‫تو دیوونه‌ای واقعاً!
‫می‌خوای خودتو بکشی؟ ‫آخه کی بعد واکسن آنفلوآنزا می‌ره نوشیدنی می‌خوره؟
‫واسه همین اینقدر حالت بده!
‫دکتر نگفت نباید نوشیدنی بخوری؟
‫- گفت. ‫- واقعاً گفتن.
‫شوخیت گرفته نه؟
‫دهنت هنوز پره! ‫اول قورت بده، بعد دوباره بخور.
‫وقتی دهنم پره خوشمزه‌تره خب!
‫- وای خدا. ‫- تو دیگه نوبرشی!
‫مگه گدایی؟ نخور اونو!
‫- نخور بابا! ‫- چرا؟
‫- هی! ‫- نه بابا!
‫من همینم دیگه، گدام!
‫راستی جین‌من کو؟
‫شیفت شب داره، خونه نمیاد.
‫عالیه، چه خوب.
‫خوشتیپه؟
‫- شبیه توئه؟ ‫- دوست داری شبیه‌ش باشم یا نه؟
‫- دوست داشتم دوقلو باشین. ‫- سلام!
‫سلام.
‫خب، الان تو منطقه امنیم.
‫اینجا خونه هوانگ دونگ‌منه!
‫- وای! ‫- می‌رم یه دوری بزنم.
‫یون‌ای، پالتوها رو بذار اونجا.
‫چه خوشگلی تو!
‫اینو ببین.
‫دفتر کارگردانه.
‫بیا اینجا ببین.
‫این دیگه چیه؟
‫فکر کنم خودشی.
‫اونی که هوانگ دونگ‌من بخاطرش ‫از نزول‌خور پول گرفت، تویی.
‫نارنگی؟
‫- خوب باهاش حرف می‌زنی. ‫- می‌تونم بهش غذا بدم؟
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫- هوانگ دونگ‌من! ‫- جانم؟
‫به افتخار اومدنتون اینجا،
‫به هرکدومتون یه حوله می‌دیم.
‫مرسی.
‫- بیا، اینم برای تو. ‫- ممنون.
‫- بفرما اینم برای تو. ‫- مرسی.
‫مرسی که اومدین.
‫- مرسی. ‫- مرسی.
‫«جشن تولد ۸۰ سالگی پارک جین‌بون؟»
‫کیه دیگه این پارک جین‌بون؟
‫- احتمالاً مامان یکیه. ‫- آره؟
‫واقعا مامان یکیه، نه؟
‫بابا بیخیال!
‫آقا! کچاپ نداریم؟
‫با چیپس سیب‌زمینی باید کچاپ باشه دیگه!
‫- یکی کچاپ بیاره! ‫- صبر کن الان میارم.
‫- کچاپ داری؟ ‫- معلومه!
‫یه...
‫یه شیشه کچاپ هفت ساله داریم!
‫- چی؟ هفت ساله؟ ‫- آره!
‫وای.
‫بفرما.
‫بذار ببینم.
‫روش نوشته ۲۰۱۸!
‫- واقعاً هفت سالشه. ‫- جدی جدی؟
‫- آره. ‫- کاملاً سالمه!
‫نه، نخور...
‫- جدی میگی؟ ‫- چی میگی بابا؟
‫- هنوز سالمه! ‫- وای خدا.
‫ای بابا!
‫همچنان سالم به نظر میاد.
‫- خوبه! ‫- خوبه.
‫طعمش هم خوبه.
‫چطور هنوز خوبه؟
‫تند تند نخور دیگه!
‫میدونی هفت سال باید نگه‌داری تا اینجوری شه؟
‫باید ازش عکس بگیریم.
‫عدد ۲۰۱۸ پاک شده ‫شبیه ۲۰۱۶ شده واسه خودش!
‫آروم نگهش دار.
‫یه عکس واضح از تاریخش می‌خوام.
‫این چیه حالا؟
‫چه کار می‌کنی؟
‫یه لحظه وایسا.
‫[۱۰ سریال برتر کره جنوبی] ‫[زمستون امسال عاشق هر کی می‌شم]
‫خیلی ترکونده.
‫سریال زمستون امسال عاشق هر کی می‌شم ‫صدرنشینِ چارت‌های استریم شده.
‫- مبارکت باشه! ‫- مبارکه!
‫مبارکت باشه!
‫- تبریک واسه اول شدنت تو چارت‌ها! ‫- مبارکه.
‫- مبارکت باشه! ‫- مبارکه.
‫فکر می‌کردم اگه نوشیدنی بخورم آروم می‌شم، ‫ولی نشدم.
‫این دختره عقلشو از دست داده؟
‫سریالش همین الان داره پخش می‌شه.
‫اون وقت پاشده عکس دونفره گذاشته؟ ‫که چی، ذهن مردمو از داستان سریال منحرف کنه؟
‫همون‌طور که انتظار می‌رفت،
‫یکی کامنت گذاشته، «یکم سنگین باش».
‫منم کامنتو لایک کردم.
‫بعدش بهم دایرکت داد و کلی بهم پرید.
‫- یعنی کار بدی کردم؟ ‫- نه بابا.
‫سریالش در حال پخشه، ‫باید حواسش به رفتاراش باشه.
‫- درسته. ‫- دقیقاً.
‫اونم وقتی که سریال کمدی رومانتیکه!
‫- ای گفتی! ‫- می‌دونی چیه؟
‫وقتی یکی تند باهامون حرف می‌زنه،
‫دلمون هُری می‌ریزه و با خودمون می‌گیم،
‫«نکنه اشتباهی از من سر زده؟»
‫ما خیلی راحت خودمونو مقصر می‌دونیم.
‫درون‌اندیشی...
‫زبونِ آدم‌های ضعیفه.
‫تا حالا دیدی آدم‌های بد بشینن ‫به کاراشون فکر کنن و پشیمون بشن؟
‫اصلاً بهش فکر نکن.
‫- پشیمون نباش. ‫- درسته، اصلاً بهش فکر نمی‌کنم.
‫- بیخیالش. ‫- هی!
‫باید چشماتو باز کنی.
‫با چشم بسته که نمی‌شه این کارو کرد!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بگیرش!
‫- ای بابا. ‫- بیا.
‫هر چی.
‫به تو چه که من کجام؟
‫- کیه؟ ‫- خانم اوه جونگ‌هوی.
‫خانم اوه هم مثل بقیه ماماناست، مگه نه؟
‫اونم لابد چک می‌کنه ببینه دخترش کی میاد خونه.
‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟ ‫واقعاً برام سوال شده.
‫رابطه خانم اوه با دخترِ واقعی خودش چطوریه؟
‫نمی‌دونم.
‫با هم در تماسن؟
‫نمی‌دونم.
‫حرف زدن در موردش ممنوعه.
‫چرا؟
‫من از کجا بدونم؟
‫ولی یه حسی بهم می‌گه...
‫که رابطه‌شون با دعوا و مرافعه تموم شده.
‫نه اینکه طلاق‌ها معمولاً با خوشی تموم بشن‌ها،
‫ولی فکر کنم دختره طرف باباشو گرفته.
