‫[چهار روز تا گفتن «بله»]
‫فقط می‌خوام چند کلمه بگم
‫تا این هفته عشق شما رو جشن بگیریم.
‫و خیلی افتخار می‌کنم که شما ‫دو نفر انتخاب کردید اینجا
‫در سامرهاوس ازدواج کنید،
‫همونطور که من و خواهرام قبل از شما انجام دادیم.
‫و خیلی خوشحالم که این سنت رو به پسر نازنین
‫و مهربانم منتقل کنم.
‫پسر کوچولوی من.
‫تو برای دوست داشته شدن به دنیا اومدی.
‫تو همیشه کسی بودی
‫که با روحش می‌بینه به جای چشماش.
‫حتی وقتی خیلی کوچیک بودی
‫شب‌هایی بود که کل دنیا ساکت بود،
‫و فقط من و تو تو تاریکی بودیم
‫و با یه گریه نرم بیدارم می‌کردی،
‫انگار داشتی منو صدا می‌زدی،
‫نه به خاطر اینکه ازم چیزی می‌خواستی
‫بلکه به خاطر اینکه می‌خواستی چیزی رو ‫با من به اشتراک بذاری.
‫و اون موقع بهت قول دادم که ‫همیشه ازت محافظت کنم.
‫این روح نازنین،
‫و پاکت.
‫پس می‌خوام به هر دوتون یه چیزی بگم.
‫تو ازدواج
‫باید قول بدید
‫که روحی که الان می‌بینید رو
‫به عنوان مهم‌ترین و مقدس‌ترین چیز در نظر بگیرید.
‫چون زمان یه نیروی غیرقابل توقف ـه.
‫و هر کاری می‌کنه تا شما رو نابود کنه.
‫و در نهایت
‫می‌بره.
‫پس فداکاری می‌کنی، آره، ‫چیزای سطحی رو فدا می‌کنی
‫حال و هوای روز
‫ترجیحات کوچیک،
‫به نفع خالص‌ترین و عمیق‌ترین قسمت‌های زندگی.
‫اشتباهات همدیگه رو قبول می‌کنید و می‌بخشید.
‫نذارید چیزی شما رو از هم جدا کنه،
‫مهم نیست چقدر وحشتناک باشه.
‫این کاریه که عشق زندگیتون باید انجام بده.
‫عشق زندگیتون.
‫پس حالا نوش جان کنید.
‫برای نیکی عزیزم،
‫و نامزدش، ریچل، که از ما قایم کرده بود.
‫حالا نوبت شماست ‫که از روحی که جلوتونه محافظت کنید.
‫ازدواج ادغام قدرتمند روح‌هاست.
‫مثل اینه که به هم دوخته شدن.
‫و در یه اتحاد اشتباه،
‫می‌تونه مثل این باشه که به ‫یه کشتی غرق شده
‫در ته اقیانوس زنجیر شده باشی.
‫ولی در اتحاد درست،
‫میشه
‫جاودانگی رو حس کرد.
‫- برای جاودانگی. ‫- نوش جان.
‫- نوش جان.
‫- خیلی قشنگ بود، مامان. وای. ‫- نوش جان. نوش جان.
‫- نوش جان، مامان. ‫- عالیه.
‫یعنی چی؟
‫- و نمی‌دونی از طرف کیه؟ ‫- نه فقط تو نامه‌ها بود.
‫وای.
‫تا حالا نامه نفرت نگرفتم.
‫- شاید از طرف جس باشه؟ ‫- نه.
‫سعی نکرد آپارتمانت رو آتیش بزنه؟
‫نه، خواست خودشو تو آپارتمان من آتیش بزنه.
‫- ریچل. اون... ‫- چی؟
‫تو سلیقه ترسناکی داری.
‫باشه، خب، شاید شاید از طرف یکی از اکس‌هات باشه.
‫- نه. ‫- آره.
‫شاید مثل یه اکس خاص که اتفاقاً اینجا هم هست.
