‫وبسایت دوستی ها تقدیم میکند
‫اگه قراره بمیرم، می میرم.
‫ولی باید دلیلشو بدونم.
‫چه دلیلی هست که نکشمت؟
‫برادر
‫من برادرتونم، اعلی حضرت.
‫پدرمون یکیه.
‫این اولین دلیل برای مرگته.
‫فکر کردی برادر تو با اونا فرق داره؟
‫شما برادر ناتنی این.
‫با دختر وزیر اعظم ازدواج کن.
‫پیش اونا زندگی کن...
‫و زندگی آرومی ‫در روستای «گونچانگ» داشته باش.
‫چرا باید همچین کاری بکنم؟
‫من بهت اعتماد دارم.
‫ارباب!
‫ارباب.
‫تو کی هستی؟
‫میشه بگی...
‫این نگاها یعنی چی؟
‫فکر کنم اینجا جای درستی نیست.
‫اگه یه بار دیگه بری زیر آب،
‫سرما می خوری.
‫ممنونم.
‫خیلی ممنونم که آدمی با شخصیت شما...
‫نگران آدمی مثه منه.
‫پس امیدوارم یه چیز خوب ببینی.
‫یه چیز خوب؟
‫ببخشید.
‫میشه برادر بزرگترم بشی؟
‫از این طرف، لطفاً.
‫اون جا.
‫می بینیش؟ اون مسافر خونه رو؟
‫بله می بینم.
‫چون که هنوز خیلی جوونم، نمی ذارن ‫تنهایی برم اون جا.
‫اگه بهشون بگی برادرمی،
‫فکر کنم بذارن برم.
‫چرا باید اینکارو بکنم؟
‫دنبال تو بودم اون دروازه ها بسته شده.
‫همینطور...
‫چرا تقصیر منه اون وقت؟
‫خانواده یا خواهر و برادری نداری؟
‫خیلی عادیه که کسایی که نیاز دارن...
‫کمک کنی...
‫مگر اینکه شیطان باشی...
‫ترس هم نداری...
‫اگر نترسیده بودم...
‫همچین درخواستی نمی کردم.
‫بریم.
‫می دونستم مردی به خوبی شما
‫دل رئوفی هم داره.
‫نشنیدی؟
‫از خونه فرار کرد.
‫صبح ببرش نظمیه.
‫برادر، چرا دروغ می گی؟
‫برادرم می خواد ترکم کنه...
‫چون نمی تونه خرج زندگیمو بده.
‫لطفاً کمکم کنید.
‫هیچ مدرکی نداری که من برادرتم.
‫یه زخم کنار نافت داری.
‫لباستو در بیار.
‫- خب... ‫- شما دو تا برادر!
‫باید داخل دعوا کنید.
‫برید تو اون اتاق.
‫چندتا چیز دیگه هم می دونم.
‫اون شیاد کیسه ابریشمی منو دزدید.
‫بازم...
‫چرا کل روز دنبالش می گشتی؟
‫چقد پول اون تو بود؟
‫مسئله پول نیست.
‫یه نامه توشه که خیلی مهمه.
‫وقتی گفتن: چرا این جایی؟
‫اون وقت بتونم جواب بدم،
‫اومدم تا اینو بدم.
‫حداقل یا اون نامه یه بهونه ای دارم.
‫چرا برای دیدن پدر و مادرت...
‫بهونه می خوای؟
‫بهم گفته بودن نرم دیدنشون.
‫می ترسی که ازت استقبال نکنن.
‫خودت چرا این وقت شب با این سر و وضع...
‫اینجا بودی؟
‫داشتم سعی می کردم خشمی که...
‫تمام وجودمو گرفته رو آروم کنم.
‫پدر مرحومم...
‫همش منو برادر کوچک ترمو آزمایش میکنه.
‫همین چند وقت پیش یه مسابقه...
‫تو مدرسه روستامون برگزار شد.
‫گفتن برنده خوراکی نصیبش میشه.
‫هممون تا می تونستیم دویدیم.
‫ولی بعدش معلممون گفت دوباره بدوییم.
‫خب چیکار می تونستیم بکنیم؟ ‫دوباره دوییدیم.
‫ولی معلممون گفت دوباره بدوییم.
‫چندین بار این کارو تکرار کرد.
‫یکی از دانش آموزا فکر کرد که عجیبه...
‫و از همه خواست هم زمان با هم بدون.
‫همه دستشونو دور گردن هم ‫حلقه کردن و باهم دویدن.
‫اون موقع معلم بهمون لبخند زد ‫و بهمون خوراکی داد.
‫همه...
‫باهم.
‫نمیشه...
