‫لطفا سرآشپزها، باید با هم ارتباط داشته باشیم.
‫- کجای کاریم؟ ‫- ده. بیست. سی.
‫- خیلی عقبیم. ‫- باید مسیر رو عوض کنیم.
‫- آماده شد. ‫- کارم.
‫لعنتی.
‫تحویل، لطفا.
‫آماده‌ام این سه تا موز رو بفرستم بره.
‫- صبر کن. کارمون گیر کرده، شف. ‫- چقدر؟
‫- یه دقیقه. ‫- بسیار خب.
‫تینا، سه تا موز دیگه هم آماده کن.
‫- آماده شد، لطفا. ‫- کافیه، کافیه، کافیه.
‫- آماده شد! بیاین اینجا واسه تحویل! ‫- خدایا.
‫- بچه‌ها، واگیو تو چه وضعیه؟ ‫- میز ۱۳.
‫داریم نابود می‌شیم.
‫- وضع واگیو چطوره؟ ‫- کسی قراره جواب اینو بده؟
‫نت، نت، آمارم چندتاست؟
‫-سرآشپز‌ها، جواب می‌خوام. ‫- در مجموع پنج‌تا، شف. پنج‌تا.
‫- شش‌تا واگیو می‌خوایم. شش‌تا. ‫- آره؟ پنج‌تا؟ شش‌تا؟ شش‌تا.
‫تی، شش‌تا واگیو و یه قالب پارمسان عقبیم. ‫می‌شه بیاید واسه تحویل؟
‫ممنون، شف.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، می‌شه لطفاً مراقب صدامون باشیم؟
‫می‌دونم که خودمم الان دارم داد می‌زنم.
‫- شف! ‫- اما آروم‌تر.
‫- شف. ‫- ممنون.
‫شف، میز ۳۵.
‫- چی؟ این چیه؟ ‫- میز ۳۵ـه.
‫واسه چی؟
‫- جس، تو از این خبر داری؟ ‫- نه، شف.
‫- یه سوپرایز از طرف ریچیه. ‫- چی؟
‫ما خبر نداشتیم. باید با ما هماهنگ کنی.
‫ریچی درخواستش رو داد.
‫خیلی‌خب، اما ما نمی‌دونستیم، پس باید بهمون بگی.
‫- بسیار خب. ‫- پسر.
‫می‌فهمم. آره، بسیار خب.
‫- تی، یه واگیو دیگه هم عقب افتادیم. ‫- واگیو.
‫- اوه، لعنتی. نه. ‫- آره.
‫لوکا، می‌تونی لطفا بیای و به نت کمک کنی؟
‫- بله، شف. ‫- ممنون.
‫ممنون، لوکا. اینا باید زودتر برن.
‫شف، فقط در جریان باش، ‫من نوشیدنی کمتری می‌ریزم
‫چون ملت همینطور اونجا جمع شدن
‫- و من به اون میزها نیاز دارم. ‫- عالیه، خوشم اومد. ممنون.
‫من سه تا میز واسه پنج دقیقه پیش می‌خواستم!
‫آروم، آروم، آروم.
‫هی، باید بریم. حالت دو سرعت، دو سرعت...
‫- آره، بسیار خب. صداتو بیار پایین. ‫- آره، آره، فهمیدم. خیلی‌خب.
‫- کجای کاریم؟ ‫- اصلا نزدیک به جبران هم نیستیم، شف.
‫- عالیه. خوبه. ‫- و رزروی‌های 6:30 هم قراره دیر برسن.
‫- من باهاتون تعارف ندارم. ‫- عالی شد.
‫اوضاع اون بیرون داره پیچیده می‌شه. ‫اما خوبیم. ما خوبیم.
‫- هی پسرخاله، واگیو چی شد؟ ‫- تقریبا آماده‌ست.
‫هی، صداتو بیار پایین. ‫و با حرف گفتن... نمی‌شه.
‫باید با ما هماهنگ بشی. ما باید بدونیم.
‫- فقط دارم سعی می‌کنم عجله کنم، سیدنی. ‫- بسیار خب، ممنونم.
‫- منم دارم سعی می‌کنم عجله کنم. ‫- من عقبم، باشه؟
‫- نمی‌دونم چی بهت بگم. ‫- پسر، همه‌مون عقبیم.
‫من دارم این آشپزخونه رو هدایت می‌کنم. ‫به کمکت نیاز دارم.
‫- نمی‌خوام وارد بحث غرور بشم. ‫- بحث غرور نیست.
‫پسر، متاسفم که پریدم وسط حرفت. ‫لطفا نپر تو حرفم. پسر.
‫بسیار خب. این دعواست؟ این خوبه؟ ما داریم...
‫فکر کنم این سازمان‌دهیه. برقراری ارتباطه.
