‫یه شیر توی قفس ترسناک نیست.
‫می‌تونم مسخره‌ش کنم،
‫یا بگم پیر شده، یا هرچی.
‫تا الان،
‫منم با سینما مثل یه شیر توی قفس رفتار می‌کردم.
‫ولی حالا
‫وقتشه با اون شیر روبرو شم.
‫یا باید جونمو بردارم و فرار کنم...
‫یا...
‫مستقیم باهاش رو در رو بشم.
‫من نمی‌خوام.
‫بگیر دیگه.
‫نسخه‌ی اصلاح‌شده رو خوندم.
‫کارت خوب بود.
‫راستش امیدوار بودم کامل گند بزنی.
‫چرا اینقدر خوب نوشتی؟
‫الان وسوسه شدم.
‫خوبه؟
‫سلام.
‫زود اومدید.
‫اول باید فرم انصراف از جایزه‌شو می‌گرفتیم.
‫معلومه.
‫سلام.
‫حتماً موفق شو.
‫به من خیانت کردی و رفتی،
‫پس اگه شکست بخوری کارت تمومه.
‫به اونا جداگانه رسیدگی می‌کنیم.
‫بند پنج مهمه.
‫«حق تولید آثار اقتباسی.»
‫آثار اقتباسی شامل سریالا ‫یا محصولات جانبی می‌شه.
‫حالا لطفاً آدرس ‫و بقیه اطلاعات رو وارد کنید.
‫[نویسنده: هوانگ دونگ‌من]
‫[شرکت تولید فیلم کوپارک]
‫خب، حالا یه عکس بگیریم.
‫کارگردان هوانگ؟
‫لبخند بزنید، بگید سیب.
‫سیب.
‫تبریک می‌گم.
‫قراردادها واقعاً ترسناکن.
‫اگه اینو تموم نکنم،
‫مگه این‌که بلای طبیعی بیاد، ‫باید خسارت بدم.
‫این فقط متن معمول قراردادهاست.
‫تازه اولشه.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫- منتظرشم. ‫- ممنون.
‫احتمالاً چندتا اتهام سرقت ادبی هم بهت می‌زنن.
‫داستان درباره هوش مصنوعی و آب‌وهواست،
‫همینش کافیه که یکی بگه ایده مال اونه.
‫نترس.
‫آدم‌های زیادی هستن
‫که فکر می‌کنن فقط خودشون ایده دارن.
‫راستی برای اطمینان، ‫هیچ ماجرای آزار و اذیتی نداری که دوباره رو بشه؟
‫- ای بابا. ‫- قلدری مدرسه؟
‫من خودم کتک می‌خوردم.
‫اگه بعد از این همه زحمت ‫یه رسوایی دربیاد،
‫ممکنه کل پروژه کنسل بشه ‫و اصلاً پخش نشه.
‫هرچی تو اینترنت گذاشتی پاک کن، ‫حتی شبکه‌های اجتماعی.
‫فکر نکن کدومش مشکل‌زاست یا نه. ‫همه‌شو پاک کن.
‫تو این دنیا هیچ ‌کی واقعاً دلش نمی‌خواد ‫تو موفق شی.
‫به‌جز پدر و مادرت.
‫خودتم قبلاً وقتی فیلم کسی چراغ سبز می‌گرفت، ‫آرزوی شکستش رو می‌کردی.
‫پس آدم‌هایی مثل خود قبلیت ‫میان سراغت،
‫به امید این‌که شکست بخوری.
‫یه جزئیات از فیلمنامه رو اصلاح کنیم.
‫اگه می‌خوای قهرمان شرور داستان ‫یه‌دفعه خوب بشه و جواب بده،
‫باید اولش واقعاً آدم بدی باشه.
‫فقط داد زدن و خشن حرف زدن ‫آدمو ترسناک نمی‌کنه.
‫حس می‌کنم
‫یه چیزی کم داره.
‫یه جور عنصر شرارت.
‫روش کار کن تا بتونیم بازیگر انتخاب کنیم.
‫گزینه اولت کیه؟
‫رسیدن.
‫هی.
‫اومدید.
‫بیا تو، هوا سرده.
‫هی.
‫وای، چه خوش‌تیپ شدی.
‫آدم‌هایی مثل خود قبلی من.
