‫سمتِ راستت. ‫سمتِ راستت. سمتِ راستت.
‫عقب، عقب، عقب، ‫عقب، عقب.
‫زودباش، رفیق.
‫آره، دَن! آره!
‫آره! ‫آره!
‫برگرد، برگرد، ‫برگرد، برگرد، برگرد.
‫بجنب دیگه! ‫حواست به کنار باشه!
‫آره!
‫حالت خوبه؟
‫دَن؟ دن، باهام حرف بزن. ‫دن. دن.
‫دکتر خبر کنید!
دانلود رایگان فیلم و سریال Film2Movie.Asia @myfilm2moviez
‫- سلام. ‫- در رو ببند.
‫ببند در رو.
‫کادی تو راهرو داره ‫تا 50 می‌شماره که بیاد دنبالت؟
‫میدونه اینجا توی درمانگاه‌م، ‫طبق دستور خودش.
‫فقط نمیدونه تنهام.
‫خب، اتاق انتظار پُر از مریض‌ـه.
‫به نظرت تا کِی میخوای ندیده بگیریشون؟
‫ساعت 4 شیفتم تموم میشه.
‫واسه 5 دقیقه کار نکردن داری اینجوری میکنی؟
‫اگه پام رو بذارم بیرون، ‫یه بچه که دماغش آویزون‌ـه میدن بهم.
‫اونجوری 30 ثانیه باید ‫دماغش رو معاینه کنم،
‫بیست و پنج دقیقه هم ‫با مامان نگرانش حرف بزنم
‫که حاضر نیست تا وقتی مطمئن نشده ‫مننژیت یا تومور نداره از اینجا بره.
‫آره. والدینِ نگران ‫میتونن خیلی رو اعصاب باشن.
‫کافیه به کادی بگی یه پرونده اورژانسی داری. ‫مجبور شدی زودتر بری.
‫- اونجوری دروغگویی میشه. ‫- و کارِ اشتباهی هم هست.
‫ولی از شانست معنی «اورژانسی» قابل جایگزینی‌ـه.
‫ولی، تعریف «پرونده» اینطوری نیست.
‫هیچ پرونده‌ای نداری؟
‫یه سری دکتر گلچین شده داری، ‫متخصص‌هایی که...
‫واسه تو کار میکنن، ‫و هیچی تو دستشون نیست؟
‫- کمرون داره جواب نامه‌هام رو میده. ‫- اُه، مطمئنم وقتش به خوبی صرف شده.
‫فورمن و چیس؟
‫تحقیق؟
‫نُه حرفی. ‫کمبود یُد در اطفال.
‫«کرتینیسم».
‫خب، 4:03 بعد از ظهر، ‫دکتر هاوس خروج می‌زنه.
‫- لطفاً یادداشت کن. ‫- دکتر هاوس.
‫شرمنده. کار امروزم تمومه. ‫کُلی دکتر هست که کارت رو راه بندازه.
‫ولی وقت قبلی داشتیم.
‫تلاش خوبی بود، ‫اینجا درمانگاه سرپایی‌ـه،
‫که یعنی وقتِ قبلی‌ای در کار نیست.
‫سرپا میای، ‫کاغذ رو امضا میکنی و یه دکتر می‌بینتت.
‫فقط من نه.
‫تو نامه‌ت گفتی که خودت رو می‌بینیم.
‫- من خیلی اهل نامه نیستم. ‫- اینجا.
‫امضای من کِی اینقدر دخترونه شد؟
‫میتونم توضیح بدم.
‫این حرفِ «جی» رو می‌بینی؟
‫می‌بینی بالاش چه قوسی داره؟
‫اصلاً شبیه دست‌خط من نیست.
‫به نظرت مرضی دارم؟ ‫تشخیص افتراقیِ...
‫نوشتنِ «جی» مثل ‫یه دختر مدرسه‌ای راهنمایی چیه؟
‫با کانال‌های ارتباطی معمولی ‫حرف زدن باهات غیرممکنه.
‫زنگ زدن، ایمیل دادن.
‫سمج بودن با ارزشمند بودن یکی نیست.
‫دفعه بعد که خواستی توجه جلب کنی، ‫یه کار دیگه کن.
‫- شلوار لی ‌های فاق کوتاه مُد شده. ‫- پسر 16 ساله.
‫دو بینیِ ناگهانی و هراسِ شبانه،
‫که علت مشخصی هم نداره.
‫- بچه پیش دو تا نورولوژیست رفته... ‫- هراسِ شبانه؟
‫- انگار که هیولاهای بزرگِ ترسناک دیده؟ ‫- بله.
‫- کجا میری؟ ‫- خانواده‌ش رو ببینم.
‫میخوای خودت مریض رو معاینه کنی؟
‫از هر 10 بار 9 بارش ‫دلیلی نداره که با مریض حرف بزنی.
‫ولی هراسِ شبانه تو یه آدم 16 ساله...
‫دلیلِ خیلی خوبی واسه حرف زدن ‫با این خانواده‌ست. کارت خوب بود.
‫حاشیه‌ی مردمک مشکلی نداره.
‫ضایعه‌ای نیست.
‫رنگش خوبه.
‫چند وقته که هراس شبانه بهت دست میده؟
‫- سه هفته. ‫- می‌ترسه بره بخوابه.
‫خیلی خسته‌ست، ‫به زور کارهاش رو انجام میده.
‫با این چی فهمیدی؟
‫هیچی. فقط دیدن پلک زدنش جالبه.
‫هر چندتا میتونی حیوان نام ببر...
‫که با حرف «بی» شروع میشه. برو.
‫بچه فیل؟
‫بچه فیل در حقیقت جواب خوبیه.
‫- «ب» به عقل خرس هم نمی‌رسه. ‫- با این چی فهمیدی؟
‫دو چیز رو ثابت میکنه، ‫آسیب عصبی در کار نیست،
‫و پسرتون هیچوقت ‫به مقام سر آشپزی نمی‌رسه.
‫در نوجوان‌ها هراس شبانه دو علت احتمالی داره.
‫استرس پس از حادثه.
‫تازگی توی مدرسه‌تون تیراندازی نشده؟
‫- نه. ‫- خب، پس، دیو...
‫- دن. ‫- اگه حادثه‌ ای نیست،
‫دلیل دیگه آزار فیزیکیـه.
‫خب کی بهت حمله میکنه؟
‫معلم؟ ‫یه همسایه‌ ی زیادی صمیمی؟
‫انکار می‌کنید، ‫وگرنه می‌پرسیدم دستی توش داشتین یا نه.
‫نه. ما هیچوقت کاری ‫نمی‌کنیم که صدمه‌ای به دن بزنه.
‫اینجا پیش‌بینی میکنم، ‫از اونجا میاد بیرون.
‫این جواب ندادن با حمله همخونی داره.
‫کسی نیست، باشه؟ ‫قسم می‌خورم.
