‫«قسمت ۸: نگهبانان شهر هه‌سونگ – بخش دوم»
‫کیم پال‌هو، شبان ما،
‫شهید شده.
‫شبان!
‫حالا چی کار کنیم، یون چه‌نی؟
‫دیگه کارمون تمومه.
‫شاید بدبخت و بی‌پول باشم، ‫اما هنوز پدر و شوهرم.
‫سرپرست خانواده‌ام.
‫چئونگ عزیزم فقط ۱۴ سالشه.
‫اگه می‌دونستم آخرالزمان میاد، ‫براش اون پخش‌کننده سی‌دی رو می‌خریدم،
‫حتی اگه تا خرخره بدهکار می‌شدم.
‫برای چی گریه می‌کنی؟
‫می‌گفتی دیگه.
‫مگه چیزی عوض می‌شد؟
‫اصلاً از دست ما چی برمیاد؟
‫اونا اعجوبه هستن، ‫و ما ظاهراً فقط معیوبیم.
‫حق با توئه.
‫گفتنش چیزی رو عوض نمی‌کرد.
‫پس بند کفش‌هاترو سفت ببند ‫و آماده شو
‫برای دویدن.
‫چی...
‫عقب بایستید!
‫تیکه‌تیکه‌تون می‌کنم!
‫تیکه‌تیکه‌تون می‌کنه!
‫من خانم فاجعه‌ام!
‫من کابوس بزرگم!
‫عقب بایستید!
‫همون‌جا وایسید! نزدیک نیاید!
‫هی، یون چه‌نی! ‫ما رو یه جای دیگه ببر، هر جا شد!
‫از خدامه،
‫اما آخرین ژله قهوه‌م رو ‫برای نجات روبین خوردم.
‫واقعاً امیدوار بودم ‫بتونم با مون می‌هویی و چئونگ خداحافظی کنم.
‫آقای سون.
‫بی‌خیال! دلداری نده!
‫انگار شانس من همینه.
‫جون کندم کار کردم ‫ولی آخرش مثل آشغال باهام رفتار شد.
‫دنیا به فنا رفته.
‫مگه بحران مالی تقصیر من بود؟
‫مگه تقصیر من بود شرکت تعدیل نیرو کرد؟
‫من هم قربانی‌ام.
‫چرا همیشه مثل بازنده باهام رفتار می‌کنن؟
‫چیز زیادی نمی‌خوام!
‫چرا همیشه من...
‫بالاخره یه کم سکوت.
‫یه کم سر و صدا می‌کرد، نه؟
‫در واقع آدم بدی نیست ‫وقتی بهتر بشناسیدش.
‫فقط دوست داره وراجی کنه.
‫[سون گیونگ‌هون] ‫[مون می‌هویی]
‫چه‌نی، عوضی.
‫خب پس،
‫کی اول می‌خواد بیاد جلو؟
‫خانم هوتوک؟
‫یا آقای هئو از بقالی؟
‫آسیب می‌بینید.
‫نمی‌دونم با اون مشکلی دارید یا نه.
‫یه حرکت اشتباه کنید انگشت‌تون می‌ره.
‫اون وقت کی هوتوک‌ها رو برمی‌گردونه؟
‫بگیریدش.
‫صبر کنید! عقب بایستید!
‫مبادا بهم دست بزنید!
‫لعنتیا خیلی زیادن!
‫آسیب می‌بینید!
‫ولم کنید، لعنتی!
‫گفتم دست نزنید! چرا...
‫از من چی می‌خواید؟
‫بیگانه‌ها!
‫از معبدمان محافظت کنید!
‫حمله!
‫چی بود؟
‫همه همون‌جا وایسید!
‫از نوه‌م دور شوید!
‫مادربزرگ؟
‫یونی!
‫مادربزرگ!
‫اینو بگیر.
‫حالت خوبه؟
‫خودتو ببین. ‫از سطل زباله بیرون اومدی؟
‫مادربزرگ، اول به خودت نگاه کن.
‫دیشب اصلاً نخوابیدی؟
‫به گودی زیر چشم‌هات نگاه کن. ‫با این وضع از پا می‌افتی!
‫صاحب عمارت هارتی؟
‫چی شده که
‫اینجا اومدی؟
‫اومدی.
‫فکر می‌کردم رفته باشی پیش مادرت.
‫چرا ما؟
‫فقط کنجکاوم بدونم ‫چرا اون کارهای وحشتناک رو با ما کردی.
‫دلیل خاصی نداشت.
‫همه اینا از اون‌جایی شروع شد
‫که آدم‌ها یه آرزوی کوچیک و خودخواهانه داشتن ‫که عمر طولانی‌تری داشته باشن.
‫روال روزگار اینه.
‫چیزایی که از بیرون خیلی بزرگ و باشکوه به نظر میان
‫اغلب از
‫طمع‌های کوچیک، حسادت‌های کوچیک
‫و بی‌اهمیت‌ترین کشفیات به ‌وجود میان.
‫اون موقع برای آزمایش‌ها ‫به چندتا بچه نیاز داشتیم،
‫و تو هم اتفاقی یکی از اونا شدی.
‫پس
‫دنبال دلیل یا معنیش نگرد.
‫هیچ معنایی نداره.
‫زندگی فقط همین ‌طوری
‫بر پایه یه مشت تصادف ساده ‫و دلایل ناچیز پیش میره
‫تا اینکه آخرش هم می‌میریم.
‫ناچیز؟
‫پس جون آدم‌ها هم به نظرت بی‌ارزشه.
‫از بین ۷۲ تا بچه،
‫۵۰ درصدشون بیدار شدن،
‫و از بین اونایی که بیدار شدن ‫نصفشون قدرت گرفتن.
‫یکی از اونا بچه‌ای بود ‫که قلب جاودانگی داشت.
‫اون بچه تنها نتیجه واقعاً مهم بود.
‫برای همین با خودم فکر کردم
‫اگه آدم‌های بیشتری بیدار بشن،
‫اون‌وقت تعداد قلب‌های ابدی هم
‫با همون احتمال بیشتر نمی‌شه؟
‫دیگه معمایی حرف نزن.
‫یعنی می‌خوای
‫اون دارو رو تو هه‌سونگ پخش کنی؟
‫خدا بعضی وقت‌ها نابودی و آشوب میاره
‫تا یه نظم جدید بر قرار کنه.
