‫ممنون که من رو رسوندی و کلاً... واسه همه چی.
‫خب... الان می‌خوای چه غلطی بکنی؟
‫امشب... تو مراسم شام تمرینیم لبخند می‌زنم
‫و فردا از روز عروسیم جون سالم ‫به در می‌برم و می‌دونی،
‫تا ابد با خوبی و خوشی زندگی می‌کنم چون
‫اون نیمه گم‌شدمه.
‫آره. حس می‌کنم تو مرحله انکاری.
‫صد در صد مطمئنی نیمه گم‌شده‌ته؟
‫آره. سرنوشت طرف ماست.
‫سرنوشت واقعی، مخصوصاً نحوه ‫آشناییمون و...
‫خیلی چیزهای دیگه.
‫عشق قشنگی داریم، پس، آره... ‫مشکلی برام پیش نمیاد.
‫فقط... یه درصد بده.
‫هفتاد و پنج درصد؟ هشتاد؟
‫هی، خودت ما رو مجبور کردی دور یه عروسک ‫چوبی ترسناک وایسیم و درباره احساساتمون بهش بگیم.
‫نود و دو درصد.
‫- خیلی خب. ‫- آره.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب.
‫فکر کن قراره سوار هواپیما بشی اما ‫خلبان برمی‌گرده میگه،
‫«خوش اومدید، خانم‌ها و آقایون.
‫نود و دو درصد احتمال داره برسیم به مقصد.» ‫سوار میشی؟
‫به حس ششمم اعتماد می‌کنم، مثل نیکی، ‫مطمئنم. مطمئنم.
‫فقط، می‌دونی، شاید... بهتر باشه ‫اون عدد رو برسونی به صد...
‫- خیلی خب. ‫- بعد عقد کنی.
‫آره. عالیه. ممنون. خیلی خب.
‫- خیلی خب. ‫- من... قرار نیست بمیرم.
‫خیلی خب.
‫- شب بخیر. ‫- صبح شده.
‫کجا بودی؟
‫به نفرین اعتقاد داری؟
‫[همچنان دو روز تا گفتن «بله»]
‫- اوه، ببینش! ‫- چقدر خوشگل شدید.
‫می‌خوایم به همگی خوش‌آمد بگیم، ‫چه کسایی که از دور و نزدیک اومدن...
‫آره.
‫که عروسی پسرمون نیکی و عروس زیباش ‫ریچل رو جشن بگیریم.
‫- هورا! ‫- نیکی!
‫می‌خوام از این فرصت استفاده کنم ‫و داستانی رو درباره
‫عشقی تعریف کنم که تو رو به وجود آورد
‫چون اگه من و تو نبودیم، هیچکدوم از شماها ‫هم اینجا نبودین.
‫یه سری‌ها کل عمرشون از خودشون می‌پرسن،
‫«چی دو نفر رو تبدیل به نیمه گم‌شده می‌کنه؟»
‫می‌تونم این رو با اطمینان کامل بگم.
‫- من نیمه گم‌شده‌م رو شانسی پیدا کردم. ‫- آخی...
‫حتی ممکنه بعضی‌ها اسمش رو بذارن سرنوشت.
‫من اون‌موقع کارآموز بودم.
‫راستش من تازه یه شیفت سی ساعته ‫رو تموم کرده بودم
‫که یه حسی بهم گفت فعلاً نرم خونه.
‫یه حسی بهم گفت باید برگردم با ‫دوستم بو خداحافظی کنم،
‫که تازه شیفتش تو اورژانس رو شروع کرده بود.
‫یه صدای عصبانی داشت سرم فریاد می‌کشید.
‫برگشتم،
‫دیدم خوشگل‌ترین زنی که تا حالا دیدم ‫بهم زل زده.
‫و این زن خوشگل داشت چی می‌گفت؟
‫داشت می‌گفت...
‫«می‌تونید وصلش کنید؟»
‫عجب منظره‌ای بود. ‫این زن زیبا اومده بود
‫و یه حوله خونی رو دور انگشتش ‫پیچیده بود،
‫می‌گفت نزدیک بود انگشتش رو قطع کنه ‫و تموم شب منتظر بوده بهش رسیدگی کنیم.
