‫خیلی قشنگه، تام.
‫خدای من.
‫- نه. ‫- چیه؟
‫شعرم رو یادشون رفته چاپ کنن.
‫ای‌وای‌من.
‫باورم نمیشه.
‫سه بار طرح و ساختارشو باهاش مرور کردم.
‫ولی می‌دونی، پیش میاد. ‫پس، چیزه... به دل نگیر.
‫آره، به نظرم درست میگی.
‫دوباره بخون.
‫«گنج پنهان نیوانگلند.»
‫دیگه پنهان نیست.
‫«در اونجا به دنبال استارباکس نباشید.»
‫اون بخش مارتاز وین‌یارد رو بخون.
‫«ویدوز بی مارتاز وین‌یارد بعدیه.»
‫فقط همین رو نوشته.
‫- آره، می‌دونم. ‫- نمیشه گفت یه بخش‌ـه.
‫خیلی‌خب، بخون.
‫خب، این...
‫این...
‫ویدوز بی باید همچین مزه‌ای بده.
‫واقعا میگم.
‫یه مدت زمان برد ‫کار با این دستگاه رو یاد بگیرم.
‫خب، ارزششو داشت.
‫مشکل اینجاست... هیچ‌کس سفارش نمیده.
‫وقت زیادی گذاشتم، تام.
‫- نمی‌دونم... ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫و پولت زنده میشه و تازه سود هم می‌کنی.
‫همین آخر هفته گردشگرها میان، ‫و بعد خبرش همه‌جا پخش میشه.
‫فرصت‌های زیادی...
‫ویک، خداحافظ رفیق.
‫بشیر، ماجرا چیه؟
‫هی. هی!
‫اونجا محل درآمد منه، عوضی!
‫من عوضی نیستم!
‫تازه اینجا رو تعمیر کردم، ‫و اتاق‌ها رو رزرو کردن.
‫خیلی‌خب، ویک.
‫بیا بریم یه فنجون قهوه بخور.
‫نه، نباید اجازه بدی ‫مردم اینجا بمونن.
‫توی مسافرخونه نمیشه.
‫مسافرخونه جای مناسبی نیست!
‫ویک! ویک! ویک، بی‌خیال!
‫- اول من رسیدم! ‫- خدای من.
‫- نه. نه! ‫- ویک.
‫مراقب باش!
‫خوبی؟
‫خیلی‌خب، ویک. ‫بریم با نوشیدنی فراموشش کنیم.
‫نه! نه، نه، نه.
‫این مسافرخونه تسخیر شده‌ست.
‫و شهردار شما...
‫شهردار شما کودنه.
‫- ولش کن، لافتیس. ‫- آره، ولش کن.
‫- اون بی‌آزاره. ‫- همه ما رو به کشتن میده.
‫آره، به ما اهمیت نمیده. اون خودخواهه.
‫اون یه کودن احمقه.
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌‌خب دوستان. می‌دونید چیه؟
‫به نظرم بهتره یه مدت تنهاش بذاریم آروم بشه.
‫چطوری می‌تونه شیشه رو پایین بیاره؟
‫- چون دستبند نداره. ‫- خودش هیچ‌وقت
‫- اونجا نمیره. ‫- میرم.
‫نه، نمی‌تونید بهش اعتماد کنید.
‫فقط به خاطر پول این کار رو می‌کنه!
‫البته که به خاطر پول این کار رو نمی‌کنم!
‫- من هوای همه رو دارم. ‫- چون از ما نیست.
‫اون یه بزدله!
‫خفه شو، دهاتی احمق!
‫- اوه. من دهاتی‌ام. منظورشو فهمیدید؟ ‫- من... من...
‫- مشخصا من... ‫- شنیدید چی گفت!
‫همه شنیدید چی گفت!
‫- من... ‫- شنیدید!
‫من دهاتی نیستم!
‫کجا میریم؟ من نمیام!
‫باید نوشیدنی بخوره تا خوب بشه.
‫از همه ممنونم.
‫- باورم نمیشه. ‫- سیرکه.
‫سلام جینی. اومدم سفارش‌مو بگیرم.
‫خب، شنیدم روز سختی داشتی.
‫شنیدی؟
‫می‌دونی رسیدن به اون مقاله چقدر سخت بود؟
‫می‌دونم، می‌دونم.
‫دریغ یه تشکر خشک و خالی.
‫و اون مردک نفهم..
‫اوه، می‌دونی که ویک خیلی سختی کشیده.
