی.
‫چندتا دختر از دبیرستان دخترانه بویل ‫شماره‌شون رو بهم دادن.
‫واسه شام دعوتشون کنم؟
‫ولم کن بابا. ‫عمراً بیان، احمق.
‫پس این چطوره؟
‫اگه من قرار شام رو باهاشون گذاشتم،
‫تو باید حساب کنی. ‫قبوله؟
‫- قبوله! اگه نتونستی، شام مهمون توییم. ‫- قبوله.
‫- باشه. ‫- بعد حرفت رو پس نگیریا!
‫- غذاتون رو انتخاب کنین. ‫- کارت تمومه.
‫چه گرون پات در بیاد. ‫کارت تمومه، پسر.
‫هی، لعنتی.
‫ شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید ‫ در شبکه وجود ندارد.
‫ لطفا شماره را بررسی کرده ‫ و دوباره امتحان کنید.
‫شماره خط‌ها معمولا هشت رقمی‌ان، مگه نه؟
‫ولی این چندتاست؟ ‫یک، دو، سه...
‫نُه رقمه!
‫هی، پسش بده اسکل!
‫"هی، پسش بده اسکل"! ‫عصبانی‌ شدی؟
‫این عدد هفت اشتباه شده.
‫به جای یکی دوتا هفت زده.
‫- آره بابا. ‫- خودشه.
‫- واقعا دیگه کارت تمومه. ‫- باشه، دوباره بگیر.
‫خدایی کلکت کنده‌ست!
‫- بگیر خب. زود باش. ‫- می‌دونستم که غیرعادی بود.
‫نه، عوضی. ‫بذارش روی بلندگو.
‫ شما باید شرکت مالی سون‌هونگ تماس گرفتید...
‫ببخشید. اشتباه گرفتم.
‫خیلی وراجی‌ها.
‫- هی، پسر. ‫- من...
‫خدایی ببخشید.
‫پاک کردن سس بولداک واقعا سخته.
‫هی، جون‌ته.
‫چوب‌های غذاخوری رو از شی‌اون بگیر.
‫شنیدم با چوب غذا آدما رو سرویس می‌کنه ‫و این چیزا.
‫شی‌اون، بذارش کنار. ‫اتفاقی بود.
‫تقصیر من نیست.
‫من میرم دستشویی.
‫تو رفیق باکویی؟
‫می‌دونی، اگه با آدم‌های درستی نگردی ‫زندگیت رو خراب می‌کنی.
‫ایناهاش.
‫حالا اینجا رو نگاه کن.
‫یک، دو، سه.
‫تو چشم‌های غمگینی داری، مگه نه؟
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫پسر، این بچه پررو...
‫روش رو برنمی‌گردونه.
‫مبارزه‌ات بدک نیست.
‫چیه؟
‫می‌خوای سرم رو خرد کنی؟
‫امروز فقط اومدم سلام کنم، ‫پس بیا همینجا تمومش کنیم.
‫بعداً می‌بینمت.
‫دفعه بعد می‌زنم لهت می‌کنم.
‫شکمم بخاطر تو درد می‌کنه!
‫- امکان نداره. ‫- من میرم دستشویی!
‫- برو. ‫- گوش کن چی میگم.
‫اون چشه؟
‫مگه روزی چند بار دستشویی میری؟
‫الانه که بمیرم.
‫چی؟
‫هی، باکو.
‫چیه؟ چوب‌بُر شدی؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫می‌خواستم ببینم در چه حالی.
‫ولی با یه چهره ناآشنا برخورد کردم،
‫واسه همین یه سلام کوچیک بهش کردم.
‫چی؟
‫می‌کشمت.
‫همینطوری بخند...
‫اگه از جونت سیر شدی.
‫هنوزم نمی‌خوای به اتحادیه ملحق بشی؟
‫تمام مدارس به جز اونجانگ کوفتی ‫عضو اتحادیه‌ان.
‫لعنت به این وضع.
‫خسته نشدی؟
‫شدم.
‫از این وضع خسته شدم.
‫ولی انگار بک‌جین خسته نشده.
‫به هرحال درک می‌کنم.
‫اختلافت رو با بک‌جین حل کن ‫و سعی کن باهاش کنار بیای.
‫هی، حالت خوبه؟
‫با یه خل و چل روبه‌رو شدی؟
‫لعنتی، ببخشید. ‫تقصیر منه.