‫تو
‫واقعاً دیوونه‌ای؟
‫پس بچه‌هایی که مردن چی؟
‫بین بچه‌هایی که روشون آزمایش شد،
‫نصفشون حتی قبل از بیدار شدن مردن.
‫و از بین اونایی که بیدار شدن،
‫بعضیا به خاطر تغییرات بدنیشون مردن.
‫خیلی بیشتر از اون چند نفری که زنده موندن، ‫بچه‌ها مردن.
‫برای یه تصادف ‫که شاید دوباره اتفاق بیفته یا نه،
‫می‌خوای دوباره اون همه آدم رو بکشی؟
‫این بچه‌های مرده نیستن ‫که تاریخ رو عوض می‌کنن.
‫شما بازمانده‌ها هستید.
‫پست فطرت عوضی.
‫دوباره فرزند جاودانگی رو برام بیار.
‫بیایم با هم ‫توی یه دنیای جدید نظم تازه‌ای بسازیم.
‫کو اون‌سان.
‫تو قراره تبدیل بشی ‫به نسل جدیدی از انسان‌ها.
‫تو راه که می‌اومدم فکر می‌کردم...
‫که من...
‫می‌تونم تو رو بکشم.
‫حیف شد.
‫خیلی ازت خوشم می‌اومد.
‫پدر.
‫پدر!
‫استاد.
‫مادربزرگ.
‫اینجا رو مدیریت کن.
‫پس تو چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم جواب می‌ده یا نه،
‫اما واقعاً لازم دارم جواب بده.
‫لطفاً بریم.
‫پیش استاد.
‫لطفاً!
‫داغه!
‫چی... آتیش!
‫استاد!
‫استاد؟
‫وای خدای من، صورتش این نیست.
‫اینم نیست.
‫صورتی نیست که دنبالش می‌گردم. ‫نمی‌تونم نجاتت بدم.
‫استاد!
‫کمکم کن.
‫چهره استاد این شکلی نیست.
‫متاسفم.
‫لعنتی.
‫چه‌نی، خدای من...
‫با ۱۱۹ تماس بگیرید!
‫جواب بده! لعنتی، داغه!
‫استاد!
‫یونی، بس کن.
‫همین الان با ۱۱۹ تماس گرفتیم.
‫مادربزرگ، اون اینجا نیست.
‫استاد...
‫نمی‌تونم پیدایش کنم.
‫پدر.
‫پدر، منم. پدر؟
‫هی، جوران.
‫تا ۱۵ دقیقه دیگه ‫می‌رسیم مرکز شهر هه‌سونگ.
‫باشه.
‫نذار چیزی خراب بشه.
‫هر اتفاقی هم بیفته...
‫طبق نقشه پیش برو.
‫جوران.
‫همه چی مرتبه؟
‫بله.
‫همه چی خوبه.
‫پال‌هو کی به ما ملحق می‌شه؟
‫پال‌هو نمی‌تونه بیاد، هوران.
‫به جاش یکی دیگه رو می‌فرستم.
‫کی؟
‫بخاطر اون موقع شرمنده.
‫آقا!
‫لطفاً این در رو باز کنید.
‫آقا، لطفاً!
‫آقا!
‫بدهی‌ای که از اون زمان بهت دارم رو ‫بذار الان تسویه کنم.
‫در حالا کاملاً بازه،
‫پس برو و زندگیت رو بکن.
‫باشه؟
‫شماره ۳۹۷۲.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫شماره ۳۹۷۲.
‫باشه، فهمیدم. خداحافظ.
‫مادربزرگ.
‫یکی از مومن‌ها می‌گفت
‫دوتا کامیون کانتینردار ‫صبح زود به سمت مرکز شهر رفتن.
‫داخلشون چه بود؟
‫جزئیاتش رو نمی‌دونم.
‫فقط دیدم صبح زود حرکت کردن.
‫داخلشون دارو بود.
‫کابوس بزرگ گفت دیده.
‫می‌خوان اونو تو تمام هه‌سونگ پخش کنن.
‫گزارش بدیم؟
‫فایده‌ نداره.
‫اون عوضی، بیونگ‌جین،
‫از قبل تحت نفوذ کلیساست.
‫بهتره اول با شهردار صحبت کنم.
‫لازم نیست این کار رو بکنی.
‫مادر مقدس.
‫تو هم یکی از همون بچه‌هایی؟
‫بدجور زخمی شدی.
‫تکون نخور.
‫هی، آقای گو، دیوونه شدی؟ ‫به خیالت داری چه کار می‌کنی؟
‫بس کن. ‫با مادربزرگ یا آقای گو درنیفت.
‫اگر حرفی داری، ‫به من بگو. با خانواده‌ام درنیفت!
‫من قبلاً برادرم رو از دست دادم
‫و پدرم.
‫حالا نوبت توئه.
‫نه!
‫بر میگرده.
‫همون لحظه‌ای که ظاهر بشه،
‫بهش شلیک کن.
‫اگه می‌خواید زنده بمونید، برید کنار!
‫گفتم برید کنار!
‫چه‌نی، خیلی باحالی!
‫دارم میام.
‫اومدم.
‫آره!
‫یون چه‌نی داره میاد!
‫زود! ببریدش بیرون!
‫چه حس خوبی.
‫چئونگ.
‫بابا چی شد؟
‫نگرانش نباش، عزیزم.
‫جرات کرده تمام شب بیرون مونده. ‫با این کارها انگار طلاق می‌خواد.
‫طلاق می‌گیرید؟
‫به هیچ ‌چی فکر نکن ‫و فقط روی تمرین تمرکز کن، باشه؟
‫صاف بایست!
‫عزیزم، بگو سیب!
‫لطفاً یه لحظه جمع بشید. ‫ممنون از همه.
‫از همه شما خیلی ممنونم.
‫از دیدن تلاش شما خیلی خوشحالم. ‫سلام، آقای شهردار.
‫رژه امشب دقیقاً طبق برنامه ‫ساعت یازده شروع خواهد شد.
‫طبق تمرینی که داشتیم، ‫ترتیب برنامه این‌ طوریه.
‫اول پرچم‌داران، ‫بعد گروه موسیقی رژه.
‫بعد گروه سامولنوری چانگ‌وون...