‫- منظورم اینه... ‫- بیخیال! نل؟
‫آره، شاید. ‫یا کسی داره باهام شوخی می‌کنه؟
‫خانواده‌ت حتی منو نمی‌شناسن.
‫اونا منو می‌شناسن، باشه؟ و من با ‫یه علاقه خاصی در موردت حرف می‌زنم.
‫تقریباً انگار تا حد مرگ دوستت دارم.
‫آره، ولی تو براشون مثل یه خدایی.
‫ببین مادرت چطور در موردت حرف می‌زنه. ‫پسر باکمالات بی‌نقصم.
‫چرا باید بذاره پسر بی‌نقصش با ‫دختری ازدواج کنه که هیچ وقت ندیده؟
‫کسی قرار نیست «اجازه بده» با تو ازدواج کنم. ‫من می‌خوام با تو ازدواج کنم.
‫نیکی.
‫و تو می‌خوای با من ازدواج کنی.
‫درسته؟ فقط همین مهم نیست؟
‫باشه.
‫اگرم چیزی باشه، این یادداشت... ‫بذار ببینمش.
‫معنیش اینه که من به ‫اندازه کافی برای تو خوب نیستم، باشه؟
‫باهاش ازدواج نکن. ‫منظورش منم. خیلی ضد منه.
‫کی اهمیت می‌ده یه آدم ناشناس چی فکر می‌کنه؟
‫آره، باشه، باشه، ولی من اهمیت می‌دم ‫که مادرت چی فکر می‌کنه.
‫من به اندازه کافی از روحت محافظت می‌کنم؟
‫نمی‌دونم این یعنی چی.
‫یعنی تو رو به خاطر چیزی که هستی دوست دارم؟
‫یا تو رو از چیزی که ‫هستی دورتر می‌گیرم تا یه روز
‫تو می‌گی، «خودمو نمی‌شناسم. ‫افسرده‌ام. می‌خوام ترکت کنم.»
‫ریچل این برای ما اتفاق نمی‌افته. ‫ما اون مدلی نیستیم.
‫وای خدای من، لباسم کجاست؟
‫چی؟ اونجاست.
‫اونجا نیست؟
‫نه.
‫قسم می‌خورم امروز صبح اینجا بود.
‫همینجا کنار کت و شلوارت آویزون بود.
‫باشه، گذاشتیمش پیش‌ هانا و چادز؟
‫چون بردیمش که بهشون نشون بدیم.
‫یادت میاد دیشب آوردیش؟
‫فکر کنم. شاید تو ماشین جا گذاشتمش.
‫شاید کسی برداشتتش.
‫اونا این کارو نمی‌کنن، قسم می‌خورم. ‫هیچ کس نمی‌خواد عروسی رو خراب کنه.
‫باشه، خب، من ۹۹٪ مطمئنم که لباس رو جا نذاشتیم.
‫خب، می‌تونم دوباره ماشین رو چک کنم.
‫فقط فکر نمی‌کنم کسی اونو برداره.
‫باشه، پس کجاست؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫هی هی، طرف همیم، باشه؟
‫باشه، بغلم کن. هی، باشه؟
‫از همه می‌پرسم که دیدنش یا نه، باشه؟
‫می‌خوام ملک رو بگردم، باشه؟ پیداش می‌کنیم
‫یه جایی اینجاست. باشه؟
‫- اینجاست. پیداش می‌کنیم. ‫- باشه.
‫می‌خوایم ته و توی این قضیه رو دربیاریم، باشه؟
‫و لعنت به این چیز احمقانه، باشه؟
‫حتی جوابی هم ندادن.
‫من نمی‌دونم که دیشب
‫جلوی نامزد نیکی چی گفته بود.
‫یعنی فکر کنم به موقع رسیدم قبل از اینکه چیزی بگه،
‫ولی نمی‌تونم با یقین بگم.
‫ببخشید. فکر نمی‌کنی نیکی باید بدونه
‫تا بتونه آماده بشه؟
‫نه!