‫آره، برگشتیم تو اورژانس، و ‫برام سوال شد،
‫«این آقائه اصلاً اینجا کار می‌کنه؟»
‫و می‌دونین، چون کارت بیمارستان داشت
‫و روپوش دکترها تنش بود قانع شده بودم.
‫به خودم گفتم دیگه حداقل دکتر که هست.
‫خب آره، ولی دکتر اورژانس نیستم،
‫ولی در زمینه طب اورژانس تمرین دیده بودم،
‫هی داشتم فکر می‌کردم که الان باید... ‫چیکار کنم.
‫بردمش اتاق معاینه.
‫انگشتش رو دوباره به هم چسبوندم، ‫که داشت عالی پیش می‌رفت.
‫اوه، خیلی دردناک بود،
‫به خودم گفتم، «این یارو از کارش سر درنمیاره.»
‫ولی موندی.
‫خب، خیلی بامزه بودی، منم خونریزی داشتم.
‫یه کم بعدش،
‫همون انگشت رو برداشتم، ‫یه حلقه انداختم توش.
‫ولی هنوز نمی‌تونم نوک انگشتم رو حس کنم.
‫لو نده دیگه!
‫عیبی نداره.
‫هر دفعه حاضرم همین کار رو بکنم ‫که تو رو به دست بیارم.
‫آخی!
‫بنابراین... به اینجا رسیدیم.
‫همگی اومدید!
‫و امشب، می‌خوام نکاتی که بلدید رو
‫به سربازهای جدیدمون در مسیر جنگی ‫به سوی زندگی متاهلی بگید.
‫لطفاً بهم ملحق بشید
‫بلد نیستیم، می‌تونیم به اسم و بهونه عشق ‫انجامش بدیم بنوشیم.
‫نوش جان.
‫خیلی خب، بیاید از مهمونی لذت ببریم.
‫عاشق این داستانم.
‫اینه که جفتتون یه آسیب روحی مشترک ‫رو پشت سر بذارید.
‫وگرنه چطوری قراره طرفت رو بشناسی؟
‫ضروریه.
‫خب اگه اتفاق وحشتناکی نیفته چی؟
‫یا نکنه از قصد اتفاق وحشتناکی رو ‫تجربه کردید؟
‫اوه، نه، نیاز نبود. مامان فرانک جلوی ‫چشممون مُرد.
‫تا حالا کسی جلوی چشمت مُرده؟
‫اه...
‫بگی نگی.
‫جلوی تو و نیکی چی؟
‫نه، جلوی چشم جفتمون نه.
‫خب، دو روز وقت دارید.
‫- ببخشید. ‫- ریچی! ریچی!
‫- اوه. ‫- اینجایی.
‫اوه، ممنون.
‫ریچل روانپزشکه.
‫- ای وای، من... ‫- جدی؟ من چی دارم؟
‫ببخشید، منظورت چیه؟
‫نظر یه دکتر دیگه رو هم می‌خوام.
‫نیاز نیست جلوی بقیه بیماریش رو ‫تشخیص بدی.
‫می‌تونی بعداً یه جای خلوت بهش بگی.
‫این شوهرم داگه. ‫عشق بچگی همدیگه‌ایم.
‫- تو کلمبیا آشنا شدن. ‫- سلام.
‫- چطوری با نیکی آشنا شدی؟ ‫- اوه، داستانش خیلی جالبه.
‫تقریباً به جالبیِ داستان مامان و بابامه. ‫انگار کار سرنوشت کیهانیه.
‫ام، خیلی خب.
‫داستان رو براشون تعریف کن.
‫خیلی خب.
‫چند سال پیش، کل کشور رو سفر کردم
‫که برای تحصیلات تکمیلی مصاحبه کنم.
‫آخرین مصاحبه‌م تو دانشگاه تگزاس آستین بود.
‫و تموم روز حس مزخرفی داشتم،
‫ولی خودم رو مجبور کردم برم واسه مصاحبه،
‫و حس بدم هی داشت بدتر می‌شد
‫و انگار داشت خفه‌م می‌کرد.
‫بگذریم، وقتی رسیدم فرودگاه، ‫دیگه تو حال خودم نبودم.