‫خیلی‌خب. شنیدم، شنیدم، شف، متاسفم.
‫هفت عقب افتاده.
‫- هفت عقب افتاده، شف. ‫- هفت واگیوئه.
‫ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم که ‫توی واگیو واست بهتر بشیم، باشه؟
‫- ممنون. ‫- متاسفم.
‫- رفیق. ممنون، شف. ‫- ممنون.
‫ممنون.
‫بسیار خب. لعنت به من.
‫خیلی‌خب. شما بچه‌ها روبراهید؟
‫نوشیدنی‌تون رو گرفتید، درسته؟
‫شماها روبراهید؟ چیزی نیاز ندارید؟ ‫اینجا همه روبراهن؟
‫اوه، آره. ممنون.
‫خیلی‌خب، لعنت به من، لعنت به من، لعنت به من.
‫لعنت به من.
‫- اوضاع چطوره، گرت؟ ‫- هی، خوبه.
‫داشتم با این مهمون‌های دوست‌داشتنی حرف می‌زدم.
‫و خیلی ممنونم بابت وقتی که گذاشتید. ‫یکم دیگه طول می‌کشه.
‫- خیلی ممنونم. ‫- بله، بله، فوق‌العاده‌ست.
‫دکتر کیهیل، ما قراره خیلی زود شما رو
‫واسه این شام ویژه سالگردتون پشت یه میز بنشونیم.
‫چطور... چطور اسم ما رو می‌دونی؟
‫خب، راز ۲۵ سال ازدواج رو بهم بگید،
‫تا منم رازهام رو بهتون بگم.
‫- فقط یه کم دیگه ما رو تحمل کنید. ‫- بسیار خب.
‫- هی، گرت. ‫- بله.
‫- قضیه این بارون لعنتی چیه؟ ‫- گفتن سه یا چهار تای دیگه...
‫- دقیقه؟ اینچ؟ خیلی‌خب، باشه. ‫- دقیقه، دقیقه، دقیقه.
‫هی، هی، خب، باید در مورد این چیکار کنیم؟
‫باید یه میز درست کنیم.
‫- چطوری؟ بهم بگو چطوری. چطوری؟ ‫- جادو، عزیزم. جادو. جادو.
‫- هی، نیل. ‫- من الان دارم نابود می‌شم،
‫- و خیلی عقبم. ‫- تو عالی هستی. تو محشری.
‫برو پایین، میز ورق‌بازی رو بردار، بیارش بالا.
‫- برو. ‫- چی؟ کجا؟
‫میز ورق‌بازی اون پایینه. بیارش این بالا.
‫- برو. برو. ‫- شف.
‫- اشتباه رفتم. باشه. ‫- لعنت به من. لعنت به من.
‫اوه! جناب دی، حالتون چطوره بچه‌ها؟
‫واسه این غذای جدیدی که داره میاد هیجان‌زده‌اید؟
‫- آره، فکر کنم. آخه... ‫- آره.
‫- ما یکم منتظر موندیم. ‫- نه، در جریانم. تقصیر منه.
‫عذر می‌خوام. ‫اما فکر کنم قراره هیجان‌زده بشید.
‫اونا دارن امشب یه چیز ناب و ‫کاملا ویژه واستون درست می‌کنن.
‫- واقعا؟ دارید چی درست می‌کنید؟ ‫- بسیار خب، نمی‌تونم بگم.
‫- اما همینجا بمونید. متوجه می‌شید. ‫- ویژه؟
‫اون نوشیدنی چطوره، همم؟ عالیه.
‫هر چیزی و همه چی. باید آماده بشن
‫- و باید سریع برن. ‫- بله، شف!
‫هی، میز ۳۵ پونزده دقیقه‌ست منتظر غذای ششم هستن.
‫- لطفا، بیارش. ازت خواهش می‌کنم. ‫- ریچی...
‫آره، باشه. شنیدید چی گفت. ‫ممنون. شماها عالی هستید.
‫- در ضمن یه سوپرایز هم می‌خوایم. ‫- داری منو می‌کشی.
‫دو لقمه. یالا. دو لقمه. سوپرایزه.
‫- کارم، دو لقمه. انتخاب با خودت. ‫- شف.
‫- آره! عاشق این کارام. ‫- صداتو بیار پایین.
‫- شف مارکوس. ‫- هی.
‫- توئیل، چیزی داری؟ ‫- شاید. چی لازم داری؟
‫بذار فکر کنم، دو لقمه.
‫مجله نوما، مجله نپا، صفحه ۷۰.
‫- فهمیدم. هی، شف تی. ‫- بله.
‫چه نوع ماهی‌ای برامون مونده؟
‫سالمون دودی از غذای دیروز پرسنل.
‫- قبول می‌کنیم. ‫- بسیار خب، شف.
‫چه خبره؟ چه خبره؟ می‌بینمتون.