‫چی؟
‫چی تقصیر توئه؟
‫هیچی. ولش کن.
‫[جایزه برای توانایی تحصیلی برجسته]
‫بعد از این، ما جایزه موفقیت برجسته دانش‌آموزی ‫رو اهدا می‌کنیم.
‫این دانش‌آموز در ارزیابی تحصیلی
‫نیمسال دوم سال تحصیلی 2023 ‫عملکرد درخشانی داشته.
‫چی؟ اون چرا جایزه دریافت می‌کنه؟
‫معدلش چند بوده؟
‫معدلش؟ ‫فقط سوال 30ام بخش ریاضی رو اشتباه نوشته بود.
‫سوال گمراه کننده رو.
‫وای، این دیوونه‌ کننده‌ست.
‫بدین ترتیب این جایزه رو به نا بک‌جین ‫از دبیرستان یول تقدیم می‌کنیم.
‫[بانک دونگ‌میونگ] ‫[واریزی: ۱۲,۴۳۵,۰۰۰ وون]
‫[واریزی: ۷,۴۳۵,۰۰۰ وون]
‫بک‌جین، ترتیب گوشی‌های جمع‌آوری شده رو دادیم.
‫همونطور که می‌دونی، فقط اونجانگ مونده بود.
‫ولی اون به درد نخور یه جوری تونسته ‫مقدار لازم رو جور کنه.
‫و زنگ زد و گفت که می‌خواد ‫رو در رو صحبت کنه.
‫دنگ و فنگه، ولی بهتره بری دیدنش. ‫آدرس رو می‌فرستم.
‫- هی، این چه وضعشه؟ اون کجاست؟ ‫- چی؟
‫پیداش کنین.
‫لعنتی، قفله.
‫اینجا نیست؟
‫اون عوضی کجا غیبش زد؟
‫مطمئنی که این طرفی اومد؟
‫یعنی چی؟
‫- اینجا نیست؟ ‫- نه.
‫- لعنتی، کجا رفت؟ ‫- یعنی چی؟
‫- خدایی؟ ‫- لعنتی.
‫چی...
‫هی.
‫چیه؟
‫هی.
‫تو از آدم‌ها استفاده می‌کنی ‫و کارت که تموم شد می‌ندازیشون دور؟
‫من کاری که بهم گفته بودی رو انجام دادم، عوضی.
‫هی، بک‌جین.
‫من درموردت شنیدم.
‫شنیدم فقط اهل درس خوندنی.
‫چون نمی‌تونی مبارزه کنی ‫پشت گوم سونگ‌جه قایم میشی.
‫تنها ضربه‌ای که بلدی ‫کار با ماشین حسابه.
‫گوشِت با منه؟
‫حقه‌بازی مثل تو لیاقت رهبری اتحادیه رو نداره.
‫حرفم اینه.
‫یه پنجه بوکس. دوتا لوله فلزی. ‫وراجه آخریه.
‫منتظر چی هستین؟ ‫حسابش رو برسین!
‫عوضی!
‫لعنتی!
‫هی، کثافت!
‫دفعه بعد آماده‌تر باش.
‫[سونگ‌جه: آدم‌های جدید دیده شدن] ‫[یکی‌شون بچه سوسوله و یکی‌شون بدک نیست]
‫[چیکار کنم؟]
‫چرا اینقدر زود انرژیم تموم شد؟ ‫گرسنمه.
‫پسر، بریم غذا بخوریم! ‫مهمون من!
‫- آره! ‫- ایول!
‫چرت میگه. ‫نمی‌خره.
‫- گفت می‌خره. ‫- نمی‌خره.
‫هی، بس کن. ‫رستوران خوبیه. واقعا خوبه.
‫- می‌دونی میشلن چیه؟ ‫- چرت میگی!
‫- درجه یکه! ‫- حساب نمی‌کنه.
‫- واقعا حساب نمی‌کنه. ‫- من باید برم.
‫چی؟
‫چرا؟ ‫گفتی که باهامون غذا می‌خوری.
‫گفتم؟ کِی؟
‫نه، ولی...
‫اوه، راست میگه.
‫ولی بیا. ‫امروز خیلی کار کردیم.
‫برنامه دارم.
‫آها.
‫پسر، پشیمون می‌شیا.