‫رسیدم دم گیت، و تو صف مسافرها ‫وایساده بودم.
‫یه دفعه به خودم اومدم.
‫این همون حس شومه.
‫اگه سوار هواپیما بشم... یه اتفاق...
‫از کجا می‌دونستی؟
‫توضیحی براش ندارم. ته دلم می‌دونستم. ‫بعدش دیگه جدی جدی ترسیدم.
‫داشتم می‌دیدم که ملت دارن سوار ‫هواپیما میشن و...
‫انگار فلج شده بودم.
‫آخرش فقط من سوار نشده بودم،
‫و مامور گیت رفت پشت بلندگو،
‫زل زد به من و گفت،
‫«آخرین فراخوان برای مسافرهای بلیط‌دار.»
‫ولی تو نفر آخر نبودی، نه؟
‫نه.
‫یه نفر دیگه هم بود.
‫یه... آقا پسر. یه پسر بامزه.
‫با خودم گفتم، «گندش بزنه.
‫خیلی ناراحت‌کننده‌ست که این پسر ناز قراره
‫با بقیه تو این پرواز نفرین‌شده بمیره.»
‫رسیدیم به آخرین فرصت سوار شدن.
‫و من دیگه بیست دقیقه‌ای میشد تکون ‫نخورده بودم،
‫و مامور گیت عصبانیه و اون پسر نازه ‫متوجه من شد،
‫و اومد سمتم و گفت، «خوبی؟»
‫آدم معمولاً اینجور مواقع میگه، ‫«آره، خوبم.»
‫یا اینکه، «برو پی کارت.»
‫ولی خیلی آدم قابل اعتمادی به نظر میومد.
‫بهش نگاه کردم و گفتم، «حرفم خیلی قراره ‫عجیب به نظر بیاد،
‫ولی... یه حسی بهم میگه اتفاق خیلی ‫بدی قراره بیفته،
‫و نمی‌تونم توضیح بیشتری بدم، ولی ‫سوار هواپیما نمیشم.»
‫اونم بهم نگاه کرد،
‫و با یه لبخند خوشگل و کوچولو گفت، ‫«برن به جهنم.
‫بیا با ماشین بریم.»
‫- نه. ‫- آره.
‫- آره. به همین سادگی. «برن به جهنم.» ‫- آره.
‫- «بیا با ماشین بریم.» ‫- هوم.
‫همین که فهمید، حتی سوال هم نپرسید، ‫فقط به احساساتم اعتماد کرد.
‫واو. درست مثل... جادو.
‫تازه بهترین بخشش این نیست.
‫- ریچل... ‫- وای خدا. بهترین بخش رو براشون بگو.
‫جولز بازی درنیار، جولز.
‫اون جمله رو براشون بگو.
‫در بسته شد،
‫و به صورت رسمی سفرمون رو ‫شروع کردیم،
‫منم ازش بابت این کارش تشکر کردم،
‫و اون بهم نگاه کرد و گفت،
‫«فکر کنم جونم رو نجات دادی.»
‫اوه...
‫- اشکم دراومد. ‫- می‌دونم.
‫قضیه واسه کِی بود؟
‫- هوم؟ ‫- کِی؟
‫سه سال پیش.
‫- دقیقاً کِی؟ ‫- باورنکردنیه. اه، فوریه.
‫چه فرقی داره؟
‫- حالا هواپیما سقوط کرد یا نه؟ ‫- چه فرقی داره، داگ؟
‫ریچل. ریچل.
‫- می‌خوام یکی رو بهت معرفی کنم. ‫- باشه.
‫هوم.
‫من... قرار نیست به کسی معرفیت کنم.
‫- اوه؟ ‫- انگار نیاز داشتی یکی نجاتت بده. نه؟
‫نه. اتفاقاً داشت بهم خوش می‌گذشت.
‫- خوش می‌گذشت؟ نه بابا؟ باشه. ‫- آره.
‫- می‌خوای درباره‌ش صحبت کنی؟ ‫- درباره چی؟
‫- الان درصدت چنده؟ ‫- متوجه منظورت نمیشم.
‫بهش گفتی؟
‫نه، اگه مشکلی پیش نیاد که نیاز نیست ‫چیزی بدونه، و مشکلی هم پیش نمیاد.