‫این کاملاً برنامه‌مون رو خراب می‌کنه. ‫داریم این کار رو برای ویکتوریا انجام می‌دیم.
‫- می‌دونم. ‫- این چیزی که اون می‌خواد.
‫اگه نیکی بفهمه کاملاً داغون می‌شه.
‫پس حواست به همه باشه، مخصوصاً نامزده.
‫سعی می‌کنم. ‫فقط بسپارش به من، باشه؟ من حواسم هست.
‫سلام، جود.
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫خون.
‫اونجا خون هست. نگاه کن.
‫خون، خون.
‫خون خون، خون.
‫لعنتی.
‫مال توئه؟
‫آره، فقط خون دماغ شدم.
‫گندش بزنن.
‫نه، نه نه، این کلمه رو نگو.
‫مرد نادم می‌کشتت.
‫- بابا ‫- نه نه، نه، نه.
‫جود، جود، جود، جود صبر کن، صبر کن، نه.
‫فکر نمی‌کنم این واقعی باشه.
‫از کجا می‌دونی؟
‫فکر می‌کنم این داستانی بود که عمه ‫پورشیا ‌گفته تا ما رو بترسونه.
‫تو اصلا نمی‌دونی اینجا چه خبره.
‫- چی؟ ‫- بابا.
‫جود، داد نزن.
‫ما تو این خونه داد نمی‌زنیم. خودت می‌دونی.
‫می‌خوای بهم بگی چرا داد می‌زدی؟
‫ریچل با خونش مرد نادم رو احضار کرد. ‫حالا اون میاد می‌کشتش.
‫نه، ببخشید من دیشب خون دماغ شدم،
‫و فکر کنم ریخته رو زمین.
‫ببخشید، بابا. نمی‌دونم چطور می‌دونه...
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫صبح بخیر، دکتر کانینگهام.
‫صبر کن.
‫تو هم همینطور. صبر کن.
‫وایسا.
‫به من نگاه کن.
‫نمی‌خوام هیچ وقت در موردش حرف بزنی.می‌فهمی؟
‫می‌فهمی؟
‫چه بلایی سرش میاد؟
‫می‌خواد با عمو نیکی ازدواج کنه.
‫بعدش چی؟
‫لازم نیست نگران اون باشی، باشه؟ باشه؟
‫هی، هی، هی. ‫صبر کن، جود، کجا داری میری؟
‫- نباید داد بزنیم. ‫- ولی باید غذا بخوری.
‫نلی برام پنکیک درست کرده.
‫- چه نوعی؟ ‫- چیپس شکلاتی.
‫نیکی بهت گفت بابامون رو دکتر کانینگهام صدا بزنی؟
‫نه، فقط، نمی‌دونم، مودبانه‌ست.
‫می‌دونی، منم دکتر کانینگهامم.
‫صحیح.
‫ببخشید. می‌خوای اینجوری صدات کنم؟
‫البته.
‫باشه.
‫چی خنده داره؟
‫نمی‌دونی داری شوخی می‌کنی یا نه.
‫میگم عروس‌ها نباید لباس سفید بپوشن؟
‫یعنی چی لباست نیست؟
‫فکر می‌کنی ممکنه که مثلاً شاید کسی اونو برداشته باشه؟
‫ریچل، چطور تونستی لباس عروسی رو فراموش کنی؟
‫پورشیا.
‫اشکالی نداره، عزیزم. خب یه فکری می‌کنیم.
‫وای خدای من، باید در بزنی. ‫شاید مساعد نبودیم.
‫همتون؟
‫- نمی‌کنم . ‫- پیداش کردی؟
‫فکر کنم جا گذاشتیم، ریچ.
‫لباس رو تو شیکاگو جا گذاشتید؟
‫- تو شیکاگو نیست. دستمون بود. ‫- فکر کنم پیش‌ هانا و چاد جا گذاشتیمش.
‫هانا و چاد کی هستن؟
‫دوستایی هستن که تو کلیولند پیششون موندیم.