‫تو و برادرت با هم شریک باشین؟
‫متاسفانه،
‫چیزی نیست که بشه قسمت کرد.
‫سرباز!
‫نمرده.
‫چرا بیدار نمیشه؟
‫سرباز!
‫مادر. پدر.
‫چیکار کنم؟
‫مادر. پدر.
‫نجات پیدا کردیم.
‫کی اون جاست؟
‫لطفاً دروازه رو باز کنید.
‫باید برم مریض خونه.
‫این مرد...
‫دروازه رو باز کن.
‫ساعت منع رفت و آمد هنوز تموم ‫نشده، باید صبر کنی.
‫دستور سلطنتیه.
‫به هوشی؟
‫سرباز.
‫حالت خوبه؟
‫چه پسر احمقی.
‫باید تنهایی فرار می کردی.
‫چرا خودتو به خاطر نجات من به خطر انداختی؟
‫چطور می تونستم...
‫خانوادمو تنها بذارم؟
‫تو...
‫برادر منی...
‫خانواده،
‫باید باهم زندگی کنند.
‫و با هم بمیرن.
‫وایسا.
‫مهمون خونه...
‫یه مرده تو مهمون خونه بود.
‫به نظمیه گزارشش دادم.
‫حتماً خیلی تعجب کردی.
‫باید بخوابی و بیشتر استراحت کنی.
‫دیروز رو فراموش کن.
‫میخوام برم خونه.
‫دلم برای مادرو پدرم تنگ شده.
‫حتماً خل شده بودم.
‫باید خونه می موندم.
‫چرا اومدم اینجا؟
‫نزدیک بود قبل اینکه برای آخرین بار ‫خانوادمو ببینم، بمیرم.
‫وای
‫بریم.
‫ممکن بود اتفاق بدی بیوفته.
‫از این به بعد از نزدیک مراقبتونم.
‫اگه می خوای بمیری همین کارو بکن.
‫اعلی حضرت تشریف آوردن.
‫چطور...
‫امنیت این سرزمین رو تامین می کنی؟
‫انسان های فاسد خودشون رو به عنوان ‫صاحب مهمان خانه جا می زنن.
‫و به مسافرا صدمه می زنن.
‫حتی دو کیلومتر هم از شهر فاصله نداشت.
‫- عذر می خوایم. ‫- عذر می خوایم.
‫شهردار...
‫ورئیس نظمیه از مقامشون خلع میشن.
‫اگه دوباره همچین اتفاقی پیش بیاد،
‫همتون... مسئولین.
‫بله اعلی حضرت. ‫بله اعلی حضرت.
‫از دیشب تا حالا اینجا نشسته.
‫اعلی حضرت، درباره دیروز...
‫نظرم عوض نشده.
‫با دختر وزیر اعظم ازدواج کن. اون وقت...
‫زندگی برای خودت هم راحت تر میشه.
‫حالا با چه بهونه ای برم خونه؟
‫اگه دوباره همو دیدیم،
‫یکی از خواسته هاتو براورده می کنم.
‫مگه امپراطور جیده؟ ‫در فرهنگ چیزی نماد اولین خداست
‫چیزی که دزدیدی رو پس بده.
‫ولم کن.
‫خواسته ام...
‫گرفتنه اون ارباب زاده دیوانست.
‫کیه؟
‫خیلی خوش شانسم.
‫با وجود مهمون نمی تونن توبیخم کنن.
‫می دونی این همه راه چرا به خونه ات اومدم؟
‫خیر، نمی دونم.
‫مطمئنم شنیدی که تصمیم گرفتیم...
‫که ترتیب ازدواج شاهزاده «جین سونگ» رو بدیم.
‫فکر کردم به جای واسطه، خودم شخصاً...
‫بیام تا حسن نیتم رو بهتون نشون بدم.
‫بانو!
‫- همه جا دنبالت گشتم. ‫- دایه!
‫ببینش تو رو خدا. خوبی؟
‫امیدوارم...
‫دخترتون رو به عنوان عروس به من بدید.
‫ولی، دخترم...
‫زوج مناسبی برای شاهزاده نیست.
‫بله، ملکه...
‫چه کیونگ» در شان همسر شاهزاده شدن نیست».
‫مادر!
‫خیلی ضعیف بوده برای همین ‫تو روستا بزرگش کردیم.
‫نمی دونیم کی دوباره مریض بشه.
‫من سالمم، مادر.
‫از ضعفش به عنوان بهونه ای برای ‫درس نخوندن استفاده می کرد.
‫ما هم در نحصیلش کوتاهی کردیم.
‫به زور حتی الفبا رو بلده.
‫از فرهنگ و تشریفات هم هیچی حالیش نمیشه.
‫با خدمتکارا بزرگ شده.
