‫[این یک اثر تخیلی است. ‫هر شباهتی با اسامی یا وقایع واقعی تصادفی می‌باشد.]
‫پایان دوره ریوا.
‫ژاپن در چهارمین انقلاب صنعتی...
‫از آمریکا، چین، هند و بقیه کشورها ‫شکست سنگینی خورد.
‫علاوه بر این، کاهش سریع‌تر زاد و ولد و پیر شدن جمعیت،
‫و افت شدید سطح آموزش، اوضاع ژاپن رو بدتر از قبل کرد.
‫یه جنگ هسته‌ای اتفاق افتاد.
‫با اینکه ژاپن تبدیل به میدون جنگ نشد،
‫ولی پناهنده‌ها به اونجا سرازیر شدن ‫و بیماری‌های عفونی شیوع پیدا کردن.
‫به‌علاوه، زلزله‌های بزرگی هم ‫یکی پس از دیگری اتفاق افتادن.
‫در عین حال، ثروت در دست افراد به اصطلاح نخبه جمع شد،
‫مثل سیاستمدارها و سرمایه‌دارها.
‫مردم که از بی‌کفایتی دولت، مالیات‌های سنگین، ‫بلایای طبیعی و قحطی به ستوه اومده بودن،
‫بالاخره قیام کردن.
‫این همون «انقلاب بزرگ خشونت‌آمیز» بود.
‫کشور به عنوان یه دولت فروپاشید.
‫توی چند سال، جمعیت به کمتر از یک‌دهمِ چیزی که بود رسید،
‫و تمام فرهنگ مدرن، زیرساخت‌ها و تکنولوژی از بین رفتن.
‫تمدن به سطح اوایل دوره میجی پس‌رفت کرد.
‫دنیایی پر از جنگ و هرج‌ومرج شروع شد ‫که دست گروه‌های نظامی افتاده بود.
‫بعد، ده‌ها سال گذشت،
‫و سه ملت یاماتو، بوئو و سئی...
‫وارد دوره سانگوکو شدن و برای برتری با هم جنگیدن.
‫[یاماتو، منطقه اهیمه]
‫یه کم خوددار باش! ‫لباس عروس پوشیدنت واقعاً مسخره‌ست!
‫[آئوترو میسومی] ‫[۱۵ ساله]
‫دست خودم نیست. ‫عروسیه دیگه، پس لباس عروس می‌خوام!
‫[ساکی هیگاشیماچی] ‫[۱۶ ساله]
‫«قسمت اول: سوگندی برای صلح»
‫ساکی، این مال اواخر دوره ژاپن بود.
‫اونم دقیقاً آخرهاش.
‫اصلاً لباس عروس، لباسی بود ‫که توی عروسی‌های مسیحی‌های کاتولیک می‌پوشیدن...
‫تو خیلی کله‌شقی!
‫من لباس عروس می‌پوشم چون خوشگله.
‫«چون خوشگله»؟
‫این دیگه چه حرفیه؟ اصلاً منطقی نیست!
‫هی، هی، وایسا! ساکی!
‫آئوترو! ساکی! عروسیتون مبارک!
‫وای! ساکی واقعاً محشر شده!
‫دلم می‌خواد بدونم اون لباس سفیده چیه.
‫شنیدم بهش می‌گن «لباس وِجینگو».
‫[کتابخانه‌ی اهیمه]
‫پسر، هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم دخترم با یه آدم...
‫کله‌شق و بهونه‌گیر مثل تو ازدواج کنه آئوترو.
‫رئیس کتابخونه. نه، پدرزن!
‫مسئله اینه که من مسائل رو بر اساس ‫منطقی بودنشون می‌سنجم.
‫اواخر دوره ژاپن، عروسی‌ها به سبک مسیحی برگزار می‌شدن،
‫خاکسپاری‌ها به سبک بودایی،
‫و مردم توی سال نو به سبک شینتو می‌رفتن معبد.