‫ولی دوست دارم ببینمش.
‫چرا؟
‫همین‌ طوری.
‫اون لابد می‌دونه من کیم،
‫ولی من نمی‌دونم اون کیه.
‫یه جورایی بی‌انصافی نیست؟
‫واقعاً بی‌انصافیه.
‫- جدی می‌گم. ‫- چند سالشه؟
‫هیچی ازش نمی‌دونم.
‫آها، اسمشو می‌دونم، بیون سی‌اون.
‫یه بار اتفاقی وقتی داشت ‫با تلفن حرف می‌زد شنیدم.
‫- بیون سی-اون؟ ‫- آره.
‫صبر کن...
‫بیون سی‌اون.
‫یون‌ای...
‫یون‌ای می‌خواست اسمشو به بیون سی‌اون تغییر بده.
‫چی؟
‫نه، نه، نه.
‫اصلاً. این اصلاً درست نیست.
‫بیون سی‌اون نه!
‫بیون یون‌ای باید همون بیون یون‌ای بمونه.
‫- بیون یون‌ای. ‫- آره.
‫- بیون یون‌ای خیلی بهتره. ‫- درسته.
‫- دقیقاً. ‫- خانم بیون یون‌ای.
‫لطفاً بیون سی‌اون نشو.
‫- بیون یون‌ای. ‫- بیون یون‌ای.
‫هی.
‫بده من نگهش دارم.
‫[روزهایی مثل این، روزهایی مثل اون] ‫[اشعار هوانگ جین‌من]
‫بیخیال بابا.
‫[یه جایی، یه اشتباهی باقی می‌مونه] ‫[اشعار هوانگ جین‌من]
‫چرا هی با این ور می‌ری؟
‫می‌خوای کمکت کنم؟
‫خب...
‫این...
‫[یه جایی، یه اشتباهی باقی می‌مونه] ‫[اشعار هوانگ جین-من]
‫عه.
‫اصلاً شبیه هم نیستن.
‫[هوانگ جین‌منِ شاعر.]
‫خوش‌تیپه ها.
‫پاهام یخ کرد!
‫می‌ران، باید بیای اینو ببینی.
‫- زود بیا اینو ببین. ‫- باشه.
‫این واقعاً باحاله.
‫قول می‌دم خیلی باحال باشه. ‫فقط نگاه کن.
‫خیلی خب، فقط ببین.
‫- کمکش کن! ‫- هی!
‫- می‌دونی این چیه دیگه، نه؟ ‫- نه.
‫- دقیق نگاه کن، باشه؟ ‫- باشه.
‫- یک، دو، سه! ‫- دو، سه!
‫- کریسمس مبارک! ‫- کریسمس مبارک!
‫- سه، دو، یک! ‫- سه، دو، یک!
‫حرکت!
‫کریسمس مبارک!
‫داره برف میاد.
‫خیلی خوشحالم...
‫که همچین رابطه‌هایی دارم ‫که می‌تونیم با هم دیوونه‌بازی دربیاریم.
‫[تق تق تق] ‫[کاری از ما جی‌یونگ، یونگ‌سیل]
‫شب بخیر.
‫اومدی؟ قبل اینکه بری دست و روتو بشوری، ‫یه چیزی بخور.
‫بله، قربان؟
‫آها.
‫قرار نیست فوراً شروع کنیم.
‫یه خرده زمان می‌بره.
‫هنوز داریم بازیگر انتخاب می‌کنیم.
‫بله، حتماً.
‫آخر سال فصل اوجِ کترینگه،
‫پس معلومه که کار می‌کنم.
‫بله، قربان.
‫درود!
‫خیلی خودتو درگیر زندگی نکن.
‫نه تو خوشی‌ها...
‫نه تو غم‌ها.
‫مگه نمی‌شه یه کم درگیر شد؟
‫این اولین باره خوشحالم!
‫صبح زود لباسشویی روشن نکن!
‫لوله ها یخ زدن، ‫آبش تخلیه نمی‌شه!
‫[مدیر کو]
‫چرا اینقدر زود زنگ زدی؟
‫خانم کو.
‫باید باهوش‌تر از این کار کنی.
‫چت شده؟
‫شنیدم فیلمنامه هوانگ دونگ‌من رو دادی ‫به نو کانگ‌سیک.
‫این کارو کردی ‫چون فکر می‌کنی شانسی داری؟
‫آقای چوی، از من خوشت میاد؟
‫چرا هی مزاحم می‌شی؟
‫از جدایی‌مون پشیمونی؟
‫برام رضایت‌بخشه.
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫مزاحمت؟ کِی مزاحمت شدم؟
‫واضح بگم، ‫شماها مزاحم منید.
‫اون فیلمنامه رو دادی به نو کانگ‌سیک ‫فقط برای اینکه منو اذیت کنی.
‫لطفاً خفه شو
‫و سرت به کار خودت باشه.
‫بازیگرهای درجه یک که زیاد نیستن. ‫من چطور از بازیگر تو دوری کنم؟
‫هر جا که می‌تونم پیشنهاد می‌دم ‫و هر چی قبول شد، قبول شد.
‫- هی. ‫- اگه بازم بهم زنگ بزنی،
‫فکر می‌کنم دوستم داری.
‫زوده واسه این حرفا.
‫اون حس رضایت...
‫که گوشی رو محکم بکوبی زمین،
‫ولی با موبایل نمیشه این کارو کرد!
‫لعنتی...
‫خانم کو!
‫صفحه‌اش می‌شکنه.
‫شماها رو تنها نمی‌ذارم.
‫حتی بعد از فیلمبرداری یه شب کامل، ‫میام اینجا تدریس می‌کنم.
‫- پس خودتونو آماده کنید، باشه؟ ‫- باشه!
‫بازیگر نقش اول کیه؟
‫تو دوست داری کی باشه؟
‫جی سونگ‌او!
‫- لی گی‌جون. ‫- مون سئونگ‌آ؟
‫چو مین‌سونگ!
‫نو کانگ‌سیک!
‫دقیقاً.
‫البته، کاملاً در جریانم که چقدر سرش شلوغه.
‫بازیگر ستاره کشوره بالاخره.
‫براتون یه فنجان دیگه درست می‌کنم.
‫می‌دونید که چطوریه.
‫بهتره زودتر جواب بدید، ‫حتی اگه رد کنید.
‫نمی‌تونیم زیاد منتظر نو کانگ‌سیک باشیم.
‫چون پروژه دولتیه،
‫باید گزارش پیشرفت فصلی رو ارائه بدیم
‫تا پرداختی بگیریم.
‫آره، همینطوریه.
‫یه بار دیگه ازش بپرسید.
‫بله، ممنونم. خداحافظ.
‫فیلمنامه رو می‌فرستم برات ‫ولی هیچ جوابی نمی‌گیرم.
‫این باید یه دوراهیِ بزرگ برات باشه، ‫گیونگ‌سه.
‫هوانگ دونگ‌من باید شکست بخوره، ‫ولی کو هی‌جین باید کارش بگیره.