‫برای همین خیلی رعیت وار برخورد می کنه.
‫هیچ وقت برای یاد گرفتن ‫فرهنگ و تشریفات دیر نیست.
‫طبیب های حاذقی در قصر داریم.
‫که برای دخترتون بهتره.
‫ولی دختر من مایه شرمساری...
‫خانواده ما و خانواده سلطنتی میشه.
‫مادر!
‫پدر!
‫؟چرا جوری میگین که انگار من کودنم
‫من با مادرم موافق نیستم.
‫شاهزاده!
‫علاقه ای به وصلت با دخترتون ندارم.
‫جالبه که دوباره می بینمت.
‫تو!
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫- چه کیونگ ‫- چه کیونگ
‫مادر
‫پدر
‫حتماً خیلی خوشحالن که همو دیدن.
‫خیلی متفاوت از توصیفات شماست.
‫چیزی که پدرم گفت اشتباه نیست.
‫ولی من همیشه تلاش می کنم...
‫تا کاستی هامو جبران کنم، ملکه.
‫خیلی هم متواضعی.
‫با وزیر اعظم موافقم.
‫از اونی که می گفتن بدتره حتی.
‫شاهزاده منظورتون چیه؟
‫اینقدر مایه خجالته که نمیشه ‫راجع بهش حرف زد، مادر.
‫ولی می تونم با اطمینان بگم.
‫هیچ وقت با همچین دختری ازدواج نمی کنم.
‫من، نه!
‫من باهاش ازدواج می کنم.
‫دلیلت چیه؟
‫دلیل خودت چیه؟
‫چرا اینقدر جلوی چشمم پیدات میشه؟
‫و حالا حتی جنسیتت رو ‫عوض کردی و دنبالم اومدی.
‫از اینکه اینجام عصبانی یا از این که دخترم؟
‫می دونی اون روز چه بلایی سرم اومد؟
‫به خاطر تو نزدیک بود بمیرم.
‫ولی الان باید باهات ازدواج کنم؟
‫به خاطر جونم باید به این ‫خانواده التماس کنم؟
‫همین جوریش از دختر وزیر خوشم نمی اومد.
‫ولی... تو؟
‫چرا؟ چون از اسب افتادی؟
‫چون دیر رسیدم.
‫نزدیک بود با شمشیر پادشاه بمیرم.
‫چرا پادشاه باید تو رو بکشه؟
‫چرا می خوای ازدواج کنی؟
‫می خوای زن شاهزاده بشی؟
‫بله؟
‫خانوادت از مقام و منزلت خوشش میاد.
‫عمه ات، ملکه است، مادر این سرزمین.
‫و پدرت وزیر اعظمه.
‫ارتش تو دستای عموته.
‫و اگه تو هم با من ازدواج کنی و زنم بشی،
‫قدرت کاملاً میوفته تو دست خانواده شما.
‫چی داری می گی برای خودت؟
‫پس چی؟
‫می خوام بهشون نشون بدم که می تونم.
‫و همینطور که قبلاً ‫گفته بودم، خیلی بی ملاحظه است.
‫شاهزاده «جین سونگ» هم ‫دسته کمی از اون نداره.
‫اسمش...
‫سرنوشته.
‫نه مایه دردسرم، نه جوجه اردک زشت.
‫به همه نشون میدم که ‫لیاقت ازدواج با تو رو دارم.
‫راستش من از سرت هم زیادیم.
‫چی؟ از سرمم زیادی؟
‫اگه یه زن با مردی که از ‫خودش کمتره ازدواج کنه.
‫زندگی خوبی داره.
‫واقعا بامزه ای.
‫ممنون، حالا کیسمو پس بده.
‫کیسه؟
‫کیسه ابریشمی که توش نامه و پول بود.
‫اشتباه گرفتی.
‫چه آدم کودنی.
‫تو «هانیانگ» اگه حواست نباشه، جیبتو میزنن.
‫- حالا که چی؟ ‫- ثابتش کن.
‫ثابت کن که دزد نیستی.
‫دزد واقعی رو پیدا کن.
‫در غیر این صورت، مجرم خودتی.
‫زبونمو بند آوردی.
‫خودتو آماده کن، این تازه اولشه.
‫چرا باید دوباره ببینمت...
‫چطور؟
‫من از اقوامه پادشاهم.
‫من برادر پادشاهم.
‫ساعت نه صبح تو «دونگ جوک جون» می بینمت.
‫چرا؟
‫خودت گفتی دزدو پیدا کنم.
‫اگر پیداش کنم...
‫ازدواج بی ازدواج.
‫یادت نره. ساعت نه.
‫«رو به روی «دونگ جوک جون.
‫یه چیز دیگه...