‫یه حادثه‌ای بود.
‫وقتی «لاکراس» بازی میکردم به سرم ضربه خورد.
‫خبر داشتی که به سرش ضربه خورده؟
‫اشاره نکرده بودن. نه.
‫آره. چرا زحمت بدن؟
‫نه، نه. ‫بعد از بازی بردیمش اورژانس.
‫اسکن کردن. آزمایش کردن. ‫گفتن مشکلی نداره.
‫ضربه مغزی نبوده. ‫باید چیز دیگه‌ای...
‫پاپیچم میشی که نظرم رو بگیری، ‫بعدش تشخیصی که میدم زیر سوال می‌بری.
‫ایول.
‫مشخصه که اورژانس گند زده. ‫بچه صدمه مغزی داره.
‫قبل از اینکه ضربه بخورم دوبینی داشتم.
‫خب، اینجوری همه چیز عوض میشه.
‫عینک لازم داری. ‫واسه همین دوبینی داشتی،
‫واسه همین ضربه خورده، ‫که برای همین هم صدمه مغزی دیدی،
‫که برای همین هراسِ شبانه بهت دست میده.
‫باید بری یه چشم‌پزشک پیدا کنی، ‫که منم نیستم.
‫خوشت اومد.
‫یه پرونده‌ی منطقی برات آوردم،
‫و فقط واسه کوچیک کردنم کوبیدش تو صورتم.
‫- تو تک فرزندی، مگه نه؟ ‫- چرا اینو میگی؟
‫چون همه چیز برمیگرده به تو.
‫این حرفم ممکنه ‫فوق‌العاده بحث‌برانگیز باشه،
‫ولی به نظرم حمله کردن به دیگران کار بدیـه.
‫فقط میخواستم از یچیزی مطمئن بشم
‫بقیه فقط یه پاداش‌ـه.
‫- من تک فرزند نیستم. ‫- جالب شد.
‫- چی؟ ‫- تکون نخور.
‫- تو بودیم حوصله‌ت رو سر بردم؟ ‫- چی؟ نه. نه واقعاً.
‫خسته‌ای؟
‫- بعضی وقت‌ها. ‫- اصلاً خواب نداره. معلومه که خسته‌ست.
‫- همین الان. تو این لحظه. خسته‌ای؟ ‫- نه. نه.
‫اون پَرش عضله توی پات. ‫حسش کردی؟
‫- درد نداشت. ‫- پاش تکون خورد. متوجه نمیشم...
‫اسمش «لرزشِ میوکلونیک»ـه
‫وقتی درحال خوابیدنی خیلی عادی‌ـه.
‫تعداد تنفس کم میشه،
‫و بعضی وقت‌ها مغز اینو ‫به معنی مرگِ بدن تفسیر میکنه،
‫و یه تکانه می‌فرسته تا بیدارش کنه.
‫- خب؟ ‫- خب، الان خواب نیست. بیداره.
‫پذیرشش کن.
‫چقدر اون قوسِ حرف «جی» آشناست.
‫خب، لرزش عضله‌ش چی بهمون میگه؟
‫چیز خوبی نیست. ‫مغز داره کنترل بدن رو از دست میده.
‫نمیتونه به چشم‌ها دستور تمرکز بده،
‫الگوی خواب یا عضلات رو کنترل کنه.
‫اختلالِ حرکتی یا یه بیماری پیش‌رونده‌ی مغزی.
‫در هرصورت، این بچه قراره دیپلمش رو...
‫پوشک به پا یا روی ویلچر بگیره.
‫شاید اونقدر بد نباشه. ‫میتونه عفونی باشه.
‫کاش بود. ‫تب نداره، گلبول سفید طبیعی‌ـه.
‫کسی هست که فکر کنه ‫این فرایند تشخیصی احتمالاً...
‫به خاطر اینکه سوابق خانوادگی ‫درستی نداریم تضعیف شده باشه؟
‫سابقه‌ی خانوادگی رو بدون اشتباه گرفتم.
‫حتی خانواده رو هم اشتباه گرفتی.
‫- پدرش، پدر واقعیش نیست. ‫- چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫سی درصد تمام باباهای اون بیرون...
‫خبر ندارن که بچه‌ی کس دیگه‌ای رو بزرگ میکنن.
‫با چیزهایی که من خوندم ‫این مورد بیشتر حدود 10 درصده.
‫این چیزیه که ‫مامان‌هامون دوست دارن باور کنیم.
‫چه فرقی میکنه؟ اگه مریضی رو از والدینش ‫گرفته، جفتشون باید تا حالا مُرده باشن.
‫میشه تشخیص افتراقی رو ادامه بدیم؟
‫پنجاه دلار شرط که من درست میگم.
‫- قبول می‌کنم. ‫- نمک رو زخمت پاشیدم؟
‫نگران نباش، فورمن.
‫مطمئنم اون مردی که ‫شب‌ها پتو روت می‌کشیده بابات بوده.
‫بکنش 100 دلار.
‫«لوکواِنسفالوپاتی» توی یه بچه 16 ساله ممکنه؟
‫لازم نیست حتماً به اون بدی باشه.
‫اگه هراس‌های شبانه رو کنار بذاریم،
‫ممکنه یه بیماری ساختاری باشه.
‫کبدش، کلیه‌هاش. ‫یه چیزی خارج از مغز.
‫آره. اگه کارت رو راحت میکنه ‫هر علامتی دوست داشتی کنار بذار.
‫هراس‌های شبانه رو از حرف خودشون گرفتیم. ‫ممکنه یه خوابِ بد دیده باشه.
‫نه. به گفته والدینش ‫وقتی اتفاق افتاده هوشیار بوده...
‫و بعدش هیچی یادش نمی‌اومده.
‫- تعریفِ هراس شبانه‌ست. ‫- به گفته‌ی والدینش؟
‫نکته‌ خوبیه
‫قبل از اینکه بچه رو محکوم کنیم، شاید ‫بهتر باشه شک و تردید دکتر چِیس رو بپذیریم.
‫یه پلی‌سونوگرافی با جزئیات میخوام.
‫اگه هراس شبانه داره، ‫میخوام ببینمشون.
‫معمولاً حینِ هراس ‌های شبانه تکون نمیخورم
‫به خاطر این دست‌هات رو نمی‌بندم.
‫نوار مغزت یه سری موارد غیرعادی نشون داد،
‫که باعث آسیب عصبی توی انگشت‌هات شده.
‫- چی کار میکنی؟ ‫- درستش میکنم.
‫میشه با والدینم حرف بزنم؟
‫- اوه، خودشون در جریان هستن. ‫- واقعاً میخوام ببینمشون.
‫لطفاً. ‫واقعاً دلم میخواد اینجا باشن.
‫قراره درد داشته باشه، دن.
‫اوه. اُه، خدا.
‫هراس شبانه‌ست.