‫پس هر کاری دلش بخواد انجام میده
‫و مردم اونو دوست دارن؟
‫خب، می‌دونی که اهالی اینجا ‫با تغییر سازگار نیستن.
‫و وقتی پروردگار گله جمع می‌کنه،
‫یه چوپان میاره.
‫اوه، الان داری رفع تکلیف می‌کنی.
‫- درسته. ‫- آره گمونم. کتاب جیمز، فصل چهار آیه شش.
‫فقط بلدم از انجیل حرف بزنم، می‌دونی.
‫صحیح.
‫یه سر میای نوشیدنی بخوریم؟
‫- اومدم غذای اوان رو بگیرم. ‫- باشه، دفعه بعد.
‫دفعه بعد.
‫هی...
‫احتمالا بهتر باشه شب‌ها در رو قفل کنی.
‫- ببخشید؟ ‫- به خاطر ناقوس.
‫خب، روراست میگم، احتمالا کار اوان بوده ‫و باهاش صحبت می‌کنم.
‫ولی هر دو می‌دونیم بی فایده‌ست.
‫- ناقوس... ناقوس کلیسا؟ ‫- آره.
‫رزماری و پاتریشیا رو هم بیدار کرد.
‫تام، غیر ممکنه.
‫اوه، پسر منو ندیدی.
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫برو خونه پیش پسرت.
‫کتی بسته‌بندی کرده؟
‫نه، کار من بود.
‫ممنون.
‫«دهاتی احمق.»
‫عامدانه نبود.
‫راست میگم.
‫و می‌دونم شما...
‫شما همه به ویک وفادار هستید،
‫اما دلیل نمیشه هر کاری ‫انجام میده درست باشه.
‫الان یه فصل جدید آغاز شده، ‫و اون مسافرخونه هیچ مشکلی نداره.
‫اتفاقات بدی اونجا افتاده.
‫آره، درسته.
‫اما دلیل نمیشه تسخیر شده باشه.
‫من هیچ‌وقت جون آدم‌ها رو به خطر نمی‌ندازم.
‫خب چرا خودت اونجا نمی‌مونی؟
‫پول اتاقمو میدی، ال؟
‫- همه دنگ میدیم. ‫- آره.
‫عالیه. از خدامه.
‫همین امشب.
‫دوستان، پسر من خونه‌ست.
‫بهونهٔ خوبی بود.
‫باشه، میرم.
‫اگه بهاش اینه، ‫همین امشب می‌مونم.
‫باید توی سوئیت ملوان بمونی.
‫چی؟
‫عقلشو از دست داد.
‫خانواده‌شو با تبر کشت.
‫البته که اسم سوئیت رو ‫از اسم اون گذاشتیم.
‫- دیگه چی؟ ‫- هورتنس فیتزجرالد نمک‌نشناس.
‫اون زنی نیست که از پنجره سقوط کرد؟
‫زن زشت و کریه‌ای که از عروسی فرار کرد.
‫عقب‌عقب سمت پنجره رفت ‫و پرت شد و مُرد.
‫اگه سه بار بگی «هورتنس زشت»، ‫بازتاب نمک‌نشناس‌شو می‌بینی.
‫می‌دونی، به نظرم وقتش رسیده ‫این داستان‌ها رو زیر سوال ببریم.
‫زن ستیزی وجود داره. خیلی هم زیاده.
‫- این‌ها رو نمی‌نویسی. ‫- ببخشید.
‫- شب سال نو، سال ۱۹۶۲، فاجعه. ‫- آره.
‫سرِ جان رینولد توی بالابر غذا پیدا شد.
‫قاتل دلقک ۱۹۵۱.
‫آره. ‫همونی که دلقک‌ها رو می‌کشت؟
‫نه، قاتلی بود که مثل دلقک‌ها لباس می‌کشت!
‫اوه، ببخشید.
‫باید توی اون گربه‌رو بیشتر بمونه.
‫آره.
‫ممنون، رزماری.
‫تا آخرش هم باید بری. ‫نه تا نصفه بری و برگردی، مردک ترسو.
‫مشکلی نداره. چیز دیگه‌ای نیست؟
‫عمرا شب رو به صبح برسونه.
‫میگیم کرت در رو قفل کنه.
‫باشه، قبوله.
‫ولی وقتی رفتم، ‫این شایعات تموم میشه، باشه؟
‫رها می‌کنید.
‫اجازه می‌دید گردشگرها ‫توی اون مسافرخونه در آرامش بمونن.
‫قبول؟
‫آره، گمونم. آره، باشه.