‫خیلی عجیب بودی.
‫با همون لهجه ات حرف بزن.
‫برای همین بود که بدونه هیچ ‫شکایتی همراهم اومدی؟
‫تا اینقدر با بی ادبی ازدواج رو رد کنی؟
‫بدونه اینکه چیزی بهم بگین...
‫خودتون منو آوردین اینجا.
‫کی می خوای این غر زدن و تموم کنی؟
‫اول بخور.
‫اول تنبیهم کنین.
‫نمی خوام شکم درد بگیرم
‫چرا تو...
‫می دونی چقدر ترسیده بودم؟
‫مادر! ‫مادر!
‫بهت گفته بودم «گوچانگ» بمون.
‫گفتم که خودم میام پیشت.
‫پشتم...
‫کِی؟ بعدا ز ازدواجم؟
‫چطور جرئت می کنی بلبل زبونی کنی؟ بیا اینجا.
‫پس...
‫میگی هیچ کار اشتباهی نکردی؟
‫«از خونه فرار کردی و اومدی «هانیانگ.
‫خیلی جلوی ملکه بد رفتاری کردی.
‫عزیزم.
‫«فردا برگرد «گوچانگ.
‫پیشنهاد ازدواج رو رد می کنم.
‫چرا؟
‫چون لیاقته ازدواج با اونو ندارم؟
‫چون می ترسی مایه سرافکندگی...
‫خانواده بشم؟
‫چه کیونگ!
‫اون ارباب زاده...
‫اون شاهزاده، خیلی بدتر از منه.
‫هرچیزی رو نگاه می کنه
‫دزدی میکنه و قلدر بازی در میاره...
‫چطور می تونی اینقدر بد دهنی کنی؟
‫بدون ادب و فرهنگ بزرگ شدن، بهونه خوبی نیست.
‫ولی خودتون بهم یاد ندادین.
‫چون ازم خجالت می کشین.
‫تو روستا قایمم کردین.
‫هیچ وقت بهم این فرصت رو ندادین...
‫که کسی دوستم داشته باشه ‫یا چیزی بهم یاد بده.
‫یا کاری برای شما، مادر یا خانواده ام کنم.
‫الان بهت این فرصت رو میدم.
‫فردا، بی سر و صدا...
‫«برگرد «گوچانگ.
‫باید حداقل...
‫دلیلشو بهش بگی...
‫فکر می کنی پیشگویی ای که درباره...
‫دوری از خاندان سلطنتی رو باور میکنه؟
‫فکر میکنه از خودمون درش آوردیم.
‫تا برش گردونیم به «گوچانگ».
‫چرا پادشاه باید بخواد تو رو بکشه؟
‫دقیقاً.
‫ساعت چنده؟
‫تقریباً نه و نیم.
‫ضربه به هدف.
‫خانواده باید با هم زندگی کنن...
‫و با هم بمیرن.
‫چرا باید اینکارو بکنم؟
‫من بهت اعتماد دارم.
‫ضربه به هدف.
‫اطمینانم...
‫به خاطر توئه.
‫منتظر من بودی؟
‫اومدم بهت جواب بدم.
‫برام مهم نیست که دختره کی باشه،
‫حتی اگه دختر قصاب هم باشه،
‫ولی...
‫من با دختر وزیر اعظم ازدواج نمی کنم.
‫چون حس می کنم...
‫اینجوری بهت شک کردم و دارم ‫برای زندگیم التماس میکنم.
‫از من...
‫نمی ترسی؟
‫می تونستم بکشمت.
‫نمی کشین.
‫ولی...
‫میدونم نمی تونید منو بپذیرید.
‫میتونم بدون ازدواج...
‫پیر بشم.
‫اگه تو بخوای،
‫هیچ وقت بزرگ نمیشم.
‫فقط...
‫به عنوان برادر کوچکترت زندگی می کنم.
‫چندین روزه...
‫که نخوابیدم.
‫خیلی خسته ام.
‫برام ماندولین...
‫می زنی؟
‫ساز زدن کسالت بارت...
‫بهترین درمان برای بی خوابیه.
‫گفتی فقط به عنوان برادر ‫کوچکترم زندگی میکنی؟
‫باید خیلی تلاش کنی تا حرفتو ثابت کنی.
‫منم تمام سعیمو میکنم...
‫که نکشمت.
‫و ازت مراقبت کنم.
‫فردا...
‫برگرد گوچانگ
‫گولش میزنم.
‫ترسوندیم.
‫گولش میزنی؟
‫با شاهزاده ازدواج میکنم.
‫و اینجا می مونم.
‫نزدیک پدر و مادر می مونم.
‫ولی چجوری؟
‫من و اون شاهزاده حقه باز یه قراری داریم.