‫سی‌تی اسکن گرفتیم، اِم.‌آر.آی، ‫شمارش گلبول خون، تست بیوشیمی و ایکس‌ری قفسه سینه.
‫تمام آزمایش‌ها طبیعی بودن.
‫هیچی نیست که علائمش رو توضیح بده.
‫باشه، ولی بیا تظاهر کنیم ‫یه چیزی هست و از اونجا ادامه بدیم.
‫کی چیزی توی این «اِم‌.آر.آی» می‌بینه؟
‫- تو قسمت سفیدش ضایعه نداره. ‫- مورد غیرعادیِ ساختاری‌ای نیست.
‫هیچ تومور فضاگیری هم در کار نیست.
‫اون 16 سالشه، پس باید ‫یه مغزِ کاملاً دست نخورده داشته باشه.
‫کوچیک‌ترین چیز میتونه غیرعادی باشه.
‫پرده‌ی «مننژ» زخیم شده.
‫- شرط می‌بندم مننژیت ویروسی‌ـه. ‫- آفرین به تو.
‫دیدین چی کار کرد؟
‫یه سرنخِ کوچولو که ممکنه مشکل عصبی باشه دید...
‫و ترسی نداشت که به زبون بیارتش.
‫توی این «اِم‌.آر.آی» نشونی از مننژیت نیست.
‫نه، نیست. ‫کاملاً در اشتباه‌ـه.
‫پس چه سرنخی رو میگی؟
‫میدونست که من ‫یه چیزی توی «اِم‌.آر.آی» دیدم،
‫پس با خودش گفت حتماً ‫یه چیزی هست و واسه همین حدس زد.
‫- هوشمندانه، ولی همزمان غم‌انگیز. ‫- خب چی پیدا کردی؟
‫یه نگاه دقیق به چسم پینه‌ای بکنید.
‫به نظر سالم میاد.
‫همه‌مون داریم یه عکس رو نگاه می‌کنیم؟
‫دویست میلیون فیبر عصبی بین دو نیمکره.
‫مثل پُلِ «جرج واشنگتون» بین نیمه چپ و راست مغز.
‫ظریفه.
‫یه مقدار خمیدگی هست. اونجا. ‫یه قوس رو به بالا.
‫- داری حدس می‌زنی؟ ‫- بله.
‫- خیلی بد شد. راست میگی. ‫- احتمالاً موقع عکس تکون خورده.
‫هیچکس تمام طول گرفتن ‫«اِم‌.آر.آی» کاملاً بی‌حرکت نمی‌مونه.
‫آره. احتمالاً بی‌قرار شده...
‫و یه نیم‌کره‌ی مغزش رو تکون داده...
‫تا تو موقعیت راحت‌تری باشه. ‫یه چیزی داره بهش فشار میاره.
‫اگه خمیدگی داره، ‫میتونه تومور باشه.
‫توی این «اِم‌.آر.آی» تومور می‌بینی؟
‫نه، ولی خمیدگی هم نمی‌بینم.
‫توموری در کار نیست. فقط یه انسداد ‫که باعث فشار و ایجاد علائم شده.
‫امروز، هراس شبانه داره. ‫فردا، از چشم‌هاش خون‌ریزی میکنه.
‫جریان مایع مغزی نخاعیش رو اندازه گیری کنید.
‫تضمین می‌کنم یه انسداد می‌بینید.
‫باشه.
‫یواش.
‫باشه. دستم رو فشار بده.
‫خیلی‌خب. محکم فشار بده.
‫خیلی‌خب.
‫حالا ماده‌ای که با ایزوتوپِ پرتوزا ‫نشانه‌گذاری شده تزریق میکنم.
‫وارد ستون فقراتت میشه و میره تا مغزت.
‫باعث میشه تفکراتِ عمیقی پیدا کنی،
‫ساعتی 100 مایل هم بدوی.
‫یواش.
‫چشم‌هاشون یه رنگ نیست، ‫ولی اون لکه‌ی تو چشم‌ها،
‫شاید از ده، یکی احتمال ‫داشته باشه که نسبتی با هم ندارن؟
‫نه. هاوس بابت این پول شرط رو بهت نمیده.
‫بهونه‌ای هست که بهشون بگیم ‫تا آزمایش «دی.اِن.اِی» توجیه بشه؟
‫میتونیم بگیم بیماری «هانتینگتون» داره،
‫تمام خانواده باید آزمایش بدن وگرنه می‌میرن.
‫سلام.
‫انسداد زیادی هست.
‫گذاشتمش تو لیست عمل.
‫میخوایم یه کانال مصنوعی تو ‫یکی از بطن‌های مغز بذاریم...
‫تا مایع مغزی نخاعی راه خروج داشته باشه.
‫فشاری نباشه، ‫همه‌چی برمیگرده به حالت عادی.
‫خوش به حالش که شماها دکترش هستین.
‫خوشمزه.
‫یه شبه کُلِ صورتش اینطوری متورم شد.
‫تب نداره.
‫غده‌ها طبیعی هستن. ‫تاریخ‌های واکسن زدنش تیک نخورده.
‫واکسیناسیون انجام نمیدیم.
‫به نظرت جواب نمیدن؟
‫به نظرم یه سری شرکت چند ملیتیِ داروسازی...
‫دلشون میخواد فکر کنم جواب میدن، ‫تا سودشون رو بالا ببرن.
‫- ممکنه؟ ‫- حتماً.
‫آره. تماماً طبیعی، ‫بدون رنگ. کاسبی خوبی‌ـه.
‫اسباب‌بازی بچگونه‌ی تماماً طبیعی.
‫شرکت‌های اسباب‌بازی سازی، ‫دل به خواهی قورباغه‌هاشون رو قیمت‌گذاری نمیکنن که.
‫درمورد هزینه‌های تحقیقات و تولیدشون دروغ نمیگن.
‫بدترین چیزی که یه شرکت ‫اسباب‌بازی میتونه بهش متهم بشه...
‫ساختنِ یه قورباغه‌ی واقعاً خسته کننده‌ست.
‫میدونی دیگه چه کاسبی واقعاً خوبی هست؟
‫تابوت‌های ریزه میزه‌ی بچگونه.
‫میشه به رنگ سبزِ قورباغه‌ای، ‫قرمزِ آتشنشانی خریدشون. جدی.
‫آنتی‌بادی‌های خوشمزه‌ ی مامان ‫فقط تا 6 ماه از بچه حفاظت میکنه،
‫که واسه همین این شرکت‌ها ‫فکر میکنن میتونن بهت بندازن
‫فکر میکنن حاضری هرچقدر ازت میخوان ‫برای زنده نگه داشتن بچه‌ت خرج کنی.
‫میخوای اوضاع رو تغییر بدی؟ ‫ثابت کنن اشتباه میکنن.
‫چند صد تا مادر مثل تو تصمیم بگیرن ‫که ترجیح میدن بذارن بچه‌شون بمیره...