‫به عبارت دیگه، ژاپنی‌ها ارتباط نزدیکی با مذهب داشتن.
‫ولی الان دیگه این‌طوری نیست.
‫پس کاملاً طبیعیه که جلوی ساکی رو،
‫که هیچ اعتقاد مذهبی‌ای نداره، ‫برای پوشیدن لباس عروس بگیرم.
‫اما ساکی برمی‌گرده می‌گه: ‫«می‌پوشمش چون خوشگله...»
‫خب هر کی باشه تعجب می‌کنه.
‫رئیس کتابخونه، آئوترو واقعاً خیلی چیزها بلده!
‫خیلی هم خوب حرف می‌زنه.
‫آره، همینطوره.
‫وقتی پدر و مادر آئوترو توی جوونی ‫بر اثر بیماری فوت کردن،
‫من سرپرستیش رو به عهده گرفتم.
‫اون خوندن و نوشتن یاد گرفت ‫و اطلاعات زیادی درباره دوره ژاپن به دست آورد،
‫الان هم یه افسر کشاورزیِ کاردرسته.
‫هرچند که هنوز اول راهه.
‫همه‌ی اینا رو که در نظر بگیریم، اونا زوج خوبی می‌شن.
‫با این حال، ساکی دقیقاً نقطه مقابل توئه،
‫زود از کوره در می‌ره و منطق حالیش نیست.
‫لطفاً از این به بعد مراقب ساکی باش آئوترو.
‫چشم.
‫[چند روز بعد]
‫خیلی وقته رفته.
‫[نوبوهیتو هیگاشیماچی]
‫[ناکادای، ناکاسونه]
‫هی، هی.
‫ساکی.
‫می‌دونستم اینجایی.
‫باورم نمی‌شه توی این سرما داری این کار رو می‌کنی.
‫یه ذره دیگه. فقط یه ذره دیگه.
‫منظره‌ای که از اینجا می‌شه دید رو دوست دارم.
‫کوه‌ها، دریا، زمین مصنوعی.
‫کارخونه‌ها و ساختمون‌های باقی‌مونده از دوره ژاپن.
‫جاده‌های آسفالت شده و اون همه تیر چراغ برق.
‫باعث می‌شه فکر کنم ژاپن قبلاً تمدن فوق‌العاده‌ای بوده.
‫تو از همون بچگی‌مون همیشه داشتی نقشه می‌کشیدی.
‫[تا ابد کنار هم]
‫یادش بخیر، چطوری همه به‌خاطر همین کارت ‫ازت فاصله می‌گرفتن.
‫همه نه. تو فاصله نمی‌گرفتی ساکی.
‫من فقط دلم برات می‌سوخت.
‫ولی این نقشه‌کشی...
‫ثابت کرده که توی مدیریت کشاورزی واقعاً مفیده.
‫شاید بتونه کمکم کنه تا به چیزی حتی بزرگ‌تر از کاری ‫که الان دارم می‌کنم برسم...
‫مثلاً... جنگ؟
‫سون تزو، استراتژیست نظامی چین باستان...
‫بر اهمیت استفاده از جغرافیا توی جنگ تأکید می‌کرد.
‫درسته، درسته. و اون مشاور نظامیِ نابغه، کانبی کورودا...
‫موقع فتح بیچو زمین رو بررسی کرد،
‫و بعد قلعه تاکاماتسو رو محاصره کرد و توی آب غرقش کرد.
‫دقیقاً!
‫اگه از دانشت استفاده کنی، شاید بشه...
‫مناطق مرزی رو امن کرد و به دوره سانگوکو پایان داد.
‫اون وقت یکپارچگی دوباره ژاپن دیگه فقط یه رؤیا نیست!
‫یکپارچگی دوباره ژاپن؟
‫آئوترو، تا حالا اسم «توریومون» رو شنیدی؟
‫میتسوهیده ریومون... ‫اون ژنرالیه که کنترل مناطق مرزی دستشه.