‫فردا صبح...
‫تو روستای «دونگ دونگ دونگ» همو می بینیم.
‫بانو.
‫زیباترین لباس، بهترین کفش...
‫و مجلل ترین کجاوه رو آماده کن.
‫فردا، بهش نشون میدم که چقدر خوشگلم.
‫خب، می دونی...
‫کفش و لباس هم تا یه حدی می تونن...
‫آدمو عوض کنن.
‫دایه، بهم اعتماد نداری؟
‫مایه خجالتتم؟
‫اوه، نه. اینطور نیست.
‫ولی اگه پیداش نشه و بزنه زیر قولش چی؟
‫از کوره در نرو.
‫تا جایی که میتونی زنونه رفتار کن.
‫ببخشید. بذارین برم بیرون.
‫ببخشید.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫هیچ کدوم از خونه های اینجا ‫صبخونه درست نمی کنن.
‫چرا این شهر اینقدر خالیه؟
‫دونگ جوک جون
‫ساعت نه صبح بیا دونگ جوک جون.
‫خیل خب، دزد و پیدا می کنم.
‫فقط وایسا و ببین.
‫رابطه امون امروز تموم میشه.
‫این چیه؟
‫- زود باش بیا. ‫- گفتم کار من نیست.
‫وقتی برسیم می فهمیم. ‫- کار من نیست.
‫یه نفر تو رو دیده.
‫سوتفاهم شده.
‫- زانو بزن. ‫- زانو بزن.
‫همشونو به زانو بنداز.
‫باید بهتر می دونستی.
‫هرچقدر هم گرسنه باشی،
‫چطور میتونی...
‫برنج پادشاه رو بدزدی.
‫همچین کاری نکردیم.
‫قبل از اینکه بلایی سر خانواده ات...
‫- و این روستا بیاد، اعتراف کن. ‫- کار من نیست.
‫من نبودم.
‫گوش کن، منم نبودم.
‫پس امروز چجوری صبحونه درست کردی؟
‫مطمئنم دزد...
‫یکی از افرادیه که امروز صبحونه خورده.
‫امروز از دودکش خونشون، دود بلند شد.
‫- خودش ‫- دیدمش
‫چرا همچین کار احمقانه ای کردی؟
‫جلوی چشم مردم
‫کاری نکن، چیزی نبین، چیزی نشنو
‫بله میدونم.
‫وای، سه روز هیچی نخوردم.
‫دهنتو باز کن.
‫معلومه، دروغ نگو.
‫اون بچه هم دروغ میگه.
‫دهنتو باز کن.
‫اگه غذای پادشاه رو دزدیده باشی
‫فورا گردنتو میزنن.
‫گردنشو میزنن؟
‫-تحویل افسر بدشون ‫-رسیدی
‫-نه، اینکارو نکردم ‫-ببرشون
‫- پس کار کیه؟ ‫- کار ما نیست
‫بریم
‫کجا؟ می کشنشون؟
‫غذای پادشاه رو دزدیدن
‫مجازاتش مرگه؟
‫قاضی تصمیم میگیره.
‫کوری؟
‫نمی بینی؟
‫محصولاتشون از بین رفته.
‫به خاطر خشکسالی زمینا خشک شدن.
‫الان مسئله برنج شاه نیست.
‫واضحه که حتی غذا برای خوردن ندارن.
‫چطور میتونی کسی رو به خاطر ندادن ‫برنج شاه بکشی؟
‫ببین، بچه است.
‫خشکسالی مگه تقصیر منه؟
‫ولشون کن.
‫نه عذرخواهی میکنی
‫نه واگذار میکنی
‫اگه قراره کاری نکنی ‫پس برای چی به دنیا اومدی؟
‫- چرا؟ ‫- تو حتی نمیشناسیشون
‫و اون بچه همونیه ک ازت دزدی کرد.
‫پس غریبه نیستیم.
‫چیکار میکنی؟ تحویل سربازا بدشون.
‫-بریم ‫-نه
‫لطفا نه
‫- این چیه؟ ‫- صبر کنید
‫هی، پول این دارو ها رو از کجا اوردی؟
‫دزده.
‫-لعنت بهت ‫-ببرش
‫ولم کن
‫-هی، صبر کن ‫-تکون بخور
‫-ببرش
‫-احمق، راه بیفت ‫-بیا
‫من میدونم دزد کیه.
‫شاهزاده، چیکار میکنید؟
‫شاهزاده؟
‫شاهزاده، تو واقعا
‫شاهزاده ای؟
‫بله، درسته.
‫من شاهزاده جین سونگم.
‫-وای ‫-تعظیم کنید
‫دیدن شما، مایه ی افتخاره شاهزاده جین سونگ.