‫می‌تونی بری، ولی دفعه بعد مهمون توییم.
‫مراقب خودت باش!
‫- برو. ‫- می‌بینیمت.
‫بگذریم، اون حساب نمی‌کنه.
‫خدایی جریات چیه؟
‫هی، مهمون خودمین!
‫[مرغ سوخاری باکو]
‫این از پول تو جیبیت کم میشه.
‫اینا رفیق‌های پسرتن. ‫نمیشه...
‫پس خودت مرغ‌ها رو سرخ کن، بچه پررو.
‫مفت‌خور.
‫هی، طوری نیست. ‫بخورین.
‫بخورین! ‫جون‌ته، رون بخور.
‫- باشه. ‫- بیاین بخوریم.
‫اوه آره.
‫جون‌ته چیکار کرد؟
‫چی؟
‫توی مدرسه چه اتفاقی افتاده بود؟
‫اوه، درسته. ‫هومان داشت گوشی و پول‌ بچه‌ها رو می‌دزدید.
‫بعد جون‌ته
‫همه‌شون رو پس گرفت ‫و به بچه‌های مدرسه برگردوند.
‫هی، این خفن نیست؟
‫جون‌ته، همین آقا.
‫اون خیلی جربزه داره.
‫هی، جون‌ته! ‫تو واقعا خفنی.
‫اوه نه، من فقط...
‫به نصیحت شی‌اون گوش کردم.
‫چی؟ مگه چی گفته بود؟
‫خب، نصیحتش...
‫قانون سوم نیوتن رو بلدی؟
‫قانون سوم نیوتن بود.
‫قانون عمل و عکس‌العمل.
‫هر عمل خوب، عکس‌العمل خوبی به همراه داره.
‫اوه! قانون یوترن! آره!
‫اصلا نمی‌دونم چیه، ولی به نظر خفن میاد.
‫- بعداً ازش استفاده می‌کنم. ‫- باشه.
‫اون پسره شی‌اون،
‫شنیدم بخاطر اینکه دردسر جدی‌ای درست کرده بود ‫مجبور شد به مدرسه ما منتقل بشه.
‫ولی به نظر من که آدم خوبی میاد.
‫وقتی هومان داشت منو کتک می‌زد، ‫شی‌اون نجاتم داد.
‫شی‌اون واقعا مهربونه.
‫پسر، اون پسره اسکل.
‫امیدوارم سالم رسیده باشه خونه.
‫[اسم بیمار: آن سوهو] ‫[ملاقات کننده: یون شی‌اون]
‫[نسبت با بیمار: دوست]
‫الو؟
‫یون شی‌اون؟ ‫منم، هومین.
‫چه خبر؟
‫هیچی، پسر. ‫فقط زنگ زدم که ببینم سالم رسیدی خونه.
‫پس هیچ اتفاقی نیفتاد، درسته؟
‫کسی تعقیبت نکرد یا همچین چیزی؟
‫نه، فقط رفتم خونه.
‫واقعا؟
‫هی، بگذریم
‫یادته که امروز اون دخترها ‫تحویلم نگرفتن؟
‫خب، به ذهنم خطور کرد
‫که این روزها ممکنه دخترها ‫از پسرهایی مثل تو خوششون بیاد.
‫پس نظرت چیه؟
‫چطوره دفعه بعد باهم بریم مخ بزنیم؟ ‫قبوله؟
‫چرا باید همچین کاری کنم؟
‫خیلی‌خب، باشه. ‫عوضی.
‫امروز کار داوطلبانه انجام دادم.
‫وقتی رسیدم اونجا،
‫اونقدرهام که فکر می‌کردم بد نبود.
‫هوا هم خوب بود.
‫از همه مهم‌تر،
‫بعد از مدت‌ها فکرم رو از همه‌چی دور کرد.
‫تعجب کردم که چطور این اتفاق افتاد.
‫فکر کنم بخاطر پسرهایی بود ‫که همراهشون بودم.
‫پس اون آن سوهوئه.
‫دوستت.
‫همونی که زندگیش رو نابود کردی، درسته؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫چیه؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫یه لحظه باهام بیا.
‫نباید مزاحم خواب دوستت بشی.
‫بابا عجب صورت مشت‌خوری داری.
‫از اونایی که خوشم میاد.
‫زود باش، پسره عوضی.
www.Doostihaa.com