‫تو هنرهای ادبی و نظامی آدم شریف و بااستعدادیه ‫و خیلی هم قابل احترامه.
‫می‌گن روزانه بیشتر از هزار نفر می‌رن ‫خونه‌ش توی پایتخت، اوزاکا،
‫به امید اینکه بتونن زیر دستش خدمت کنن.
‫فکر کنم باهاش بتونی از نبوغت بیشترین استفاده رو بکنی.
‫من فقط می‌خوام کنار تو ‫یه زندگی معمولی داشته باشم ساکی.
‫برای امروز دیگه کافیه. بیا بریم خونه.
‫[چند روز بعد]
‫خیلی خوشمزه‌ست! ساکی، دست‌پختت حرف نداره!
‫ما همه مواد اولیه‌ش رو همین‌جا برداشت کردیم،
‫پس اگه تو نبودی هیچ‌وقت نمی‌تونستم درستش کنم.
‫ولی، پسر، اصلاً واقعی به نظر نمیاد.
‫در حالی که ما اینجا داریم کشاورزی می‌کنیم، ‫کلی سامورایی یاماتو دارن می‌جنگن، درسته؟
‫یه جورهایی آدم خجالت می‌کشه.
‫اصلاً هم خجالت نداره.
‫برای پیروزی توی جنگ، ‫ما باید سامورایی‌های قوی داشته باشیم.
‫فکر می‌کنی برای این چی لازمه؟
‫مهارت توی شمشیرزنی؟
‫یه فرمانده لایق؟
‫یه اراده قوی!
‫همه‌ی اینا خیلی مهمن، ‫ولی یه چیز مهم‌تر هم هست.
‫غذا.
‫برای تأمین غذای مقوی برای این همه سامورایی،
‫باید بهره‌وری کشاورزی بالایی داشته باشی.
‫به عبارت دیگه، کشاورزیه که کشور رو قوی‌تر می‌کنه.
‫بازم می‌گم، شما اصلاً مایه خجالت نیستید.
‫ما فوق‌العاده‌ایم!
‫- بیاید بخوریم و برگردیم سر کار! ‫- با شکم خالی که نمی‌شه کشاورزی کرد!
‫- اون چیه؟ ‫- اون همه آدم رو ببین.
‫بازدید امپراتوره؟
‫یعنی اونی که توی کالسکه‌ست، امپراتور یاماتوئه؟
‫نه، اون امپراتور نیست.
‫[وزیر کشور، دنکی تایرا]
‫مردم اهیمه، سر تعظیم فرود بیارین.
‫ایشون از اوزاکا، پایتخت یاماتو اومدن.
‫عالی‌جناب دنکی تایرا، وزیر کشور!
‫به نظرت داری چیکار می‌کنی؟
‫بگیریدش!
‫صبر کنید ببینم.
‫خیلی‌خب.
‫با حرکت چرخ تکه‌تکه‌ش کنید.
‫- توی کمتر از ۳۰ ثانیه. ‫- چی؟
‫چی؟
‫سه، دو، یک.
‫امکان نداره! چی؟
‫خیلی‌خب.
‫خوب گوش کنید رعایا.
‫دولت یعنی من. فهمیدید؟
‫من تا فردا ظهر توی این شهرم، ‫پس بهتره مراقب رفتارتون باشید.
‫اون چاقالو دیوونه شده!
‫ساکی، یکم خوددار باش! جدی می‌گم!
‫مشکل اون چاقالو چیه؟
‫عالی‌جناب دنکی تایرا، وزیر کشور.
‫اون عالی‌رتبه‌ترین مقام یاماتوئه ‫و کنترل امور دولت دستشه.
‫خاندان تایرا از قبل از تأسیس یاماتو ‫خاندان قدرتمندی بودن.
‫[اوزاکا]
‫نوزده سال پیش، وقتی خواهر کوچیکترش...
‫ملکه امپراتور قبلی، فوجی دوم شد، ‫اون به عنوان وزیر کشور منصوب شد.