‫ولش کن
‫به مخزن برنج نگاه کن
‫برای رسیدن به این ساختمون
‫باید از اون زمین رد بشی.
‫بدون بارون، به خاطر استفاده از کود زیاد...
‫زمینا چسبنده و لزجن.
‫اونی کفشش کثیفه دزده.
‫برای همینم، دزد منم.
‫- بله؟ ‫- چی
‫-نگاه کنین ‫-راست میگه
‫تو به اندازه ی کافی داری ‫چرا باید ازما دزدی کنی؟
‫منطقی نیست.
‫هیچ کدومتون حرفمو باور نمیکنید؟
‫یه شاخه خشک ازدرخت هلو همین نزدیکیا انداختم ‫پیداش کنید.
‫- چیکار میکنی؟ ‫- انداختما
‫چیکار میکنی؟ دنبال شاخه بگرد.
‫-بله ‫-کجاست؟
‫-اونجا. اونجا ‫-بله
‫وای، پیداش کردم. شاخه رو پیداش کردم.
‫- وایسا، چی؟ ‫- ایناهاش
‫این شاخه درخت هلوئه؟
‫-بفرمایید ‫-وای
‫همونطور که یه برده نمیتونه ‫...ارباب خودشو لو بده
‫شنیدم که برای مردم عادی ‫خیلی سخت و پیچیده است...
‫که یک فرد صاحب جایگاه رو لو بده.
‫اگر بخاطر سرکشی هم نباشه...
‫به خاطر برهم زدن سلسله مراتب...
‫مجازات میشی.
‫چی؟ بر هم زدن سلسله مراتب؟
‫منو لو میدید؟
‫یا برنجو میگیری و همه چی رو ‫همینجا تموم میکنید؟
‫-معلومه که کارتونو گزارش نمیدیم ‫-وای
‫چطور ممکنه ادمای پستی مثل ما ‫گزارش شاهزاده رو بدن؟
‫اگر غرامتشو بدید
‫همه چی تموم میشه.
‫-بله ‫-بله
‫فقط غرامت میخوان
‫الان توپو انداختی زمین من؟
‫ببینیم چطوری از پس این بر میای؟
‫خب
‫اونو میفروشم.
‫-چی؟ ‫چی رو بفروشیم؟
‫چیکار میخوای بکنی؟
‫-ممنون ‫-خیلی ممنون
‫-ممنون ‫-بیشتر بردار
‫شاهزاده تا ابد قدردانتونیم.
‫اگر بخاطر شما نبود، اتفاق خیلی بدی میوفتاد.
‫اگه میرفتیم پیش سربازا
‫تا سرحد مرگ شلاق میخوردیم
‫-ممنون، ممنون ‫-ممنون
‫-یکم برنج بگیر ‫-اوه، بله
‫-ممنون ‫-ممنون، شاهزاده
‫-بریم ‫-ممنون
‫بعد ازپر کردن مخزن برنج بیشتری برامون مونده
‫حتما امروز کمی برنج بخورید.
‫از طرف شاهزاده سخاوتمنده
‫لازم نیست دست رد بزنید.
‫ممنون
‫روستای ما هم نگران خشکسالیه
‫برای بارش باران حتی مراسم هم برگزار میکنیم.
‫ولی راضی کردن اسمان ها ‫کار راحتی نیست، خیلی...
‫خیلی سخته
‫اون همسر ملکه عزل شده است.
‫اگر اون شاه بشه
‫مملکت به هرج و مرج میوفته.
‫اعلی حضرت باید وصیت کنید.
‫شاهزاده «جین سونگ» رو وارث تاج و تخت ‫اعلام کنید.
‫دختر من رو...
‫فراموش نکنید، اعلی حضرت.
‫مادرتون بود، اعلی حضرت.
‫چوسان به خاطر تو نابود میشه.
‫ممنون برای لطفتون.
‫حتما یه پادشاه عاقل و با فراست میشم.
‫خواجه!
‫اونو بسوزون
‫دیگه هیچوقت اون ردا رو نمیپوشم.
‫بله اعلی حضرت ‫ردای جدیدی براتون اماده میکنم.
‫گند زدم، اصلا بلد نیستم مثل خانما رفتار کنم
‫چرا اینقد پچ پچ میکنی؟
‫فقط...
‫خب
‫چرا تصمیمت عوض شد؟
‫کیه که نسبت به این که چرا بدنیا اومده
‫واکنش نده؟
‫از دستم در رفت.
‫حالا که زنگی بهمون داده شده
‫باید کاری کنیم که ارزششو داشته باشه
‫تو، تو یه خانواده ی...
‫والا مقام و نجیب زاده به دنیا اومدی.