‫- تبریک! ‫- تبریک، هوانگ دونگ‌من!
‫برنده امسال!
‫- هوانگ دونگ‌من! ‫- هوانگ دونگ‌من!
‫ای بابا!
‫تبریک چی؟
‫من فقط ته‌مونده‌های برنده اصلی رو برداشتم.
‫مبارکه، رفیق!
‫هی، جمع کردن ته‌مونده‌ها هم کار ساده‌ای نیست.
‫با شانس نمی‌شه رقابت کرد!
‫حتی آدم‌های بااستعداد هم نمی‌تونن...
‫- وای خدای من. ‫- بیا تو دیگه.
‫هی، دونگ‌من.
‫- هان؟ ‫- خوب بخور باشه؟
‫-باشه. ‫-اینم بخور.
‫بسه دیگه.
‫حس می‌کنم دارم پسرمو می‌فرستم سربازی.
‫چرا اینقدر احساساتی شدم؟
‫دلم می‌خواست دونگ‌من راحت بزرگ بشه
‫و هیچ‌وقت چیز زشت و سختیو تجربه نکنه،
‫ولی وقتی می‌دونم قراره همون چیزایی ‫که من گذروندم رو تجربه کنی،
‫دلشوره می‌گیرم.
‫باید دویست نفر رو رهبری کنی
‫که اصلاً گوش نمی‌کنن،
‫و همیشه چند نفر با قیافه ترش تو صحنه هستن.
‫هیچ صحنه‌ای هم طبق برنامه پیش نمی‌ره،
‫و مدام استرس داری که نکنه ‫۲۰ میلیارد وون رو داری به باد می‌دی
‫یا آینده یه بازیگر رو خراب می‌کنی.
‫صدها بار، شاید هم هزار بار ‫به فرار کردن فکر می‌کنی.
‫استرس داری چون می‌خوای کارت خوب دربیاد.
‫دارم بهتون می‌گم، ‫اصلاً دلم نمی‌خواد موفق بشم.
‫می‌خوام حسابی شکست بخورم ‫و تا آخر عمرم درباره‌ش حرف بزنم.
‫هی، فکر می‌کنی شکست خوردن آسونه؟
‫فقط وقتی تمومش کنی ‫می‌تونی بگی موفق شده یا شکست خورده.
‫ولش کن.
‫چه داستان‌های سربازی بشنوه چه نه، ‫تا خودش تجربه نکنه نمی‌فهمه.
‫- اینم یه کم غذای دیگه. ‫- هی!
‫چرا این‌ همه میاری؟
‫لازم نیست.
‫چون امروز روز خوبیه.
‫به چشم آخرین وعده غذات نگاه کن.
‫از این به بعد،
‫هر چی بخوری مزه نمی‌ده.
‫من هیچ‌وقت بی‌اشتها نشدم
‫یا مشکل خواب نداشتم.
‫نمی‌دونم چه حسی داره.
‫به‌زودی می‌فهمی.
‫وقتی داشتم اولین فیلمم رو می‌ساختم،
‫برای اولین بار تو زندگیم دعا کردم.
‫گفتم، موفقیت مهم نیست، ‫فقط بذار اینو تموم کنم،
‫اون‌وقت هیچ‌وقت پشتتو خالی نمی‌کنم.
‫تا همین امروز هم میرم کلیسا.
‫می‌دونستم حتی اگه تلاش هم بکنم، ‫به‌تنهایی نمی‌تونم ولش کنم و با خودم می‌گفتم،
‫چقدر باید آسیب ببینم ‫تا مجبور شن منو از این فیلم کنار بذارن؟
‫کاش عزرائیل بیاد سراغم.
‫هی.
‫فقط دوام بیار.
‫فهمیدی؟
‫فکر کن رفتی سربازی، ‫فقط بدون کوتاه کردن مو.
‫یه سال و نیمه، درسته؟
‫به هر حال اون زمان هم می‌گذره.
‫یادت هست؟
‫وقتی داشتی اون فیلمو می‌ساختی،
‫نصف شب بهم زنگ زدی ‫و بدون این‌که چیزی بگی فقط زار زدی.
‫- من؟ ‫- یه کلمه گفتی.
‫دونگ‌من...
‫فکر کردم داری زوزه می‌کشی.