‫- کجاش دوراهیه؟ ‫- کجاش دوراهیه؟
‫منظورت اینه که دونگ‌من باید شکست بخوره.
‫- نه. ‫- دیگه دیر گفتی.
‫تو اونو برای پول درآوردن نیاوردی.
‫از دست آقای چوی عصبی بودی
‫و تصمیم گرفتی یه کار دیگه بکنی، ‫حتی اگه فیلمنامه هوانگ دونگ‌من باشه.
‫واقعاً فکر می‌کنی من همینطوری ‫هر فیلمنامه‌ای رو قبول می‌کنم؟
‫تو فیلمنامه‌ش رو خوندی.
‫- حالا مگه چی می‌شه اگه متنش خوب باشه؟ ‫- حداقلش اینه که خوبه!
‫اینقدر ازش متنفری؟
‫واقعاً چشم نداری ببینی ‫هوانگ دونگ‌من کارش می‌گیره؟
‫حتی اگه معنیش این باشه که کار منم می‌گیره؟
‫اون ضرب‌المثله رو شنیدی که می‌گه، ‫«فامیلت اگه زمین بخره، از حسودی مریض میشی»؟
‫شرط می‌بندم این فقط تو کره وجود داره.
‫همه‌جا وجود داره!
‫اینطوری مردم خودمون رو نکوب.
‫من زنتم، نه فامیلت!
‫زنت می‌خواد یه تیکه زمین بخره!
‫- ما که همیشه فقیر بودیم. ‫- ای بابا، باز شروع کرد.
‫چام، چام، چام.
‫من قراره پولدار بشم،
‫پس تو راحت باش و فقیر بمون.
‫چطور هر دفعه یادت می‌ره جاخالی بدی؟
‫من همیشه به سمت راست می‌چرخم.
‫بذار بگیم یه تنبیه خودخواسته‌ست.
‫با هی‌جین صحبت کردم که اسم تو رو هم ‫به عنوان ویراستار فیلمنامه بیاره.
‫این برخلاف قوانینِ درجِ نام نویسنده‌ست.
‫فقط واسه نظر دادن که نباید اسم آدم بیاد.
‫تنها کسی که باید اسمش بیاد تویی.
‫ولی تمام اون یادداشت‌ها رو تو نوشتی.
‫روالش اینطوری نیست.
‫کاش می‌شد
‫به کل دنیا خبر بدم
‫که تو چه جور نویسنده‌ای هستی.
‫اگه این کار خوب پیش بره،
‫همه‌جا راه می‌افتم و به مردم می‌گم، ‫«این کارِ بیون یون‌ای بوده!»
‫بیون اونا این کارو کرده!
‫می‌خوام کل دنیا رو با اسم بیون یون‌ای پر کنم.
‫سلام!
‫سلام.
‫خیلی وقت بود ندیده بودمتون.
‫می‌خواستم مراتب قدردانیم رو به جا بیارم.
‫به لطف شما، سریال مادرم موفق شد.
‫خانم اوه یه سری هدیه آماده کردن ‫تا از زحمات بقیه تشکر کنن.
‫ای وای.
‫چی شد یادی از ما کردید؟ ‫کاش قبلش خبر می‌دادید.
‫خیلی وقت بود می‌خواستم بیام، ‫ولی تازه الان وقت شد.
‫فرصت نشده بود درست و حسابی ‫از زحمات همگی تشکر کنم.
‫زحمت اصلی رو که شما کشیدید.
‫بفرمایید از این طرف.
‫اوه، کارگردان ما.
‫آقای چوی.
‫ایشون کی باشن؟
‫آهان، ایشون کارگردان ما جی‌یونگ هستن.
‫فیلمنامه‌شون تق تق تق رو خوندید.
‫که اینطور.
‫- سلام. ‫- از دیدنتون خوشحالم.
‫از فیلمنامه‌تون خیلی خوشم اومد.
‫ممنونم.
‫بفرمایید تو.
‫[با کمال تأسف به اطلاع می‌رسانیم که مادرِ ‫کارگردان کیم سئونگ‌جون دار فانی را وداع گفت.]
‫[اخیر]
‫[لی جون‌هوان]
‫همین الان خبر ختم رو ‫از کارگردان کیم گرفتم.
‫کی می‌خوای بری مراسم؟
‫- بازم هست. ‫- ای وای.
‫- اوه، ایول. ‫- ممنون.
‫ممنونم.
‫جذبه‌اش خیلی بالاست، نه؟
‫نسبت به سنش اندام فوق‌العاده‌ای داره.
‫خیلی هم دست‌ و دل‌بازه.
‫اوه جونگ‌هوی حرف نداره.
‫آدما همه‌شون توده‌ای از احساساتن.
‫کاملاً موافقم.
‫چطوری همچین چیزی به ذهنت رسید؟
‫حق با توئه.
‫اگه چیزی به اسم پدر و ‫مادرِ خوب یا بد وجود نداشت
‫و همه آدم‌ها از یه ساقه بامبو ‫به دنیا می‌اومدن،
‫بدون اینکه کسی رو مقصر بدونیم ‫یا ازش کینه داشته باشیم، اینجا بهشت می‌شد.
‫خدا چطور به این نکته به این سادگی دقت نکرده؟
‫تمومِ دیالوگ‌ها کلماتی بودن ‫که دوست داشتم روی لب‌هام حسشون کنم،
‫واسه همین بلند بلند خوندمشون.
‫نوشته‌هات واقعاً عمق داشتن.
‫جنبه‌های زنانه‌ات قوی‌تر ‫از جنبه‌های مردانه‌ست، نه؟
‫طالعت زنانه‌ست؟
‫- همینطوره؟ ‫- نه بابا.
‫چرا نقش اول رو مرد نوشتی؟
‫این فیلمنامه با یه قهرمان زن هم ‫خیلی خوب از آب درمیاد.
‫به یه زن بیشتر می‌خوره.
‫نمیشه این فیلمنامه رو
‫فقط با بازیگری جلو برد.
‫به بازیگری نیاز داری ‫که خودش اون حس و حال رو داشته باشه.
‫فکر نکن می‌تونی سر صحنه همه چیز رو ‫توضیح بدی و راهنماییشون کنی.
‫برای اینکه حق مطلب ادا بشه، ‫بازیگری می‌خوای که عمقِ نوشته‌ات رو بفهمه
‫و بتونه هر نکته ظریفی رو ‫با دقت میکروسکوپی اجرا کنه.
‫اگه بازیگری رو انتخاب کنی که بخواد
‫هر فیلمی رو با سبک بازی خودش تغییر بده، ‫به مشکل می‌خوری.
‫معلومه که تمام وجودت رو پای این کار گذاشتی.
‫می‌تونی تحمل کنی که ببینی سر صحنه
‫با همچین بازیگری همه چی از هم بپاشه؟
‫من تق تق تق رو
‫با تمام وجودم درک کردم.
‫نیازی نیست دنبال کسی بگردی ‫که قرارداد رو به اسمش بزنی.
‫من قرارداد رو به اسم خودم امضا می‌کنم ‫و دستمزد فیلمنامه رو خودم بهت می‌دم.
