‫اوزان ییلماز با جراحات جزئی زنده موند.
‫می‌خواین به کدوم بند منتقل بشه؟
‫ببرینش سلول، نه بند.
‫قربان، زندانی‌ها چطوری بهش دسترسی پیدا کنن؟
‫اوزان ییلماز زنده می‌مونه.
‫حتی اگه واسه یه مدت کوتاه باشه.
‫فشار رومه.
‫الان نباید بمیره.
‫قبل از اینکه بره دادگاه
‫باید یه گزارش جنون بگیره.
‫روانش رو بهم بریزین.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫- دستاشو باز کنین. ‫- آقا رضا...
‫دستاشو باز کنین!
‫برین بیرون.
‫باشه پسر، برو بیرون.
‫روت شد بیای؟
‫چرا؟
‫روم شد؟
‫تو با دشمن من دوست شدی.
‫بعد از من می‌پرسی روم شد بیام؟
‫رضا.
‫چهل ساله منو می‌شناسی.
‫می‌دونستی من اون یارو رو نمی‌کشم.
‫با این حال اومدی
‫و عمداً جلوم وایسادی، رضا.
‫من چهل ساله تو رو می‌شناسم.
‫فکر می‌کردم آدم حسابی هستی.
‫تو آدم حسابی نیستی.
‫اون انگشتت رو می‌شکنم.
‫تو اصلاً می‌تونی شرافت منو زیر سوال ببری؟
‫اشتباه کردی و اصرار به انجامش داری.
‫از این اشتباه برگشتی نیست.
‫رضا، تو بدون فکر عمل می‌کنی.
‫آره.
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫می‌دونی که، من همیشه خیلی فکر می‌کنم.
‫همیشه نقشه‌ای که خیلی بهش ‫فکر کرده بودم رو اجرا می‌کردم.
‫ولی همین که همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت، داداشم،
‫رفیقم، نذاشت انتقام بگیرم!
‫تو این کارو کردی، کنان!
‫ما بهت می‌گفتیم،
‫و تو ماشه رو می‌کشیدی.
‫این کارو نکردی.
‫گم شید بیرون! بیرون!
‫همینجا دفنت می‌کنم.
‫هیچکس نمی‌تونه از زیر خاک درت بیاره.
‫سال‌هاست واست آدم کشتم.
‫همه‌تون به لطف آدمایی که من کشتم ‫به یه جایی رسیدین.
‫من به خاطر تو نتونستم آدما رو دوست داشته باشم.
‫این ادا اصولا دیگه چیه؟
‫دوباره شروع کردی به مصرف کوکائین؟
‫به من نگاه کن، دوباره شروع کردی ‫به مصرف کوکائین؟
‫آره.
‫تو بهم گفتی ترک کنم.
‫حالا دوباره شروع کردم و تو رو ترک می‌کنم.
‫خفت و خواریت رو ببین. ‫رسواییت رو ببین. بی‌آبروییت رو ببین.
‫ما رو جلوی تمام کشور خوار و خفیف کردی، همه!
‫تو...
‫تو با کاری که توی این زندان کردی
‫ما رو جلوی تمام دنیا خوار و خفیف کردی، کنان.
‫حالا دیگه پاک کردنش با منه.
‫هیچ کاریش نمی‌شه کرد.
‫تا امروز همیشه به عنوان برادرت حرف زدم.
‫اون یارو رو میدی به من.
‫می‌شینی یه گوشه سر جات.
‫اینو به عنوان رهبرت بهت می‌گم.
‫وای وای وای وای!
‫پست‌فطرت!
‫شغال!
‫حالا داری نشون می‌دی ‫که همیشه می‌خواستی رهبر باشی؟
‫- می‌کشمت! ‫- نگهبان‌ها!
‫- می‌کشمت!
‫- نگهبان‌ها! ‫- می‌کشمت، مردک!
‫ببرینش توی بندش!
‫- من حق دارم! ‫- می‌کشمت!
‫چیزی که حق مسلمم بود رو گرفتم!
‫برادری‌مون تموم شد!