‫- تو کلیولند دوست داری؟ ‫- بهشون زنگ زدی و پرسیدی؟
‫آره. اونا سر کارن، ولی یه ‫کلید یدکی تو خونه‌شون هست.
‫پس من برمی‌گردم.
‫- نه، نه، دیوونگیه. ‫- چه رمانتیکه.
‫- هشت ساعت رانندگی نیست؟ ‫- نباید تنها رانندگی کنی.
‫- چطور می‌دونی چقدر راهه؟ ‫- می‌خوام برم، باشه؟ مهمه.
‫ولی مهم نیست. عیب نداره.
‫یعنی می‌تونم یه چیز دیگه بپوشم.
‫برای عروسیت باید لباس عروس بپوشی، ریچل.
‫نمی‌تونی اینو بپوشی. ‫این برای مراسم عزاست.
‫آره، خب یه چیز دیگه دارم که می‌تونم بپوشم.
‫فکر می‌کنم کاری که می‌کنه رمانتیکه، درسته؟
‫چی؟ آره، معلومه.
‫خوبه این بهتون فرصت می‌ده ‫که همدیگه رو بهتر بشناسید.
‫باشه.
‫چرا لباس منو امتحان نمی‌کنی؟
‫فکر خیلی خوبیه.
‫وای خدای من، خانم کانینگهام، ‫خیلی لطف دارید. من فقط...
‫وای.
‫چطوره ببینیم نیکی می‌تونه لباس رو پیدا کنه،
‫و می‌تونیم فردا پرو کنیم؟
‫ولی فردا وقت نداریم.
‫فردا باید یه سری آماده سازی کنیم. ‫جمعه‌ شام تمرینیه.
‫شنبه‌ مهمونی مجردی. ‫یکشنبه‌ روز بزرگه.
‫امروز پرو لباسه.
‫فکر کنم اندازه‌ت باشه.
‫هوم؟
‫باشه.
‫باشه، دوست دارم. آره، لطفاً مرسی.
‫و آستین‌ها. دارم آستین‌ها رو می‌برم.
‫عه، مطمئنی؟
‫کمرش باید تنگ بشه.
‫کمر مادرم اینطوری بود. ‫خب، منم قبلاً کمر باریکی داشتم.
‫مامان، بس کن. عالی به نظر می‌رسی.
‫می‌دونی چی کمر رو خراب می‌کنه؟
‫موهات رو بالا می‌بندی یا می‌خوای بریزی رو شونه‌ت؟
‫- پایین. ‫- نه، بالا.
‫بچه دار شدن.
‫مامان، ترجیح میدی کمر کوچیک داشته باشی یا منو؟
‫خب، تو، البته، عزیزم. ‫ولی خوبه که هر دو رو داشته باشی.
‫مامان، قول دادی که دستبند الماس ‫مادربزرگ رو به من میدی.
‫- من نیازی ندارم... ‫- پورشیا. بعدش بهت میدم.
‫ای بابا. اندازه نیست.
‫خب، این خیلی قشنگه.
‫نل؟
‫حواسم پرت گردنبند شده.
‫وای، نه صبر کن، این...
‫فکر می‌کنی عمه نورا عصبانی می‌شه؟ ‫عاشق لباس نبود؟
‫خب، مهم نیست. لباس اون نیست.
‫حق با توئه. این برای ماست.
‫اوهوم.
‫این حلقه مال مادر مادربزرگم، النور بوده.
‫- خیلی خوشگله. ‫- آره.
‫یعنی به جای...
‫این یه کم بزرگه،
‫ولی درست میشه اگه خیلی با دستات حرف نزنی.
‫آره، ولی این همون حلقه‌ایه که نیکی بهم داد.
‫و خیلی خیره کننده‌ست.
‫به این معنی نیست که باید روز عروسیت دست کنی.
‫ببخشید، ولی اینطور نیست...
‫وقتی با ما وصلت می‌کنی ‫عادیه که به زن‌های خانواده
‫احترام بذاری، ریچل.