‫[بیون یون‌ای]
‫پیاممو سین نکن و جواب ندی ها!
‫فقط بگو که فهمیدی.
‫بهت گفتم برو خونه. ‫چرا اومدی اینجا؟
‫اونجا تک و تنها کاری نداشتم بکنم.
‫حالت چطوره؟
‫از دیروز بهترم.
‫پرستار کجاست؟
‫گفتم بره یه چیزی بخوره.
‫چقدر داری خرج می‌کنی؟
‫هزینه عمل، حالا هم پرستار...
‫دارم خرج می‌کنم که بیشتر زنده بمونی.
‫فقط طولانی عمر کن.
‫ای بابا...
‫راستی، اینو کی فرستاده؟
‫فکر کردم تو فرستادی.
‫[آرزوی بهبودی سریع ‫مدیرعامل پارک سانگ‌جین]
‫[بیون سی‌اون] ‫[گا سوجا]
‫- سلام. ‫- هی، یونگ‌سو.
‫- چه عجب دیدیمت. ‫- آره واقعاً.
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫- سلام. ‫- دونگ‌من.
‫شنیدم فیلمت چراغ سبز گرفته.
‫آره.
‫وای، بالاخره شانس بهت رو کرد. ‫تبریک می‌گم.
‫ممنونم.
‫شنیدم دو قسمت اول تموم شده.
‫کی فیلمبرداری رو شروع می‌کنی؟
‫از کجا بدونم؟
‫اگه کارگردان ندونه، کی بدونه؟
‫هیچ بازیگر آزادی پیدا نمی‌کنم.
‫اونایی که خوبن ‫تا یکی دو سال آینده برنامه‌شون پره.
‫وقتی متن خوب باشه، ‫بازیگر دیگه چه اهمیتی داره؟
‫- مگه خوشنویس براش مهمه با چه قلمی بنویسه؟ ‫- معلومه که مهمه، خیلی هم مهمه.
‫هر چی حرفه‌ای‌تر باشن، ‫قلم‌شون گرون‌تره.
‫تو فیلم، بازیگر همه ‌چیزه.
‫پس چرا فیلمنامه‌تو ‫فرستادی برای نو کانگ‌سیک؟
‫من به بازیگرهایی احترام می‌ذارم
‫مثل نو کانگ‌سیک و اوه جونگ‌هوی ‫که اسم‌شون خودش یه اسم خاص شده.
‫بقیه فقط...
‫منظورت اسم عامه.
‫آره، اسم عام.
‫خودِ اسم که ذاتاً خاصه.
‫هر چی می‌گم، تو باید...
‫خب وقتی اشتباه می‌گی، ‫ادای عقل کل‌ها رو درنیار.
‫تو فقط از من خوشت نمیاد.
‫کی ازت خوشش میاد؟
‫بیون یون‌ای.
‫دیگه کی ازت خوشش میاد؟
‫کو هی‌جین؟
‫اون شاید خیلی، خیلی، خیلی وقت پیش ‫ازت خوشش می‌اومد.
‫- هی، سلام کن. ‫- چه عجب دیدیمت.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تو دانشگاه که از هم جدا نمی‌شدید.
‫هنوزم همین ‌طورین؟
‫ای بابا، اون مال صد سال پیشه.
‫این دو تا الان دشمن خونی همدیگه‌اند.
‫- سلام، قربان. ‫- اشکالی نداره.
‫- بشینید. ‫- سلام، قربان.
‫- بشینید. ‫- سلام.
‫هی.
‫باز یکی دیگه رو لت و پار کرده.
‫کیو؟
‫چا جونگ‌مین.
‫اگه هم‌بازیش خوب بازی کنه، می‌زنتش ‫که تمرکزش رو به هم بزنه.
‫مگه می‌شه تو این دوره زمونه واقعاً ‫کتک‌کاری کرده باشه.
‫شایدم نه که کامل بزنتش، ‫ولی حتماً دست روش بلند کرده.
‫می‌دونی؟
‫- اینجایی. ‫- هی.
‫- می‌تونی اینجا بشینی. ‫- ممنون.
‫ممنون که اومدید.
‫ای بابا.
‫گیونگ‌سه، شنیدم داری ‫یه سریال استریم می‌سازی.
‫تا شروع نشه معلوم نیست.
‫هی، باید زودتر خودمون رو با شرایط وفق بدیم.
‫عصر فیلم تموم شده.
‫دونگ‌من، شنیدم فیلمت چراغ سبز گرفته.
‫- چی؟ ‫- فیلمت.
‫- آره. ‫- چه خوب.
‫تمام اون انتظارها جواب داد.
‫- مراقب سلامتیت باش. ‫- ممنونم.
‫مادرت حالش خوبه، نه؟
‫دونگ‌من.
‫تو مراسم ختم مادرِ منی.
‫فقط برای غذا اومدی؟
‫اون آدم بی‌ادب رو ببین.
‫ای بابا، کانگ‌سیک.
‫خودتو کنترل کن.
‫خودمو کنترل کنم؟
‫چی رو کنترل کنم؟
‫چرا باید خودمو کنترل کنم ‫وقتی طرف نمی‌تونه درست بازی کنه؟
‫اصلاً اصول اولیه رو نداره. ‫بازیگر درجه یک و کوفت!
‫سلام.
‫مدت زیادی نیست که همدیگه رو دیدیم.
‫جلوی کافه.
‫دست دادیم.
‫خب که چی؟
‫اومدم رسماً خودم رو معرفی کنم.
‫من هوانگ دونگ‌من هستم.
‫هوانگ دونگ‌من.
‫واقعاً دلم می‌خواد این فیلم رو با شما بسازم.
‫ببین.
‫یه روش درستی برای نزدیک شدن به آدم‌ها هست.
‫باید به هر کسی که میاد سمتم جواب بدم؟
‫من مدیر برنامه دارم.
‫آهان.
‫ما اینو فرستادیم برای مدیر برنامه‌تون،
‫ولی جوابی نگرفتیم.
‫واقعاً دلم می‌خواد این فیلم رو با شما بسازم.
‫پس منظورت اینه که
‫«می‌خوام موفق بشم.
‫لطفاً کمکم کن.»
‫چرا؟
‫چرا باید کمکت کنم؟
‫منو می‌شناسی؟
‫تا حالا با هم کار کردیم؟
‫چه فیلمایی رو ساختی؟
‫خب، هنوز هیچی.
‫این اولین فیلممه.
‫حد خودت رو بدون.
‫جاه‌طلبیت رو درک می‌کنم،
‫ولی منم واسه خودم اهدافی دارم.
‫می‌دونی چقدر جون کندم ‫تا برسم به اینجا؟
‫آخه چرا باید با یه آدم بی‌نام و نشونی ‫مثل تو کار کنم؟
‫اگه می‌خوای با من کار کنی...
‫خودت رو بکش بالا
‫تا برسی به سطح من.
‫ولی فعلاً همونجا که هستی بمون
‫و با هم‌قد و قواره‌های خودت بپر.