‫ولی 40 دلار واسه واکسن زدن ندن،
‫باور کن، ‫قیمت‌ها خیلی سریع میاد پائین.
‫بگو چه مریضی داره.
‫سرماخوردگی.
‫یه مشکل پیش اومده.
‫جراحی عوارض داده؟
‫جراحی بدون مشکل بود. ‫تو اتاق ریکاوری‌ـه.
‫ولی یه شیشه مایع نخاعیش ‫رو برداشتیم و تست کردیم.
‫جدی؟
‫معلوم شد که اون خمیدگی ‫علت ایجاد مشکلاتش نبوده.
‫خودش یه علامت بوده.
‫«ایمونوگلوبولین» و «آی.جی.جی» داخل نخاعی بالاست.
‫که یعنی «مالتیپل اسکلروزیس».
‫و چرا سه نفری اومدین اینو بهم بگین؟
‫چون همه موافق نیستیم ‫که بیماری «اِم.اس» هست یا نه.
‫توی «اِم.آر.آی» ضایعه‌ای نبود.
‫مراحل اولیه‌ست. شاید دو هفته باشه که بیماری رو داره.
‫با معیار «مک‌دونالد» شیش ماه ‫طول می‌کشه تا بشه تشخیص قطعی گذاشت.
‫اُه، کی به «مک‌فیرسن» اهمیت میده؟
‫- شنیدم گربه‌ها رو شکنجه میداده. ‫- مک‌دونالد.
‫اُه، مک‌دونالد. ‫دکتر فوق‌العاده‌ایه، عاشق گربه‌هاست.
‫سرعت انتقال عصب بینایی ‫کاهش سرعت مغز رو نشون میده.
‫بدون ضایعه، ‫نمیتونیم مطمئن باشیم.
‫خب، اگه باشه، صفر تا صدش توی سه هفته بوده،
‫که نشون‌دهنده‌ی «اِم.اِس» سریع پیشرونده‌ست.
‫نه از اون «اِم.اِس» خوب‌ها که بادکنک...
‫و دوچرخه‌سواری واسه معلول‌های ویلچری داره.
‫- باید صبر کنیم تا... ‫- الان شروع به درمان کنیم،
‫شاید بتونه چند سال دیگه راه بره،
‫شاید 5 سال دیگه هم زنده بمونه.
‫به خانواده‌ش بگین. ‫من دارم میرم خونه.
‫تشخیص قطعی ماه‌ها زمان می‌بره.
‫چه اتفاقی برام می‌افته؟
‫بیماری «اِم.اِس» فوق‌العاده متغیره.
‫اگه «اِم.اِس» باشه، ‫که 100 درصد مطمئن نیستیم.
‫فکر میکنی چه اتفاقی قراره بیافته؟
‫یه سری دارو هست که ‫باهاش علائم رو مدیریت کنیم،
‫ولی همینطور که بیماری پیشرفت میکنه، ‫مشکلات حادتر میشن.
‫اختلال عملکردی روده و مثانه،
‫از دست دادن عملکرد شناختی، ‫درد...
‫پس قراره درد داشته باشه؟
‫مغز یه کلافِ بزرگ از سیم‌هاست.
‫«اِم.اِس» عایق‌بندیشون رو جدا میکنه، ‫و عصب‌ها می‌میرن.
‫مغز اینو به عنوان درد تفسیر میکنه.
‫ولی با شروع درمان، تا جای ‫ممکن این اتفاق رو به تأخیر می‌اندازیم.
‫درحال مشاوره با چند متخصص هستیم،
‫و تا وقتی بتونیم کارهات رو راست ‫و ریست کنیم، اینجا می‌مونی، باشه؟
‫نگهبانی نوارهای تمام دوربین‌های محوطه رو چک کرد.
‫باید هنوز داخل بیمارستان باشه.
‫چیس کجاست؟
‫- طبقه اول. ‫- باشه.
‫تو برو سراغ کافه‌تریا و پذیرش.
‫من بخش تحقیقات رو می‌بینم و برمیگردم سمت تو.
‫دن؟
‫ من اینجا نیستم. پیام بگذارید.
‫دکتر کادی. چه لباس جالبی
‫اینجا چرا برگشتی؟ ‫مریض داری؟
‫نه. قرار دارم.
‫جای اینکه بیاد خونه‌ام رفته دفترم.
‫دکتر هاوس.
‫دن گمشده.
‫آره. تا اینجاش رو با پیغام فهمیدم.
‫گفتی فوراً بهم احتیاج داری.
‫نباید بعد از سوراخ شدن ستون فقراتش تکون بخوره.
‫موافقم. قراره سر درد خیلی کثیفی داشته باشه.
‫اگه فردا صبح هم ازم مشورت ‫میخواستی نظرم همین می‌بود.
‫میخواستیم بهت اطلاع داده باشیم.
‫خبرهای خیلی سنگینی شنیده.
‫یه بچه‌ی نوپا نیست که ‫تو پاساژ سرگردون شده باشه.
‫شونزده سالشه. پیداش می‌کنید.
‫من میرم خونه.
‫پس وقتی میگی، «اگه چیزی نیاز داشتین زنگ بزنید»، ‫یعنی، «زنگ نزنید»؟
‫نه، یعنی اگه میتونستم کاری بکنم زنگ بزنید.
‫بلد نیستم تو تیم جستجو باشم،
‫و یه جا نشستن، مضطرب به نظر اومدن ‫و هیچ کاری نکردن هم بلد نیستم.
‫والدینش چطور؟ ‫باید به اونا زنگ بزنیم؟
‫چرا؟ به نظرت اونا قایمش کردن؟
‫حتماً بدین یه نفر پشت‌بوم رو نگاه کنه.
‫بعضی از خدماتی‌ها در رو ‫نیمه‌باز میذارن تا بتونن سیگار بکشن.
‫دن. تو خوبی؟
‫یه سری درمان‌های آزمایشی هست.
‫تحقیقات درحال انجامه.
‫کی میدونه تا یکی دو سال آینده چی کشف میکنن؟
‫اینجا بود که توپ از دستم افتاد.
‫دن، الان رو پشت‌بوم بیمارستان وایسادیم.
‫دن.
‫دن، تو زمین بازی نیستی.
‫- نمیدونه کجاست. ‫- دن!
‫فورمن.
‫دن.
‫- دن؟ ‫- دن، نه!
‫دکتر فورمن.
‫فکر کنم بچه رو پیدا کردین.
‫- کم مونده بود از پشت‌بوم بپره پائین. ‫- به قصد خودکشی؟
‫نه، فکر میکرد تو زمین «لاکراس»ـه.
‫ببین، میخواستم برم خونه، ‫دوش بگیرم، لباس عوض کنم...
‫- هوشیار بود؟ ‫- آره.