‫- تموم شد! ‫- پس می‌خوای برادرت رو بکشی؟
‫تو برادر منی یا یه خائن کثیف؟
‫وقتی بجنگیم معلوم می‌شه.
‫می‌کشمت، پسر!
‫بعدش سر قبرت اشک می‌ریزم.
‫سر قبرت اشک می‌ریزم!
‫اسم من کنان گوروکلوئه!
‫تمام عمرم با شرافت زندگی کردم!
‫واسه خودم دوستای باشرفی انتخاب کردم!
‫ولی رضا دیلکور
‫از الان به بعد دوست من نیست!
‫دشمن منه! دشمن!
‫قسمت.
‫سر هر کسی رو که
‫غفلت کنه و با من دربیفته،
‫یا هر کسی که سعی کنه منو له کنه، می‌بُرم!
‫گفتم که بدونین!
‫هر کسی به کسی که
‫واسه ناموسش اینجاست، بی‌احترامی کنه،
‫هر کسی این کارو بکنه دشمن منه!
‫دشمن من!
‫تو برادر مایی!
‫برادر مایی!
‫رضا دیلکور رو زنده نمی‌ذاریم!
‫دکتر! تمام زندان به خاطر تو به هم ریخته!
‫شانس آوردی نمردی!
‫من فقط یه برادر دارم!
‫اونم رضا دیلکوره!
‫رضا دیلکور!
‫به تمام بزرگان و دوستام که واسم برادر بودن،
‫و مصمم هستن که با من و کنار من باشن.
‫اونایی که منو می‌شناسن می‌دونن که
‫هر کاری که کردم،
‫واسه ناموسم و دوستانم کردم.
‫ولی رضا دیلکور، ‫نزدیک‌ترین کسی که بهش می‌گفتم دوست،
‫سعی کرد شرافت منو امتحان کنه.
‫من کوتاه نیومدم.
‫بذارید همه بدونن، من همون آدمی هستم
‫که یه زمانی مرحوم آقا مهمت
‫شروع به حمایت ازم کرد.
‫هر چی به دست آوردم تا امروز تقسیم کردم.
‫و به این کار ادامه می‌دم.
‫بذارید هر کسی با من کار کرده ‫بدونه که از الان
‫هیچ چیز مشترکی با رضا دیلکور ندارم.
‫چند کلمه حرف با اونایی دارم
‫که هم به اون و هم به من ‫توی خیابون سلام می‌کنن.
‫سلام، سلام خداست، قبولش می‌کنین.
‫ولی خیابونی که توش راه می‌رین رو انتخاب می‌کنین.
‫چشم همه‌تونو می‌بوسم.
‫همیشه سرپا بایستید ‫و واسه شرفتون زندگی کنین.
‫خدا عاقبت همه‌مونو به خیر کنه.
‫کنان گوروکلو.
‫توی این دوره زمونه نامه می‌نویسن؟
‫بیا در جوابش کارت پستال بفرستیم.
‫کار درستی کردی.
‫هنوز کاری نکردم.
‫وقتی قاتل پسرمو بکشم، می‌تونی بهم تبریک بگی.
‫- الان نه. ‫- چرا؟
‫چی می‌گی؟
‫پسرم مُرده. پسرم!
‫دیگه به برادرم احترام نمی‌ذارم، ‫به تو احترام بذارم؟
‫باید کاری که من می‌گم رو بکنی.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫چه خبره؟
‫ها؟
‫داری منو تهدید می‌کنی؟
‫این بار سیستم نه با تهدید، ‫بلکه با یه قول میاد پیشت.
‫داداش.
‫بیا بهش گوش بدیم. مگه چیه؟
‫اگه خوشت نیومد، بازم کاری که می‌خوای رو می‌کنی.
‫ما این یارو رو تحویل می‌دیم به تو.
‫خودت می‌تونی هر کاری می‌خوای بکنی.
‫ولی من باید کنان رو ضعیف کنم.
‫چطوری؟
‫اونو از خیابونا بیرون کردیم.
‫حالا باید خیابونا رو ازش جدا کنیم.