‫همیشه می‌بینمتون. دارید چیکار می‌کنید؟ چرا؟
‫بعدا توضیح می‌دم، به خدا قسم. ‫بچه‌ها، گوش کنید، جمع بشید اینجا.
‫خیلی‌خب. گرت، ریچی و چاکی همه سر جاشونن.
‫منتظر علامت منن.
‫خیلی‌خب، باید سر این یکی خیلی سریع باشیم.
‫من از در می‌رم داخل، شما نزدیکم بمونید. ‫هروقت زدم رو شونه‌ام، می‌ذاریدش زمین.
‫- مفهومه؟ ‫- شف.
‫- بریم. ‫- اوه، پسر.
‫دارمت، دارمت.
‫آروم. یکم صبر کن.
‫پشتتم.
‫اینو ببین.
‫بسیار خب، شما از این طرف بیاید اینجا.
‫بفرمایید.
‫بهترین جای رستوران. بفرمایید.
‫خیلی‌خب. الان گری میاد پیشتون.
‫با چندتا نوشیدنی ازتون پذیرایی می‌کنه.
‫تا اون موقع از صبر و حوصله‌تون خیلی ممنونم.
‫واقعا ازتون ممنونم بچه‌ها. نوش جان.
‫- ممنون. ‫- بسیار خب. خوبه.
‫باشه. باشه.
‫دو دقیقه، سرآشپزها.
‫- رنه، ردیفیم؟ ‫- ردیفیم، شف.
‫- ۱۰، ۲۰، ۳۰ برن. ‫- دستمال، لطفا.
‫تی، لطفا می‌تونی بیای بیرون و اینجا کمک کنی؟
‫- رنه، من چیدمان تازه می‌خوام. ‫- آره، همین الان.
‫- کارم، واسه تحویل غذا کسی رو می‌خوای؟ ‫- دارمش. دارمش.
‫- شف. ‫- لعنت بهت، پسرخاله.
‫این یه الهام از سبک فرانسویه...
‫اوه، نه، نه، نه، می‌دونم چیه.
‫خیلی‌خب. آماده‌ی تحویله.
‫بزنید بریم!
‫خیلی‌خب، دوستان و خانواده،
‫بچه‌ها، بابت معطلی خیلی متاسفم.
‫فکر کنم... امیدوارم ارزشش رو داشته باشه.
‫اینی که اینجاست، یه ادای احترام ‫به رفیقمون توی نپاست، بهترین تاریخ، تی‌کی.
‫این یه کورونت سالمون با شویده.
‫توی یه لقمه می‌خوریدش. ‫مثل یه بستنی خوش‌طعم می‌مونه.
‫ضمنا، بین خودمون بمونه،
‫شما تنها کسایی هستید که ‫امشب از این لذت می‌برید، باشه؟
‫نوش جان، عزیزم.
‫ممنون.
‫بسیار خب، یه میز رو ردیف کردم. ‫هنوز دوتا دیگه می‌خوام.
‫- اسم میز جدید رو چی بذاریم؟ ‫- بیست و دو.
‫- پس اسم میز ۲۲ رو چی بذاریم؟ ‫- بیست و دو و نیم.
‫- کسی رو که لغو نکردی، مگه نه؟ ‫- گری.
‫- لطفا. ‫- اطاعت.
‫- زمان خوبی نیست، جیمی. ‫- توی دفتر با جناب توماس جلسه دارم.
‫- کی؟ باشه، حتما. ‫- سلام، عمو جی.
‫خیلی عجیبه. همینجا بودن.
‫- چندتا؟ ‫- پنج‌تا. پنج‌تا قاشق.
‫- و الان انگار یهو غیب شدن. ‫- بسیار خب.
‫ما نیم‌ساعت وقت داریم ‫میزها رو واسه رزروی‌های ساعت ۷ تمیز کنیم.
‫آره، می‌دونم.
‫منظورم اینه که، می‌تونم پرس‌ها رو ‫از اینی هم که هستن کوچیک‌تر کنم.
‫- آره، خیلی‌خب. ‫- چیزی لازم داری، شف؟
‫اوه... آره، لطفا،
‫- زباله‌ها، یه جورایی... ‫- اوه، آره. چندشه، آره.
‫- شف. ‫- ممنون.
‫آماده شد، لطفا.
‫- این بیرون روبراهی؟ ‫- اوه، سلام.
‫آره. می‌دونی، من عاشق زباله‌هام، پس آره.
‫و ریچی بهم گفت وقتی بارون بند اومد بیام بهش بگم،
‫پس این کار رو دارم که خوبه.
‫عالیه.
‫- آماده شد. ‫- خب جَو چطوره؟
‫- کدوم جو؟ ‫- می‌دونی، جَو.
‫- کدوم جو؟ ‫- ریچی.