‫همه، بایستید!
‫همه!
‫- کی، چرا؟ چی شده؟ ‫- همه بایستید!
‫کارتون رو بذارید کنار و از اینجا برید.
‫همه دست نگه دارید!
‫کارها رو متوقف کنید و از اینجا برید.
‫نمی‌توانید اینجا بمونید.
‫- چرا؟ ‫- نباید اینجا بمونید!
‫چی شده، ها؟
‫عزیزم! آاینجا چه کار می‌کنی؟
‫عزیزم!
‫تو هم اینجایی؟
‫چئونگ!
‫دختر عزیزم چئونگ هم اینجاست؟
‫چئونگ!
‫نباید اینجا باشی.
‫عزیزم، بیا با من. ‫باید بریم. این تمرین نیست!
‫چرا جلوی این همه آدم ‫این‌طور رفتار می‌کنی؟
‫چون اوضاع خیلی فوری و خطرناکه. ‫بیا بریم، همین حالا!
‫- بیا بریم! ‫- کجا بریم؟
‫می‌دونی چقدر منتظر امروز بوده؟
‫برای نمایندگی کل پایه انتخاب شده، ‫نه فقط کلاسش.
‫از این چیزا چی می‌دونی؟
‫الان نماینده پایه بودن اصلاً مهم نیست!
‫داره آخرالزمان میشه!
‫خدایی؟
‫لعنت به هزاره جدید!
‫همه ‌چی تو یه لحظه ناپدید می‌شه!
‫اگه همین‌طور جلوی همه آبروریزی کنی،
‫اونی که ناپدید می‌شه تویی.
‫از زندگی من و چئونگ.
‫برای همیشه.
‫- عزیزم. ‫- دیگه آبروریزی نکن!
‫عزیزم، باید به حرفم گوش بدی!
‫گوش کن!
‫لطفاً به همه بگید تخلیه کنن.
‫آدمای کلیسای رستگاری جاودان.
‫می‌دونید می‌خوان با هه‌سونگ چه کار کنن؟
‫می‌دونم.
‫می‌دونی؟
‫صد میلیون وون ‫به این جشنواره کمک مالی کردن.
‫به لطف اونا تونستیم نسخه غول‌پیکر
‫از نماد شهرماون یانگسون رو بسازیم
‫و حتی امشب آتش‌بازی هم داشته باشیم.
‫همه‌ش فقط یه پوششه!
‫نباید فریبش رو بخورید!
‫لطفاً فقط به حرفم گوش کنید!
‫لعنتی، دردم گرفت!
‫اول گفتی یه کبوتر ‫این‌طوری از بغل پلک زد،
‫بعد هم گفتی یک ماهی کپور ‫به این بزرگی بهت چشمک زد.
‫گفتی به خاطر فنول ‫و زباله‌های تخلیه‌شده بوده،
‫و حالا هم تقصیر رو ‫گردن کلیسا میندازی؟
‫- درسته! ‫- باشه، خیلی خب.
‫برای این جور چیزا می‌تونی شکایت ثبت کنی،
‫اما لطفاً امروز دست نگه دار.
‫بالاخره جشنواره‌ست.
‫هزاره جدید که همه منتظرش بودن بالاخره رسیده. ‫نمی‌تونی این‌طور جشن‌مون رو خراب کنی.
‫حتی دخترت هم پرچم‌دار ـه.
‫بس کن.
‫فقط به پلیس زنگ بزن.
‫کابوس بزرگ طاقت دیدن ‫خوشحالی دیگران رو نداره.
‫- باشه. ‫- همیشه غر می‌زنه.
‫- بیا دیگه. ‫- همیشه در حال شکایته.
‫من درستش می‌کنم. خودم رسیدگی می‌کنم.
‫چئونگ.
‫خدای من، جلوی دخترش خجالت نمی‌کشه؟
‫- دقیقاً! ‫- یه کم تند رفتی.
‫دخترش اینجاست و داره می‌شنوه...
‫آقای سون؟
‫چه‌نی!
‫استاد رفته، ‫مادربزرگ هم اینجا نیست.
‫حالا چه کار کنیم؟
‫منظورت چیه؟
‫با همین وضع، ‫با هم با آخرالزمان روبه‌رو می‌شویم.
‫میگی فقط خودمون فرار کنیم؟ ‫چه حرف مسخره‌ای!
‫چطور می‌تونم مون می‌هویی ‫و چئونگ رو جا بگذارم؟ دیوونه‌ای؟
‫چه‌نی، حالا چه کار کنیم؟
‫حالا که فکر می‌کنم،
‫هیچ‌وقت نتونستم با استاد عکس بگیرم.
‫جان؟
‫الان وقت حرف زدن درباره عکسه؟
‫آخرالزمان برای هه‌سونگ تو راهه!
‫تو، من، همه ما نابود می‌شیم.
‫ما تنها کسانی هستیم که اینو می‌دونیم،
‫اما هیچ کاری از دستمون برنمیاد.
‫چرا؟ چون کسی حرفمون رو باور نمی‌کنه.
‫چون ما آدم‌های مهمی نیستیم.
‫[آفرین]
‫اول باید کامیون‌ها رو متوقف کنیم.
‫کدوم کامیون‌ها؟
‫کامیون‌هایی که دارو رو حمل می‌کنن ‫یه جایی تو هه‌سونگ هستن.
‫می‌خوان یه جایی منفجرش کنن.
‫دقیقاً کجا؟
‫کجا می‌تونه باشه؟
‫جایی که الان ‫بیشترین جمعیت هه‌سونگ اونجاست.
‫به نظرت کجاست؟
‫- کجا؟ ‫- کجا؟
‫ببخشید، اجازه بدید رد شیم. ‫برید کنار.
‫- چرا این‌قدر شلوغه؟ ‫- لطفاً.
‫- برید کنار. ‫- نماد شهر هه‌سونگ!
‫- خیلی شلوغه! ‫- یانگ‌سون.
‫تی‌شرت یانگ‌سون بخرید!
‫نگاه کنید یانگ‌سون!
‫هی، اون چه‌نی نیست؟
‫هیچ کامیونی از کلیسای رستگاری جاودان ندیدین؟
‫نه، ندیدیم.
‫همین الان هه‌سونگ رو ترک کنین، باشه؟
‫وگرنه همتون می‌میرین!