‫خیلی‌خب. ممنون.
‫قبول نکن.
‫عالیه. باب در انتهای اینینگ هفتم ‫نه بر هفت جلوئه.
‫بوستون امیدواره اختلاف رو به دو برسونه.
‫گوش کن، من... ‫امشب باید توی مسافرخونه بمونم
‫تا مطمئنم همه چیز ‫برای گردشگرها مهیاست.
‫صبر کن، واقعا... واقعا ‫گردشگرها دارن میان؟
‫آره. پس...
‫شب رو خونهٔ روث می‌مونی.
‫نه.
‫ابدا.
‫نه. بی‌خیال. اون خیلی پیره. لطفا.
‫لطفا. نمی‌خوام برم.
‫ببخشید.
‫راستش، موردی نداره.
‫- وایسا، وایسا. چی به ذهنت رسید؟ ‫- ها؟
‫- چی؟ میرم جمع کنم. ‫- نه،
‫دلیل نمیشه بری بیرون...
‫- ساندویچ منو نخور! ‫- اونم تمام...
‫زنگ میزنم و تا صبح چکت می‌کنم!
‫اینجا منو می‌ترسونه.
‫خیلی‌خب، موفق باشی!
‫همون‌طور که گفتی، ‫اون نقاشی‌های نامناسب رو برداشتم.
‫این نامناسب نیست؟
‫اون چیه؟
‫می‌خوان فیلم بگیری.
‫میگن تنها راهیه که مطمئن میشن.
‫باشه.
‫خب، کلید سوئیت ملوان رو بده.
‫یه بوفه امانی تو سالن هست.
‫اسمت رو توی فرم می‌نویسی ‫و می‌نویسی چه چیزهایی خوردی.
‫- فهمیدم. ‫- دوربین مداربسته داریم
‫پس اگه چیزهایی که خوردی رو ننویسی، ‫خودم می‌فهمم.
‫پس همچین سیستم امانی نیست.
‫ماری امروز اومد ‫و یه بررسی اجمالی انجام داد.
‫کولر نداره، ولی واسه کنترل هوا ‫یه پنکه روی میز گذاشت.
‫دو تا صندلی هست، ‫هر کدوم رو دوست داری انتخاب کن.
‫یه سری خرده‌ریز محلی ‫و ملافه گذاشتم و صابون هم توی سرویسه.
‫چمدون مهمون‌ها رو نمیاری؟
‫لعنتی.
‫اگه کاری داشتی، ‫من خونه‌ام و زنگ بزن.
‫وایسا ببینم، نمی‌مونی؟
‫اگه مهمون چیزی لازم داشت چی؟
‫اونوقت می‌تونه به خونه‌ام زنگ بزنه.
‫شب بخیر.
‫[برای کشیش کلیسا،]
‫[چنانچه ناقوس به صدا دربیاید، ‫گام‌هایی وجود دارد که باید انجام بشود.]
‫خب،
‫نمی‌فهمم چرا نمی‌تونیم آخر جولای بریم.
‫ممنون.
‫خب، باید روز کارگر رو اینجا باشیم.
‫لافتیس ازت خیلی کار می‌کشه.
‫گوش کن. می‌دونم، می‌دونم.
‫بگیر بخواب.
‫دوستت دارم.
‫جایی میری؟
‫همین که بتونم.
‫کار خوبی می‌کنی.
‫به ویدوز بی خوش آمدید.
‫مکان‌های زیادی در اینجا وجود داره.
‫همراه من بیاید، ‫اطراف رو نشونتون میدم.
‫چی؟
‫[بابا اومده!]
‫[دندون]
‫[فرار کن]
‫[هنوز نه]
‫[فرار کن]
‫فرم رو پر کن.
‫هورتنس زشت.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج.
‫بی‌خیال!
‫عمرا.
‫سلام.
‫الو. سلام، روث. تام هستم.
‫زنگ زدم حال اوان رو بپرسم.
‫سلام تام.
‫میرم پیداش کنم.
‫عالیه. ممنون.
‫اوان؟
‫اوان، بابات زنگ زده.
‫اوان، بابات.
‫[سوئیت ملوان]
‫اوه. نمی‌دونستم پای رو روشن گذاشتم.
‫خدای من. اوه، خیلی نسوخته.
‫خیلی‌خب.
‫هشت، هفت، شش، پنج،
‫چهار، سه، دو، یک.
‫سال نو مبارک!
‫سلام؟
‫خب، تو... تو کی هستی؟
‫اینجا... اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مالک مسافرخونه نگفت قراره کسی بیاد.