‫- اوه... من... منظورت چیه؟ ‫- بسیار خب.
‫مگه جوی هم بود؟
‫چون گاهی اوقات جو یجوری می‌شه،
‫اما، نمی‌دونم واقعا حس و حالی توش هست یا نه.
‫قراره چیزی بینتون شکل بگیره؟
‫- آره، من فقط... ‫- می‌شه بیاین واسه تحویل، لطفا؟
‫- تمرکزم روی کساییه که ساعت ۷ میان. ‫- نه، اینطور نیست.
‫همین الان رفتم خونه مری روانی
‫با عمو و چاکی و یه نفر به اسم چیز.
‫- واسه چی؟ ‫- حق مالکیت هوایی.
‫- شرط می‌بندم دست‌خالی برگشتین. ‫- درسته.
‫عمو آه در بساط نداره، نت.
‫می‌دونم.
‫من واسه خداحافظی کردن آماده نیستم.
‫خب هنوز وقت هست.
‫بفرمایید. خجالت نکشید.
‫اینجاست که همه چیز اتفاق می‌افته.
‫همگی سلام کنید.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اینا رفقای منن، خانواده میچل از اوهایو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫استثناییه. فراموش‌نشدنیه.
‫- یکم احساسیه. ‫- اوه، خدای من، آلن.
‫- شف. ‫- ممنون. فوق‌العاده بود.
‫آره، اونا با پرواز امشب اومدن ‫و نتونستن میزشون رو ول کنن،
‫واسه همین گفتم بهشون نشون بدم ‫که پشت‌پرده چه خبره.
‫- که اینطور. ‫- آره، خب، خوش اومدید.
‫از اینکه بهمون ملحق شدید ‫خیلی ممنونم، خانواده میچل.
‫خیلی شگفت‌انگیزه که اینجایید.
‫- کارمن... ‫- شف.
‫اگه اشکالی نداشته باشه، ‫اینجا رو بهتون نشون می‌ده.
‫- چی؟ ‫- فقط باهاشون حرف بزن. چندتا چیز بهشون نشون بده.
‫آره، نه، چون توی این کار مهارت دارم.
‫درسته. و...
‫- کارمن... ‫- بله.
‫برزاتو، شاید با این اسم آشنا باشید،
‫یه سرآشپز سطح جهانی
‫- توی یه سری رستوران خیلی معروف بوده. ‫- اوه، آره.
‫و اون قراره راجع به دنیای کوچیکمون بهتون بگه.
‫آره، به دنیای کوچیک ما خوش اومدید...
‫بذارید ببینم، این مسیر موفقیته.
‫شما می‌تونید اونو در سکوت ‫و پیش خودتون بخونید.
‫- چسب سبز. کلر. ‫- اوه خدای من.
‫آخرین باری که اینقدر سکوت بینمون بوده کی بود؟
‫اوه، خدایا. سال‌ها پیش.
‫- سال‌ها. ‫- آره.
‫توی اون پیرهن بامزه شدی.
‫- اوه، واقعا؟ بامزه شدم؟ آره؟ ‫- آره.
‫می‌دونی، این یه... ‫یه چیز کلکسیونیه.
‫- آره، می‌دونم. آره. ‫- آره، آره.
‫تو هم بامزه شدی توی...
‫این چیه، کیسه زباله‌ست؟
‫آره؟
‫من دارم ساعت برادرم رو می‌فروشم.
‫یه آدم عوضی شدم.
‫باورنکردنیه.
‫یه مقدار دل‌نازک شدی. اشکال نداره.
‫آره، خب، دل‌نازک بودن هیچ اشکالی نداره.
‫راستش خیلی سخت‌تر از سنگدل بودنه.
‫نه. نه، اینطور نیست.
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫آره، سوال خوبیه.
‫داره راهنمایی بدی که توی معامله ‫بهم کرده بود رو جبران می‌کنه.
‫اما تو اسپنگلیش رو دیدی؟
‫سندلر اون ساندویچ رو درست می‌کنه.
‫راستش کلر بهش نشون داد که چطوری درستش کنه.
‫من اونو ندیدم. مطمئنم که عاشقش می‌شم.
‫جیم بروکس. نه، اون خیلی خیلی خیلی خوبه.
‫آره، ‌اون اسپنگلیشه. دقیقا مثل همینه.
‫- سلام. چطوری؟ خوب، خوب. ‫- هی. خوبم، منم. تو خوبی؟
‫- من خوبم، آره. حالم خوبه. ‫- بسیار خب.
‫داشتم به پیت واسه زباله‌ها کمک می‌کردم.
‫می‌دونم. خودم ازت خواستم که این کار رو بکنی.
‫آره. خوبه.
‫- باید برگردم سر میزم. ‫- وای خدای من.