‫یه کار بزرگ و با ارزش میکنی
‫من؟
‫اره
‫ببین چی کار کردی؟ ‫جون یه نفرو نجات دادی.
‫این چی رو تغییر میده؟
‫جون یه ادم بزدلو نجات دادم ‫ولی خودشو نشون نداد.
‫هشت
‫نُه
‫اخری
‫ده
‫احمق نادون
‫بریم
‫پسش بده
‫گفتی، بعد از ده تا مشت پسش میدی.
‫از کجا می دونستی اون دزده؟
‫خودتون از کجا میدونستید؟
‫اون روز دیدمش.
‫خیلی میام اینجا، برای همین تقریبا ‫همه ی پسرا رو میشناسم.
‫خیلیاشون بخاطر قلدر بازی بقیه...
‫مجبور به دزدی میشن.
‫چرا اینجوری بهم نگاه میکنی؟
‫خیلی نسبت به زندگی بقیه...
‫علاقه داریا
‫چرا وانمود میکنی که برات مهم نیست؟
‫از خانواده ی همسرت میترسی؟
‫چی؟
‫بهش فکر کن، وانمود میکنی نمیبینی و نمیشنوی
‫چیزی نمی گی
‫این کاریه که زنا بعد از ازواج میکنن.
‫شبیه زنایی رفتار میکنی که تازه ازدواج کردن.
‫راست می گی
‫برای زنده موندن باید همین کارو کنم.
‫ممنون
‫برای شماست
‫پرسیدی این چی رو تغییر میده؟
‫اینو تغییر میده.
‫فکر میکردم بزدلی
‫پس هنوزم وجدان داری
‫به خاطر این کتک خوردی؟
‫درسته؟
‫چیزی برای شما ندارم اعلی حضرت.
‫جونمو براتون میدم.
‫براتون حاضرم بمیرم.
‫چرا باید جونتو برای این بدی؟
‫شما جونمو نجات دادید
‫باید دٍینمو ادا میکردم
‫ممنون اعلی حضرت، ممنون بانو.
‫هر کاری میخوای بکن
‫پس به جای فدا کردن جونش
‫بهتر نیست باهم دوست بشیم؟
‫کی؟
‫اون، تو و من؟
‫شوخیت خیلی مسخره است.
‫دوست داشتن که خیلی خوبه
‫هروقت که ببینیش
‫به خاطر کاری که امروز کردی ‫به خودت افتخار میکنی.
‫اونم به خاطر کاری که کرد پشیمون میشه.
‫و دیگه هیچوقت دزدی نمیکنه.
‫و از این به بعد...
‫منم یه بهونه برای اومدن به «هان یانگ» دارم
‫برای همینم میخوای دوست باشیم؟
‫خیلی تحقیرآمیزه
‫واقعا دختر وزیر اعظمی؟
‫+مطمئنی برادرزاده ی ملکه ای؟
‫چرا پای خانوادمو میکشی وسط؟
‫اگه نباشم چی؟
‫راست میگی، من جوجه اردک زشتم...
‫که همه فکر میکنن فرزند ناخلفم.
‫بانو
‫برمی گردم گوچانگ...
‫و با برادر زاده ی معلم ازدواج میکنم.
‫خداحافظ
‫امروز از «هان یانگ» میرم.
‫امید وار بودم...
‫برای خودم دوست پیدا کنم تا بهونه ای ‫برای برگشتن داشته باشم.
‫می فهمم که از دوستی با من خجالت میکشی.
‫من، شاهزاده «جین سونگ» ‫لی یوک و شین چه کیونگ
‫من «سونو» ام
‫لی یوک، شین چه کیونگ و سونو
‫از امروز به بعد هرسه تامون ‫سوگند دوستی میخوریم.
‫چیکار میکنی؟ ‫نمیخوای؟
‫قسم میخورم
‫قسم میخورم... ‫بهترین و وفادارترین دوست باشم...
‫که هیچکس به خاطرم شرمنده نباشه.
‫زود، قسم بخور.
‫قسم میخورم
‫یعنی فقط به زبون اوردنش کافیه؟
‫بدون هیچ مراسمی؟
‫وقتی با دخترام
‫برای تموم کردن معامله، رازامونو بهم میگیم.
‫اینجوری زودتر باهم صمیمی میشیم.
‫ولش کن
‫به خواجه ها و بانوان دربار می گم
‫که حواسشون باشه این شمع ها ‫در طول شب روشن بمونن.
‫اینجوری خواب نمی بینید.
‫هنوز پیداش نکردی؟
‫عفو کنید، اعلی حضرت
‫لطفا زمان بیشتری بهم بدید.