‫می‌میرین!
‫- از هه‌سونگ برین. ‫- چی گفت؟
‫- می‌میریم؟ ‫- برین!
‫چی میگه؟
‫خیلی بد مزه‌ست.
‫این چه جور کامیونیه؟
‫شما از کلیسا هستین؟ توش چیه؟
‫- این زن چشه؟ ‫- فکر نکنم. رد شو.
‫- خوش اومدین. ‫- باشه!
‫تو کی هستی؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫تو که هیچی حالیت نیست!
‫چی میگه این؟
‫باشه قبول، به جنس‌ها دست زدم، ‫ولی یه چیز خیلی مهم...
‫هی، خفه شو.
‫از قیافه‌ت معلومه قبلاً هم ‫از این کارا کردی.
‫- الان حالیت می‌کنم... ‫- از روی قیافه‌م قضاوت نکن...
‫روبین!
‫تو اصلاً نمی‌فهمی!
‫چی میگی بابا!
‫همین الان هم کتک خوردی؟
‫خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫اصلاً چرا داریم این‌ همه ‫به خودمون زحمت می‌دیم؟
‫باید مردم رو نجات بدیم.
‫چرا ما باید مسئول جون آدمایی باشیم ‫که اصلاً نمی‌شناسیمشون؟
‫راست میگی.
‫لازم نیست آدمایی رو که نمی‌شناسیم ‫نجات بدیم.
‫درسته؟
‫ولی ما همه اینجا رو می‌شناسیم.
‫نگاه کن.
‫واقعاً آدمای اینجا رو می‌شناسیم.
‫بیاین به اونایی که بدشانس‌ترن کمک کنیم.
‫خب حالا چی کار کنیم؟
‫- سلام. ‫- سلامت باشین.
‫- بله، سلام.
‫- مشتاق دیدار. ‫- بله، مراقب خودت باش.
‫ما که حتی یه دوست هم نداریم، ‫پس چطور این‌ همه آدم رو می‌شناسیم؟
‫غر نزن دیگه. ‫بیا زودتر پیداشون کنیم.
‫وقت نداریم!
‫باشه؟ فقط برو!
‫- اومدن! ‫- فکر کنم اومدن!
‫- رژه! ‫- آره درسته.
‫چیه؟
‫- اون چیه؟ ‫- چی؟
‫کجان؟
‫چئونگ.
‫[خداحافظ ۱۹۹۹، به سوی سال ۲۰۰۰] ‫[هزاره‌ای جدید، امیدی تازه]
‫[جشنواره بزرگ هزاره] ‫[هه‌سونگ ۲۰۰۰]
‫یک، دو. یک، دو، سه، چهار.
‫یک، دو، سه.
‫- چه‌نی، صبر کن. ‫- زود باش!
‫گفتم صبر کن.
‫- یه لحظه. ‫- هنوزم آمادگی بدنی نداری.
‫چیه؟ چی شده؟
‫استاد؟
‫فرار کردی؟
‫کی؟
‫چطور؟
‫خیلی خوشحالم که سالمی. ‫می‌دونستم سالمی استاد.
‫- استاد. ‫- استاد؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫فکر می‌کردم فقط حرف‌ها هستن ‫که می‌تونن اذیتم کنن.
‫الان خیلی ناراحتم، استاد. ‫می‌دونی که؟
‫هیچ کاری...
‫از دستت برنمیاد.
‫اونجاست! دخترم اونجاست!
‫چئونگ!
‫دخترم فوق‌العاده‌ست.
‫خیلی خفن و بی‌نظیره.
‫نگران نباش، چئونگ.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم ‫تا جلوشونو بگیرم.
‫- جلوی چی رو؟ ‫- آخ ترسوندیم! عزیزم.
‫چرا وسط راه وایستادی؟
‫باید برای دیدن آتش‌بازی ‫یه جای خوب بگیریم.
‫- نمی‌تونیم بریم آتش‌بازی ببینیم. ‫- برو کنار.
‫- عزیزم، لطفاً. ‫- باید جای خوب پیدا کنم.
‫آتش‌بازی...
‫می‌دونی کلیسا می‌خواد ‫با هه‌سونگ چی کار کنه؟
‫می‌دونم.
‫برای این جشنواره ‫صد میلیون وون کمک کردن.
‫به لطف اونا ‫تونستیم یه نسخه بزرگ
‫از نماد شهرمون یانگ‌سون بسازیم
‫و امشب هم آتش‌بازی داشته باشیم.
‫فهمیدم... آتش‌بازی.
‫بالا توی آسمون، یه‌دفعه.
‫بوم!
‫چئونگ!
‫عزیزم!
‫- حالت خوبه؟ ‫- عزیزم!
‫- حالت خوبه؟ چئونگ! ‫- چئونگ کجاست؟
‫نیا اینجا! فرار کن!
‫بیا پشت من.
‫حالت خوبه؟
‫خوبی؟ برید!
‫از این طرف.
‫برید داخل. اشکالی نداره.
‫چی...
‫همین الان شروع شد؟ ‫فکر می‌کردم به جای پال‌هو یکی دیگه رو می‌فرسته.
‫هی، استاد.
‫از دست ما ناراحتی یا چی؟
‫بیا حرف بزنیم.
‫کار اونه. همون که قیافه‌ش همیشه گرفته‌ست ‫و مردم رو شست‌وشوی مغزی می‌ده و سوءاستفاده می‌کنه.
‫حتی آقای گو رو هم وادار کرد ‫به سمت مادربزرگ اسلحه بگیره.
‫واقعاً؟
‫چه‌نی!
‫استاد.
‫استاد!
‫چه‌نی!
‫چه‌نی...
‫به خودت بیا، چوی اون‌جونگ!
‫لی اون‌جونگم.
‫فکر کردم واقعاً می‌خوای منو بکشی.
‫چطور تونستی اینقدر محکم خفه‌م کنی؟
‫- ماشین‌ها دارن پرواز می‌کنن... ‫- ساکت باش و...
‫چی...
‫چرا گوش نمی‌دن؟
‫چشونه اینا؟
‫چرا این ‌جوری رفتار می‌کنن؟
‫آقا، کجا دارین می‌رین؟
‫نگران نباشید. حتماً شبان ما ‫یه سری دستورالعمل گذاشته.