‫کنان رو بدون خیابون می‌ذاریم
‫و خیابون‌ها رو بدون فرمانده.
‫من کنان رو از داخل و بیرون تحت فشار می‌ذارم.
‫ارتباطش با خیابونا قطع می‌شه و ضعیف می‌شه.
‫من این فشار رو واست ایجاد می‌کنم.
‫من از استراتژی‌های اقتصادی‌تون حمایت می‌کنم.
‫یه کم تند نمی‌ری، آقای طوفان؟
‫به نظر میاد عجله داری.
‫باشه.
‫ولی اگه به توافق عمل نکنی
‫هر کسی توی این قضیه دست داره رو نابود می‌کنم.
‫اول کنان گوروکلو.
‫بعدش دکتر.
‫بخور.
‫بخورش.
‫خوش اومدین.
‫ما باهاتون کلی بیزینس انجام دادیم، درسته؟
‫حالا که همه‌تون اینجایین
‫کارای بیشتری هم انجام می‌دیم، ها؟
‫مگه وقتی شما گفتین نیومدیم، رئیس؟
‫دوستامون فوراً قبول کردن.
‫ما نمی‌خواستیم اوضاع اینطوری بشه.
‫ما با داداش کنان کلی بیزینس و کار مشترک داریم.
‫لعنتی، من...
‫من از برادری دست کشیدم.
‫شما از شراکت دست نمی‌کشین؟
‫نه، رئیس، ولی این...
‫دیگه هیچ شراکتی وجود نداره!
‫چه شراکتی؟ تموم شد!
‫شنیدین؟
‫تمام این سال‌ها کی از مال شما محافظت کرد؟
‫وقتی کنان داشت آتیش می‌سوزوند ‫کی از مال شما محافظت کرد؟
‫- البته شما. ‫- البته من!
‫جنگ داره شروع می‌شه.
‫پول یا به اون سمت می‌ره، یا به این سمت.
‫به این سمت می‌ره.
‫هر کی می‌خواد پولش بیاد سمت خودش
‫باید مرد باشه و همین الان بهم بگه!
‫مرد شجاعی بین شما هست؟
‫قراردادهای انتقال شرکته.
‫کنان گوروکلو.
‫هر چی که به اسمش دارین، مال و منال، ملک،
‫همه‌شو به اسم من منتقل می‌کنین.
‫اینا رو امضا کنین.
‫خوابه.
‫نظمیه، این اولین بار نیست که محکوم می‌شم.
‫این اولین باریه که حبس ابد گرفتی، کنان.
‫نظمیه، فکر می‌کنی من اون حکم رو می‌گذرونم؟
‫خدایا.
‫بذار اوضاع آروم بشه.
‫بذار از شر فشار دولت رومون خلاص بشیم.
‫یه جوری حلش می‌کنیم.
‫قرار بود اینطوری تموم بشه؟
‫ما سر یه سفره غذا می‌خوردیم.
‫خواهر و برادر بودیم.
‫- یه برادر با برادرش این کارو می‌کنه؟ ‫- نظمیه.
‫برادرمون بهمون خیانت کرد.
‫بر اون درن هم شرم باد.
‫ظاهراً بچه بعضی وقتا به پدرش نمیره.
‫اون هیچی از پدرش مهمت یاد نگرفته.
‫نظمیه، ببین.
‫هیچوقت پیش من نیا
‫و بهم نگو شلیک نکن...
‫نمی‌گم. نمی‌گم.
‫باشه.
‫کِی وقتی توی جنگ بودی پشتت نموندم، کنان؟
‫هیچوقت.
‫گوش کن، اوضاع قراره به هم بریزه.
‫نمی‌خوام نگران تو باشم.
‫تو و پسرم به جسور سپرده شدین. باشه؟
‫می‌رین محله‌ی اون.
‫نگران نباش.
‫من الان فقط تو رو دارم، نظمیه.
‫ما پیشتیم.
‫میرم یه جای نزدیک.
‫وقت دارین، آقا؟
‫یا ساعت تعویض شیفت راننده‌هاست؟
‫بپر بالا.