‫باشه. ببخشید.
‫هوم
‫اه
‫آره، یه چیزی درست نیست.
‫ببخشید. واقعاً از اشتیاقتون ممنونم.
‫فقط نمی‌دونم اگه همه اینا واقعاً ضروری باشه
‫اگه فقط خودمون تو عروسی هستیم.
‫ریچل، صد نفر میان.
‫- صد نفر میان؟ ‫- نه، نه. حدود 90 اینا بود، درسته؟
‫درسته، ولی یه جمع خانوادگیه، ‫همون چیزی که می‌خواستید.
‫فکر کردم خانواده یعنی شماها و ‫شاید چند تا پدربزرگ و مادربزرگ.
‫می‌دونی خانواده چطوریه. خدای من.
‫وای پاک یادم رفته بود. ‫تو کس و کار نداری.
‫فکر می‌کردم پدر داره.
‫خب، زیاد ارتباط نداریم. صد نفر...
‫خب، پیچیده‌ست، درسته؟
‫چون اگه عمه والری رو دعوت کنی ‫و حتماً باید دعوتش کنی،
‫اونوقت باید هر چهار تا خواهر و ‫برادرش و همسرانشون،
‫و بچه‌هاشون، پسرعمه‌هامون رو دعوت کنی. ‫پس این ممکن نیست
‫که به اندازه‌ای که می‌خواستی مراسم کوچیکی باشه، ‫ولی هنوزم یه عروسی کوچیکه.
‫نیکی از این موضوع خبر داره؟
‫نمی‌دونم نیکی چیا می‌دونه. نلی؟
‫- نمی‌دونم. ‫- مشکل تور ـه.
‫تور خیلی شلوغش کرده.
‫خیلی شلوغه.
‫فقط باید یه گردنبند عالی رو پیدا کنیم.
‫راستش می‌خواستم گردنبندی که داشتم رو بندازم،
‫چون حلقه نامزدی مادرم بهشه.
‫همه چی عالی میشه و حتی متوجه نمیشی
‫پدر و مادری نداری ‫که دستت رو بذارن تو دست داماد.
‫نگران نباش.
‫همه چی عالی میشه.
‫- بیا اینو باز کنیم. ‫-نه، من می‌تونم این کارو بکنم.
‫- نه، اشکالی نداره. من درستش می‌کنم. ‫- پورشیا، لطفاً.
‫- من کمک نمی‌خوام. ‫- طرف ما نگیر.
‫- نمی‌گیرم. ‫- خدای من! پورشیا!
‫خدای من.
‫خیلی متاسفم.
‫تو چرا متاسفی؟
‫نه، اشکالی نداره. ‫چیزی نیست. لباست خونی میشه.
‫- یه لحظه نفس بکش. ‫- نلی!
‫فکر نکنم بتونم این کارو بکنم. ‫نمی‌تونم این کارو باهاش بکنم.
‫آره، می‌دونم.
‫مادر مادربزرگم
‫روز عروسیش اینو به مادربزرگم داد.
‫فکر می‌کرد مرواریدها تقلبی هستن.
‫می‌دونی ترفند مروارید چیه؟
‫اونا رو به دندونات می‌مالی.
‫و اگه صاف باشن، تقلبی هستن.
‫و اگه مثل سنباده خشن باشن
‫واقعی هستن.
‫مادرش
‫زنده زنده دفن شد.
‫چی؟ چرا؟
‫یه تصادف بود.
‫شاید این...
‫ممکنه چیزی که قرض گرفتی باشه.
‫این باید از طرف مادر باشه.
‫برای جلوگیری از بدشانسی تو ازدواج.
‫مطمئنم مروارید برای عروسی بدیمنه.
‫مرواریدهای تقلبی چی؟
‫می‌خوای اینو به دندونام بمالم؟
‫آره.
‫اصلن.
‫حتماً برات خیلی خیلی سخت بوده
‫که دوران نوجوانیت رو بدون مادر گذروندی.