‫مگه معمولا به مسافرها خبر میدن؟
‫خدای من.
‫من ویلیام هستم.
‫من تام‌ـم.
‫خوبی؟ ‫انگاری نوشیدنی لازمی.
‫- یه کافه امانی طبقه پایین هست. ‫- نه، ممنون.
‫خب ممنون ولی...
‫شب بخیر.
‫همراه من بیاید.
‫لعنتی!
‫خوبی، همسایه؟
‫دوربین واسه چیه؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫نمی‌تونم چیزی بگم.
‫می‌دونی، چندمین باره میام ویدوز بی.
‫لعنتی، یه بار کاپوچینو سفارش دادم خیلی چسبید.
‫آره.
‫مـ... ممنون.
‫خدای من.
‫اینکه یکی اینو میگه حس خوبی داره.
‫خب... این دفعه چرا اومدی؟
‫برای شرکت مهندسی سازه کار می‌کنم.
‫- شهرداری برای بررسی اسکله ما رو استخدام کرد. ‫- درسته.
‫آره. برای توسعه.
‫آره. انگار توقع دارید کشتی‌های بیشتری ‫به اینجا بیاد، آره؟
‫امیدوارم.
‫خب، مسئولیت سنگینی داری.
‫مطمئنم آدم‌هایی که بهت رای دادن ‫حسابی هیجان زده هستن.
‫نه؟
‫وضعیت رو راحت نمی‌کنن.
‫خب، به هر حال باید قدردانت باشن.
‫رای دادن و تو رو شهردار خودشون کردن.
‫توی انتخابات رقیب نداشتم.
‫خجالت آوره، تام.
‫خیلی‌خب. شانسم رو امتحان می‌کنم.
‫- اوه! نه. نه. ‫- خیلی‌خب. شروع کنیم.
‫ای‌وای. امروز رئيس جوان بابا ‫سر اون داد زد.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫حالا باید سه خونه برگردم عقب.
‫- خیلی‌خب. نوبت توئه. شروع کن. ‫- باشه.
‫تاس... تاس بنداز و ببین ‫همسایه خونه‌ست یا نه.
‫زود باش، همسایه.
‫آره!
‫همسایه نجات داد.
‫یک. دو. سه. چهار.
‫ممنون رفیق.
‫خیلی‌خب.
‫بابا روز بدی داشته.
‫- شش خانه به عقب برگرد. ‫- رفیق. رفتم زیرزمین.
‫دارم تحقیر میشم.
‫آره، بومی بود.
‫مامانم اهل سرزمین اصلی بود.
‫وقتی مامانم با کشتی بادبانی می‌چرخید ‫با بابام آشنا شد.
‫اوهوم.
‫اما نتونست رابطه‌شو با بابام به نتیجه برسونه.
‫پس من... من توی ماساچوست بزرگ شدم.
‫ولی تابستون‌ها رو اینجا بودم.
‫از اون تابستون‌ها وحشت داشتم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫بابات چقدر بد بود؟
‫خب...
‫بدترین آدم دنیا نبود.
‫فقط خیلی... عصبانی بود، می‌دونی؟
‫می‌دونم.
‫وقتی بزرگ‌تر شدم زیاد حرف نمیزد.
‫وقتی مریض شد، به کل اومدم اینجا.
‫با همسرم آشنا شدم.
‫باقیش هم مشخصه.
‫بابات خوش شانس بود که برگشتی.
‫آره.
‫می‌دونی، اکثر اوقات ‫بعد چند تا نوشیدنی می‌اومد خونه،
‫تند تند...
‫داستان‌های ترسناک جزیره رو تعریف می‌کرد.
‫خب من...
‫خیلی سنم پایین بود.
‫اون مرد نباید هیچ‌وقت بچه‌دار می‌شد.
‫شش ساله‌ام بود که گفت نازک‌نارنجی‌ام.
‫من همیشه گفتم، می‌دونی، این جزیره فقط و فقط ‫با نوشیدنی نفرین شده.
‫باید مراقب باشی.
‫اگه اجازه بدی، ‫تو رو با خودشون به پایین می‌کشن.
‫عوضی‌های به‌درد نخور ‫و کم عقل و دهاتی‌های ساده‌لوح.
‫امیدوارم همه‌شون تو جهنم بپوسن ‫و سوختن‌شون رو تماشا کنم.
‫فکر کنم زیادی خوردم.
‫گوش کن. دو تا چیز رو مطمئنم حقیقت داره.