‫چی گفتین که اومد پائین؟
‫- راستش، چیس به زور گرفتش. ‫- چطوره که تو این کار رو نکردی؟
‫درسته. خب، من سیاه‌م، ‫ولی اون نزدیک‌تر بود.
‫زودباش. ‫میتونی با من بیای بالا.
‫کسی به خانواده گفته که ‫پسرشون کم مونده بود از پشت‌بوم بپره پائین؟
‫باید ذوق‌زده باشن.
‫شکایت نمیکنن، ولی فکر میکنم فقط ‫به خاطر اینه که چیس ازشون خواست...
‫چرا همه همیشه فکر میکنن دارم طعنه می‌زنم؟
‫خبر خیلی خوبیه. ‫اون «اِم.اِس» نداره.
‫والدینش باید ذوق زده باشن. ‫خب، دست کم مامانش باید باشه.
‫البته، باباش احتمالاً نمیدونه...
‫چرا «اِم.اِس» نداره؟
‫روی پشت‌بوم بوده، ‫فکر میکرده تو زمین بازی لاکراسه.
‫هوشیار، ‫و بنابراین هراس شبانه نیست.
‫- یه خورده از این میخوای؟ ‫- آره، حتماً.
‫در یه وضعیتِ حاد سر در گمی بوده،
‫که با یه بیماری بی‌غلاف کننده‌ای ‫مثل «اِم.اِس» همخونی نداره.
‫دسته‌های ایمونوگلوبولین...
‫واقعی بودن.
‫فقط معنیشون چیزی به غیر از «اِم.اِس»‌ـه.
‫خب، چی بهمون میگن؟
‫که سیستم ایمنی کار میکنه؟
‫صحیح.
‫توی مغزش یه عفونت داره.
‫- رابطه عاشقانه چطوره؟ ‫- خب، اونجوری ممکنه پیچیده بشه.
‫یعنی، ما با هم کار می‌کنیم.
‫من سنم بیشتره، مطمئناً، ‫ولی شاید از این خوشت میاد.
‫منظورم اینه که شاید مشکل عصبی داره.
‫خوب جمعش کردی.
‫شرمنده. آزمایش پلاسما منفی بود.
‫واسه تأییدش نیازی به آزمایش قطعی نداریم.
‫حتماً. واسه تأیید «اِم.اِس» هم لازمش نداشتیم.
‫باشه. بیاین منتظر بمونیم تا ‫آنتی‌بادی 1400 ویروس رو چک کنید...
‫درحالی که مغز این بچه تبدیل به فرنی میشه.
‫پس این که «اِم.اِس» نداره،
‫در کل واقعاً خبر خوبی نیست.
‫خب، اگه سیفلیسِ عصبی باشه هست.
‫احتمال منفی کاذب بودن آزمایش پلاسما 30 درصده.
‫احتمال موفقیت رابطه ‫یه آدمِ 16 ساله، تقریباً 120 درصد.
‫پنی‌سیلین وریدی رو براش شروع میکنم.
‫نه. منتظر اون نمی‌مونیم.
‫تأثیرگذارترین روش دادن دارو...
‫اینه که مستقیم از طریق ستون فقرات وارد مغز بشه.
‫نمیتونیم. تو فضای کم جایی مثل مغز،
‫بالا رفتن فشار داخل جمجمه ‫به خاطر دارویی حجم بالایی مثل پنی‌سیلین
‫میتونه باعث جابه‌جایی ساقه‌ی مغزش بشه. ‫ممکنه بمیره.
‫هیچ نورولوژیستی با ‫عقل سالم همچین پیشنهادی نمیکنه.
‫با دست نشون بدین. ‫کی فکر میکنه من عقل سالمی ندارم؟
‫و کی فکر میکنه این حقیقتِ ‫ساده‌ی عصبی رو فراموش کردم؟
‫کی فکر میکنه گزینه سومی هست؟
‫خیلی خوبه. ‫انتخابِ سوم چیه؟
‫ابداً نمیدونم. ‫فقط پرسیدی به نظرم گزینه‌ای هست یا نه.
‫بیمار تو مغزش یه کانال تخلیه مصنوعی داره.
‫فشار داخل جمجمه بالا نمیره.
‫میتونیم هرچقدر میخوایم پنی‌سیلین وارد بدنش کنیم.
‫احسنت. با سوزن نخاعی بهش تزریق کنید.
‫یکی از ما قراره این کار رو ‫روزی دوبار تا دو هفته آینده برات انجام بده.
‫حاضرم. بریم.
‫حتی اگه کار خاصی هم نکنه ‫میتونه سیفلیس گرفته باشه؟
‫خب، غیرمعموله، ولی ممکنه.
‫باشه. آروم باش.
‫عفونت کرده، ‫با یه سوراخ خیلی بزرگ،
‫انگار یه میخ زدی توش تا فشارش رو کم کنی.
‫همچین کاری نمیکنم.
‫اگرچه زخمش ناصافه.
‫جاش استوانه‌ای نیست. ‫شکل یه مثلث داره.
‫پس، میخ نیست.
‫- چاقوی گوشت؟ ‫- سوهان ناخن زنم.
‫سوهان ناخن.
‫آره. درد باعث میشه کارهای احمقانه بکنی.
‫واسه آروم شدن یه چیزی میخوای؟
‫آره.
‫به سلامتی.
‫خب، اینجا توی «پرینستون» خانواده داری؟
‫نه.
‫واسه کار اومدی؟
‫- نه. چرا... ‫- بدنت درد میکنه؟
‫نه. چی؟ باید بکنه؟
‫نه. فقط فکر کردم یه سوال خیلی ناجور ازت بپرسم.
‫وکیل‌هات خیلی خوشحال میشن.
‫چرا باید بخوام ازت شکایت کنم؟
‫میخوام درمانم کنی.
‫اهل «میپل‌وود، نیوجرسی» هستی، درست؟
‫آره
‫حالا، چرا حاضر شدی 70 مایل رانندگی کنی...
‫تا چیزی رو درمان کنی که...
‫یه بچه 9 ساله هم میتونه تشخیصش بده؟
‫اون چرکِ روانشِ که تشخیص رو لو میده.
‫تو شهر کار داشتم.
‫به خاطر خانواده نیومدی. ‫واسه کار هم نه.
‫هفتاد مایل اومدی یه درمانگاه سرپایی.
‫تو مسیر از کنار دو بیمارستان گذشتی.
‫حالا، یا یه مشکلی با اون بیمارستان‌ها داری،
‫یا اونا با تو مشکل دارن.
‫حدس من اینه که از نصف دکترهای «میپل‌وود» شکایت کردی،
‫و بقیه‌شون حالا قبول نمیکنن کمکت کنن.
‫یه جورایی طعنه‌آمیزه، نیست؟
‫یه جورایی مثل چوپان دروغگو شده.
‫میدونی، شرط می‌بندم اینجا ‫یه دکتر به اسم وُلف (گرگ) داریم.
‫چقدر معرکه میشه، نه؟
‫الان پیجش میکنم.