‫باید هوانگ دونگ‌من رو تا مرز توانش هل بدیم.
‫یا از ترس می‌لرزه، ‫جا می‌زنه و زمین می‌خوره،
‫یا بلند می‌شه ‫و یه چیزی از خودش می‌سازه.
‫در هر صورت باید به چالش بکشیمش.
‫می‌خوای تا آخر عمرت ‫بذاری اعصابتو خرد کنه؟
‫نمی‌تونی این‌جوری پول دولتی خرج کنی.
‫دقیقاً برای همین کاره.
‫برای کمک به آدم‌هایی که ‫مدام کم میارن و عقب می‌مونن،
‫نه برای کسانی که از قبل موفقن.
‫تا الان چند قسمت نوشتی؟
‫لعنتی.
‫باید هفته بعد دو قسمت اول رو بفرستیم.
‫گندش بزنن.
‫بیا غذا بخور.
‫[سر و صدای زیاد، محتوا هیچ ‫بازیگرها برای این فیلم زجر کشیدن]
‫[این نظر حذف شده است]
‫[افشاگری درباره سوءاستفاده چوی فیلم ‫از شرکت‌های تولیدی کوچک و بی‌قدرت]
‫[این پست حذف شده است]
‫فوراً به ۱.۷ میلیون وون ‫برای درمان گربه‌م نیاز دارم.
‫نزول‌خور قابل‌اعتمادی سراغ دارید؟
‫چیزی به اسم نزول‌خور قابل‌اعتماد وجود نداره.
‫اونا کل لیست مخاطبین گوشیتو کپی می‌کنن.
‫اگه پولشونو پس ندی، ‫می‌رن سراغ آشنا‌هات.
‫عملاً داری خودتو تحقیر می‌کنی.
‫اگه بهره رو سر وقت ندی ‫یا بخوای غیب بشی،
‫پولمو از همه‌ی آدم‌هایی ‫که تو گوشیت هستن می‌گیرم.
‫یادت نره لیست مخاطبینت دست منه.
‫و حتی فکرش رو هم نکن ‫که بابت نزول غیرقانونی بری پلیس.
‫بفرما.
‫هی.
‫ببخشید.
‫اگه همین امروز ‫همه‌ی پول رو یکجا پس بدم،
‫چقدر می‌شه؟
‫من ۱.۷ میلیون وون قرض گرفتم
‫و تا الان فقط بهره‌ش رو ‫بیش از پنج میلیون وون دادم،
‫پس چطور بدهی من شده ۱۱ میلیون وون؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫به نظر میاد یه پولی
‫دست این عوضی اومده.
‫خب، ایول.
‫کی می‌تونم قرارداد کارگردانی رو امضا کنم؟
‫باید بودجه‌ای که برای ‫فیلم تق‌تق‌تق گرفتیم رو برگردونیم
‫و دوباره برای فیلم هواساز دریافتش کنیم،
‫واسه همین حدود ده روز طول می‌کشه.
‫چرا؟
‫چیزی شده؟
‫نه، ده روز که...
‫باشه، مشکلی نیست.
‫مهم نیست. نگرانش نباش.
‫بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫اگه امشب پرداخت کنی میشه ۱۱.۳ میلیون وون،
‫و اگه فردا بدی میشه ۱۱.۶ میلیون.
‫روزی ۳۰۰ هزار وون میره روش،
‫پس اون پول لامصب رو بفرست.
‫از نزول‌خور پول قرض کردی؟
‫چرا؟
‫- بهم بگو. ‫- تو دخالت نکن.
‫بهت گفتم با ساخت فیلمم موافقت کردن.
‫با اعصاب من بازی نکن.
‫همین‌جوریش هم سرم داره منفجر میشه.
‫هدفت چیه؟
‫فرض کن فیلمت هم خوب از آب دربیاد.
‫مگه چیزی رو عوض می‌کنه؟
‫اصلاً گیرم فیلمت عالی شد.
‫مگه قراره مملکت رو نجات بده؟
‫حداقلش اینه که کمتر خجالت می‌کشم!
‫هدفت توی زندگی اینه که ‫فقط کمتر خجالت‌زده باشی؟
‫آره!
‫الان از چیزی که هستم اونقدر خجالت می‌کشم
‫که تبدیل شدن به یه آدم ‫یه ذره کمتر سرافکنده،
‫شده هدف زندگیم!