‫بچه‌های این دوره زمونه خیلی جاه‌طلب شدن
‫و یهو به آدم می‌پرن.
‫بهتره الان بری.
‫تو که خیلی پولداری.
‫می‌خوای یکم بهت قرض بدم؟
‫اگه منم بارمو واسه کل زندگیم بسته بودم،
‫هر چی جلوم می‌ذاشتن رو قبول می‌کردم
‫جای اینکه با تازه‌کارایی که ‫خیلی ازم کوچیک‌ترن کل‌کل کنم.
‫چرا نمیای با هم کار کنیم
‫قبل از اینکه به‌خاطر کتک زدن یه تازه‌کار ‫کلاً کنسل بشی؟
‫- برو گمشو. ‫- پاشو.
‫پاشو.
‫هیچی سرگرم‌کننده‌تر از اون قیافه‌ت نیست!
‫بذار تو صفحه کامل ببینمش!
‫- نه روی گوشی! ‫- احمق!
‫رو یه پرده بزرگ!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫هی.
‫«هواساز»؟
‫مگه تو خدایی؟
‫عوضی روانی.
‫هی.
‫رسماً رد داده.
‫این بهترین چیزی نیست
‫که واسه دفتر تیم کارگردانی پیدا می‌شه؟
‫با توجه به اجاره‌ش، قطعاً بهترینه.
‫عجب منظره‌ای داره.
‫چوی گی‌یونگ، مدیر فیلمبرداری چی گفت؟
‫- موافقه؟ ‫- آره.
‫ایول.
‫از همه رابطه‌هام مایه گذاشتم ‫تا راضیش کنم.
‫خیلی خوبه.
‫یه تیم اصلی خفن داریم.
‫حالا فقط باید منتظر بمونیم تا فیلم بترکونه.
‫منم تمام تلاشمو می‌کنم.
‫خب؟
‫بهش فکر کردی؟
‫به حرفایی که اوه جونگ‌هوی زد.
‫درسته.
‫نظر شما چیه، آقای چوی؟
‫نظر کارگردان از همه مهم‌تره.
‫من فکر می‌کنم نو کانگ‌شیک
‫ممکنه آخرش تو صحنه همه‌کاره بشه،
‫و نمی‌دونم از پسش برمیام یا نه.
‫به نظرم به بازیگری نیاز داریم ‫که کاملاً متن رو درک کنه.
‫تازه مگه نو کانگ‌شیک
‫یکم ریسک نداره؟
‫همیشه دردسر درست می‌کنه.
‫فعلاً قرارداد نو کانگ‌شیک رو نهایی نکنین.
‫باشه.
‫راستی، دستمزد فیلمنامه
‫می‌ره به حساب ما جی‌یونگ، ‫و اونم پول یونگ‌سیل رو می‌ده.
‫گفت این پیشنهاد خود یونگ‌سیله.
‫واقعاً فکر می‌کنی یونگ‌سیل ‫همچین پیشنهادی داده؟
‫احتمالاً کار خود ما جی‌یونگ بوده.
‫اوه جونگ‌هوی تو خوندن ‫فیلمنامه مهارت عجیبی داره،
‫و گفت که متن کاملاً یه ‫حس زنونه به آدم می‌ده.
‫کار یونگ‌سیله.
‫ولش کنین.
‫یه کلمه هم در مورد یونگ‌سیل حرف نزنین،
‫وگرنه ما جی‌یونگ قاطی می‌کنه.
‫تو چند تا اسم داری؟
‫بیون سی‌اون، بیون یون‌ای...
‫و یونگ‌سیل.
‫تابلوئه خودتی.
‫اسم من بیون یون‌ایه.
‫یونگ‌سیل اسم مستعاره.
‫- خودت اسم «یون‌ای» رو انتخاب کردی؟ ‫- آره.
‫بین این همه اسم، چرا یون‌ای؟
‫بین این همه اسم، چرا سی‌اون؟
‫تو این اسمو روم گذاشتی، نه؟
‫خیلی باکلاس و خاص به نظر می‌رسه.
‫خب که چی؟
‫تو که اصلاً مسیحی نیستی.
‫چرا روی نوزادت اسمی گذاشتی
‫که باعث می‌شه به نظر بیاد ‫مجبوره خاص باشه؟
‫طبیعی نیست
‫که بخوای بچه‌ت آدم خاصی بشه؟
‫بعضی از پدرو مادرا اسم ‫بچه‌شونو می‌ذارن «یونگ‌سیل»
‫تا زندگی بی‌دردسری داشته باشن.
‫شوهر یا بچه،
‫هر چی به تو ربط داشت باید خاص می‌بود ‫تا خودت به چشم بیای.
‫ولی وقتی به بچه ساکت و کندت نگاه کردی،
‫تو چشمات می‌خوندم ‫که یه جای کار می‌لنگه.
‫هنوز اون نگاهت رو یادمه.
‫واسه همین آخرش
‫هم از شوهرت و هم از بچه‌ت دست کشیدی.
‫وقتی عرضه داشته باشی، اسمش جاه‌طلبیه.
‫وقتی نداشته باشی، اسمش طمعه.
‫وقتی من کاملاً عرضه و تواناییشو دارم،
‫چرا باید جاه‌طلبی‌هامو سرکوب کنم ‫و خودمو عقب بکشم؟
‫تو به نظرم جعلی‌تر میای.
‫تو جاه‌طلبی داری. فقط داری سرکوبش می‌کنی.
‫دلت می‌خواد آدما بدونن تو یونگ‌سیلی.
‫دلت می‌خواد همه بدونن
‫تو نوشتن «تق تق تق» ‫چقدر نقش مهمی داشتی.
‫در عین حال، می‌ترسی مردم بهت حمله کنن،
‫واسه همین پشت یه اسم مستعار قایم شدی ‫و همزمان داری به غرورت می‌رسی.
‫مگه نه؟
‫شرط می‌بندم الان داری تو جهنم دست و پا ‫می‌زنی چون دلت می‌خواد خودتو نشون بدی.
‫و چون نمی‌تونی تحمل کنی ما جی‌یونگ ‫داره کل اعتبار کار رو مال خودش می‌کنه.
‫انجامش بده.
‫به همه بگو تو یونگ‌سیلی
‫و دختر اوه جونگ‌هوی هستی.
‫شنیدم جلوی آقای چوی ‫خیلی بی‌پروا رفتار کردی.
‫اگه من نبودم، ‫واقعاً می‌تونستی اینطوری رفتار کنی؟
‫«درسته، همین‌طوری بهم سخت بگیرین.»
‫«کاری می‌کنم که بعداً حسابی شرمنده بشین.»
‫می‌خوای بگی همچین چیزی از سرت نگذشت؟
‫تو به نظرم جعلی‌تر از من به نظر می‌رس.
‫می‌گفتی قراره خیلی موفق بشی.
‫بهم گفتی اون موقع بهت نچسبم و جوری ‫رفتار نکنم که انگار با هم صمیمی هستیم.
‫گفتی به موفقیت درخشانت آویزون نشم.