‫کاواتلی رو آماده کنید، واسه بیست و دو و نیم.
‫- شف. ‫- بیست و دو و نیم؟
‫صبر کن، بیست و دو و نیم؟
‫بدبخت شدم. بدبخت شدم. ‫بدبخت شدم. بدبخت شدم. بدبخت شدم.
‫می‌دونی، راستش ‫اگه این یه میز آخر رو هم ردیف کنیم،
‫- دوباره برمی‌گردیم رو روال. ‫- نه، پسر، پسر، پسر، پسر.
‫رزروی‌های ساعت هفت، ۲۰ دقیقه دیگه می‌رسن. ‫این بده، باشه؟
‫- ما باید یه سری رو فیزیکی بندازیم بیرون. ‫- رفیق، اوضاعمون ردیفه.
‫- عاشقتم، داداش. عاشقتم. اوضاعمون ردیفه. ‫- پسر، پسر.
‫بسیار خب، لعنتی‌های جذاب، ‫به زودی مستقرتون می‌کنیم.
‫فقط دلم می‌خواد آدمای خوش‌قیافه رو ‫جلوی پنجره نگه دارم...
‫- من غذا نمی‌خورم. ‫- یه کم چشم‌نواز بشه.
‫بله، آقا. چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫من توماسم. نیومدم غذا بخورم. ‫فقط اومدم جیمز رو ببینم.
‫کالینوفسکی؟ واسه چی؟
‫قراره یه ساعت بهم بفروشه.
‫اوه. جناب توماس، بله. لعنتی، خیلی متاسفم.
‫تقصیر من بود.
‫قرار بود بهت زنگ بزنم. ‫جیمز توی اتوبان کِنِدی گیر کرد.
‫ازم خواست باهات تماس بگیرم ‫و یه قرار جدید بذارم.
‫خیلی متاسفم.
‫- مسیر طولانی‌ای بود. ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫تقصیر من بود، و براتون جبرانش می‌کنم.
‫- مشکلی نیست، مشکلی نیست. بگید بهم زنگ بزنه. ‫- یه دنیا عذر می‌خوام، آقا.
‫می‌دونید چیه؟ راستش، شف لوکا ‫وقت زیادی رو توی کپنهاگ گذرونده.
‫- شف لوکا. ‫- شف.
‫اینا خانواده میچل هستن.
‫- شف. ‫- شف.
‫داشتم بهشون می‌گفتم چه دورانی رو ‫توی کپنهاگ گذروندی.
‫توی کپنـ... بله. بله. من اونجا بودم...
‫من توی کپنهاگ زندگی کردم.
‫پشتتم، پشتتم.
‫- اوه، آره. ‫- هی.
‫- بیست و دو و نیم؟ ‫- اوه، آره. می‌دونم.
‫پسر، چندتا رو لغو کردی؟
‫هیچی.
‫چرا؟
‫قبلا از مردم متنفر بودم، و الان عاشقشونم.
‫سیدنی، متاسفم. نتونستم نه بگم.
‫تو از یه دستور مستقیم سرپیچی کردی، از یه تصمیم.
‫می‌دونم. متاسفم. من گند زدم.
‫اما من ۱۵ سال گذشته رو همینجا گذروندم،
‫و دارم بهت می‌گم توی این ساختمون ‫جادو وجود داره، باشه؟
‫توی این ساختمون، آدمایی رو دیدم که ‫عشق ورزیدن و خندیدن
‫و زندگی کردن و گریه کردن و مُردن، ‫و مفاهیم متافیزیکی اینجا در جریانه.
‫به نظرم این کار خیلی بی‌احترامیه.
‫- سیدنی، بیرون داره بارون میاد. ‫- در جریانم.
‫یه پاکسازیه. یه تجدیده.
‫ما همین الان داریم یه تاریخ جدید رو شروع می‌کنیم...
‫و هر چیزی که تا حالا توی این اتاق اتفاق افتاده ‫داره به این لحظه جهت می‌ده.
‫و تمام آدمای این اتاق و تمام آدمایی ‫که قبل از ما اینجا بودن
‫و تمام آدمایی که بعد از ما میان
‫- و تمام تاریخ... ‫- لطفا ساکت باش.
‫و تمام اون عشق...
‫اونا نمی‌ذارن ما شکست بخوریم.
‫کجای کاریم؟
‫آره، سرآشپز‌ها، ۱۱ رو آماده کنید،
‫۳۳ رو آماده کنید، ۴۵ رو آماده کنید.
‫۲۱ رو آماده کنید، ۲۲ و نیم رو آماده کنید.
‫- شف. ‫- ممنون.
‫حالت رو جا میارم.
‫- شنیدم. ‫- نه.
‫نه به صورت استعاری.
‫به صورت فیزیکی، جدی جدی.