‫- واقعاً؟ ‫- گذاشته؟
‫چرا؟ اون بالا چی هست؟
‫کجا می‌رید؟
‫نه! نباید برید اونجا.
‫فکر کردید کجا دارید می‌رید؟
‫- باید اون طرف باشه. ‫- عجب آدمای عجیبی.
‫- ما هم بریم؟ ‫- ساکت شو.
‫یه چیزی‌شون شده.
‫چه‌نی!
‫استاد!
‫شما دوتا اینجا بمونین.
‫هر چی شد، از اینجا بیرون نیاین.
‫فهمیدید؟
‫دیوونه شدی؟
‫کجا می‌خوای بری و ما رو اینجا ول کنی؟
‫باید ازمون محافظت کنی!
‫برای محافظت از شما باید برم بیرون.
‫اون بیرون چه کاری از دستت برمیاد؟
‫اگه یه ماشین پرواز کنه سمتت چی کار می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی با زبون تندت ‫می‌تونی جلوش رو بگیری؟
‫بیراه هم نمیگی.
‫ولی ظاهراً با همین زبونم ‫یه کارایی از دستم برمیاد.
‫اگه الان بری بیرون،
‫واقعاً ازت طلاق می‌گیرم.
‫این دفعه جدی می‌گم.
‫نه، عزیزم!
‫دوستت دارم،
‫می‌هوی.
‫ای احمق!
‫آقای سون گیونگ‌هون! ‫چرا این‌قدر دیر کردی؟
‫سمتی که جمعیت بیشتره با من. ‫شما اون طرف رو بگیر، آقای کانگ.
‫یکی میشه یه فحشی بهم بده؟
‫تا کی می‌خوای به توهین بقیه تکیه کنی؟
‫خودت یه ذره زور بزن ببینم، ‫ای گُنده‌بک نادون!
‫دارن میان.
‫جالب نیست؟
‫می‌ترسم!
‫برید عقب!
‫هی، عقب وایسید!
‫کار من نبود.
‫من پدرت هستم!
‫من مادرت هستم!
‫شرمنده.
‫نه. این کارو نکن...
‫خانم؟
‫لطفاً یه فحشی بهم بدین.
‫چی؟
‫زود باشین.
‫پناه بر خدا.
‫توی بی‌ریشه‌ی به‌دردنخور
‫از کجا سبز شدی اومدی ‫مثل یه احمق دست‌ و پاچلفتی رفتار می‌کنی؟
‫چشماتو دربیارم ‫مثل کیمچی تربچه بجومشون؟
‫اصلاً باید چشاتو از کاسه دربیارم ‫و جوهرشونو تا ته بمکم!
‫می‌خوای حسابتو برسم؟
‫ای بی‌مغزِ کثافت!
‫گمشو نکبت لعنتی!
‫بوم!
‫بوق بوق!
‫هر کی می‌خواد با من ‫بزن‌بکوب راه بندازه، همین‌جا بمونه!
‫خیلی هیجان‌انگیزه!
‫خیلی حال می‌ده!
‫♪ بیاین همه با هم ♪ ‫♪ یه دور تو محله قدم بزنیم ♪
‫♪ نیمه‌شب زود بیدار شیم ♪ ‫♪ و دور محله راه بریم ♪
‫♪ یانگ‌سون هم بهمون سلام می‌کنه ♪
‫♪ ما هم به هم سلام می‌کنیم ♪ ‫♪ وقتی دور محله قدم می‌زنیم ♪
‫به جون خودم من هیچ‌وقت... ‫کلاً رد دادی.
‫با این کارای عجیب و غریبت!
‫برگشتیم.
‫اون
‫جواب داد.
‫آره.
‫کار کرد.
‫- آخ. ‫- آقای سون!
‫چه‌نی! خدای من.
‫چئونگ.
‫ما الان
‫چی دیدیم؟
‫ابر‌قهرمان‌ها؟
‫حالا وقت تمیزکاریه؟ ‫اصلاً گوش می‌دی؟
‫واقعاً همچین چیزی اتفاق افتاد؟
‫یا برنامه دوربین مخفیه؟ ‫من که چیزی نشنیده بودم.
‫برای همین هم به‌صورت ویژه جذبش کرده بودن، ‫به خاطر قدرت خاصش.
‫فکر می‌کردم دیگه به اوجش رسیده.
‫کی فکرشو می‌کرد ‫از چیزی که فکر می‌کردم هم جذاب‌تر باشه.
‫اون‌جونگ...
‫من فقط با این زدمشون، ‫و اون طرف مردم...
‫نگاه کنین!
‫فرار کنین!
‫- فقط بدوین! ‫- از اینجا بریم پایین؟
‫این واقعاً تمومی نداره.
‫داره شست‌وشوی مغزی‌شون می‌ده.
‫تا پیداش نکنیم تموم نمی‌شه.
‫نه، اول باید آتش‌بازی رو متوقف کنیم.
‫نیمه‌شب آتش‌بازی هست، ‫و احتمالاً مواد داخل اون‌هاست.
‫مردم رو برای شمارش معکوس ‫تو خیابون جمع می‌کنن
‫و بعد نیمه‌شب با یه بوم...
‫تا نیمه‌شب کمتر از ۳۰ دقیقه مونده.
‫پس چی کار کنیم؟
‫اول زنِ شست‌وشوی مغزی دهنده رو بگیریم ‫یا آتش‌بازی رو متوقف کنیم؟
‫من آتش‌بازی رو درست می‌کنم!
‫آقای کانگ، شما باهاش برید.
‫آقای سون، شما زنِ شست‌وشوی مغزی رو پیدا کن.
‫حتماً همین اطرافه.
‫زود باش!
‫من مرد عنکبوتی‌ام.
‫من روحِ دختر معصومم.
‫من فرانکنشتاینم.
‫من روح پیرزن هنگ‌کنگی‌ام.
‫وای!
‫خدای من!
‫زود باش، خانم یون چه‌نی.
‫اونجاست.
‫- چه‌نی. ‫- جای درستی اومدیم.
‫لعنتی.
‫لعنت.
‫داخل ایناست؟ داروها اینان؟ ‫پس لوازم آتش‌بازی‌ کجاست؟
‫من اینا رو چک می‌کنم.
‫ببخشید.