‫یه مادر بچه‌هاشو در خود می‌کشه
‫خیلی خیلی خیلی خیلی متاسفم.
‫چی؟
‫به خاطر اینکه این چه بلایی سر جفتتون میاره.
‫مامان؟ مامان!
‫دارم میام، عزیزم.
‫- سلام، عزیزم. چه خبرا؟ ‫- خوبه، خوبه.
‫آره.
‫نیکی، می‌دونستی که صد نفر دعوتن؟
‫چی؟
‫- وای خدا... من بهشون گفتم فقط خودمون باشم. ‫- آره.
‫آره، خب، طبق گفته خواهرت، ‫صد نفر میشید و...
‫- ببخشید. ‫- یه چیز عجیب داره اتفاق می‌افته.
‫لباس مادرت رو تنم کردن. ‫تو تنم بُریدن و دوختنش.
‫بهم اکسسوری دادن ‫انگار از اول برنامه‌شون بود.
‫انگار واقعاً می‌خوان عروسی بگیرن.
‫ولی واقعاً براشون مهم نیست ‫کی تو محراب کنارت وایمیسته
‫تا وقتی که یکی باشه. ‫انگار فقط یه عروس کم دارن،
‫و جاشو باید پر کنن.
‫- نمی‌دونم چرا. ولی اونا... ‫- ریچل...
‫هی می‌زنن زیر گریه و این منو می‌ترسونه.
‫همش پچ پچ می‌کنن و گریه می‌کنن،
‫و یه چیزی رو از ما قایم می‌کنن.
‫وایسا، وایسا. چی؟ همه دارن گریه می‌کنن؟
‫آره، خیلی گریه می‌کنن. اونا...
‫- باشه باشه، باشه. ‫- باشه، میشه... داری برمی‌گردی؟
‫الان برمی‌گردم. خیلی متاسفم که اونجا ‫تنهات گذاشتم، باشه؟ زود برمی‌گردم.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫- ممنون. ‫- باشه.
‫- نمی‌فهمم. ‫- نمی‌تونه این کارو بکنه.
‫نه و...
‫می‌خواد خرابش کنه. معلومه. ‫از همون لحظه‌ای که دیدمش فهمیدم.
‫و می‌خواست اون گردنبند زشت رو با لباس مامان بندازه.
‫من نمی‌پسندم.
‫اگه می‌دونه چی به صلاحشه، ‫هر چی میگن رو باید انجام بده.
‫دکتر کانینگهام؟
‫چطورید؟
‫چرا لباس اون تنته؟
‫من...
‫نتونستم درش بیارم.
‫چرا اصلاً پوشیدیش؟
‫چون خانم کانینگهام گفت امتحانش کنم.
‫می‌خواستن ببینن اندازه‌م هست یا نه.
‫ببخشید.
‫فکر من نبود.
‫درش بیار.
‫باشه.
‫درش میارم.
‫درش بیار.
‫سلام، من نیکی کانینگهام هستم. ‫فکر کنم دلت برام تنگ شده بود.
‫لطفاً پیام صوتی یا نوشتاری بذارید.
‫[آرامبخش پنتوباربیتال]
‫سلام.
‫چیز خوبی پیدا کردی؟
‫ببخشید.
‫فقط دنبال لباس عروسیم می‌گشتم.
‫اوهوم.
‫سردته.
‫جان؟
‫سردتر.
‫گرمتر.
‫به نظرم شبیه لباس عروسیه.
‫این لباس من نیست. لباس مادرته.
‫عه.
‫می‌خوای چهار روز آینده تنت باشه؟
‫نه.
‫نمی‌تونم درش بیارم.
‫کمک می‌خوای؟
‫موز رو بگیر.
‫کمکت می‌کنم.
‫- سلام، من نیکی کانینگهام هستم. ‫- لعنتی.
‫- فکر کنم دلت برام تنگ شده. ‫- لعنتی! جواب بده.
‫لطفاً پیام صوتی یا نوشتاری بذارید.
‫سلام، من نیکی کانینگهام هستم.