‫شنیدم. دوتا میز دیگه هم داریم ‫و بعدش کارمون تمومه.
‫قسم می‌خورم.
‫پسرخاله.
‫اونا رو کجا بنشونیم؟
‫بسیار خب، همگی بیاید یه خوشامدگویی خرسی بزرگ ‫به آنت و پاول بگیم.
‫اونا از شومبرگ اومدن.
‫این بچه‌ها امشب بهترین میز اینجارو گرفتن.
‫شما ول و آلن میچل رو می‌شناسید؟
‫- نه. ‫- سلام.
‫ول، پاول. آنت، ول، آلن.
‫- از آشنایی‌تون خوشبختم، پاول. آلن. ‫- بله. بسیار خب.
‫و ایشون سرآشپزه.
‫همه چی رو راجع به کپنهاگ می‌دونه، ‫و یه جورایی صحنه اونجا دستشه.
‫- لوکا. ‫- بله.
‫من الان پیش مهمونام، شف.
‫واو. کپنهاگ؟ خب، خیلی عالیه.
‫باورنکردنیه. و غذاها فوق‌العاده بود.
‫و بعدش این مسیر موفقیته که اینجاست.
‫همم.
‫- هی، این خیلی بده، پسر. ‫- چی شده؟
‫رزروی‌های ساعت ۷ زود رسیدن. الان باید ۱۵ تا ‫میز لعنتی رو خالی کنیم.
‫لعنتی. باید فقط منتظر بمونن.
‫فکر کنم باید چند نفر رو بفرستیم برن خونه.
‫نه، هیچ‌کس فرستاده نمی‌شه خونه.
‫- هیچ‌کس فرستاده نمی‌شه خونه، رنه. ‫- پس چیکار کنیم؟
‫هی ریچی. یادته ازم خواستی وقتی ‫بارون بند اومد بهت بگم؟
‫- آره. ‫- حدس بزن چی شده؟
‫- عاشقتم، پیت. ‫- پسر، منم عاشقتم.
‫- گمشو. ‫- گمشو!
‫- گرت.
‫تو می‌ری بیرون، چی-چی و چاکی رو می‌بری، ‫حیاط رو خشک می‌کنی،
‫قشنگش می‌کنی و گرمش می‌کنی.
‫یکی از اون سطل زباله‌های خالی رو برمی‌داری، ‫پر از یخش می‌کنی،
‫تمام اون نوشیدنی‌های مجانی رو می‌ذاری توی یخ.
‫تمام اون آدمای توی صف رو می‌بری بیرون، ‫واسشون یه پارتی کوفتی می‌گیری.
‫مواد بی مواد. جدی می‌گم. ‫تد بهت کمک می‌کنه.
‫رنه، میزهای تو حیاط رو ‫واسه ۳۲، ۳۳ و ۲۱ رزرو می‌کنی.
‫دعوتشون می‌کنی بیرون واسه یه پارتی ‫به صرف دسر ویژه.
‫گری، می‌خوام از مارکوس یه دسر ویژه بخوای.
‫واسم مهم نیست اگه یه اسنیکرز کوفتی ‫توی یه کاسه باشه.
‫این میزها رو سریع خالی می‌کنیم، ‫و هیچ‌کس، هیچ‌کس حس نمی‌کنه که عجله‌ای در کاره.
‫از این نقشه خوشم اومد، پسر. ‫باید به غذاها سرعت بدیم.
‫حدود پنج تا میز داریم که دارن میان، ‫خانواده‌های بزرگ.
‫- با حداکثر توان؟ ‫- با حداکثر توان.
‫عمو جی، کجایی؟
‫جی-داگ؟
‫دزد قاشق!
‫من دزد قاشق نیستم. من فقط چیزم.
‫- من نماینده عدالتم. ‫- کدوم عدالت؟
‫کارد و چنگال. قاشق.
‫نه، من قاشقت رو نمی‌دزدیدم. ‫توی خونه یه عالمه قاشق دارم.
‫فاز کوفتیت چیه، پسر؟
‫اونجا منتظر یه دزد قاشق بودی که...
‫طرح پیشنهادی من توی دستت چیکار می‌کنه؟
‫این طرح پیشنهادی توئه؟
‫- یه فکری دارم. ‫- بگو.
‫وعده چهار و پنج، به سبک خانواده. ‫من باید یه عده رو از اینجا بفرستم بیرون.
‫- خوبه. برو. ‫- باشه.
‫- هی، ریچی. ‫- هی.
‫- هفت و نیم من ردیفه، درسته؟ ‫- حواسم بهت هست، عزیزم.
‫لعنتی. لعنتی!
‫- این دور و بر چی پیدا می‌شه؟ ‫- باتری داریم.
‫- آهنربا. ‫- دو نخ سیگار توی داشبورد.
‫- یه بلندگوی کوفتی بزرگ دارم. ‫- مداد.