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- تو کی هستی؟
‫از اونجا بیا بیرون. خطرناکه.
‫یه لحظه.
‫چی شده؟
‫یه چیز عجیب تو آسمونه.
‫گل!
‫بسه دیگه!
‫دست نگه دار.
‫گفتم بس کن! مردم دارن آسیب می‌بینن!
‫ممکنه عضو یه فرقه باشی، ‫ولی هنوز باید مومن باشی.
‫نمی‌تونی این‌طوری علناً خشونت به کار ببری.
‫صدای منو می‌شنوی؟
‫اول به حرفم گوش بده، آشغالِ عوضی!
‫حتی اگه شما نسخه استاندارد باشید ‫و ما معیوب،
‫بازم این کاری که می‌کنی غلطه!
‫می‌شنوی...
‫بازم! دوباره حرفمو قطع کردی!
‫چطور جرات می‌کنی وقتی بزرگترت داره حرف می‌زنه ‫مدام وسط حرفش بپری!
‫کجا این ‌همه بی‌ادبی یاد گرفتی؟
‫- می‌تونی... ‫- گفتم بس کن!
‫فقط بس کن!
‫اون مردم چه بدی‌ای در حقت کردن ‫که سزاوار این باشن؟
‫باشه، فرض کنیم ‫خانم فاجعه و احمق اعظم مستحقشن.
‫پس من و مون می‌هوی چی؟ ‫چئونگ چی؟
‫و اون همه آدم دیگه.
‫اونا چه کاری در حق تو کردن ‫که سزاوار این باشن؟ چرا؟
‫دلیلش چیه؟
‫مردم هیچ اهمیتی به ‫دردی که ما کشیدیم ندادن.
‫اصلاً اهمیتی ندادن.
‫پس من هم اهمیتی نمی‌دم،
‫که بمیرن یا نه.
‫تا حالا هیچ بزرگتری سرزنشت نکرده، نه؟
‫خب، امروز آدم اشتباهی رو ‫برای درافتادن انتخاب کردی.
‫امروز بالاخره یه کم ادب یادت می‌دم...
‫ای دختره‌ی...
‫جوران.
‫چی شد؟
‫حالت خوبه؟
‫جوران، حالت خوبه؟
‫چرا اینقدر به خودت فشار آوردی؟
‫تو خودت گفتی ‫بی‌پروا از قدرت‌هامون استفاده نکنیم.
‫پال‌هو مرده.
‫و پدر هم همین‌طور.
‫بیا دیگه تمومش کنیم.
‫نمی‌خوام تو رو هم از دست بدم، باشه؟
‫نمی‌تونم ببخشمشون.
‫همه‌شون رو می‌کشم.
‫تو هنوز منو داری.
‫ما دیگه هیچ‌کس رو نداریم، هوران.
‫انتقام ما رو بگیر.
‫از همه‌شون.
‫همه‌شون رو نابود کن.
‫لطفاً این کار رو برام بکن، هوران.
‫دارن میان.
‫هی، حالت خوبه؟
‫نه.
‫- سرم درد می‌کنه. ‫- ولی قبلش تو...
‫از حالت شست‌وشوی مغزی دراومدن.
‫پس تموم شد یا چی؟
‫خیلی بد زخمی شدی؟
‫فقط یه کم خسته‌ام.
‫آتیش‌بازی‌ چی شد؟
‫نمی‌تونید جلوش رو بگیرید.
‫خانم یون چه‌نی؟
‫خیلی قشنگ می‌شه.
‫راستش،
‫من هم هیچ‌وقت از نزدیک آتیش‌بازی ندیدم.
‫خداحافظی آخرم.
‫خب، واقعاً چیز زیادی از سال ۱۹۹۹ باقی نمونده.
‫شما آخرین لحظات قرن بیستم رو ‫با عزیزانتون می‌گذرونید؟
‫امیدوارم این چند دقیقه پایانی سال ۱۹۹۹ رو
‫در کنار کسانی بگذرونید ‫که بیش از همه دوستشون دارید.
‫این آخرین آهنگیه که در قرن بیستم برایتان پخش می‌کنم.
‫این بهای خونِ شبان ما، ‫کیم پال‌هو ـه.
‫چه‌نی!
‫چیه؟ اتفاقی افتاده؟
‫چرا؟ چی شده؟
‫تو واقعاً یون چه‌نی هستی؟
‫معلومه که من یون چه‌نی‌ام.
‫پس فکر کردی کیم؟ گوم چه‌نی؟ ‫چی شده؟
‫اونجا...
‫یه چه‌نیِ دیگه اونجاست!
‫چرا من اونجام؟
‫الان منو با چاقو زدن؟
‫نه!
‫این چیه؟
‫نفس بکش. باید بیدار بمونی. ‫به آمبولانس زنگ می‌زنم.
‫تو...
‫نگران منی؟
‫آره.
‫- اونجا رو ببین! ‫- وای.
‫درست مثل همون کاری که
‫اون موقع برای من کردی.
‫وای، اون ماهی رو ببین!
‫تو فقط بهم دلداری ندادی،
‫به همه بچه‌های اونجا هم دلداری دادی.
‫چقدر زیادن!
‫خیلی...
‫خوب می‌شد...
‫اگه طرف من بودی.
‫نه.
‫هوران.
‫نه!
‫مرده؟ واقعاً مرده؟
‫نبض داره. ‫می‌تونی به آمبولانس زنگ بزنی؟
‫لعنتی، فکر کنم گوشیمو یه جا انداختم. ‫صبر کن.
‫روبین، اول ببریمش داخل.
‫کجا انداختم...
‫عزیزم، کجا داری می‌ری؟
‫عزیزم!
‫گفتم تا وقتی نگفتم بیرون نیا.
‫عزیزم، کجا داری می‌ری؟
‫اون چیه؟
‫[داور پشت در ایستاده است] ‫[یعقوب ۵:۹]
‫نمی‌تونید جلوش رو بگیرید.
‫پیشگویی طبق برنامه تحقق پیدا می‌کنه.
‫وقتی آخرالزمان فرا برسه خواهید فهمید.
‫کسانی که ایمان نیاورن
‫به آتش جهنمی به نام مرگ افکنده خواهند شد.
‫اما کسانی که نجات پیدا کنند،
‫به‌عنوان کودکان اعجوبه ‫به زندگی جاودان دست خواهند یافت!