‫بیخیال جونیت. تو حتی به ‫شوخی راننده تاکسی منم نمی‌خندی.
‫تو کاملاً با ترکیه غریبه شدی.
‫- لندن بهت ساخته. ‫- فهمیدم،
‫ولی خنده‌دار نیست. نخندیدم.
‫اگه خنده‌دار بود، می‌خندیدم. چه خبر؟
‫آره. طوفان قبول کرده.
‫باید اعتراف کنم، واقعاً باهوشه.
‫خوبه. رضا دیلکور چی؟
‫توی تمام رگ‌هاش کوکائین هست.
‫مثل یه پیت‌بوله، نمی‌دونه به کجا حمله کنه.
‫خیلی خوبه. این بهترین زمان واسه توئه.
‫چطور؟
‫حالا... قدرت حذف کردن رضا رو داری؟
‫نه.
‫اختیار مدیریت رضا رو داری؟
‫نه. اینو می‌دونم.
‫اومدی اینجا غرور منو بشکنی؟
‫نه، دارم فرصت رو بهت نشون می‌دم.
‫اگه بتونی این کارو بکنی ‫می‌تونیم یه جریان نقدی خوب درست کنیم. باشه؟
‫کاری که باید بکنی اینه ‫که رضا رو خاطرخواه خودت کنی.
‫باشه. رضا رو خاطرخواه خودم می‌کنم.
‫این باعث می‌شه خیابونا رو کنترل کنم. دیگه چی؟
‫- ببین، به این خندیدم. ‫- خدا رو شکر.
‫جونیت عزیز، می‌خوام یه تصمیمی رو ‫باهات در میون بذارم.
‫سوءتفاهم نشه. از شراکتمون خیلی راضیم.
‫دیگه با کارمندای دولت کار غیرقانونی نمی‌کنم.
‫- چون خیلی حوصله‌سربر هستین. ‫- ولی من خندیدم.
‫یه کم دیر بود.
‫لعنتی.
‫آهای.
‫کسی نیست؟ یه چیزی بدین بخورم.
‫کسی اینجا نیست؟
‫باید یه چیزی بخورم.
‫یه چیزی بدین بخورم!
‫داد نزن.
‫ما دوستیم.
‫این ۷ میلیارد دلار تا امسال ‫به قبرس جنوبی منتقل می‌شد.
‫ولی من قانعشون کردم امسال بیاد پیش ما.
‫ارتباطت از کجاست؟
‫لندن، از دوستام که اونجان.
‫اوضاعمون بدتر نشه.
‫این دوستات توی لندن چقدر قابل اعتمادن؟
‫حداقل من واسه پولشویی، با راننده تاکسی‌ها
‫یا راننده مینی‌بوس‌ها سر و کار ندارم.
‫قابل اعتمادن.
‫نگران نباش، مشکلی پیش نمیاد.
‫چی داشتم می‌گفتم؟
‫آها.
‫داداش رضا، این کار چیزایی بیشتر از ‫قدرت مالی واسمون فراهم می‌کنه.
‫خیابونا رو هم به ما وابسته می‌کنه.
‫چطور؟
‫اینطوری:
‫این پول باید بچرخه و پولشویی بشه.
‫واسه این کار، باید هزاران حساب بانکی اجاره کنیم.
‫می‌گم این کارو بدیم به باندهای خیابونی.
‫اونا حساباشونو توی ‫محله‌های خودشون واسمون میارن.
‫در ازاش هر ماه سهمشونو دریافت می‌کنن.
‫تا وقتی پول در جریانه نمی‌تونن ازمون جدا بشن.
‫خوبه.
‫آفرین، دختر.
‫خدا رو شکر، چقدر خوبه که از آدم قدردانی بشه.
‫کاش بیشتر اتفاق می‌افتاد.
‫گروه‌های نزدیک بهمون رو واسه این کار تعیین کن.
‫- رضا! ‫- نظمیه خانم!
‫- ولم کن! ‫- نظمیه خانم!
‫رضا! برو بیرون!
‫باشه.
‫خوش اومدی، آبجی.