‫تو کی قراره بدرخشی
‫اگه همیشه پشت یه اسم مستعار قایم شی؟
‫- سلام، می‌ران. ‫- سلام.
‫- سلام.
‫خب؟
‫- خب... ‫- نمی‌خوای سلام کنی؟
‫سلام.
‫خب، اون از چیه تو خوشش میاد؟
‫چی؟
‫هی، این یه رازه.
‫- باورم نمی‌شه همچین سؤالی ازم پرسیدی. ‫- بیخیال.
‫بیشتر بگو.
‫وای خدا.
‫- خیلی حسودیم شد. ‫- خیلی خنده‌داره.
‫خیلی حسودیم می‌شه.
‫وای خدای من.
‫به نظر می‌رسه که خوش گذشته.
‫خیلی خوش گذشت.
‫- این یه رازه، باشه؟ ‫- باشه، باشه.
‫خندیدن رو تازه دیروز یاد گرفتی؟
‫خیلی شدید می‌خندی، ‫انگار قبلاً هیچ‌وقت نخندیدی.
‫همیشه همین‌طوری می‌خندی؟
‫چون به نظر می‌رسه فقط وقتی من پیدام می‌شه ‫این‌کارو می‌کنی.
‫من همیشه زیاد می‌خندم.
‫ببین.
‫ما رابطه خوبی با هم نداریم،
‫پس نباید یکم مؤدب‌تر باشی؟
‫بیننده‌ها بهت می‌گن حواست به ‫رفتارت باشه و انقدر ادا درنیاری.
‫تا حالا بهت گفته بودم
‫که نزدیک بود شمن بشم؟
‫می‌دونی، هنوزم یه چیزایی می‌بینم.
‫واقعاً باید مراقب باشی
‫چون توی آینده‌ت دردسر می‌بینم.
‫می‌تونم ببینم که واسه دردسر ‫درست کردن داری بال‌بال می‌زنی.
‫ببین، زنایی که به‌عنوان ‫دوست یکی دیگه معروف می‌شن
‫جای اینکه با کار خودشون شناخته بشن ‫آخرش یه اعتمادبه‌نفس کاذب می‌گیرن،
‫انگار که اسم دوستشون اسم خودشونه.
‫اگه می‌خوای به‌عنوان دوست ‫یه نفر دیگه شناخته بشی،
‫قبل از اینکه اوضاع از کنترل خارج بشه ‫حواست به خودت باشه.
‫به نظرم آدمایی که ادعا می‌کنن ‫می‌تونن یه چیزایی ببینن خیلی رو مخن.
‫اونا باید نگران آینده خودشون باشن.
‫تو جامعه کره‌ای‌های نیویورک شایعه شده
‫که رئیس جانگ ‫داره با یه زن دیگه زندگی می‌کنه.
‫تنها دلیلی که کسی تحویلت می‌گیره
‫اینه که تو دختر اوه جونگ‌هوی هستی.
‫ولی برام سؤاله وقتی اون از زندگیت بره بیرون ‫کی دیگه آدم حسابت می‌کنه.
‫چه حسی داره؟
‫بابات داره با یه زن دیگه زندگی می‌کنه،
‫ولی تو زیر یه سقف ‫با نامادریت زندگی می‌کنی.
‫آها، فهمیدم.
‫واسه همینه که آویزون هر مردی می‌شی؟
‫چون کسی رو نداری که دوستت داشته باشه؟
‫باید خجالت بکشی و شرمنده باشی
‫که آویزون دوست یکی دیگه شدی.
‫ول کن. بهتره ولم کنی!
‫همیشه آرزوشو داشتم که موهاتو بکشم.
‫کشیدن موهات خیلی حال می‌ده!
‫عوضی روانی.
‫من غرق در عشق و محبت بزرگ شدم.
‫مادربزرگم برای من می‌ره دعای صبحگاهی،
‫هر فصل برام داروهای گیاهی می‌گیره،
‫و هنوزم جونش برام در می‌ره!
‫- انقدر عشق تو وجودمه که نمی‌تونم توی خودم نگهش دارم! ‫- این کارو نکن!
‫دارم از عشق لبریز می‌شم!
‫مگه جرمه که آدم اینقدر عشق داشته باشه؟
‫جای تو بودم، ‫خودمو بغل می‌کردم و گریه می‌کردم،
‫ناراحت بودم از اینکه نمی‌تونم با ‫جونگ هیون‌وو عوضی دوست بشم.
‫فکر می‌کنی بردی؟ الان خوشحالی؟
‫می‌دونی کجای عقایدت خیلی احمقانه‌ست؟
‫این فکر که عشق بیشتر ‫باعث می‌شه ضعیف‌تر بشی.
‫احمق.
‫واسه همینه که رقت‌انگیزی.
‫تو حتی نمی‌تونی فرق بین ‫بازیگری و واقعیت رو تشخیص بدی،
‫عوضی روانی!
‫هی.
‫ول کن.
‫هی.
‫لعنتی.
‫تلافی این کارتو سرت درمیارم، عوضی روانی!
‫برو هر غلطی می‌خوای بکن، حیوون احمق!
‫ما فیلم دوربین‌های مداربسته رو گرفتیم، ‫پس به زودی می‌بینیمت.
‫باشه. می‌بینمت.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫بریم.
‫اکشن!
‫اونا نمی‌تونن فیلم دوربینای ‫مداربسته رو پخش کنن.
‫ما هم کلی آتو ازشون جمع کردیم ‫وقتی تهدید کردن که بابت مزاحمت...
‫ازت شکایت می‌کنن.
‫خودشون کلی مشکل و دردسر دارن.
‫نگران نباش. پخشش نمی‌کنن.
‫بیا همین جلوه مادر و دختر معروف رو
‫تا آخرش حفظ کنیم.
‫جین‌من.
‫هدفت تو زندگی چیه؟
‫اینکه راحت زندگی کنم.
‫رها کردن هر چیزی که می‌تونم...
‫وابستگی عمیق پیدا نکردن به هیچ‌چیزی...
‫و راحت زندگی کردن.
‫همه
‫احتمالاً واسه نوشتن اینا خیلی زحمت کشیدن.
‫ولی هیشکی نمی‌خوندشون...
‫و فقط دور ریخته می‌شن.
‫این همه کار چه فایده‌ای داره؟
‫آخرش که همه چی از بین می‌ره.
‫پس چرا...
‫ما این‌قدر سخت زندگی می‌کنیم...
‫انگار که هیچ‌وقت قرار نیست از بین بریم؟
‫انگار که...
‫هیچ‌وقت قرار نیست از بین بریم.
‫انگار که...
‫ما هیچ‌وقت...
‫از بین نمی‌ریم.
‫هی، دونگ‌من!
‫هوانگ دونگ‌من!
‫هر جایی که صدام بهش برسه
‫مال منه.
‫هی، یون‌ای!
‫بیون یون‌ای!
‫هی، دونگ‌من!
‫هی، یون‌ای!
‫راه افتاده بود و یه جوری رفتار می‌کرد که ‫انگار قراره با نو کانگ‌شیک کار کنه.
‫- حقشه. ‫- بچه پررو.