‫باشه. میدونی چیه؟ ‫ممنون.
‫میرم یه دکتر پیدا میکنم که اینو درستش کنه.
‫نگفتم درمانت نمیکنم.
‫زانوت رو تخلیه میکنم، یه سری آزمایش می‌فرستم. ‫رو به راهت میکنیم.
‫- چرا حاضری این کار رو بکنی؟ ‫- مردم دوستم.
‫واقعاً درمانش کردی؟
‫من فقط میدونم از یه سری دکتر شکایت کرده.
‫من کی باشم که فرض بگیرم حقشون نبوده؟
‫یه لباس تنیس کوچولوی خیلی خوشگل.
‫خدای من، فکر کردم الان سکته میکنم.
‫اُه، خدایا. ندیدم اونجایی. ‫خیلی خجالت‌آور شد.
‫رفیق دیشبت چطوره؟
‫مرسی که پرسیدی. ‫داستانش خنده داره.
‫قرار بود مدیر بیمارستان بشه،
‫ولی واقعاً از اذیت کردن مردم متنفر بود.
‫شنیدم که روی پشت‌بوم پیداش کردین.
‫- شنوایی خیلی قوی‌ای داری. ‫- به والدینش خبر دادین؟
‫در زمان مناسب، البته.
‫و سر اینکه باباـه پدر واقعیشه شرط‌بندی هست؟
‫به من که نمی‌خوره اینطوری باشم.
‫خب، میخوره، راستش، ‫ولی معنیش این نیست که تقصیر کاری.
‫- اینطور فکر میکنی؟ ‫- والدینش رو توی لابی دیدم.
‫عقل سالم میگه پول رو روی پدره باید بذاری.
‫یه آشنا دارم که یه آشنا داره ‫و میتونه با 50 دلار بیارتت توی شرط.
‫باشه. ‫به آشنات بگو، اگه من بُردم،
‫تو جلسه‌ی هیئت‌مدیره شرکت میکنی، ‫و کراوات می‌بندی.
‫و اگه من بُردم، ‫یه هفته درمانگاه نمیام.
‫آشنام به آشنات زنگ می‌زنه.
‫کارش خیلی خوبه.
‫درمان‌ها باید به زودی کمکت کنه.
‫هر وقت تمرکز کردن و به یاد آوردن ‫برات راحت شد بهمون خبر بده.
‫هی، دن.
‫گردنبند دکتر کمرون قشنگ نیست؟
‫فکر کنم مال آمریکای جنوبی باشه.
‫آره. گواتمالا.
‫- خیلی ممنون. ‫- بچه درد داره.
‫باهاش نجنگ. ‫بذار انجام بشه.
‫نه.
‫- تا دو روز دیگه می‌میری. ‫- نه چی؟
‫من که میگم یه روز.
‫دن؟ خوبی؟
‫- دن؟ ‫- هراس شبانه.
‫وقتی تو قبر گذاشته بشه بدنش تجزیه میشه.
‫از مادر و پدرت خداحافظی کن.
‫داره صدا می‌شنوه.
‫داری می‌میری. ‫همه‌ش تمومه، دن.
‫داری می‌میری. ‫می‌میری. مُرده!
‫تو مُردی!
‫دو میلی‌گرم «آتیوان» وریدی بزن، سریع.
‫همه‌ش تمومه.
‫یالا، دن.
‫از سرم برین بیرون!
‫توهم صوتی نشون‌دهنده‌ی پیشرفت زوالِ مغزی‌ـه.
‫پنی‌سیلین جواب نمیده.
‫پس یا پنی‌سیلینی که داریم به درد نخوره،
‫یا تشخیصمون اشتباه‌ست.
‫خونه‌ی اول. «میدنایت».
‫آنزیم‌های کبدی، اوره و کراتین خونه همه طبیعی بودن.
‫دیابت نیست، نتایج نرماله.
‫- مشکل متابولیک نیست. ‫- «اِم.آر.آی» واسکولیت رو حذف میکنه.
‫حرف «آی» برای التهاب.
‫برای بیماری انحطاطی زیادی کم سن‌ـه.
‫«دی»، به سلامت.
‫- «اِن» برای نئوپلاستیک. ‫- «اِم.آر.آی» تمیز بود.
‫- «آی» برای التهاب. ‫- اینو که گفتیم.
‫مسخره‌ست که دو تا «آی» ‫تو یه یادآور داشته باشیم. اون یکی چیه؟
‫عفونت.
‫ایمونوگلوبولین‌ها باید یه معنی‌ای داشته باشن.
‫ولی تبی در کار نیست.
‫گلبول سفید بالا رفته، ‫ولی توی دامنه طبیعی‌ـه.
‫هرچیزی محتمل هم نبوده تست کردیم. ‫همه چیز منفی‌ـه.
‫سی‌تی‌اسکن خون‌ریزی زیر جمجمه رو حذف میکنه.
‫ضربه. تا دیدار بعد.
‫میدونی مشکل چیه؟
‫«میدنایت» در اصل با یه «جی» و «اچ» نوشته میشه.
‫اگه میتونستیم بفهمیم ‫اون دو تا حرف چی هستن خوب میشد.
‫یه مغز مریضه، ‫خوش میگذرونه،
‫شکنجه‌ش میده، ‫باهاش صحبت میکنه.
‫زهره ترکش میکنه.
‫یه نوار مغز بگیرین، الکترواکوگرافی چپ و راست، ‫میکروفون‌های داخل مری.
‫اگه میخواد حرف بزنه، بیاین گوش بدیم.
‫یه چیزی رو جا انداختیم. ‫شیر تو شیر شد.
‫واسه همین ایده‌ی حرف زدن ‫مغز با ویروس به ذهنت رسید؟
‫وحشت کردم. باشه؟
‫اگرچه، به نظر باحال می‌اومد. ‫اونا که باورشون شد.
‫لعنت.
‫اینم یه دلیل دیگه که ‫خوشم نمیاد مریض از نزدیک ببینم.
‫اگه ندونن چه شکلی هستی، ‫نمیتونن سرت داد بزنن.
‫برو که رفتیم.
‫چطور میتونی همینجوری اینجا بشینی؟
‫اگه ایستاده بخورم، ‫می‌ریزه زمین.
‫پسرمون داره می‌میره، ‫و هیچ اهمیت نمیدی؟
‫جهنم رو سرمون خراب شده. ‫هیچ کاری نمیکنی؟
‫ببخشید. ‫باید خودتون رو تخلیه کنید. می‌فهمم.
‫اینجور از بالا به ما نگاه نکن.
‫یه بار هم نرفتی ببینیش.
‫فشار خونش 110 روی 70 ـه.
‫کانال مصنوعیش بازه، به خوبی توی ‫بطنِ کناری راست جاگذاری شده.
‫نوار قلبش موج‌های طبیعی نشون میده...