‫تا وقتی که اون وصیت مخفی نابود نشه ‫نمیتونم بخوابم!
‫راه حل دیگه ای جز شمع معطر نداری؟
‫ای کاش...
‫مثل اون موقع می تونستم بخوابم
‫من اینجا زندگی میکنم
‫پدرم، مادرم رو برای طب سوزنی برده
‫اگه فکر میکنی کارساز نیست، بیخودی کنه نشو
‫فورا راهتو بکش و برو
‫«به جاش بیاین دوست باشیم»
‫همچین چرت و پرتایی؟
‫این فقط نشون میده که هیچ غروری نداری.
‫کاری نکن که ارزشتو پایین بیاره.
‫می فهمی؟
‫الان وقتش نیست به این فکر کنم ‫که کوچیک شدم یا نه
‫هیچ دوستی نداری، نه؟
‫فقط چون بقیه این کارو میکردن ‫تو هم حسودیت شد...
‫و اینکارو کردی، نه؟
‫چی میگی؟ خیلی اینکارو کردم
‫باشه، حرفتو باور میکنم
‫چون باهم دوستیم.
‫این کتابو...
‫بهت پیشکش میکنم
‫این...
‫هی
‫این کتابو «منسیوس» نوشته
‫یکی از سخت ترین کتاب های کنفیسیوسه
‫اینجوریش کردم چون...
‫-معلومه ‫-معلومه
‫چون نمیخوام وزرا و اعضای خانواده سلطنتی...
‫بدونن که مطالعه میکنم.
‫-چه بهونه خوبی ‫-امکان نداره
‫من نسبت به شاه کتاب های مقدس بیشتری خوندم.
‫ولی، چرا باید مطالعه کنی؟
‫باهوش بودن که خوبه
‫چون...
‫صبر کن
‫وای، نه...
‫ترسیدی یا بخاطر بوئه؟
‫هردوش
‫اگه ترسیدی من ازت محافظت میکنم
‫دماغت زود بهش عادت میکنه.
‫- مطمئنی؟ ‫- برو
‫برو تو و با طبیعت کنار بیا!
‫تویی، فضله پرنده؟
‫دیگه کی ممکنه باشه؟
‫هروقت میترسم اینطوری سوت میزنم.
‫ارومم میکنه
‫چرا اینقدر با این صدا اروم میشم؟
‫بالاخره پیداش کردم اعلی حضرت
‫کاتبی رو که شب مرگ پادشاه
‫سر وظیفه بود رو پیدا کردم.
‫هویتشو مخفی کرده و در حال حاضر
‫در «دونگجوکجون»، بیرون دونگدمون زندگی میکنه
‫حواست بهش هست؟
‫بله
‫چند نفرو فرستادم که از دور مراقبش باشن.
‫بعد از مراسم...
‫بیارش پیش من، میخوام...
‫شخصا ببینمش.
‫بله، اعلی حضرت
‫فکر میکنم...
‫ملکه میخوان کاری کنن.
‫دیروز بعد از ظهر
‫شاهزاده «جین سونگ» رو با خودشون...
‫به بیرون قصر بردن
‫مقصدشون رو هم اعلام نکردن.
‫داره سعی میکنه
‫راهی پیدا کنه
‫تا پسر عزیزشو دربرابر من حفظ کنه.
‫بهترین راه
‫پیدا کردن وصیت مخفیه.
‫وصیتی که پادشاه سابق
‫از خودش به جا گذاشته.
‫منظورت چیه؟
‫اگر ملکه...
‫از وجود وصیت نامه مخفی با خبر باشه چی؟
‫اگر...
‫سعی کنه کاتبو پیدا کنه تا یه نسخه از ‫وصیت نامه رو داشته باشه چی؟
‫برای همینم من باید پیداش کنم.
‫هرچه زودتر پیداش کن و نابودش کن.
‫فقط وصیت مخفی رو؟
‫نابود کردن وصیت نامه مخفی...
‫پایان کاره؟
‫هرچی نزدیکتر بهش نگاه می کنم
‫فوق العاده تر میشه
‫نه عذرخواهی میکنی
‫نه واگذار میکنی
‫اگه قراره کاری نکنی ‫پس برای چی به دنیا اومدی؟
‫حالا که بهمون زندگی داده شده
‫باید کاری کنیم که ارزششو داشته باشه
‫پس به جای فدا کردن جونش
‫بهتر نیست باهم دوست بشیم؟
‫قسم میخورم بهترین و وفادار ترین دوست باشم
‫که هیچ کس بخاطرش شرمنده نباشه
‫خب...
‫خیلی بهش فکر کردم...
‫فکر می کنم...
‫باهاتون ازدواج کنم، اعلی حضرت.
‫www.Doostihaa.com