‫چون نیمه گم‌شده ما تو سرنوشتمونه.
‫نه؟ چون روح ما به هم پیوند خورده، بعد از ‫هم جدا میشیم و نحوه آشناییمون...
‫مگه چند درصد احتمال داشت؟ فکر کن.
‫از بین کسایی که دیدم و تو شرایط مختلف،
‫اگه چیزی به اسم نیمه گم‌شده وجود داشته باشه،
‫پس آره، نیکی نیمه گم‌شده منه.
‫آره.
‫و چون دوستش دارم.
‫خیلی خب.
‫خیلی خب. نیاز نیست حرفم رو باور کنی.
‫اوهوم.
‫- خودت حرف خودت رو باور می‌کنی؟ ‫- آره. آره.
‫- جدی؟ باشه. ‫- آره.
‫یعنی یه نشونه از جهان می‌خوام که بهم ‫ثابت بشه
‫نیکی نیمه گم‌شدمه و قرار نیست تو ‫محراب بمیرم،
‫ولی آره، باور می‌کنم.
‫هوم...
‫نشونه‌ای در کار نیست.
‫خندیدم.
‫- نوشیدنی می‌خوری؟ ‫- عالیه.
‫نمی‌تونستم خودم رو راضی کنم سوار ‫هواپیما بشم.
‫می‌دونستم یه اتفاق بدی...
‫مامور گیت گفت، «آخرین فراخوان برای ‫مسافرهای بلیط‌دار،»
‫و من کاملاً فلج شده بودم.
‫بیست، بیست و پنج دقیقه‌ای میشد از سر جام ‫تکون نخورده بودم.
‫واو.
‫بعدش به مامور گیت نگاه کردم، اونم ‫داشت به من نگاه می‌کرد،
‫و خیلی عصبانی بودم، ‫بعد یه پسر بامزه رو دیدم و...
‫«فکر کنم جونم رو نجات دادی.» ‫«فکر کنم جونم رو نجات دادی.»
‫واو، فوق‌العاده‌ست.
‫پس کار سرنوشت که میگی همین بود؟
‫این داستان، دیدار سرنوشت‌سازتون،
‫دلیلیه که فکر می‌کنی نیکی ‫نیمه گم‌شده‌ته؟
‫آره، تو شهری که هیچکدوممون توش ‫زندگی نمی‌کنیم.
‫اون‌وقت جفتمون مسافر یه پرواز بودیم،
‫اونم متوجه ترس غیرقابل توضیح من شد ‫و من رو با ماشین رسوند اون سر کشور.
‫واقعاً رمانتیکه. مثل فیلم می‌مونه.
‫ولی ترسناک هم هست. ‫چون نیکی غریبه بود دیگه، نه؟
‫رفیق. اصلاً هم ترسناک نیست.
‫اگه با هم ازدواج نمی‌کردین ترسناک میشد.
‫- ولی دارن ازدواج می‌کنن، پس رمانتیکه. ‫- اصلاً نیکی تو آستین چیکار داشت؟
‫اه، فکر کنم اومده بود به دوستش از دوران دانشگاه ‫سر بزنه.
‫- کدوم دوستش؟ ‫- چه فرقی داره؟
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫کجاش؟
‫میشه اینقدر گیر ندی؟ داستان خوبیه.
‫- شما کجا با هم آشنا شدین؟ ‫- سلام.
‫- سلام. اوه.
‫- سلام. سلام. ‫- حلال‌زاده بود.
‫ام، عمه والریم خیلی دوست داره ببیندت.
‫گفت توصیه‌های زندگی مشترک خیلی ‫مهمی برامون داره، پس...
‫- توصیه برای زندگی مشترک؟ باشه. ‫- آره.
‫پشت سر من، مسئول تدارکات رو می‌بینی؟
‫همونیه که تو استراحتگاه زد به من.
‫- همونی که بچه‌ش رو تو ماشین گذاشته بود. ‫- وایسا...
‫- چی؟ ‫ - آره، می‌دونم.
‫مشخص شد مدرسه ابتدایی جفتمون ‫یکی بوده.
‫اون، اه... ‫نه، اون... نه، پسر خوبیه.
‫خیلی خب، بیا بریم.