‫- من چوب‌شور دارم. ‫- من یه عروسک چینی دارم.
‫- من سه تا قوطی مسکن دارم. ‫- من فشفشه دارم. قرص فله‌ای دارم.
‫- من مواد دارم. ‫- مواد نه.
‫- چرا مواد نه؟ ‫- یادت رفته دفعه پیش چی شد؟
‫- کاملا یادمه چی شد. ‫- ما اون کار رو نمی‌کنیم.
‫- بسیار خب، من سه تا پینیاتا دارم. ‫- پر یا خالی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- پر یا خالی؟
‫- فکر کنم پر باشن. ‫- پرن یا خالی، لعنتی؟
‫- با چی بشکونیمشون؟ ‫- من یه چوب بیسبال کوفتی توی ماشینم دارم.
‫- چوب بیسبال داریم. ‫- من هزار تا بسته چیپس دارم.
‫- این به نظرم مفیده. ‫- درسته.
‫- شف، کجای کاریم؟ ‫- کارم؟
‫شف.
‫- شف. ‫- به تو چه ربطی داره؟
‫- ببخشید؟ ‫- من تمام روز داشتم مثل خر کار می‌کردم،
‫و تو منو لنگ گذاشتی.
‫صبر کن. از طرز حرف زدنت اصلا خوشم نمیاد.
‫منم از طرز کم‌کاری کردنت خوشم نمیاد.
‫- چون داری می‌ری سرسری کار می‌کنی... ‫- کم‌کاری می‌کنم؟
‫- و من اینو می‌دونم. ‫- من سرآشپز چرخشی‌ام.
‫بین دوتا میز کوفتی در رفت و آمدم.
‫چه مرگت شده لعنتی؟
‫- آماده شد. ‫- دیوونه شدی؟ داداش.
‫من دیوونه نشدم. ‫دارم سخت کار می‌کنم. تو چی؟
‫- تو داری از سخت کار کردن با من حرف می‌زنی؟ ‫- تو چی؟
‫- بسیار خب. باشه. بسیار خب. ‫- واو.
‫بس کنید. هی، بس کنید.
‫به من دست نزن!
‫- اون بیرون صداتون رو می‌شنون. ‫- هی، هی، هی!
‫بچه‌ها، بس کنید!
‫خفه شید! خفه شید!
‫آره. پس گمشو برگرد همون کپنهاگ لعنتیت!
‫- با کمال میل! ‫- برو بیرون، خب؟
‫من فرار کردم تا از این مزخرفات دور باشم ‫تا تبدیل به کارمی نشم!
‫من می‌خواستم بهت کمک کنم.
‫هی! هیس. همگی صداتون رو بیارید پایین.
‫تی؟ کمکم می‌کنی اینو تمیز کنم؟
‫حتما، شف.
‫این اصلا خنده‌دار نیست.
‫شف، متاسفم. تقصیر من بود.
‫- اشکالی نداره. خوبی؟ ‫- آره.
‫خوبی؟ حالت خوبه؟ برگرد سر کارت.
‫- متاسفم، شف. ‫- باشه. حواست رو بده به کار.
‫بریم.
‫کسی اینجا کسی رو ناکار کرد؟
‫فقط فراموشش کن. ‫تمرکز کنید و سرویس‌دهی رو پیش ببرید. بریم.
‫همه چی مرتبه.
‫آماده شد، لطفا. ممنون.
‫من پشت بی‌سیمم. نزدیک بمونید.
‫ببین، می‌دونم نباید باهات اون کار رو می‌کردم. ‫می‌دونم.
‫تو اون کار رو با من نکردی.
‫تو اون کار رو با تمام آدمای اونجا و خودت کردی.
‫ما امروز وقت این کارا رو نداریم، مارکوس.
‫متاسفم.
‫منشی باشگاه مامان‌های مرده ‫نباید اینطوری رفتار کنه.
‫می‌دونم امشب نباید بابام رو دعوت می‌کردم.
‫اما...
‫دعوت کردم، چون، نمی‌دونم، این جایزه رو بردم.
‫به خاطر تو و همه توی این رستوران بردمش.
‫و اگه اینجا از بین بره...
‫نمی‌دونم. من هیچی ندارم.
‫نمی‌دونم چطور به فردا برسم ‫اگه مجبور باشم تنهایی انجامش بدم.
‫بسیار خب، اول از همه، تو اون جایزه رو ‫به خاطر ما تصاحب نکردی.
‫تصاحبش کردی چون بااستعداد و خلاق ‫و حسابی سخت‌کوشی.
‫و دوماً، آره، مجبور نبودی بابات رو دعوت کنی.
‫مجبور نبودی هیچ کاری کنی، اما خب انجامش دادی.
‫تو یه آدمی.