‫از هدف‌های غایی ‫و بزرگ چیزی سرم نمیشه و ندارم!
‫فقط می‌خوام همین الان، ‫کمتر احساس سرافکندگی کنم!
‫می‌خوام بتونم بگم، ‫«منم یکی ساختم! از پسش براومدم!»
‫خب ببین کی اینجاست. ‫هوانگ دونگ‌من!
‫می‌خواستم ازت شکایت کنم، ‫ولی همه پست‌های آنلاینت رو پاک کردی.
‫واقعاً بدجوری دلت می‌خواد ‫شروع به کار کنی، نه؟
‫هی، می‌دونستی؟
‫اگه من ما جی‌یونگ رو نیاورده بودم، ‫عمراً رنگ کارگردانی رو می‌دیدی.
‫کی فکرش رو می‌کرد من بزرگترین نقش رو ‫در شروع کار هوانگ دونگ‌من داشته باشم؟
‫دنیا پر از تناقضه، مگه نه؟
‫همه دارن شرط‌بندی می‌کنن
‫که می‌تونی این کار رو تا آخرش برسونی یا نه.
‫بساط شرط‌بندی بزرگی راه افتاده.
‫فقط سعی کن زود شکست نخوری.
‫حداقل باید واسه اونایی که تماشا می‌کنن ‫یه جذابیتی داشته باشه.
‫احتیاط کن.
‫ممنون، حواسم هست.
‫تا جایی که می‌تونی دووم بیار!
‫که تماشای شکست خوردنت بهمون حال بده!
‫موفق باشی، هوانگ دونگ‌من!
‫[اولین تجربه کارگردانیت مبارک!]
‫فوتش کن.
‫مبارکه.
‫چی آرزو کردی؟
‫من فقط...
‫طلب بخشش کردم.
‫نمی‌تونستم آرزوی موفقیت کنم،
‫چون گناه‌های زیادی کردم.
‫برای همین با خودم گفتم اول باید توبه کنم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫نمی‌تونم تو خودم بریزمش، پس بهت می‌گم.
‫وقتی جون‌هوان داشت فیلم اولش رو می‌ساخت،
‫نصفه‌شب بهم زنگ زد و زار زد.
‫و من ذوق کردم.
‫با خودم گفتم،
‫«بالاخره کنسل شد.»
‫می‌خوام جبران کنم.
‫بدجوری دلم می‌خواد جبران کنم.
‫همه‌شون خیلی زحمت کشیدن تا به اینجا برسن،
‫با چنگ و دندون تلاش کردن.
‫از ته دل می‌خوام معذرت‌خواهی کنم.
‫خدایا، خواهش می‌کنم منو ببخش.
‫خواهش می‌کنم...
‫خیلی متاسفم، جون‌هوان.
‫فکر می‌کردم تایید شدن ساخت فیلمم، ‫تنها چیزیه که نیاز دارم.
‫حتماً دیوونه شدم.
‫پس چرا خوشحال نیستم؟
‫دوتا صدا تو سرم دارن دیوونه‌بازی درمیارن.
‫«بالاخره دارم فیلم می‌سازم! خیلی هیجان‌زده‌ام!»
‫«این خیلی بده.»
‫«زود فرار کن.»
‫«عجله کن، در رو!»
‫باید یکیشون رو خفه کنم.
‫ولی چطوری؟
‫چیزی که بیشتر از همه ازش می‌ترسیدم ‫این بود که ازم بپرسن چی ساختم.
‫اما ایول به خودم!
‫الان دیگه یه حرفی واسه گفتن دارم.
‫بعدش با خودم میگم، ‫«اگه نتونم تا آخرش برم چی؟»
‫«من تو زندگیم هیچ‌وقت چیزی رو مدیریت نکردم،
‫پس چطوری می‌خوام ۲۰۰ نفر رو هدایت کنم؟»
‫«نمی‌تونم.»
‫«باید قبل از اینکه آبروی خودمو ببرم بکشم کنار!»
‫«خفه شو، من انجامش میدم!»
‫فوق‌العاده ترسناک میشه.
‫ولی من حتی بیشتر می‌ترسم...