‫فکر کنم دلت برام تنگ شده. ‫لطفاً پیام صوتی یا نوشتاری بذارید.
‫هی،
‫ببین، نمی‌خوام کولی بازی در بیارم.
‫دارم سعی می‌کنم خوب و عادی باشم.
‫ولی، نیکی، واقعاً یه خبراییه. ‫لباسم همین جاست.
‫کیف لباس رو زیر تخت پیدا کردم
‫و یه تیکه لعنتی از لباسم بیرون اتاق پورشیا بود،
‫و یکی گردنبندم رو دزدید
‫و برادرت یه محلول کشنده تو اتاقش داره.
‫نمی‌دونم برای چیه،
‫ولی اگه زود برنگردی ‫سر به بزرگراه می‌ذارم
‫تا پیدام کنی و بر می‌گردیم شیکاگو.
‫باشه، بهم زنگ بزن. خداحافظ.
‫خیلی غم‌انگیزه، مگه مهمه؟
‫صدای چیه؟
‫وای، حرفم می‌زنه.
‫- چه صدایی؟ ‫- اون صدا.
‫- کل روز داشت می‌اومد. ‫- چه صدایی؟
‫صدای همسایه‌هاست. ‫دارن از برف روبشون استفاده می‌کنن.
‫ولی کل روز داشت می‌اومد.
‫پس کل روز داشتن از برف روبشون استفاده می‌کردن؟
‫مشکلی هست؟
‫من که صدایی نشنیدم.
‫یعنی چی؟
‫نخند.
‫بوریس کجاست؟
‫داره استراحت می‌کنه. ‫کل روز حالش خوب نبوده.
‫نمی‌خوای چیزی بخوری؟
‫گرسنه نیستی؟
‫حرف نمی‌زنه. غذا نمی‌خوره.
‫نگران نباش، عزیزم.
‫ببخشید. نیکی. نیکی داره زنگ می‌زنه.
‫ببخشید، اینو جواب می‌دم. ‫الان برمی‌گردم.
‫سلام.
‫نه!
‫نه! نه! صبر کن.
‫برگرد. صبر کن!
‫صبر کن!
‫وایسا وایسا، وایسا، وایسا.
‫- برو، برو! ‫- چی شده؟ بگو!
‫چی شده؟ چی شده؟
‫نیکی، یه چیز خیلی بدی در جریانه.
‫اونا نمی‌خوان من باهات ازدواج کنم. ‫اونا می‌خوان
‫منو برای اهریمنی چیزی قربانی کنن.
‫- فکر کنم پدرت همون مرد نادم قاتل سریالی باشه. ‫- صبر کن، چی؟
‫و داره یه قبر اونجا می‌کنه. ‫فقط باید همین الان بریم، لطفاً.
‫- هی، هی، هی. نه، فقط صبر کن. ‫- خواهش می‌کنم! الان بریم! ‫- نیکی باید حرفمو باور کنی. ‫- آروم باش.
‫- باشه. باشه. بله. ‫- میشه لطفاً بریم؟
‫- باشه، من اینجام، باشه؟ من همینجام. ‫- لطفاً.
‫ببینم چی میگی، باشه؟ ‫فقط باید بفهمم چطور این اتفاق افتاد.
‫- باشه؟ باید باهاشون حرف بزنم. ‫- نه.
‫- نه، نه. باید باور کنی. ‫- باید بفهمم چطور همچین شد.
‫- زود میام. ‫- میشه بریم؟
‫سوییچ رو می‌ذارم باشه. ‫اگه می‌خوای بری، برو.
‫- نه، نیکی، لعنتی! ‫- الان برمی‌گردم. میام.
‫- باشه؟ ‫- لعنتی!
‫خدای من.
‫خدا جون. خدا جون.
‫خدای من.
‫چی؟ نه.
‫زنم داره می‌میره.
‫یه تومور مغزی خیلی تهاجمی ‌داره.