‫جدی میگی؟
‫و هر دفعه هم نتیجه میده.
‫فکر کنید... بحثتون شده، جفتتون ‫اعصاب ندارید،
‫و به بن‌بست می‌خورید.
‫خیلی خوب جواب میده چون حقیقت رو میگه.
‫جایی برای قایم‌شدن ندارید. ‫خیلی ساده‌ست.
‫گوش کنید.
‫پنج دقیقه مستقیم زل بزنید ‫تو چشم همدیگه.
‫اوه... اوه، خیلی خب، آره... واقعاً...
‫موثر به نظر میاد.
‫- منم می‌خواستم همین رو بگم. ‫- یالا. خودتون می‌فهمید.
‫- وسط جشن؟ ‫- آره. همه‌ش پنج دقیقه‌ست دیگه.
‫فقط تماس چشمی. ‫بدون حرف زدن. بدون سر برگردوندن.
‫- عالیه. ‫- براتون زمان می‌گیرم، خب؟ حاضرید؟
‫- خیلی خب. ‫- سه، دو، یک، شروع.
‫وقتی همدیگه رو دیدیم اومده بودی ‫آستین دیدن کدوم دوستت؟
‫- چیز... هم‌اتاقی دانشگاهم، کریس. ‫ - اوه.
‫با کریس که آشنا شدی. ‫همونیه که به همه چی حساسیت داره.
‫دارید با حرف زدن خرابش می‌کنید.
‫- حرف نزنید. فقط تماس چشمی. ‫- اوه، باشه.
‫- به من نگاه نکن. ‫- اوه، باشه.
‫خیلی خب، از اول.
‫شروع کنیم. سه، دو، یک.
‫از اول.
‫چیه؟ چی شده؟
‫برام مهم نیست بقیه چی بهتون میگن.
‫جاذبه بین زن و شوهر مهمه.
‫نذارید اون جرقه از بین بره.
‫هر کاری لازمه بکنید. جدی میگم.
‫از بقیه مشورت بگیرید.
‫یا نگیرید.
‫دوره و زمونه‌ی جنجالی‌ای شده.
‫آدم باید یادش بمونه مهم‌ترین ‫نکته زندگی چیه.
‫- عشق. ‫- لطفاً نپر وسط حرفم.
‫- ببخشید. ‫- سوالتون چی بود؟
‫داشتید راز و رمز یه ازدواج ‫موفق رو می‌گفتید.
‫...که لازم نیست آزادی رو با ‫عشق تعریف کنیم.
‫می‌فهمم که بعضی‌ها فکر می‌کنن ‫هوشمندانه‌ست...
‫می‌دونم انتظار میره تا ابد با خوبی ‫و خوشی زندگی کنیم.
‫کسی دوست نداره به طلاق فکر کنه.
‫ولی خب یه سری‌ها عاشقن، ‫یه سری‌ها احمق.
‫اصلاً درکش سخت نیست، عزیزم.
‫معلومه که سخته. همه چی سخته.
‫داری پدربزرگ مرحومت رو خوشحال می‌کنی؟
‫وای خدا... ام...
‫آره.
‫آره، می‌دونی... امیدوارم.
‫کِی قراره داستان معروفی که شنیدیم ‫رو برامون تعریف کنی؟
‫- داستان آشناییت با نیکی رو؟ ‫- اوه، آره.
‫خب، چند سال پیش، داشتم ‫تو کل کشور سفر می‌کردم و...
‫چیکار می‌کنی؟
‫تو اینستاگرام فضولی می‌کنم.
‫اینستای کی؟
‫دارم سعی می‌کنم نیکیِ دختر رو پیدا کنم. ‫مطمئنم اهل آستین بود.
‫کی؟
‫نیکیِ دختر، می‌دونی؟
‫دختری که نیکی بعد از مالی و قبل از ‫ریچل باهاش قرار می‌ذاشت.
‫چرا؟
‫یه جای کار می‌لنگه. فامیلیش ‫چی بود؟ یادته؟
‫- یادته؟ ‫- بیا بریم.
‫- نه. ‫- چرا؟
‫- نه. ‫- آره؟
‫نه. هی.
‫چرا گیر دادی به این داستان؟
‫چون ریچل نفرین شده.