‫بعدش، دنکی تایرا فوجی دوم رو مسموم کرد و کُشت.
‫از امپراتور فعلی، فوجی سوم به عنوان جانشین حمایت کرد،
‫و دختر خودش رو ملکه کرد ‫تا تمام قدرت و کنترل رو به دست بگیره.
‫[با سم به قتل رسید]
‫امپراتور قبلی رو کشت؟
‫اگه همچین کار دیوانه‌واری کرده،
‫چرا امپراتور فعلی کنترل همه‌چی رو ‫داده دست اون چاقالو؟
‫از روی ترس.
‫ترس؟ عمراً، نمی‌تونم این رو قبول کنم!
‫چطور جرئت می‌کنه بگه «دولت یعنی من»؟ ‫شوخیت گرفته؟
‫لزوماً هم اشتباه نمی‌گه.
‫آئوترو، داری می‌گی با اون چاقالو موافقی؟
‫موافق نیستم. این یه حقیقتِ ثابت‌شده‌ست.
‫من نمی‌ذارم همچین حقیقتی وجود داشته باشه.
‫باید اون چاقالو رو بکشیم.
‫چی؟ بکشیمش؟
‫وایسا، می‌شه یه لحظه آروم بگیری؟
‫این کار هیچ تغییر اساسی‌ای ایجاد نمی‌کنه.
‫اینکه شجاعت داری برام قابل احترامه،
‫ولی باید یاد بگیری ‫حداقل یه ذره خودت رو کنترل کنی!
‫آئوترو، این تویی که باید یاد بگیری شجاعت داشته باشی.
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫نفر بعدی!
‫مالیات نفری ۱۰ ینه!
‫اگه پول ندارین، از نزول‌خور قرض بگیرین،
‫وگرنه ۲۰ ضربه با این چوب می‌خورین!
‫[یک ین، ۵۰ سِن]
‫جناب مأمور مالیات خاندان تایرا، بفرمایید اینم ۱۰ ین.
‫لطفاً قبولش کنید.
‫- چیزی رو یادت نرفته؟ ‫- چی؟
‫دو ین هم کارمزد داره.
‫پس دو تا دیگه از اینا می‌خوام، باشه؟
‫اون آشغالِ عوضی!
‫وایسا، ساکی! فردا بشه، از این شهر می‌رن.
‫یک! دو! سه!
‫باید خوددار باشی!
‫نه. نمی‌تونم.
‫یازده! دوازده! سیزده!
‫یعنی چی... تو کی هستی دختر؟
‫من هیگاشیماچی‌ام. اهل همین شهرم.
‫پس برو توی صف.
‫این نشان خانوادگی رو نمی‌بینی؟
‫جسارتاً مگه قانون این نیست ‫که مالیات هر منطقه جداگانه مدیریت بشه
‫و پرداخت‌ها مبلغ ثابتی باشن ‫که آخر هر ماه جمع‌آوری می‌شن؟
‫منظورت از این حرف‌ها چیه؟ ‫اگه بازم بری رو اعصابم، من...
‫اما خیلی عجیبه که هنوز وسط ماهیم.
‫این به عنوان پیش‌پرداخت حساب می‌شه، مگه نه آقا؟
‫دختر بامزه‌ای هستی!
‫شوخی نمی‌کنم. سؤالم رو جواب بده.
‫تو یه آشغالی که بدون اسم خاندانت هیچ ارزشی نداری.
‫«آشغال»؟
‫من از خاندان تایرام!
‫یعنی چی...
‫[صلح جهانی]
‫این جمع‌آوری مالیات کار خودته؟
‫یا به دستور اون چاقالوئه؟
‫«چاقالو»؟ منظورت وزیر کشوره؟
‫زود باش بگو!
‫کار خودم بود!
‫که این‌طور؟
‫اصل و نسب، جنسیت، زادگاه، رنگ پوست، ظاهر.