‫وقتی بیماریش رو تشخیص دادن
‫پرتو درمانی کردیم، کرانیوتومی، ‫و بعدش باز عود کرد.
‫خب...
‫بعد تصمیم گرفت که می‌خواد ‫به روش خودش از دنیا بره.
‫چند ماهه که داریم مرگش رو برنامه‌ریزی می‌کنیم.
‫و بعد نیکی زنگ زد
‫و خبر نامزدیش رو داد
‫و خیلی هیجان‌زده بود که اینجا عروسی بگیره.
‫و ما...
‫فکر کردیم چقدر قشنگه که می‌تونیم برای بار آخر
‫دور هم جمع بشیم، یه جشن بگیریم...
‫قبل از اینکه ویکتوریا ما رو ترک کنه.
‫به همین دلیل عروسی باید بزرگ باشه، ریچل.
‫این آخرین مهمونیشه.
‫می‌خواستیم بهت بگیم، نیکی.
‫عزیزم.
‫تو برای عروسیت و آینده‌ت خیلی هیجانزده بودی،
‫زمان مناسبی نبود که بهت بگم.
‫می‌دونی، کارشون همینه.
‫- از نیکی کوچولو در برابر چیزای سخت محافظت کنن. ‫- جولیان. جولیان...
‫- مهم نیست. ‫- من هر کاری که می‌تونستم کردم.
‫- وقتی خانواده هست... ‫- ولی این حکم مرگه.
‫دیر یا زود، منو تبدیل به کسی می‌کنه که نیستم
‫و نمی‌خوام این اتفاق بیفته.
‫نمی‌خوام بچه‌هام شاهدش باشن.
‫ببخشید که از کنترل خارج شد.
‫نه، من متاسفم. احساس خیلی بدی دارم
‫که برنامه‌تون رو خراب کردم.
‫نه، نه، فکر می‌کنم تو دقیقا همون ‫چیزی هستی که این خانواده نیاز داره.
‫تو ما رو صادق نگه می‌داری، درسته؟
‫مامان.
‫- جولز. ‫- بیا اینجا. بیا.
‫عشق شیرینم. خیلی متاسفم.
‫خیلی متاسفم. همه چی درست میشه.
‫همه چیز عالی میشه.
‫همه چی خوبه.
‫هی، اینو برات آوردم.
‫نمی‌خواستم لای بقیه چیزا گم و گور بشه.
‫مرسی.
‫خب...
‫فقط یه چیزی هست که نمی‌فهمم.
‫لباس عروسیم تن
‫یه عروسک چوبی وحشتناک تو جنگل بود.
‫یعنی...نمی‌دونم، بخشی از این جریانه؟
‫لعنتی.
‫عمه پورشیا گفت مرد نادم عروس‌ها رو می‌کشه ‫و دل و روده‌شون رو می‌ریزه بیرون.
‫من این کار رو برای محافظت از ریچل کردم.
‫گولش زدم که بهش آسیب نزنه.
‫از ریچل عذرخواهی کن ‫که لباسش رو خراب کردی و ترسوندیش.
‫ببخشید، ریچل، که لباست رو خراب کردم و ترسوندمت.
‫اشکالی نداره.
‫گوش کن، رفیق.
‫مرد نادم واقعی نیست.
‫این فقط...
‫یه داستانه که وقتی بچه بودم از خودم درآوردم
‫تا عمو نیکی و عمه پورشیا رو بترسونم.
‫نه، ولی تو باور داری که واقعیه، بابا؟
‫نه.
‫هیچ کی باور نداره.
‫نه مادربزرگ نه پدربزرگ.
‫- نه نلی. ‫- نه.
‫یا نیکی یا پورشیا.
‫یا ریچل.
‫اوهوم.
‫واقعی نیست.
‫واقعی نیست. الکیه.
‫بگو.
‫مرد نادم واقعی نیست.
‫- مرد نادم واقعی نیست. ‫- مرد نادم واقعی نیست.
‫ریچل
‫مرد نادم واقعی نیست.
www.Doostihaa.com