‫چه ربطی داره؟
‫مشخصه فکر می‌کنه این داستان ‫رمانتیک احمقانه ثابت می‌کنه
‫که قسمت اینه که با هم باشن و قراره ‫جونش رو نجات بده.
‫ولی به نظرم به این سادگی نیست، ‫و باید ثابتش کنم. باید...
‫چرا؟
‫- که نمیره. ‫- ببخشید. برید کنار.
‫که مثل مادرش نمیره.
‫خب به تو چه؟
‫چون مادر مُرده‌ش گفت نذارم همون ‫بلا سر دخترش
‫هم بیاد، منم باید تلاشم رو بکنم.
‫به تو مربوط نیست.
‫ولی من اونجا بودم.
‫- ولی نباید اونجا بودی. ‫- ولی بودم.
‫شاید به یه دلیلی اونجا بودم، می‌دونی؟
‫الان همه‌ش با عقل جور درمیاد.
‫یه داستان هیولاهای قلابی نیست. ‫داستان ترسناک واقعیه.
‫چیزی که اون موقع دیدم
‫داغونم کرد.
‫می‌خواستی یه کاری بکنم دیگه.
‫الان می‌تونم یه کاری کنم.
‫همین کار رو.
‫عیبی نداره که حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫ولی با چشم خودم دیدم.
‫فکر کنم فامیلی نیکیِ دختر استوارت بود.
‫ولی سعی کن... با زیر سوال بردن ‫عشق مهمونی رو خراب نکنی.
‫فقط من مونده بودم.
‫مامور گیت رفت پشت بلندگو و بهم ‫زل زد و گفت،
‫«آخرین فراخوان برای مسافرهای بلیط‌دار،» و...
‫قضیه پسر نازه رو فراموش کردی.
‫- درسته. ‫- ممنون.
‫آره، ببخشید، داستان من و این ‫پسر بامزه.
‫و مامور گیت هی اسم من رو ‫صدا می‌کرد،
‫هی پشت سر هم.
‫یه دفعه یه پسر خوش‌قیافه اومد...
‫چرا اسم اون رو هم صدا نمی‌کردن؟
‫- هوم؟ ‫- تو...
‫هی میگی شما دوتا آخرین مسافرهای ‫باقی‌مونده بودید،
‫ولی فقط اسم تو رو صدا می‌کردن.
‫ولش کن. ادامه بده. ‫پسره اومد و گفت...
‫من...
‫تا حالا برات سوال نشده بود؟
‫اه، نه، جولز. ‫تا حالا بهش فکر نکرده بودم.
‫خب، خودش که اینجاست. ‫می‌تونیم ازش بپرسیم.
‫چی...
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- جولز، میشه بذاریش واسه بعد؟
‫دارم سعی می‌کنم از داستانشون سر دربیارم.
‫نمی‌فهمم چرا اسم تو رو هم صدا نمی‌کردن.
‫عجیبه. نمی‌دونم چرا.
‫ولی با عقل جور درنمیاد.
‫- بیا بریم یه نوشیدنی بگیریم. ‫- وایسا.
‫هی، من نوشیدنی دارم. وایسا.
‫چیه؟ منم می‌خوام بدونم.
‫نیکی.
‫خیلی خب. پونزده فوریه بود دیگه؟ ‫روز آشناییتون؟
‫- آره. ‫- داداش.
‫- بس کن. بذار حرفش رو بزنه. ‫- وای خدا.
‫من اول گیج شده بودم چون فکر کردم ‫تو ماه مارس همدیگه رو دیدین،
‫ولی خانم گفت فوریه، و بیشتر ‫گیج شدم
‫چون فکر می‌کردم فوریه سال ۲۰۲۳ ‫با نیکیِ دختر قرار می‌ذاشتی.
‫واسه همین اینستاگرامش رو چک کردم،
‫و آره، ولنتاین اون سال عکس تو رو ‫پست کرده بوده.
‫در ضمن، صد در صد با نیکیِ دختر ‫قرار می‌ذاشتی
‫چون قرار بود با خودت بیاریش ‫عروسی ما.
‫یعنی پونزده فوریه.