‫شرم بر همه‌تون.
‫شرم بر تو.
‫آبجی، یه چیزایی هست که نمی‌دونی.
‫دخالت نکن.
‫تو روی شوهرم اسلحه کشیدی.
‫یعنی چی «یه چیزایی هست که نمی‌دونی؟»
‫یعنی چی "دخالت نکن"؟
‫ببخشید. ما روی کسی اسلحه نکشیدیم.
‫هر اتفاقی افتاد تقصیر داداش کنان بود.
‫این تازه‌کار رو ببین.
‫چطور جرئت می‌کنی؟
‫اگه پدرت تو رو توی این وضع می‌دید ‫تنش توی گور می‌لرزید.
‫شاید افتخار می‌کرد.
‫اون نادونه، باشه.
‫تو چت شده، رضا؟
‫خجالت نمی‌کشی؟
‫جنازه‌ی اون دختر کجاست؟
‫کدوم دین و مذهبی ‫دزدیدن جنازه رو تأیید می‌کنه، رضا؟
‫به من نگاه کن!
‫ها؟
‫آبجی.
‫دارم می‌گم یه چیزایی هست که نمی‌دونی.
‫دخالت نکن.
‫رضا، اینا دقیقاً چیزاییه ‫که من باید توش دخالت کنم.
‫اون چند بار واست ماشه کشیده؟
‫شوهر من چند نفر رو واست کشته؟
‫شوهرم حتی تو رو از دست خودت محافظت کرد!
‫اون شبی که می‌خواستی به سر خودت شلیک کنی،
‫کی اون اسلحه رو از دستت گرفت، رضا؟
‫تو به خودت می‌گی مرد؟
‫آبجی.
‫اگه شوهرم
‫وقتی توی زندانه اینو بشنوه
‫یا خودشو آتیش می‌زنه
‫یا تمام زندان رو آتیش می‌زنه، آقا رضا.
‫خدا عاقبت همه‌تونو بخیر کنه.
‫خواهیم دید.
‫دارم میگم کجا می‌ری؟ جمال!
‫آبجی! آبجی، ولم کن، دارم می‌رم.
‫کجا؟ کلی کار داریم. الان وقتشه؟
‫من توی همچین جایی کاری ندارم، آبجی.
‫آروم باش. این حرفت یعنی چی؟
‫- تو هم می‌خوای منو له کنی؟ ‫- استغفرالله، آبجی.
‫- تو میراث آقا مهمت هستی. ‫- خب؟
‫ولی من نمی‌تونم توی همچین جنگی باشم، آبجی.
‫حتی اگه اون همسر دشمن باشه،
‫آبجی نظمیه‌ست.
‫من نمی‌تونم توی جنگی باشم ‫که یه نفر به اون سیلی بزنه.
‫- نمی‌تونم! ‫- پسر، یه لحظه صبر کن.
‫آروم باش.
‫باشه. می‌فهمم.
‫منم تأییدش نمی‌کنم.
‫اصلاً نباید اتفاق می‌افتاد.
‫باید همچین چیزایی رو تحمل کنیم
‫تا وقتی که به اندازه‌ی کافی قوی بشیم.
‫رسمش همینه.
‫من بی‌رحمم؟
‫من با کسایی که پدرمو کشتن ‫سر یه میز می‌شینم.
‫گفتیم اول قوی می‌شیم و نابودشون می‌کنیم.
‫- جز این چطوری می‌تونیم انتقام بگیریم؟ ‫- آبجی.
‫بعضی چیزا رو نمی‌تونیم تحمل کنیم.
‫ما اینطوری یاد نگرفتیم.
‫باید تا هنوز می‌تونی بیخیال شی.
‫انتقام قطعاً گرفته می‌شه.
‫ولی نه اینطوری. باشه؟
‫آبجی؟
‫کجا بودی؟
‫کجا بودی، آبجی؟ همه جا دنبالت گشتم.
‫پیدات نکردم. حتی نمی‌دونم کجا بردنت.
‫ببین با برادرت چیکار کردن.
‫منو ببین.