‫از اینکه رقت‌انگیز به نظر برسم
‫اگه اعتراف کنم که ترسیدم.
‫نگران نباش.
‫اگه بخوای فرار کنی، ‫هر کاری از دستم بربیاد برات می‌کنم.
‫ترس چیزی نیست که تحملش کنی.
‫نمی‌تونی تحملش کنی.
‫چه پاداشی می‌تونه ارزش ‫این ‌همه تحمل رو داشته باشه؟
‫نمی‌ذارم مجبور بشی تحملش کنی.
‫وقتی بچه بودم...
‫فقط یه دلیل وجود داشت
‫که دلم می‌خواست بزرگ شم.
‫اینکه بتونم هر وقت خواستم بذارم برم.
‫که مجبور نباشم سختی کشیدن رو تحمل کنم.
‫قلبم جوری تند می‌زد که ‫حتی نمی‌فهمیدم کجاست.
‫ولی یه جوری می‌رفتم مدرسه ‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده،
‫تنهایی غذا می‌خوردم،
‫و تنهایی می‌خوابیدم.
‫منم قبلاً...
‫اون ترس رو حس می‌کردم.
‫ولی نمی‌ذارم تو هم تجربه‌ش کنی.
‫من واقعاً دیوونه‌م.
‫حتی الانم...
‫دارم به سخنرانی دریافت جایزه‌م فکر می‌کنم.
‫خب الان سخنرانی کن.
‫باید تمرین کنی.
‫زود باش.
‫آماده.
‫اکشن.
‫جایزه بهترین کارگردان جدید ‫جوایز فیلم کره در سال 2027 می‌رسه به...
‫لطفاً صدای طبل.
‫هوانگ دونگ‌من برای فیلم هواساز!
‫هر روز لحظه‌ای رو تصور می‌کردم
‫که اینجا بایستم.
‫و بالاخره بهش رسیدم.
‫می‌خوام اینو به دوستام بگم.
‫بهم تبریک بگین.
‫فقط بهم تبریک بگین.
‫ببخشید که از شدت حسادت مریض می‌شدم...
‫هر بار که با ساخت فیلم‌هاتون موافقت می‌شد.
‫ببخشید که خوشحال می‌شدم
‫هر بار که فیلم‌هاتون شکست می‌خورد.
‫ولی فقط بهم تبریک بگین.
‫از ته دل بهم تبریک بگین.
‫تبریک می‌گم!
‫و...
‫به خانم بیون یون‌ای.
‫اگه شما نبودین...
‫من الان اینجا نایستاده بودم.
‫ممنونم.
‫الان که بهش فکر می‌کنم،
‫وقتی مردم فهمیدن بیکارم،
‫حتی نصف اون چیزی ‫که تصور می‌کردم هم ترسناک نبود.
‫شاید ترس...
‫فقط تو تصوراتمونه.
‫وقتی واقعاً باهاش روبرو میشی، ‫شاید اونقدرها هم ترسناک نباشه.
‫هر وقت ترسیدی،
‫تصور کن که همسایه بغلی هستی.
‫اگه همسایه بغلی تو شرایط تو باشه،
‫با خودت میگی چیز مهمی نیست.
‫مشکلات بقیه ‫هیچ‌وقت چیز مهمی نیستن.
‫می‌خوام با احتیاط یه پیشنهادی بدم.
‫چی می‌شه اگه خود جوون‌تَرت...
‫همون بچه همسایه بغلی باشه؟
‫این کمکت می‌کنه...
‫که یکم ترست رو رها کنی؟
‫اگه بچه همسایه بغلی ‫داشت اون شرایط رو می‌گذروند...
‫می‌بردمش پیش خودم.
‫خانم گا سوجا؟
‫- بله؟ ‫- بفرمایید داخل.
‫باشه.
‫واقعاً نیازی به این کار نیست.
‫پاشو ببینم.
‫خدای من.
‫فقط زانوی راستش رو عمل می‌کنه.
‫دو هفته باید تو بیمارستان بستری باشه.
‫لازم نیست با پرواز بیای اینجا.
‫آخر ساله، ‫شرط می‌بندم سرتون تو مغازه شلوغه.
‫نگران نباش، مامان. ‫من بیشتر از تو پول دارم.
‫می‌گم دارم چون واقعاً دارم.