‫و امواج عمقیش در ‫لیدهای اندامی و سینه‌ای معکوس شدن.
‫آنزیم‌های کبدی بالا رفتن، ‫ولی فقط دو برابر مقدار طبیعی هستن.
‫اُه، آره. ‫و یه صداهایی هم می‌شنوـه.
‫برین دستش رو بگیرین.
‫برین. سینی غذاتون رو من می‌برم.
‫کیسه نمونه پیشت داری؟
‫باورم نمیشه. ‫میخوای آزمایش «دی.اِن.اِی» بگیری؟
‫پسرشون در حد مرگ مریضه. ‫میدونم. افتضاحه.
‫ولی حقیقت اینه، ‫اگه سرم رو مشغول...
‫چیزهای کم اهمیت مثل این نکنم، ‫می‌ترسم اشکم سرازیر بشه.
‫خیلی الاغی.
‫آره؟ ‫میخوای شرط رو دو برابر کنیم؟
‫شبکه 6 داره «بیمارستان جنرال» میده.
‫مغز دن شبکه 6 نشون نمیده الان. فقط چرت و پرت.
‫امواج فعالیت تشنجی نشون نمیدن.
‫تو چی کار میکنی؟
‫- منتظرم شمارش گلبول و بیوشیمی بیاد. ‫- خوبه. «دی.اِن.اِی» اینا رو تست کن.
‫- این چیه؟ ‫- لیوان قهوه‌ی والدینش.
‫باورم نمیشه.
‫قبلاً یا یکی دیگه این بحث رو داشتم.
‫اگه کار دیگه‌ای واسه کردن داری، ‫همون رو انجام بده. اگه نه، اینو انجام بده.
‫دکتر هاوس؟
‫هی. آقای فانستن.
‫داشتم فکر میکردم کِی برمیگردی.
‫واسم کاغذ آوردی؟
‫باعث شدی به طرز شدیدی فشار ذهنی تحمل کنم.
‫مطمئناً امیدوارم اینطور بوده باشه.
‫چیه؟ اونقدر خسیسی ‫که ندادی وکیلت برات بیاره‌تش،
‫یا اینجوری بیشتر حال میده؟
‫واضحه که حاضرم در ازای ‫پول شکایتم رو پس بگیرم.
‫تو مشکلی داری.
‫نه، ندارم.
‫خب، شاید راست بگی، ‫ولی یه نتیجه آزمایش دارم که میگه داری.
‫ممکنه مثبتِ کاذب باشه، ‫و درحالت عادی دوباره آزمایش میکنم،
‫ولی از اونجا که اینجایی، ‫همون آزمایش اول قبوله.
‫میخوای منو بترسونی.
‫باید گزارش کرد، میدونی. ‫موضوع سلامتِ عمومیه.
‫حتماً به زنم خبر میدم.
‫به خودت زحمت نده. ‫مقامات به جات زنگ می‌زنن.
‫ببین، اگه پاک باشی، ‫مطمئنم تمامش میگذره. مشکل بزرگی نیست.
‫فهمیدنش یه راه ساده داره.
‫بده یکی از دکترهات آزمایش کنه.
‫آه آ.
‫الان اینا واسه منه. ‫تو دادگاه می‌بینمت.
‫ویروس «وست‌نایل»، منفی. ‫از اونجا که توی دسامبر پشه‌های زیادی...
‫از جرسی رد نمیشن تعجب‌آور نیست.
‫التهاب مغزی «اِکوئاین» شرقی هم نیست.
‫باورتون نمیشه.
‫چی شده؟
‫هاوس درست میگه. ‫اون بابای واقعیش نیست.
‫شرطش رو هم دو برابر کرد.
‫اینم باورتون نمیشه.
‫مادرش هم مادر واقعیش نیست.
‫جابه‌جا کردن پسرتون تو این وضعیتش فکر خوبی نیست.
‫- فقط میخوایم دکتر دیگه‌ای نظر بده. ‫- یه جواب میخوایم.
‫ای احمق‌ها. بهم دروغ گفتین.
‫درمورد هیچی دروغ نگفتیم.
‫تو، از طرف دیگه، ‫بهمون تهمت زدی که به پسرمون حمله کردیم.
‫- عالی شد. ‫- میشه گندهای منو ول کنیم...
‫و رو گند اونا تمرکز کنیم؟ ‫مال اونا بزرگ‌تره.
‫- شما والدین دن نیستین. ‫- ما والدینش هستیم.
‫اون به فرزندخوندگی گرفته شده. ‫نیازی نیست خودش بدونه.
‫من نیازه بدونم.
‫فرزندخوندگی یعنی ما هم اندازه والدین...
‫گوش کن. وقتی داشتیم سابقه پزشکیش ‫رو می‌گرفتیم، قاطی کرده بودی؟
‫فکر کردی دنبال یه سرنخ ژنتیکی ‫برای شرایط فعلیش بودیم،
‫یا خیال کردی میخوایم مشخص کنیم...
‫کی تو این دنیای بزرگِ بیشتر دوستش داره؟
‫چطور این قضیه رو فهمیدی؟
‫- از دی.اِن.اِی‌شون نمونه گرفتم. ‫- ما نمونه دی.اِن.اِی ندادیم بهت.
‫لیوان‌های قهوه‌تون توی کافه‌تریا.
‫نمیتونی همچین کاری بکنی.
‫دوباره، چرا گیر دادیم به کاری که من کردم؟
‫سابقه پزشکی‌تون به هیچ درد نمیخوره.
‫نه. ما یه تاریخچه‌ی ‫پُرجزئیات از مادر بیولوژیکیش دادیم.
‫تاریخچه‌ی مادرش. ‫سیگار نمی‌کشید، سالم بود،
‫کلسترول پائین، ‫مشکلات فشار خون نداشت.
‫دَن دو هفته بعد از دنیا ‫اومدنش به فرزند خوندگی گرفته شد.
‫تاریخچه‌ش رو دارین. ‫چیزی نیست که لازم باشه بدونید...
‫- که ما بهتون نگفته باشیم. ‫- به نظر منطقی میاد.
‫خب، اگه میخواین پسرتون رو منتقل کنین، ‫انتخاب با شماست.
‫من هنوز فکر میکنم کار اشتباه...
‫واکسن زده بوده؟
‫مادر بیولوژیکیش؟
‫وقتی بچه بود، ‫واکسن‌هاش رو گرفته؟
‫دَن توی 6 ماهگی واکسن زد.
‫میدونی چرا بچه‌ها تو 6 ماهگی واکسن می‌زنن؟
‫چون قبل از اون توسط سیستم ایمنی...
‫مادر بیولوژیکیشون حفاظت میشن.
‫پس، خانم واکسن زده بوده؟
‫نوزاد یه ویروس عادی بی‌آزارِ سرخک می‌گیره.
‫پوستش می‌خاره. ‫شدیداً بی‌قرار میشه،
‫یه تب ناجور میگیره، ‫ولی زنده می‌مونه.