‫پس بمب واقعی اون بود.
‫نه آتش‌بازی‌؟
‫شاید از اول هم نمی‌‌تونستیم متوقفش کنیم.
‫گفته بودم می‌خوام زنده بمونم ‫تا آخرالزمان رو ببینم.
‫انگار آرزوم برآورده شد.
‫ولی چه حیف.
‫دیگه نمی‌خوام
‫این آخرالزمان لعنتی رو ببینم.
‫چه‌نی، چی داری می‌گی؟ ‫داری نگرانم می‌کنی.
‫روبین، من و آقای سون رو پرت کن بالا.
‫چرا من؟
‫جایی نیست که بتونیم نگه داریم.
‫فقط منو محکم بچسبون بالا، ‫بعدش می‌تونی بیفتی پایین.
‫سعی می‌کنم به اون کشتی هوایی تله‌پورت کنم.
‫اگه بلایی سرت بیاد چی؟
‫نگران نباش. ‫می‌دونی که حتی اگه بمیرم هم نمی‌میرم.
‫چرا نمی‌میری؟ می‌دونی اصلاً اون قلب ‫چطور به دستت رسید؟
‫اگه مشکلی پیش بیاد، ‫ممکنه فقط همون قلب ازت باقی بمونه.
‫اون یه بمبه، احمق.
‫اگه منفجر بشه، تکه‌تکه می‌شی.
‫جواب مادربزرگت رو چی بدیم؟
‫معلومه که یه راز می‌مونه. ‫بهش نگو، کانگ روبین، باشه؟
‫زود برمی‌گردم.
‫نه.
‫پس با هم بریم. ‫منم باهات میام بالا.
‫با این حال و روزت؟
‫فقط دست‌ و پاگیر می‌شی، باشه؟
‫فقط مطمئن شو وقتی افتادیم ما رو بگیری.
‫اول آقای سون رو بگیر. بعد منو.
‫خانم یون چه‌نی!
‫می‌دونی اگه از اون ارتفاع بیفتم ‫ممکنه بمیرم، نه؟
‫پس ازت می‌خوام منو بگیری.
‫خیلی حیفه که بعد از انجام ماموریت بمیریم، نه؟
‫زود باش. وقت زیادی نداریم.
‫همه‌ چی درست می‌شه.
‫باشه.
‫انجامش بدیم.
‫چرا که نه؟
‫امروز خوشگل شدی.
‫حله.
‫می‌دونی چیه، روبین؟
‫وقتی لبخند می‌زنی خیلی زشتی.
‫یون چه‌نی، به جون خودم تو...
‫دیگه پرتمون کن بالا، پادشاه خنگ‌ها!
‫ای احمق اعظم!
‫پادشاه خنگول‌ها!
‫من...
‫می‌خوام یون چه‌نی
‫فقط...
‫برای همیشه
‫ناپدید بشه!
‫- برو! ‫- چی؟
‫باید بری بالا.
‫بیا، یه کم دیگه!
‫تو برو!
‫صبر کن، یه لحظه.
‫یه کم دیگه.
‫نیفتی پایین.
‫- برو! ‫- محکم بمون.
‫برو!
‫- برو! ‫- یه لحظه صبر کن، آقای سون.
‫آخ، آروم!
‫رسیدم بالا.
‫آقای سون، حالا باید بری!
‫امروز واقعاً فوق‌العاده بودی.
‫هی.
‫خوب انجامش بده، بچه سوسول!
‫با این حال،
‫امیدوارم یون چه‌نی سالم و سلامت برگرده!
‫خب، واقعاً دیگه زمان زیادی باقی نمونده.
‫بیاید شمارش معکوس رو شروع کنیم.
‫ده،
‫نه،
‫هشت،
‫هفت،
‫شش،
‫پنج،
‫چهار،
‫سه،
‫دو،
‫یک!
‫یونی.
‫سال ۲۰۰۰!
‫هزاره جدید بالاخره آغاز شد.
‫نه.
‫نه!
‫من کجام؟
‫- اون چیه؟ ‫- تو آسمونه!
‫چی شد؟
‫باید اینو با چئونگ می‌دیدم.
‫چه منظره‌ای!
‫جلوشو گرفتیم.
‫ما...
‫این مردم رو نجات دادیم.
‫وقتی چه‌نی برگرده،
‫لطفاً حتماً بگیرینش، استاد.
‫آره.
‫دیر کرده. رفته جای دوری؟
‫نکنه دوباره رفته کانادا؟
‫حتی اگه به قطب شمال هم رفته باشه، ‫نه کانادا،
‫باید تا حالا برگشته باشه، ‫چون که تله‌پورت می‌کنه.
‫لعنتی.
‫اینقدر چرت نگو.
‫و بدین ترتیب، سال ۲۰۰۰ ‫بدون هیچ اتفاق غیرعادی آغاز شد.
‫بالاخره هزاره جدید شروع شد.
‫همزمان با آغاز سال ۲۰۰۰، ‫خبری از یک حادثه نیز داریم.
‫شب گذشته، ‫در هه‌سونگ یک تندباد ناگهانی رخ داد.
‫در طول جشن هزاره...
‫خدای من، ‫چه جور تندبادی ماشین‌ها رو واژگون می‌کنه؟
‫رژه رو هم به هم ریخت.
‫با این حال، چئونگ توی این عکس‌ها عالی افتاده.
‫واقعاً یادتون نمیاد؟
‫واقعاً یادتون نمیاد اون روز ‫وقتی شما دوتا رو نجات دادم چقدر خفن بودم؟
‫بردمتون توی فروشگاه پناه بگیرید.
‫بعدشم کلی آدمو نجات دادم ‫و این حرف‌ها، می‌دونین؟
‫حالا دیگه چاخان‌های عجیب هم می‌کنی؟
‫چرا نمی‌گی با شنل هم پرواز می‌کردی؟
‫دیگه واقعاً ازت خسته شدم.
‫- بابا. ‫- بله؟
‫- جعبه غذام. ‫- مگه ندادم بهت؟
‫اونجاست.
‫واقعاً مسخره‌ست.
‫باورم نمیشه...
‫و هیچ‌کس اتفاقاتی که اون روز رخ داد رو ‫به یاد نمیاورد.