‫چرا باید وام بگیرم؟
‫فیلمنامه هنوز اون حس بُرنده و قوی رو نداره.
‫به نظر می‌رسه کارگردان ‫پایانی رو ترجیح میده که تو ذهن بمونه
‫تا اینکه خیلی تر و تمیز جمع بشه.
‫بین تو ذهن موندن و ناقص بودن تفاوت هست.
‫می‌تونست جلوتر بره، اما نمیره.
‫بهشون بگو دوباره در موردش فکر کنن.
‫باشه، می‌گم.
‫نمی‌گم باید با دیالوگ درستش کرد.
‫همین الانشم به اندازه کافی دیالوگ داره.
‫فهمیدم.
‫شنیدم چوی فیلم یه فیلمنامه خوب دستش رسیده.
‫اسمش تق تق تق بود، نه؟
‫بیارش برای من.
‫اما آقای نو کانگ‌شیک قبلاً برای این نقش انتخاب شده.
‫گفتم بیارش برای من.
‫باشه.
‫به کسایی که بهت تهمت خیانت می‌زنن توجه نکن.
‫اگه یه فیلم پرفروش بسازی، همه‌شون غیب می‌شن.
‫اگه حرفه‌ای باشی، هر کاری کنی بخشیده می‌شی.
‫بفرما.
‫بیا یه فیلم پرفروش بسازیم.
‫ممنون.
‫می‌دونی که اسمش باید عوض بشه، درسته؟
‫فیلمنامه فوق‌العاده‌ست، ‫ولی تق تق تق دیگه چه اسمیه؟
‫اسم فیلم با زیاد فکر کردن پیدا نمی‌شه.
‫یه روز از یه جایی خودش الهام میشه.
‫دستش رو می‌بره بالا و داد می‌زنه، ‫«من اینجام! پس نگرانش نباش.»
‫راستی، یونگ‌سیل کیه؟
‫نامزدته؟
‫فقط...
‫یه دوست خوبه.
‫انگار یه نفر نوشته بودش. ‫جریان و لحنش کاملاً با هم همخونی داشت.
‫شما دو تا باید با هم قرار بذارید.
‫هنوز به اونجاها نرسیدین؟
‫یونگ‌سیل چقدر دستمزد می‌گیره؟
‫با کوپارک فیلم قرارداد امضا کرده؟
‫نه، هنوز نه.
‫بهش بگو می‌خوام ببینمش.
‫بهش بگو با بالاترین دستمزد این صنعت ‫باهاش قرارداد می‌بندم.
‫از مبلغش شوکه می‌شه.
‫ولی راستش،
‫اون دوست نداره تو چشم باشه.
‫چرا؟
‫دوست داره مرموز باشه؟
‫به هر حال باید قرارداد رو امضا کنه.
‫فقط بهش بگو بیاد منو ببینه. ‫مهمون من یه غذای گرون‌قیمت بخوره.
‫نکنه یونگ‌سیل
‫جای دیگه‌ای قرارداد داره؟
‫عالی بود.
‫- غذای خوبی بود. ‫- آره، منم لذت بردم.
‫سلام، خانم کو. ‫چه جالب که اینجا می‌بینمتون.
‫سلام.
‫چی خوردین؟
‫باربیکیو.
‫جای گرونی رو برای غذا خوردن ‫انتخاب کردین، مگه نه؟
‫فکر کنم بودجه کی‌اف‌ای رسیده.
‫از جیب خودم حساب می‌کنم.
‫تو خیلی عجولی.
‫یا غرورت رو بذار کنار و با من بمون،
‫یا کلاً همه‌ چی رو کنسل کن.
‫چرا به جاش رفتی سراغ هوانگ دونگ‌من؟
‫خودت می‌دونی، نه؟
‫بیون یون‌ای که به زنده کردن ‫فیلمنامه‌های مرده معروفه،
‫اون فیلمنامه رو انداخت دور.
‫انگار هنوز نشنیدی.
‫همون بیون ایون‌ای که به زنده کردن ‫فیلمنامه‌های مرده معروفه،
‫به بازبینی فیلمنامه‌اش کمک کرده.
‫بازنویسیش خیلی خوب از آب دراومده.
‫در مقایسه با نسخه‌ای که برای مسابقه ‫فرستاده بود، توی یه سطح کاملاً متفاوته.