‫حالم از آدم‌هایی که به‌خاطر این چیزهای ظاهری ‫احساس برتری می‌کنن به هم می‌خوره.
‫ارزش تو چیزیه که خودت با دست‌های خودت می‌سازیش.
‫فاز این زنه چیه؟
‫بی‌خیال، بیا بریم!
‫خیلی ازتون ممنونم!
‫تو دخترِ رئیس مرحومِ کتابخونه‌ای!
‫چقدر بزرگ شدی!
‫همه‌تون همین‌جوری راضی‌این که کتک بخورین؟
‫چی؟
‫باید دخالت می‌کردم.
‫خودم از پسش برمی‌اومدم.
‫نه. داشتم می‌دیدم، واقعاً خطرناک بود.
‫ولی آخرش که به خیر گذشت.
‫خیلی بهتر از اون چیزی که فکر می‌کردم حرف زدی،
‫ولی می‌تونستم مسالمت‌آمیزتر قضیه رو حل کنم.
‫ولی من با زور ترتیبشون رو دادم.
‫آره. خاندان تایرا دیوونه‌ان.
‫قضیه تایراها به کنار،
‫ولی اصلاً نمی‌دونستم انقدر عاشق کشاورزی هستی آئوترو.
‫این واقعاً غافلگیرم کرد.
‫نه، من عاشق کشاورزی نیستم.
‫فقط به این فکر کردم که چیکار کنم ‫تا کنار تو یه زندگی آروم داشته باشم ساکی،
‫و تصمیم گرفتم یه شغل ثابت ‫به عنوان افسر کشاورزی دست‌وپا کنم، همین.
‫پس این یعنی تقصیر منه که افسر کشاورزی شدی؟
‫نه، ساکی، منظورم این نبود.
‫من می‌خوام بدونم تو دوست داری چیکار کنی آئوترو، ‫نه اینکه باید چیکار کنی.
‫هنوزم راجع به توریومون فکر می‌کنم، ‫همون چیزی که اون روز بهت گفتم...
‫نه، من یه شهروند معمولی‌ام. ‫چیزی از جنگ سر در نمیارم.
‫یعنی چی که سر در نمیاری؟
‫بازم که کتاب «هنر جنگ» رو امانت گرفتی.
‫هر بار که می‌خونمش یه چیز جدید یاد می‌گیرم.
‫ولی تنها چیزی که دارم دانشه، ‫بدون هیچ تجربه عملی‌ای.
‫اون دانش به چه دردی می‌خوره ‫وقتی هیچ‌وقت برای یه هدف واقعی ازش استفاده نمی‌کنی؟
‫الان فقط یه چیز کم داری.
‫شجاعت.
‫اگه فقط شجاعت داشتی، ‫می‌تونستی ژاپن رو یکپارچه کنی آئوترو،
‫به این دوره سانگوکو پایان بدی ‫و یه دنیای آروم بسازی.
‫بی‌خیال، این دیگه چه نظریه‌ایه؟
‫من واقعاً بهش باور دارم.
‫به‌نظرم دیگه باید بخوابیم. شب بخیر.
‫ولی اصلاً فکر نمی‌کنم اون نظریه قانع‌کننده باشه...
‫شب بخیر.
‫[لباس وِجینگو و تابی]
‫[تنباکو]
‫ساکی...
‫ساکی؟
‫انگار مثلاً ممکنه اینجا باشه.
‫سرده.
‫خون؟
‫امکان نداره...
‫خیلی‌خب، پس تویی مرد جوون.
‫داشتم بهشون می‌گفتم این رو برات بیارن.
‫سر زنت رو.
‫«ارزش تو چیزیه که خودت با دست‌های خودت می‌سازیش.»
‫چه مزخرفاتی!
‫دست‌هاش رو که از دست داد، ‫پاها و تنه‌اش رو هم همین‌طور!
‫حالا فقط با یه سر می‌خواد چیکار کنه؟
‫می‌کشمشون.