‫آبجی، کجایی؟ کجایی؟
‫کجایی؟
‫خواهرمو پیدا کردم.
‫سلام علیکم.
‫علیکم السلام، داداش. خوش اومدی.
‫- ممنونم. ‫- بفرما داخل، لطفاً.
‫داداش، پیشنهادت خیلی سودآوره. واسمون مناسبه.
‫ما به رئیس خیلی مدیونیم.
‫آبجی درن هم واسمون عزیزه.
‫ولی این کلی دردسر درست می‌کنه.
‫کی واست دردسر درست می‌کنه؟
‫داری از کنان گوروکلو حرف می‌زنی.
‫حبس ابد گرفته. حالا ما اینجاییم.
‫با ما هستین؟
‫نمی‌تونم جلوی کنان گوروکلو وایسم.
‫الان حبس ابد گرفته ‫ولی فردا ما رو به گور می‌فرسته.
‫باشه.
‫حرفتو می‌رسونم.
‫ولی ببین، این یه نصیحت دوستانه‌ست.
‫خون زیادی ریخته می‌شه.
‫نذار اون خون ریخته شده، مال تو باشه، داداش.
‫خداحافظ.
‫اوه لعنتی!
‫رئیس زندان، می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫می‌تونم یه حموم بکنم؟
‫خواهرم امروز میاد.
‫باشه، باشه.
‫نگران نباش، حلش می‌کنم.
‫بیا رفیق.
‫می‌بریمت بیمارستان.
‫بیا.
‫منو تمیز می‌کنن؟
‫- آره. همه‌شو حل می‌کنیم. ‫- خواهرم امروز میاد.
‫آره، می‌دونیم. بیا.
‫خواهرم میاد.
‫ممنونم، رئیس زندان.
‫لطفاً اینجا رو امضا کنین.
‫اینجا.
‫من پزشکم، می‌تونم برم داخل؟
‫متأسفانه، نمی‌تونیم اجازه بدیم.
‫منظورت چیه؟
‫دکتر آصلی؟ لطفاً بفرمایید داخل.
‫- بفرمایید داخل، لطفاً. ‫- ممنونم.
‫اوزان.
‫اوزان. اوزان، چی شده؟
‫چیزی نیست. من خوبم.
‫اوزان، یعنی چی «چیزی نیست»؟
‫کی بهت حمله کرد؟ چی شده؟
‫- چطور فهمیدی؟ ‫- از بیمارستان زنگ زدن.
‫- بیمارستان؟ ‫- بیا.
‫یالا.
‫ببخشید.
‫- من خوبم. واقعاً چیزی نیست. ‫- اوزان.
‫آصلی، به خواهرم چیزی نگو،
‫تا وقتی که بیاد ملاقات.
‫ممکنه دچار حمله‌ی عصبی بشه.
‫بهش بگو پاکیزه رو هم بیاره. ‫خیلی دلم واسه پاکیزه تنگ شده.
‫آصلی، خواهش می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم، بهش بگو بیارتش.
‫باشه؟
‫- سلام علیکم. ‫- علیکم السلام، داداش.
‫- شیر من، خوش اومدی. ‫- ممنونم، داداش.
‫- چطوری؟ ‫- خدا خیرت بده.
‫نظمیه چطوره؟ پسرم چطوره؟
‫خدا رو شکر خوبن، داداش.
‫توی محله هستن.
‫خوب باشن.
‫خانواده‌ام به تو سپرده شدن، جسور.
‫نگران نباش، داداش.
‫- مشکلی هست، پسر؟ ‫- نه، داداش. چه مشکلی؟
‫- همه‌چیز عالیه. ‫- باشه.
‫اوضاع چطوره؟
‫رضا.
‫از همه طرف حمله کرد.
‫تمام تاجرها رو ترسوند.
‫همه‌چیز رو به خودش وصل کرد.
‫واسه همینه این شغال‌ها با من حرف نمی‌زنن.
‫کی هستن؟
‫مهم نیست اینجا چه خبره، جسور.
‫بیرون واسم مهمه.
‫می‌خوان بال و پر منو بشکنن.