‫اگه این نسخه رو فرستاده بود، برنده می‌شد.
‫خیلی دوست دارم ببینم فیلمش ‫همزمان با فیلم ما جی‌یونگ اکران بشه
‫تا ببینیم کدومشون برنده می‌شه.
‫فقط بهش بگو تا آخرش ادامه بده.
‫معلومه که ادامه میده.
‫این مال منه.
‫چرا قایم می‌شی؟
‫آینده شغلی یه تهیه‌کننده به این بستگی داره ‫که با کی کار می‌کنه.
‫تو هر کاری که پیش بیاد رو انجام می‌دی.
‫نگرانش نباش. ‫فقط روی کار خودت تمرکز کن.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم!
‫هی.
‫چرا تو فقط...
‫نمیری کوپارک فیلم؟
‫برو تهیه‌کننده فیلم هوانگ دونگ‌من شو.
‫برو اونجا و غصه اینو بخور ‫که حقوقت رو به موقع می‌دن یا نه،
‫و کل دوران کاریت رو همونجا بگذرون.
‫حقوقت رو از من می‌گیری،
‫ولی می‌ری به فیلمنامه‌های بقیه بازخورد می‌دی.
‫تو واقعاً مایه دردسری.
‫نقد کردن فیلمنامه‌ها ازت یه تهیه‌کننده نمی‌سازه.
‫می‌خوای نویسنده بشی؟
‫این کارا رو می‌کنی چون می‌خوای بنویسی؟
‫تهیه‌کننده‌های بی‌شماری رو دیدم که استعفا دادن
‫و سال‌ها برای نوشتن دست و پا زدن،
‫فقط برای اینکه در نهایت برگردن.
‫نقد کردن نوشته‌های بقیه آسونه.
‫سعی کن خودت یه چیزی بنویسی!
‫اگه بشنوم دوباره داری ‫به کسی تو فیلمنامه‌ش کمک می‌کنی،
‫عاقبت خوبی برات نداره.
‫ای بابا.
‫داروی سوءهاضمه داریم؟
‫ما جی‌یونگ
‫قراره یه قرارداد نویسندگی با چوی فیلم امضا کنیم،
‫پس یه نفر رو پیدا کن ‫که به جات قرارداد ببنده.
‫- وای، خیلی خوشگله. ‫- مثل عروسکه.
‫اون جانگ می‌ران نیست؟
‫- خودشه. ‫- امکان نداره.
‫یه سال از فیلمبرداریش می‌گذره.
‫مگه قراره یادم بمونه ‫اون موقع چه حسی داشتم؟
‫اوه، فشاری نیست. ‫هر چی به ذهنت میاد بگو.
‫اگه درام‌ها خاک بخورن، دیگه خوب درنمیان.
‫مثل جنس ته‌انبار می‌شن ‫که دیگه جذابیتشونو از دست دادن.
‫نمی‌شه گفت خاک می‌خورن.
‫پس‌تولید کلی کار داره، برای همین...
‫فقط خودتون از جزئیاتش خبر دارین.
‫بیننده عادی که چیزی نمی‌دونه.
‫من بیشتر دوست داشتم همون موقع ‫فیلم‌برداری کنیم و سریع پخش بشه.
‫- سلام! ‫- اوه، سلام.
‫- حالتون چطوره، آقا؟ ‫- چقدر گذشته؟
‫سلام.
‫- بشینین. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- خیلی وقته ندیدمت، می‌ران. ‫- آره، خیلی گذشته.
‫خب، ازتون می‌خوایم
‫یه‌سری خاطراتی که از فیلم‌برداری یادتونه
‫و همین‌طور اینکه اگه سریال تو جدول پخش ‫ترکوند، برای طرفدارا چی کار می‌کنین رو تعریف کنین.
‫کارگردان گفته بود ‫رابطه بین شما دوتا اون‌قدر قوی بوده
‫که شک کرده شاید واقعا عاشق هم باشین.
‫می‌تونین بیشتر توضیح بدین؟
‫اوه، رابطه هفت‌ساله من ‫هنوزم با قوت ادامه داره.
‫راستش شخصیت من تو سریال ‫خیلی از خود واقعیم دوست‌داشتنی‌تره.