‫این کار رو کردم چون نمی‌تونستم ‫مامانم رو دعوت کنم.
‫گوش کن، رویای هیچ‌کس کار کردن ‫توی این رستوران نبود، باشه؟
‫یه میلیون رستوران مختلف توی ‫یه میلیون جای مختلف هستن
‫که حداقل ۲ درصد کمتر از این خراب‌شده افتضاحن.
‫منظورم اینه که دیوارها واقعا دارن فرو می‌ریزن.
‫مردهای گنده دارن از بینشون می‌افتن.
‫اما ما اینجا با همیم.
‫پایه و اساسش این ساختمون نیست.
‫ماییم.
‫و بهت قول می‌دم...
‫ما فردا هم اینجا خواهیم بود.
‫من فردا می‌بینمت.
‫شنیدم.
‫و محض اطلاعت...
‫فکر کنم مامانت اگه بود ‫بهت خیلی خیلی افتخار می‌کرد.
‫می‌خوای به خاطر من برگردی سر میزت؟
‫شف.
‫لعنتی.
‫میز ۳۰، یه مهمون ساعت ۷:۳۰.
‫- نه، پسر، نمی‌تونیم. ‫- می‌تونیم.
‫مهمون مارکوسه، ۷:۳۰. لامصب رو قطعی کنید.
‫میز دونفره ۵:۴۵ رو بردار. بفرستشون بیرون واسه دسر.
‫- چی؟ ‫- براشون ماشین بگیر.
‫بفرستشون مارجیز. سراغ پیتر رو بگیرن.
‫دسر جامبو ترتل اسپلیت سفارش بدن.
‫- ما حساب می‌کنیم. ‫- با کدوم پول؟
‫- ما پولی نداریم. ‫- از کارت من بکش.
‫پسر، باهات نصفش می‌کنم.
‫- شف. ‫- شف.
‫بجنب.
‫هی، خوبی؟
‫آره، آره، خوبم. آره.
‫فکر کردم صدای جیغ شنیدم.
‫نه؟
‫آره، باید جیغم رو ‫پنج ساعت پیش تخلیه می‌کردم، اما...
‫خوبه. من... من خوبم.
‫- باشه. مطمئنی؟ ‫- آره.
‫همه چیز رو تا جایی که جا داره کش می‌دیم.
‫نصفه‌ها دارن نصف می‌شن،
‫که اونا هم دارن باز بیشتر نصف می‌شن.
‫داریم با باک خالی می‌ریم، اما خوبه. ‫شرمنده، من...
‫استرس نیست. من فقط...
‫نه، استیصاله.
‫- مزخرفه. ‫- آره.
‫و اینجوریه که،
‫مستاصلانه‌ست که این‌قدر احساس استیصال کنی. یعنی...
‫ازش خوشم نمیاد. نمی‌خوام اینطوری باشم.
‫فکر نمی‌کنم لازم باشه نگران اون باشی.
‫نیازی نیست سعی کنی حالم رو بهتر کنی.
‫باشه.
‫ولی واقعا صدامو شنیدی؟
‫یعنی فکر می‌کنی بقیه هم صدای جیغم رو شنیدن؟
‫- آره، فکر کنم توی میشیگان هم صداتو شنیدن. ‫- خوبه.
‫خوبه.
‫سعی می‌کنم تنهایی جیغ بزنم.
‫آره، مسأله همینه. من...
‫اگه من بودم، تصمیم می‌گرفتم که سر همه داد بزنم.
‫ما با هم فرق داریم.
‫داخل می‌بینمت.
‫هی.
‫متاسفم.
‫منم متاسفم، پسر.
‫نه. نه، همه‌ش تقصیر من بود.
‫تمام روز داشتی ترکش می‌خوردی.
‫مثل دیوونه‌ها رفتار کردم.
‫نه، کل این وضع دیوونه‌کننده‌ست.
‫- کل این وضع دیوونه‌کننده‌ست. ‫- آره.
‫- و تینا قویه. ‫- بدجوری قویه.
‫ضمنا، من...
‫من بهت دروغ گفتم، پسر.
‫فرودگاه دنور حین توقف پرواز.
‫اون موقع اولین مک‌گریدلم رو خوردم.
‫حالا واقعا باید از سر میزم گورت رو گم کنی.
‫بیاید اینجا. بیاید اینجا.
‫- وقتشه. ‫- نفر بعدی مسئول ستاره‌ست.
‫بسیارخب.
‫- خیلی‌خب، باید بریم اون بیرون. ‫- آره، آماده‌ایم.
‫- دور آخره، بچه‌ها. ‫- کلی نوبت دیگه مونده.
‫کلی هم غذای کمتر مونده.
‫فقط ادامه بدید.
‫کسی ایده‌ای داره؟
‫یکی دارم.
www.Doostihaa.com