‫الان تو شدی هوانگ دونگ‌من؟
‫- از شکست بقیه خوشحال می‌شی؟ ‫- مگه نمی‌دونستی؟
‫من دونگ‌من از ورودی‌های ‫سال ۲۰۰۸ هستم.
‫حالم از این وضعیت به هم می‌خوره.
‫دلم می‌خواد همه آدمای دور و برم موفق بشن.
‫حالا که قرار نیست من به جایی برسم،
‫اطرافیانم باید موفق بشن تا من بتونم ‫از ته‌موندشون یه چیزی گیرم بیاد.
‫خوردن ته‌مونده بقیه رو دوست دارم.
‫چرا هیچکس به خوردن ته‌مونده فکر نمی‌کنه؟
‫اگه هیچکدوممون به‌جایی ‫نرسیم که فایده نداره.
‫یکی از دور و بری‌هام باید موفق بشه ‫تا بتونم از کنارش زندگی‌مو بگذرونم.
‫اون نویسنده خوبیه؟
‫- نه. ‫- چطور می‌تونی اینطوری بگی؟
‫تقصیر من نیست که نمی‌تونم خوب بنویسم.
‫ولی عوضش می‌تونم الهام‌بخش باشم.
‫از این زن روانی استفاده کن!
‫آره، ازش استفاده کن.
‫درست حسابی ازش استفاده کن!
‫ازش کار بکش.
‫من خیلی غرور دارم
‫واسه اینکه بخوام با خوردن ‫ته مونده بقیه زندگی کنم.
‫ترجیح می‌دم روحم رو بفروشم ‫و جاش استعداد بخرم!
‫خب یه دستتو بفروش. ‫آخه چرا باید روحتو بفروشی؟
‫اصلاً معلوم نیست وجود داشته باشه یا نه.
‫اگه قابل فروش بود، ‫تا حالا هزار بار فروخته بودمش.
‫ساده‌ست.
‫یه دستتو بفروش یا نفروش.
‫واسه ما کره‌ای‌ها اینطوری سریع‌تره.
‫نظرت راجع به این چیه؟
‫اگه فدا کردن یه دست
‫باعث شه به بهترین کارگردان دنیا تبدیل بشی،
‫می‌فروشیش یا نه؟
‫- بهترین کارگردان دنیا؟ ‫- بهترین؟
‫می‌فروشمش.
‫گفتی می‌خوای با خوردن ته‌مونده ‫بقیه زندگیت رو بگذرونی که.
‫اون به خاطر اینه که استعداد ندارم.
‫اگه استعداد داشتم، چرا ‫باید همچین کاری می‌کردم؟
‫- بفروشمش؟ ‫- اون نگاهشو دیدی؟
‫چه خبره؟ نکنه قبلاً دستشو فروخته؟
‫کی می‌خردش آخه؟
‫می‌تونم یه نسخه دیگه ‫از «خواهر انتقام‌جو» رو بنویسم.
‫لازم نیست دستتو بفروشی.
‫فیلمنامه رو خوندم.
‫دیالوگا خیلی بهتر از اون دیالوگای ‫درپیت همیشگی کارگردان پارک هستن.
‫همینو ادامه بده.
‫اگه قرار باشه اون به موفقیت بزرگی برسه، ‫حاضرم دستمو به خاطرش بفروشم.
‫اون دوست‌داشتنی‌ترین آدم روی زمینه.
‫می‌خوایش؟
‫وا، خانم کو.
‫نه، اون‌طوری نیست.
‫اونجان.
‫من دیگه می‌رم.
‫- صبر کنین! ‫- بیاین با هم بریم.
‫- هی، وایسا.
‫تو خونه می‌بینمت.
‫حتماً صبح زود جلسه داری.
‫سلام.
‫اوه.
‫من جانگ می‌ران هستم.
‫همونی که تو عروسی دخترعموت آواز خوند.
‫♪ عین هنره ♪
‫♪ کی فکرشو می‌کرد این روز برسه؟ عین هنره ♪
‫انگار ندیدیش.
‫من...
‫فقط می‌خواستم ببینمتون.
‫برام سؤال بود چه جور آدمی ‫می‌تونه یه همچین شعرایی بنویسه.
‫[یه جا یه اشتباهی باقی می‌مونه] ‫[مجموعه شعر هوانگ جین‌من]
‫این واسه اینه که حقیقت رو برام روشن کردی.
‫یه جور نشونه تشکره، اگه قبول کنی.
‫صورتم رو می‌شورم
‫ولی یه چیزی پاک نمیشه
‫ناخونام رو می‌گیرم
‫ولی یه چیزی کوتاه نمیشه
‫یه دستمال خیس رو می‌چلونم ‫و زمین رو دستمال می‌کشم
‫ولی یه چیزی پاک نمیشه
‫یه جایی
‫یه اشتباهی باقی می‌مونه...
‫میز رو می‌چینم و می‌شینم
‫یه لیوان می‌بینم
‫آره
‫این یه نوشیدنیه
‫هی، اکس.
‫بیا تو.
‫هیچ‌کس با زن شدن شخصیت اصلی مشکلی نداره.
‫ولی تو فقط باید مرغت یه پا می‌داشت و ‫جلسه رو متشنج می‌کردی.
‫مگه بقیه تهیه‌کننده‌ها احمقن؟
‫چون تو مخالفی ‫من باید دوباره توش تجدیدنظر کنم؟
‫حتی کارگردان هم تاییدش کرد!
‫مگه تو نویسنده‌ای؟
‫هی راه رفتی و گفتی «تق‌ تق ‌تق» ‫از اون‌جور داستانا نیست.
‫باید حد خودت رو بدونی.
‫انقدر کار بقیه رو نقد کردی که ‫فکر کردی خودتم نویسنده‌ای.
‫اصلاً می‌دونی نوشتن چطوریه؟
‫می‌خوای یه ماه زیر دست یونگ‌سیل بنویسی؟
‫می‌خوای یه سیلی از واقعیت بخوری ‫تا بفهمی سطح کارت چقدره؟
‫همه می‌خوان نویسنده بشن.
‫آدمای بی‌استعداد همیشه واسه کار خوب ‫بقیه غش و ضعف می‌رن
‫و جوری رفتار می‌کنن که انگار همه‌چی ‫رو می‌دونن، انگار خودشون نوشتنش.
‫واسش کف و خون قاطی می‌کنن.
‫حواست به کار خودت باشه،
‫و با این استعداد نصفه‌ونیمه‌ت ‫انقدر ادعای همه‌چیزدونی نکن!
‫فهمیدی، اکس؟
‫من یونگ‌سیل هستم.
‫خودمم.
‫من یونگ‌سیل هستم.
‫نویسنده، ما جی‌یونگ، خیلی ‫دست‌وپا می‌زنه که اینو مخفی کنه.
‫[نو کانگ‌شیک]
‫دسترسی به مشترک مورد نظر ‫امکان‌پذیر نمی‌باشد.
‫شما به پیامگیر صوتی هدایت می‌شوید بعد از...
‫- این مرتیکه‌ی عوضی. ‫- انقدر زنگ نزن.