‫داداش، هر چقدر می‌خوان ‫توی خونه‌ها جمع بشن.
‫خیابونا هنوز مال توان.
‫خیابونا می‌تونن با وفاداریشون ‫تا یه حدی مقاومت کنن.
‫اگه بی‌پول بشیم،
‫نمی‌تونیم کسی رو مجبور به اطاعت کنیم.
‫به حرفمون گوش نمی‌دن.
‫فهمیدی؟
‫کی اون جلسه رو ترتیب داد؟
‫- مسعود که مسئول تدارکاته. ‫- مسعود؟
‫همه‌شو اون ترتیب داد.
‫مسعود.
‫وای، مسعود، وای.
‫یه سر درست و حسابی به مسعود می‌زنی.
‫درست و حسابی.
‫- یالا، شیر من، خودتو ثابت کن. ‫- چشم، داداش.
‫- خوش اومدی. ‫- ممنونم، مامان.
‫جسور. کنان خوبه؟
‫خوبه آبجی، خدا رو شکر. مشکلی نیست.
‫خوبه، خدا رو شکر.
‫آبجی...
‫اولین باره که به داداش کنان دروغ گفتم.
‫کار درستی کردی.
‫اگه به کنان گفته بودیم، ‫خودشو همونجا دار می‌زد.
‫قسم می‌خورم دستی که تو رو زده رو می‌شکنم.
‫قورتشون بده.
‫به سلول یا به بند؟
‫اگه ببریمش سلول خودشو می‌کشه.
‫توی بند یکی دیگه رو می‌کشه.
‫شب ببرینش بهداری،
‫و روزها به دفترها.
‫آخ دکتر خوب من.
‫همیشه همچین چیزایی سر آدمای خوب میاد.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫اگه یه روزی از اینجا خلاص شدیم،
‫می‌برمت محله‌ی برادرم.
‫برادرت؟ اونی که اومد ملاقاتت؟
‫آره، خودشه.
‫تو جونشو نجات دادی.
‫همه توی محله‌ی ما دوستت دارن. تمام محله.
‫راستی داداش، اصلا محله‌مون رو می‌شناسی؟
‫محله‌ی ما تگزاس استانبوله.
‫همه قصابن.
‫توی محله‌مون بچه‌ها با ‫اسلحه زیر تختشون می‌خوابن.
‫- چطوری؟ ‫- اینطوریه.
‫حتی به پرنده‌ها هم با کلاشینکف شلیک می‌کنن.
‫دیدی با دشمنامون چیکار کردیم.
‫بعدش سر از اینجا درآوردم.
‫- سلام علیکم. ‫- علیکم السلام.
‫داداش.
‫خوبی، چطوری؟
‫من خوبم، داداش. تو چطوری؟
‫خدا رو شکر، من خوبم.
‫درخواستی ازم داری؟
‫راستش دارم. یه ملاقات بدون تماسه.
‫فکر می‌کردم یه ملاقات همگانی باشه.
‫به حرف تو گوش می‌دن.
‫پس می‌تونم با خواهرم حرف بزنم؟
‫- با خواهرت؟ ‫- امروز میاد.
‫ساعت چنده؟
‫ساعت ۵:۱۵ بعد از ظهره.
‫زیاد نمونده.
‫ایشالا که خیره، اوزان من. ‫ایشالا که خیره، داداش.
‫نگران نباش، فقط بشین و استراحت کن، باشه؟
‫نگران نباش.
‫خواهرم میاد، من که خوشحالم.
‫ایشالا که خیره. ‫ایشالا که خیره.
‫امروز میاد.
‫- خوب باش، باشه؟ ‫- من خوبم، داداش.
‫- خوب باش، داداشم. ‫- من خوبم.
‫خوب باش.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫خواهرم میاد.
‫بینندگان عزیز، به تشکیلات کنان گوروکلو ‫ضربه سنگینی وارد شد.
‫۶۳ مظنون تحت تعقیب توسط پلیس بازداشت شدند.