‫یک، اینکه تو شهردار خیلی خوبی هستی.
‫نه، نه، نه.
‫من این چیزا رو می‌دونم.
‫و دو،
‫چیزی به اسم روح وجود نداره. خب؟
‫چیزی به اسم... چی بود؟
‫هریت فیتزجرالد؟
‫- هورتنس. ‫- خب، باشه.
‫آدمی به اسم هورتنس ‫توی پنجره اتاقت ظاهر نمیشه.
‫می‌، قاتل ملوان،
‫جشن سال نو،
‫قاتل دلقک، خب...
‫شاید در یه زمان حقیقت داشتن، ‫اما الان نه.
‫پس...
‫خیلی‌خب. بریم بخوابیم.
‫به نظرم،
‫لیست کارهای کوچیک‌شون رو تموم کن، ‫و نشون بده رئیس کیه.
‫نوش جان.
‫خب، احتمالا بهترین نوشیدنی باشه.
‫خیلی‌خب. فعلا.
‫شب بخیر.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫من حالم خوبه.
‫اومدم گربه‌رو.
‫سلام؟
‫ویلیام؟
‫سلام همسایه.
‫چرا... چرا جواب ندادی؟
‫کمک می‌خوای؟
‫چی؟ نه! نه.
‫نه، نیا.. نیا... نیا.
‫نیا... دارم میام بیرون!
‫نیا! نیا!
‫نه!
‫خودم در رو قفل کردم.
‫طرف هر کی بوده ‫خودش کلید داشته، تام.
‫چی...
‫اون...
‫اوه، چیزی دیدی؟ تو...
‫کسی رو توی گربه‌رو ندیدی، ها؟
‫خب، رفتار من نشون میده
‫که توی گربه‌رو کسی رو دیدم؟
‫صبر کن.
‫نمی‌فهمم. نگاه کن... ‫شاید... من...
‫توی خواب راه میرفتم؟
‫می‌دونم. خدای من...
‫گفت اسمش ویلیامه.
‫ویلی.
‫دلقکِ معروف.
‫اونو دیدی، ها؟
‫یه چیزی دیدی.
‫یه چیزی دیدی و هنوز قراره ‫اجازه بدی مردم اینجا بمونن.
‫- باز شروع نکن، ویک. ‫- نه.
‫- صداتو واسه من بلند نکن. ‫- لعنتی. هر چی پول داشتم رو
‫- خرجِ این مسافرخونه کردم! ‫- دارم میگم اینجا مثل تله‌ست!
‫نیست!
‫کاملا امن و امنه.
‫پس تو توی سوئیت ملوان بمون.
‫کرت، فقط...
‫برو توی اتاق و بهش نشون بده ‫چیزی وجود نداره که آدم بترسه.
‫بفرما. دیدی؟
‫برو داخل.
‫- چی؟ ‫- برو داخل و در رو ببند.
‫ما... ما تا ده می‌شمریم.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج،
‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫یعنی چی؟ ‫فکر کردم گفتیم ده ثانیه؟
‫خب، ده ثانیه شد.
‫فکر کردی چقدر وقت اونجا بودی؟
‫- ده ثانیه. ‫- خب چرا سی ثانیه نمی‌مونی؟
‫میشه حداقل اول غذا بخورم.
‫واسه سی ثانیه موندن ‫غذا می‌خوای چیکار؟
‫لافتیس، خوب می‌دونی ‫این جزیره عیب و ایراد داره.
‫الان با چشم‌های خودت دیدی.
‫یالا، پسر.
‫همین جا پیش من هستی.
‫همون‌چیزی رو می‌بینی که من می‌بینم.
‫می‌تونی لغوش کنی.
‫نه، نمی‌تونی.
‫می‌تونی.
‫درست نیست کسی اینجا بمونه، ‫خودتم اینو می‌دونی.
‫الان جزیره بیدار شده.
‫خطرناکه.
‫خیلی‌خب.
‫تموم؟
‫این دیگه چیه؟
‫کپک سیاهه؟
‫کپک؟
‫خب، باید همین باشه، به خاطر ‫اینکه در معرض کپک بودی توهم زدی.
‫نه.
‫فکر می‌کنی به این سرعت ‫روی آدم تاثیر می‌ذاره؟ نه.
‫در عرض ۷۲ ساعت برطرف میشه، تام.
‫و برای اطمینان به کل ‫در این سوئیت رو می‌بندم.
‫لافتیس.
‫چطور پیش رفت؟
‫خوب بود.
www.Doostihaa.com