‫کانگ‌شیک.
‫این دفعه‌ی دومه
‫که یه نقش رو پیشنهاد ‫می‌ده و بعد پس می‌گیره.
‫سلام، سلام، سلام!
‫- سلام. ‫- اومدی.
‫سلام.
‫من یه نوشیدنی می‌خورم.
‫یعنی همین یه دست لباس رو داره؟
‫بذار داستان این کت رو برات بگم...
‫هزار بار اون داستان رو تعریف کردی.
‫- راست می‌گه. ‫- ولی این هنوز نشنیدتش.
‫بیا نوشیدنیتو بخور.
‫هی!
‫همین کتی که می‌بینی تو ‫جنگ جهانی دوم حضور داشته.
‫این جای گلوله رو می‌بینی؟
‫من لباس یه سرباز روسی رو می‌پوشم ‫که وسط تاریخ جهان ایستاده بود،
‫جایی که فشنگ‌ها از همه طرفش رد می‌شدن!
‫این نماد هدف منه واسه اینکه ‫خودم قدم بذارم تو مرکز تاریخ!
‫و نشونه‌ی اراده‌ی منه!
‫واسه همینه که
‫هر روز خدا اینو می‌پوشم.
‫تا وقتی این تنمه،
‫غیرممکنه بشه بهم آسیب زد
‫با حرفایی مثل ‫«یه آدم بی نام و نشون سطح‌پایین».
‫هر چی دلت می‌خواد می‌تونی بگی،
‫ولی حتی یه خط هم روم نمی‌افته.
‫همین لباس وسط جنگ جلوی یه گلوله رو گرفته.
‫فکر می‌کنی چهار تا کلمه‌ی آدمیزاد ‫می‌تونه بهش آسیبی بزنه؟
‫دمت گرم.
‫- باریکلا. ‫- کار درستی.
‫- عالی بود. ‫- بیا نوشیدنی بخور.
‫اول یه غذایی بخور.
‫پشت هر چیزی که همراهشه یه داستانی هست.
‫لپ‌تاپش مال پدر خدا بیامرزش بوده.
‫کفشاشو از مغازه‌ای ‫می‌گیره که ۲۰ ساله‌ مشتریشه.
‫این بشر معتاد داستانه.
‫زندگی بدون داستان هیچی نیست.
‫بدون داستان انگار مردی.
‫بیشتر شبیه گداهاست تا کارگردان.
‫پسر.
‫از همین الان می‌تونم صحنه رو تصور کنم.
‫هیچ علاقه‌ای به موفق شدن ندارم.
‫قراره با کله بخورم زمین و کاملاً شکست بخورم
‫و فقط به این افتخار کنم که یه فیلم ساختم.
‫و واسه هر کسی که رو من ‫سرمایه‌گذاری کرد و پولش رفت،
‫آرزوی موفقیت بزرگ و ثروت فراوان می‌کنم، ‫واسه خودش و نسل‌های بعدش،
‫و هر روز براشون دعا می‌کنم.
‫اما اونایی که منو پیچوندن ‫و آدم حسابم نکردن،
‫امیدوارم با کله بخورن زمین!
‫قراره خیلی سفت و سخت دعا کنم.
‫«خدا کنه شکست بخورن.»
‫می‌خوام واسه شکستشون دعا کنم،
‫و حتی مراسم جادوگری راه بندازم!
‫شاید واسه موفقیت خودم جادو جمبل نکنم،
‫ولی واسه شکست بقیه حتماً این کارو می‌کنم.
‫اگه مجبور بشم وام هم می‌گیرم!
‫بسه دیگه، مرتیکه‌ی ولگرد!
‫تمومش کن، باشه؟
‫- همین‌قدر کافیه. ‫- چرا؟
‫- خوش می‌گذره که. ‫- باشه، باشه.
‫- تا وقتی خوش می‌گذره مشکلی نیست. ‫- بسیار خب.
‫این داستان زندگی منه.
‫باشه، فهمیدم. فقط صداتو بیار پایین.
‫- یهو دلم خواست انجامش بدم. ‫- از فیلمای پرفروش خوشت میاد؟
‫- پولدار بودن چه فایده‌ای داره ‫- فیلمش.
‫وقتی داستان زندگیت مزخرفه؟
‫اگه من اون‌همه پول داشتم، ‫با کلاس زندگی می‌کردم!
‫اسمت چی بود؟
‫هوانگ دونگ‌من هستم!
‫من باهات کار می‌کنم.
‫بیا انجامش بدیم، هوانگ دونگ‌من.
‫داری چیکار می‌کنی، کانگ‌شیک؟
‫تو حتی فیلمنامه رو هم نخوندی.
‫لازم نیست. تکلیفش کاملاً روشنه.
‫منو به خاک سیاه می‌نشونه، و بدبختی می‌کشم.
‫بزار سعی کنم یه داستان زندگی متفاوت بنویسم.
‫بیا بریم تو کارش.
‫بیا با یه آدمی مثل این هم‌تیم بشیم
‫و بریم جلو.
‫- یه لحظه صبر کن. ‫- خواهش می‌کنم این کارو نکنین، آقا.
‫جدی می‌گم.
‫انجامش می‌دم.
‫بیا انجامش بدیم.
‫نصف دستمزد همیشگیم رو می‌گیرم.
‫بودجه‌ش دولتیه، مگه نه؟
‫پس نصف دستمزد همیشگیمو می‌گیرم.
‫تا تنور داغه نون رو بچسبونیم، مگه نه؟
‫قرارداد ببندیم؟
‫بیا انجامش بدیم.
‫قرارداد رو بیار.
‫خانم کو، آروم‌تر. صدمه می‌بینین.
‫زود باش. یالا.
‫[قرارداد بازیگری]
‫آقا.
‫شما الان حالت طبیعی ندارین.
‫امضاش نکنین.
‫[نو کانگ‌شیک]
‫مبارکت باشه!
‫ممنونم، آقا!
‫بیا دیگه.
‫ممنون.
‫بیا قدم بذاریم...
‫تو وسط تاریخ.
‫باشه.
www.Doostihaa.com
‫بترکون، هوانگ دونگ‌من!
‫حالا که نو کانگ‌شیک پای کار اومده، ‫نگرانم فیلم زیادی موفق بشه.
‫بیا این قضیه رو که تو یونگ‌سیل هستی ‫بین خودمون نگه داریم.
‫شنیدم نویسنده ‫با انتخاب من واسه این نقش مخالفه.
‫دلم می‌خواد بدونم چرا باهاش مخالفی،
‫خانم یونگ‌سیل.
‫تو اصلاً چه خری هستی که داری با ‫انتخاب اوه جونگ‌هوی مخالفت می‌کنی؟
‫حتی پشت سر من برداشتی به ‫آقای چوی گفتی که خودت یونگ‌سیل هستی.
‫همین الان بهشون زنگ بزن!
‫- ولم کن! ‫- هی.
‫به خبرنگارا زنگ بزن، ‫ولی حداقل بذار فیلمم تموم شه!
‫وایسا فیلمم تموم شه!