‫عروسی‌ای که پیچوندی، که محل برگزاریش هم... ‫داشتی کجا می‌رفتی؟
‫شیکاگو.
‫تو شیکاگو نبود. کالیفرنیا بود.
‫دارم حساب و کتاب می‌کنم، ‫و فکر کنم
‫در واقع با نیکیِ دختر تو آستین بودی.
‫و یا روز ولنتاین ولت کرد یا روز بعدش.
‫- بسه. ‫- درست قبلش ولت کرد.
‫قرار بود با هم پرواز کنید به ‫عروسی ما،
‫و سوار هواپیما نشدی.
‫شاید خجالت می‌کشیدی تنهایی ‫بیای عروسیمون.
‫نمی‌دونم.
‫ولی حتماً از صبح نشسته بودی تو فرودگاه،
‫اخم کرده بودی، دنبال یکی می‌گشتی ‫که نجاتت بده
‫چون از بس آدم وابسته‌ای هستی نمی‌تونی بیشتر ‫از دو دقیقه مجرد بمونی.
‫و بعد اون رو پیدا کردی، ‫یه راه فرار.
‫تموم این مدت، فکر کردم ‫نیومدی عروسیم
‫چون ویروس معده گرفته بودی و ایشون ‫رو یک ماه بعدش دیدی.
‫ولی در واقع به جفتمون دروغ گفتی.
‫واسه همین تو فرودگاه اسمش رو صدا نمی‌کردن.
‫چون اسمش تو لیست مسافرها نبوده.
‫نیمه گم‌شده‌ت یه دروغگوئه.
‫حالا چقدر مطمئنی؟
‫پونزده درصد؟
‫می‌خوای درباره سرنوشت صحبت کنی؟ ‫درباره نحوه آشنایی ما چطوره؟
‫- خیلی خب، خفه شو دیگه، جولز. ‫- وقتی به دنیا اومدی.
‫خفه شو.
‫نیکی. میشه ریچل رو ببری دیدن عمو لی؟
‫محض اطلاعت میگم. ‫سرنوشت به اون میگن، نه این.
‫- ممنون، جولز. ‫- فکر کنم جونت رو نجات دادم.
‫نیکی!
‫- دهنت رو ببند، جولز! ‫- بابایی، یه کاری کن!
‫ببخشید. نباید اون کار رو می‌کردم. ‫باید رک و راست همه چی رو می‌گفتم.
‫امروز بهم دروغ گفتی، نیکی.
‫ازت پرسیدم آستین چیکار می‌کردی.
‫گفتی رفته بودی دیدن هم‌اتاقی ‫دوران دانشگاهت.
‫می‌دونم، ولی تو اون سفر اون رفیقم رو ‫هم دیدم.
‫ریچل، مگه مهمه که قرار نبوده ‫سوار اون هواپیما بشم؟
‫ما هنوز بهترین ماجراجویی دنیا رو ‫تجربه کردیم. وگرنه همدیگه رو نمی‌دیدیم.
‫وگرنه الان اینجا نبودیم. ‫می‌شدیم دوتا غریبه.
‫پس... چه فرقی داره سوار اون ‫هواپیما بودم یا نه؟
‫ولی مهمه، نیکی! مهمه!
‫چون بالاخره فکر کردم یکی رو دیدم ‫که درکم می‌کنه.
‫ولی نه!
‫مشخص شد تو فقط مجرد و ناراحت بودی،
‫و یه دختر ترسیده رو تو فرودگاه دیدی ‫و گفتی، «ایول! یه ماجراجویی!»
‫خب، من برای تو فقط یه ماجراجویی ‫ساده نیستم.
‫بیخیال، ریچل. قراره ازدواج کنیم.
‫مهم نیست تحت چه شرایطی با هم ‫آشنا شدیم.
‫نیکی، بابام رو دعوت کردی عروسی؟
‫بهم دروغ نگو.
‫- ولی مهم نیست. جواب نداد. ‫ - چرا؟
‫- چرا؟ ‫- نمیاد.
‫- چرا همچین کاری کردی، نیکی؟ ‫- لعنتی. متاسفم.
‫بلافاصله پشیمون شدم، ‫ولی از طرف خانواده‌ت مهمونی نداشتی!