‫۷ تفنگ اتوماتیک، ۲۱ تپانچه، ۱۲ جلیقه ضد گلوله
‫و ۸ نارنجک دستی ‫در طول عملیات کشف و ضبط شد.
‫رضا.
‫مسعود رو زدن.
‫کی؟
‫جسور.
‫اونایی که پشت پلیس قایم می‌شن
‫و فکر می‌کنن در امانن.
‫رضا. حتی دولت هم ‫نمی‌تونه ازت در برابر ما محافظت کنه.
‫اگه مردی بیا تو خیابونا. ما اینجاییم.
‫به کنان داداش بد کردی، به ما بد کردی.
‫اون هیچوقت کوتاه نیومد.
‫حرف ما با اوناییه که کوتاه اومدن.
‫با اونایی که قتل ناموسی کردن
‫و بعد سعی کردن مردی که ‫شرفش رو برگردونده بکشن.
‫رضا دیلکور!
‫تو اولین نفر توی لیست منی.
‫داداش.
‫بذار یه گروه از بچه‌ها رو بفرستم سراغ این عوضی.
‫نه.
‫خودم میرم.
‫به هیچ وجه. تو این وقت شب اونجا چیکار می‌کنی...
‫طاهر!
‫خودم می‌رم!
‫خدایا، بهم صبر بده. ‫خدایا، بهم صبر بده.
‫هر کی رو دیدین بکشین.
‫رحم نکنین، باشه؟
‫می‌خوام قتل عام بشه. راه بیفتین.
‫چیکار می‌کنی، داداش؟
‫می‌رم دنبال جسور. تو هم برو.
‫مامان؟
‫عمو رضا؟
‫توی چشمام نگاه کن.
‫کنان گوروکلو.
‫چه خبره؟
‫جسورت رو به گلوله بستن.
‫داداش رضا ارزش خودشو نشون داد.
‫بیا اینجا! نکبت!
‫- یواش! یواش! ‫- می‌کشمت!
‫می‌کشمت.
‫داداش رضا به زنت سیلی زد.
‫ما هم به تو سیلی بزنیم؟
‫چی می‌گی، ها؟
‫می‌کشمت! نکبت!
‫- کنان! ‫- می‌کشمت!
‫تو قراره بمیری، عوضی!
‫می‌کشمت!
‫در رو باز کن!
‫بذار همه بشنون!
‫می‌کشمت!
‫حکم بازداشت واسه گروه‌های ‫وابسته به کنان صادر شده!
‫حالا می‌تونین یه نفس راحت بکشین.
‫اون دیگه توی خیابونا قدرتی نداره.
‫من همیشه نفس راحت می‌کشم، آقا طوفان.
‫همیشه راحتم.
‫بچه‌ها.
‫این چه ریخت و قیافه‌ایه؟
‫آقا طوفان، شما وقار یه مقام دولتی رو دارین.
‫داداش رضا؟
‫یالا، یه کم بخند.
‫داداش رضا؟
‫داداش رضا، ما خیابونا رو گرفتیم.
‫داداش کنان حبس ابد گرفت.
‫کاری کردیم که همه به ما ایمان بیارن.
‫قبل از اینکه شروع بشه تموم شد.
‫احتمالاً متوجه نشدی.
‫یه کم بخند.
‫باشه. می‌دونم چیکار کنم.
‫اگه جوون‌تر بودی یه مهمونی می‌گرفتیم.
‫یه چیز مناسب‌تر واسه گروه سنی شما در نظر دارم.
‫جشن نگیریم؟
‫سن ما چه مشکلی داره؟ ها؟
‫بیا جشن بگیریم.
‫لعنت بهت، رضا.
‫چطور جرئت کردی زن منو بزنی؟
‫ترجیح می‌دم بمیرم تا اینکه اینجا بمونم.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫بیچاره.
‫تهش کارت به اینجا رسید.
‫- گزارش روانپزشکی اوزان ییلماز. ‫- بده.
‫اون عقلش سر جاش نیست.
‫من دیوونه نیستم، داداش.
‫می‌دونم چطوری می‌تونیم از اینجا فرار کنیم.
www.Doostihaa.com