‫اینجاش قشنگ میشه.
‫از هر یک میلیون و خورده‌ای، یه بار، ‫ویروس جهش پیدا میکنه.
‫جای اینکه دَن تب و خارش بگیره،
‫ویروس وارد مغزش شده و قایم میشه، ‫مثل یه بمب ساعتی.
‫در این مورد، 16 سال طول کشید.
‫التهاب مغز تصلب دهنده‌ی تحت حاد.
‫میدونم. تو 30 سال گذشته...
‫فقط 20 مورد در آمریکا گزارش شده.
‫گمونم بشه گفت که بچه هنوز تو مرحله‌ی یک بیماری‌ـه.
‫وقتی این بیماری بره به مرحله‌ی دو...
‫بوم. ‫مرحله دو در تمام موارد کشنده‌ست.
‫فکر کنم غیرممکنه که بدونیم...
‫کِی ممکنه وارد مرحله دوم بشه.
‫از الان شروع به نشون دادن علائم کرده.
‫ممکنه یه ماه باشه. ‫ممکنه امشب باشه.
‫- میشه درمانش کنیم؟ ‫- از نورولوژیست بپرس.
‫اینترفرون داخل بطنی.
‫بدون تأیید تشخیصش نمیتونیم یه میله...
‫تو مغزش فرو کنیم و اینترفرون بِچِکونیم داخلش.
‫- مایع نخاعش رو بکشید. ‫- تو مایعش نتیجه‌ی قابل اعتمادی...
‫از آنتی‌بادی‌های سرخگ گیرمون نمیاد.
‫نه بعد از تمام درمان‌هایی که بهش دادیم.
‫پس درمانِ نادرست تنها امیدِ ‫تشخیص درست رو از بین می‌بره.
‫چرا مردم بهم دروغ میگن؟
‫ممکنه بچه رو به کشتن بده. ‫توپ تو زمین توـه، فورمن.
‫بگو مجبور نیستم از مغزش نمونه بیوپسی بگیرم.
‫خب، یه راه دیگه هست.
‫مطمئنی درد نداره؟
‫آره. فقط خیلی ترسناکه.
‫میدونی، از طریق مردمک وارد میشیم.
‫ولی حسش نمیکنی. ‫چشمت رو فلج کردیم.
‫سوزن وارد پشتِ چشم میشه،
‫که از اونجا یه نمونه از شبکیه‌ت برمیداریم.
‫اینطوری تأیید کردیم که ‫مشکل همین ویروسِ جهش‌یافته‌ست.
‫درمان «اس.اس.پی.ای» اینترفرونِ داخل بطنی‌ـه.
‫یه مخزنِ «اومایا» زیر پوست سرش کار میذاریم،
‫که به یه لوله‌ی بطنی متصل میشه...
‫که ماده‌ی ضد ویروسی ‫رو مستقیماً وارد نیمکره‌ی چپ میکنه.
‫میخوای به این کار رضایت بدیم؟
‫من حتی نمی‌فهمم چی داری میگی.
‫خب، داروی ضد ویرویس...
‫ببین. متأسفم.
‫میتونم تا جایی که میتونم خوب توضیح بدم،
‫ولی اینکه فکر کنیم کاملاً ‫درمان پسرتون رو متوجه میشین...
‫و یه تصمیم آگاهانه ‫می‌گیرین یه جورایی معقولانه نیست.
‫چیزی که لازمه بدونید اینه.
‫خطرناکه. ‫ممکنه بمیره.
‫باید انجامش بدین.
‫چیز دیگه‌ای لازم داشتی؟
‫نمیتونی یه تست دی.اِن.اِی 3200 دلاری ‫واسه برنده شدن یه شرط درخواست بدی.
‫واسه بیمارستان که هزینه نیست.
‫نمیدونم میدونی یا نه،
‫ولی در حقیقت دستگاه ‫آزمایش دی.اِن.اِی مال خود بیمارستان‌ـه.
‫- جدی میگم. ‫- به والدینش...
‫بگو صورت‌حساب رو بزنن واسه بیمه.
‫بیمه قرار نیست هزینه‌ی یه شرط‌بندی رو بده.
‫باید بده.
‫اگه اون شرط رو نمی‌بستیم، ‫بچه می‌مُرد.
‫اگه به خاطر شرط پدریش نبود، ‫هیچوقت نمونه دی.ان.ای‌شون نمیگرفتم.
‫بدون دی.ان.ای، ‫هیچوقت نمی‌فهمیدیم...
‫که دَن به فرزندخوندگی گرفته شده، ‫که کلید حل این پرونده بود.
‫فقط نمیخوای پول باختت رو بدی.
‫اشتباه بزرگیه. ‫آشنام یه آشنایی داره.
‫باشه. اجازه میدم یه هفته درمانگاه کار نکنی،
‫بعد از اینکه 3,200 دلار ‫واسه تست «پی.سی.آر» رو دادی.
‫خب، حالا، ‫این 100 دلاری که تو بهم بدهکاری.
‫اینم 100 دلاری که از کمرون برنده شدم.
‫دویست تایی که از فورمن گرفتم.
‫و 600 دلاری که از ویلسون گرفتم.
‫باخت سنگینی بود براش.
‫هی. صبح به خیر.
‫نوار مغزت خبرهای خوبی داره.
‫درمان داره جواب میده.
‫و سیستم ایمنی‌ت داره جواب میده.
‫میدونم سر صبحه، ‫ولی فقط میخوام یه نگاه بندازم.
‫خیلی‌خب.
‫بذار ببینیم مغزت چی کار میتونه بکنه.
‫تا جایی که میتونی حیوان نام ببر...
‫که با حرف «او» شروع میشه.
‫شتر مرغ.
‫گاو. فیلِ پیر.
‫خب، از دفعه قبل دو تا بهتر بود.
‫ماجرای فرزندخوندگی رو چی کار میکنی؟
‫از کلاس پنجم میدونستم.
‫چطور؟
‫چال چونه.
‫من دارم. بابام نداره.
‫توی اینترنت نگاه کردم.
‫یکی از اون ویژگی‌های ارثی‌ـه.
‫درسته. ‫یه صفت اتوزومِ غالبه.
‫از اونجا که هیچکدوم از والدینت چال چونه ندارن،
‫خیلی بعیده که از نظر بیولوژیک باهاشون مرتبط باشی.
‫مطمئنی خوبی؟
‫با فرزندخونده شدن هیچ مشکلی ندارم.
‫والدینم رو دوست دارم.
‫حالش چطوره؟
‫اوضاعش خوبه. ‫بچه‌ی باهوشیه.
‫فکر کنم مشکلی براش پیش نمیاد.
‫- هی ‫- مرسی.
‫بدو، 18. بدو.
دانلود رایگان فیلم و سریال Film2Movie.Asia @myfilm2moviez