‫اول شمشیر مأمور مالیات رو می‌گیرم ‫و گلوش رو می‌برم.
‫بعدش، به اون شکمِ کثیفِ دنکی تایرا چاقو می‌زنم و می‌کشمش.
‫خودم هم کشته می‌شم، ولی مهم نیست.
‫ساکی خودش گفت. «باید اون چاقالو رو بکشیم.»
‫[وایسا... بکشیمش؟]
‫وایسا، یه لحظه آروم باش.
‫اگه این کار رو بکنم، ‫فقط بهم مهر خائن می‌زنن و اعدامم می‌کنن.
‫بعد یکی از خاندان تایرا نایب‌السلطنه می‌شه ‫و دوباره قدرت رو می‌گیره دستش.
‫حتی اگه تسلیم خشمم بشم و ازشون انتقام بگیرم،
‫این کار ساکی رو زنده نمی‌کنه.
‫الان فقط یه کار هست که باید بکنم.
‫اونم گرفتنِ سرِ ساکی‌ئه.
‫الان فقط یه چیز کم داری.
‫[وحدت دانش و عمل]
‫من یه افسر کشاورزی به اسم آئوترو میسومی هستم!
‫سؤالاتی از عالی‌جناب تایرا، وزیر کشور،
‫در مورد اعدام همسرم، ساکی دارم.
‫می‌تونم چند لحظه وقتتون رو بگیرم؟
‫چی؟ فکر کردی کی هستی؟ چقدر گستاخ!
‫نه، مشکلی نیست. زیر پنج دقیقه تمومش کن.
‫چی؟
‫پس سؤالم رو می‌پرسم.
‫اتهامات همسرم چی بودن؟
‫اتهامات، خیلی‌خب.
‫اعدامش کردم چون بهم توهین کرد.
‫عالی‌جناب تایرا، می‌فرمایید همسرم رو ‫به خاطر توهین به شما اعدام کردید.
‫پس لطف می‌کنید جزئیات اون اتهام رو هم بگید؟
‫چرا وزیر کشور باید به تو جواب پس بده؟
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که ‫سر اون زن احمقت رو بگیری و بری. همین!
‫لطفاً جزئیاتش رو بهم بگید.
‫اون مانع جمع‌آوری مالیات شد و به من گفت «چاقالو».
‫به این دو دلیل.
‫متوجهم.
‫پس عالی‌جناب تایرا، ‫شما دیروز توی محل جمع‌آوری مالیات حضور داشتید؟
‫نه، نبودم.
‫بازم حرفی داری؟
‫بله، از اونجایی که لطف کردید و بهم پنج دقیقه وقت دادید.
‫پس این موضوع رو از کی شنیدید؟
‫چه سؤال مزخرفی! خودتم می‌دونی که کار من بود!
‫خیلی‌خب، جناب مأمور مالیات.
‫منم دیروز اونجا بودم.
‫اول در مورد اینکه همسرم مانع جمع‌آوری مالیات شد...
‫درسته.
‫واقعاً مزاحم کارتون شد.
‫دوم، در مورد اینکه همسرم عالی‌جناب تایرا رو ‫«چاقالو» خطاب کرده،
‫این در واقع اتفاق نیفتاده.
‫همسر من حتی یک بار هم از کلمه «چاقالو» ‫برای عالی‌جناب تایرا استفاده نکرد.
‫چی؟ نه، نه، داری دروغِ می‌گی.
‫عالی‌جناب تایرا، داره بهتون دروغ می‌گه.
‫اجازه بدید تکرار کنم.
‫همسر من حتی یک بار هم از کلمه «چاقالو» ‫برای عالی‌جناب تایرا استفاده نکرد.
‫داری چی بلغور می‌کنی؟
‫دیروز همسرم این حرف‌ها رو ‫به جناب مأمور مالیات زد:
‫«این جمع‌آوری مالیات کار خودته؟ ‫یا به دستور اون چاقالوئه؟»
‫نه، همین الان گفتیش! گفتی «چاقالو»!