‫تندباد؟
‫چطور ممکنه یه تندباد ماشینو بلند کنه؟
‫دقیقاً.
‫اینو از کجا آوردی؟
‫چی...
‫چرا هیچ‌ کس یادش نمیاد؟
‫نکنه...
‫عزیزم.
‫عزیزم!
‫چرا اونجا وایستادی؟
‫عزیزم، آره، منم.
‫من تو و چئونگ رو نجات دادم،
‫و همه رو نجات دادم.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫چئونگ رو نمی‌بینم. برو پیداش کن.
‫چئونگ!
‫سون چئونگ!
‫نه، من نجاتتون دادم...
‫ما موفق شدیم!
‫ما شما و هه‌سونگ رو
‫از آخرالزمان نجات دادیم!
‫پس چرا یادتون نمیاد؟
‫به دلیلی نامعلوم،
‫قهرمانان آن روز ‫از خاطرات همه ناپدید شدن.
‫چرا؟
‫چرا همه‌تون اینقدر گیج به نظر میاین؟
‫به‌خاطر خدا! واقعاً فکر می‌کنید ‫این ماشین با یه تندباد واژگون شده؟
‫اما
‫من...
‫دختر عزیزم.
‫امروز هم روز خوبی داشته باشی، باشه؟
‫کارت عالی بود، بابا.
‫آره.
‫چی؟
‫آره، ممنون چئونگ.
‫ممنونم، عزیزم.
‫[عمارت هارتی]
‫اون برمی‌گرده.
‫دخترم برمی‌گرده، آره.
‫فقط خیلی دور رفته،
‫برای همین پیدا کردن راه برگشت ‫کمی طول می‌کشه.
‫خب...
‫ممکنه همچین چیزی باشه، نه؟
‫آره.
‫[فلورالا]
‫عوضیای لعنتی.
‫می‌گن باید برای کسی که
‫دور از خانه مُرده، یک قبر بسازی ‫حتی اگه خالی باشه
‫تا روحش سرگردان نشه.
‫[لوح یادبود] ‫[یون چه‌نی]
‫بفرمایید.
‫بفرمایید، نوش جان.
‫چیز زیادی برای خوردن نیست. ‫این چه جور مهمانیه؟
‫نباید با دست غذا بخوری.
‫پس زودتر غذا بکش.
‫ببخشید، فقط داریم سهم‌های بزرگ می‌دیم.
‫اگه خیلی گرسنه‌ای، بیا اینجا. ‫اول برای تو می‌کشم.
‫این برای مراسم چهلمه؟
‫کسی مرده؟
‫کی مرده؟
‫تو...
‫یونی.
‫خودتی، یونی؟
‫چه‌نی!
‫منظورت یون چه‌نیه؟
‫خدای من!
‫خدای بزرگ!
‫یا خدا!
‫خدای من، چه‌نی.
‫بذار خوب نگاهت کنم. خدای من.
‫یکم طول کشید تا برگردم، نه؟
‫سعی کردم برم دورترین جایی ‫که می‌شناختم،
‫و سر از یه بیابون ‫اون طرف سیاره درآوردم.
‫و فکر کنم خیلی دور بود،
‫چون نتونستم راه برگشت رو پیدا کنم.
‫نه پاسپورت داشتم، نه پول.
‫برای همین برگشتن تا اینجا ‫واقعاً سخت و طاقت‌فرسا بود.
‫ولی کی مرده؟ همه که اینجان.
‫- عزیز دلم نمرده. ‫- کی؟
‫عزیز دلم نمرده، مگه نه؟
‫عزیز دلم زنده‌ست!
‫صبر کن.
‫صبر کنید، من خیلی گرسنه‌ام، باشه؟ ‫اول یه چیزی بده بخورم.
‫- غذا. ‫- درسته، غذا.
‫ای بچه شیطون!
‫چطور اینقدر بی‌خیالی؟
‫می‌دونی ما چقدر ناراحت بودیم؟
‫من بهتر از هرکسی می‌دونستم که نمرده‌ام،
‫پس چرا باید ناراحت می‌شدم؟
‫راست می‌گی.
‫حق با توئه!
‫می‌شه یه حوله خیس بیارین؟
‫بچه بدبوی فسقلی.
‫واقعاً بو می‌دم، نه؟ ‫خوب بودی؟
‫غذا.
‫آخ، جونم.
‫امروز کیک‌های برنجی خیلی خوشمزه‌ان.
‫از دیدنم خوشحال نشدی، استاد؟
‫چرا اینقدر طول کشید؟
‫یه کم طول کشید ‫تا به قاچاقی سفر کردن عادت کنم.
‫چی شده؟ دلت برام تنگ شده بود؟
‫راستش نبودن کسی که مدام به من بچسبه، ‫تغییر دلپذیری بود.
‫عقب وایسا.
‫تو هم سه هفته حمام نکن، ‫ببین بدتر از من بو نمی‌دی!
‫بعد از اینکه حمام کردی دوباره همو ببینیم.
‫با یه دوش گرفتن از بین نمی‌ره.
‫یه هفته کامل می‌مونه.
‫تو...
‫واقعاً خیلی شری، خانم یون چه‌نی.
‫دوستت دارم.
‫بعضی آدم‌ها متفاوتن.
‫بعضی‌ها دیر شکوفا می‌شون.
‫بعضی‌ها
‫گوشه‌های آرام و دورافتاده رو ترجیح می‌دن.
‫[شهرداری هه‌سونگ]
‫اما
‫چیزی به اسم
‫آدم بی‌ارزش وجود نداره.
‫- بله؟ ‫- تموم شده؟
‫نه، فقط یه لحظه.
‫همونی که تا الان آماده شده رو بیار.
‫باشه.
‫آخ، به خدا!
‫گفتم برگرد سئول!
‫نمی‌دونم چرا هنوز اینجایی ‫و اعصابم رو خرد می‌کنی.
‫دفعه بعد همه‌اش رو خودم انجام می‌دم.
‫بیا، اینو زودتر تموم کن.
‫[کلیسای رستگاری جاودان]
‫بله، ورودی کاملاً مسدود شده.
‫- چیزی باقی مونده؟ ‫- همه‌ش سوخته.
‫همه‌ جا رو بگردید.
‫اگه چیزی پیدا کردید به من گزارش بدید.
‫چشم، قربان.
www.Doostihaa.com