‫و مامان و بابام هزار بار پرسیدن و...
‫ترسیدم یه روزی یاد گذشته بیفتی ‫و دعا می‌کردی ای کاش بابات هم بود.
‫بابای روانیم که یازده ساله باهاش ‫حرف نزدم؟
‫اشتباه بزرگی کردم، خب؟ ‫می‌دونستم گند زدم. ببخشید.
‫ریچل، من فقط... می‌خوام با تو باشم.
‫متاسفم. ببخشید. ببخشید. ‫حسابی گند زدم. ببخشید.
‫حقیقت داره که روز آشناییمون از اون ‫دختره جدا شده بودی؟
‫یعنی چی؟ من...
‫یه جایگزینم.
‫- جایگزین نیستی. ‫- عین یه جایگزینم!
‫ریچل، داریم ازدواج می‌کنیم.
‫جایگزین چیه دیگه.
‫بهرحال ازدواج می‌کنیم دیگه.
‫نه؟
‫هوم.
‫جدی جدی حاضری از تموم اتفاقاتی که ‫بعد از اون روز افتادن بگذری؟
‫تموم... عشق و اعتمادی که بینمون بود رو؟
‫اونم چون وقتی دیدمت باور نکرده بودم ‫که هواپیما قراره سقوط کنه؟
‫شاید اون روز نباید جونت رو نجات می‌دادم.
‫آره، خب، نجات ندادی. ‫هواپیما که سقوط نکرد.
‫سلام!
‫ببخشید مزاحم میشم، ولی شام ‫کنار نور شمع سرو میشه.
‫خیلی رمانتیکه.
‫شاید حالتون رو بهتر کنه. ها؟
‫لبخند بزنید. ریچل، تی‌شرت پوشیدی.
‫- نمی‌تونی با این بیای پایین. ‫- دیگه هیچی برام مهم نیست!
‫وای خدا! چقدر بدجنسه!
‫فقیر به نظر میاد.
‫- پورشیا، نمی‌تونی این حرف رو بزنی. ‫- وایسا ببینم. چرا؟
‫ممنون.
‫سلام!
‫من... می‌خواستم از طرف خودم ‫و نامزدم بابت
‫اتفاقی که افتاد عذرخواهی کنم.
‫واقعاً ممنونیم که همه‌تون ‫تشریف آوردید،
‫و نمی‌خواستیم دعوا کنیم ولی حداقل ‫یه نمایش مجانی رو دیدید.
‫ام، می‌خواستم یه داستان دیگه هم ‫تعریف کنم، یه داستان متفاوت...
‫من یکشنبه قراره بمیرم.
‫شوخی نمی‌کنم. جدی گفتم.
‫یه نفرین وحشتناک و ترسناک چندین قرنه ‫که دامن‌گیر تبار من شده،
‫و اگه تا غروب آفتاب یکشنبه با ‫نیمه گم‌شده‌م ازدواج نکنم، می‌میرم.
‫و اگه ازدواج نکنم، این نفرین به ‫جون تبار اونم میفته،
‫یعنی به جون همه شماها.
‫متاسفم، جولز.
‫فکر نکنم این بخشش رو بهت گفته بوده باشم.
‫خودتون رو بذارید جای من. ‫شما بودید با اون آدم ازدواج می‌کردید؟
‫- چیکار می‌کنه؟ ‫- حالش بده. می‌خوای جلوش رو بگیرم؟
‫ولی نگران نباشید، چون من... ‫همچین کاری با شما نمی‌کنم.
‫- بسه. کافیه، ریچل. ‫- این اتفاق برای مامانم هم افتاد.
‫ازدواج کرد و مُرد، ‫درست اون سمت
‫این جنگل‌ها. من تازه فهمیدم ‫اینجا به دنیا اومدم،
‫که خیلی عجیبه چون مشخص شد
‫قراره همینجا هم بمیرم، پس...
‫آره، حق با تو بود. واقعاً هم ‫سرنوشت کیهانیه، پورشیا.
‫پس موافقم، دکتر کانینگهام، ‫بیاید بنوشیم.
‫به افتخار سرنوشت.
‫اینم از سقوط هواپیمایی که می‌خواستی.
‫نوش جان دوستان.
www.Doostihaa.com