‫و بعدش جناب مأمور مالیات این رو گفت:
‫«چاقالو؟ منظورت وزیر کشوره؟»
‫آره گفتم، خب که چی؟
‫معلوم بود اون زن احمقت داشت ‫عالی‌جناب تایرا رو «چاقالو» خطاب می‌کرد، احمق!
‫فارغ از اینکه منظور همسر من از «چاقالو» چه کسی بود،
‫واضحه کسی که جناب مأمور مالیات ‫با شنیدن کلمه «چاقالو» بهش فکر کرد
‫عالی‌جناب تایرا، وزیر کشور بود!
‫به عبارت دیگه، همسر من عالی‌جناب تایرا رو ‫«چاقالو» خطاب نکرد،
‫بلکه جناب مأمور مالیات برداشتش از کلمه «چاقالو» ‫شخصِ عالی‌جناب تایرا بود.
‫حقیقت ماجرا اینه.
‫این واقعاً منطق بیهوده‌ایه!
‫حتماً از اول قصد داشتی برام پاپوش بدوزی!
‫عالی‌جناب تایرا، داره بهم تهمت می‌زنه!
‫خیلی‌خب، کافیه. پنج دقیقه تموم شد.
‫یکی سر اون مأمور مالیات رو بزنه. توی کمتر از ۲۰ ثانیه.
‫- بله قربان! ‫- بله قربان!
‫عالی‌جناب تایرا، من...
‫راضی شدی؟
‫این اصلاً چیزی نبود که انتظار داشتم. ‫من فقط حقایق رو توضیح دادم.
‫- این جعبه رو براش ببرین. ‫- بله.
‫- دیگه مرخص می‌شم. ‫- وایسا.
‫با چه حسی پا شدی اومدی با من روبه‌رو بشی؟
‫یه جواب کوتاه و روشن بهم بده.
‫سون تزو می‌گه:
‫«اونایی که زودتر به میدون جنگ می‌رسن ‫و منتظر دشمن می‌مونن، خیالشون راحته،
‫ولی اونایی که دیرتر وارد جنگ می‌شن، ‫نبرد سختی در پیش دارن.»
‫«بنابراین، اونایی که خوب می‌جنگن، ‫بقیه رو به حرکت درمیارن،
‫اما خودشون تحت تأثیر بقیه قرار نمی‌گیرن.»
‫«اونایی که دشمن رو ترغیب می‌کنن ‫تا به سمتشون بیاد،
‫این کار رو با نشون دادنِ یه فایده بهشون انجام می‌دن.»
‫«و اونایی که دشمن رو وادار می‌کنن بهشون نزدیک نشه،
‫این کار رو با نشون دادن ضرر و زیان انجام می‌دن.»
‫این یعنی چی؟
‫این یه متن درباره فریب‌کاری از کتاب هنر جنگِ سون تزوئه.
‫خیلی‌خب، باشه. ‫حالا الان چه حسی داری؟
‫لائوتسه می‌گه: «سفر هزار فرسنگی با یک قدم آغاز می‌شه.»
‫اشکالی نداشت که گذاشتید بره؟
‫خب، نه.
‫زل زد توی چشم‌های قاتل زنش...
‫و یه ذره هم عصبانیت از خودش نشون نداد.
‫جوونِ جالبیه.
‫داشت با من حرف می‌زد،
‫ولی انگار چشم‌هاش داشتن ‫به یه چیز خیلی دور توی آینده نگاه می‌کردن.
www.Doostihaa.com
‫خب، من رفتم ساکی.
‫سال ۵۷ از دوره یاماتو. بهار.
‫جوون، کجا می‌ری؟
‫اوزاکا لطفاً.
‫اوزاکا! این‌همه راه می‌ری اونجا چیکار؟
‫که دنیا رو تغییر بدم.
‫چی؟
‫[ادامه دارد...]