‫بعضی دیالوگا باعث می‌شدن فکر کنم آدم ‫چطور می‌تونه همچین حرفایی به یه زن بزنه.
‫اولش یکم خجالت می‌کشیدم،
‫ولی وقتی واردش شدم، ‫یه جورایی لذت‌بخش شد.
‫آخرش حتی زیادی هم غرقش شدم.
‫فکر کنم مردم خوششون اومد ‫که واقعا خودمو وقفش کرده بودم.
‫ممنونم.
‫بریم سراغ سوال بعدی.
‫الو؟
‫مثل اینکه بهم خیانت کردی.
‫شنیدم از فیلم کارگردان ‫لی جون‌هوان کشیدی بیرون.
‫بیا همو ببینیم.
‫چرا تو کره‌جنوبی این‌همه رام‌کام می‌سازن؟ ‫[کمدی عاشقانه]
‫فکر نمی‌کنم عشق احساس خوبی باشه.
‫عاشق بودن یعنی دیوونه‌ای.
‫یعنی حالت عادی نداری.
‫اصلا عاشق شدن چه خوبی‌ای داره؟ هیچی.
‫تو عاشق هوانگ دونگ‌من نیستی؟
‫اون عشق نیست. حمایته.
‫حمایت کردن چیز خوبیه.
‫لعنتی.
‫عشق بیننده‌ها کشکه.
‫همین که فحشم ندن بسه.
‫بازیگرا خیلی قوی به نظر میان، نه؟
‫اعتمادبه‌نفسمون خیلی پایینه.
‫ما فقط آدمایی هستیم ‫که منتظرن ازشون استفاده بشه.
‫هر چقدر هم بخوایم کار کنیم، ‫باید انتخاب بشیم.
‫کاری نیست ‫که خودمون بتونیم تنهایی انجامش بدیم.
‫برای همین تنهایی وقت می‌گذرونیم، ‫طراحی می‌کنیم و چیز می‌سازیم.
‫تهیه‌کننده‌ها هم همین‌طورن.
‫ما هم تنهایی کاری از دستمون برنمیاد.
‫نویسنده‌ها انگار وضعشون خوبه.
‫هر وقت بخوان شروع می‌کنن،
‫و هر چی می‌نویسن مال خودشونه.
‫چرا نویسنده نمی‌شی؟ ‫توی نقد فیلمنامه مهارت داری.
‫منتقد خوب بودن ‫آدمو یه نویسنده خوب نمی‌کنه.
‫ولی...
‫من هم تو نقد خوبم هم توی نوشتن.
‫چقدر رو مخی.
‫من نگفتم بیای که حرصمو دربیاری.
‫ذهنم...
‫الان همه‌جا داره شناور می‌چرخه.
‫ولی نمی‌خوام برگردم روی زمین.
‫شاید یه روزی بخوام برگردم،
‫برای همین برج کنترل رو همین‌جا نگه داشتم.
‫یه نوشیدنی دیگه می‌دین؟
‫بله خانم.
‫هی، اون جانگ می‌ران نیست؟
‫فکر کنم خودشه. همون بازیگر لوس.
‫هی!
‫من خیلی وقته از دوران ‫بازیگری لوسم رد شدم.
‫چرا هنوز ول‌کن نیستین؟
‫- سریالمو که فردا پخش می‌شه ببینین! ‫- نه، نه، نه.
‫بیا بریم یه هوایی بخوریم.
‫- ببینینش بعد بگین بازیم لوسه یا نه! ‫- ببخشید.
‫فکر می‌کردم زندگی ستاره‌ها فرق داشته باشه.
‫یه بار یکی پرسید ‫زندگی یه ستاره چه شکلیه،
‫و اوه جونگ‌هی گفت،
‫«مثل زندگی شماست، ‫فقط بدون مشکل پول.»
‫فقط یکم پول بیشتری دارم.
‫بقیه‌ش عین همونه.
‫همه‌چی مزخرفه.
‫راستش من نمی‌تونم بازی کنم.
‫همین که می‌گم «دوستت دارم»،
‫واقعا اون حس تو وجودم شکل می‌گیره.
‫مثل وقتی که بعد اون صحنه که دستمو قطع ‫کردم دیگه نمی‌تونستم از دستم استفاده کنم.
‫وقتی می‌گم «دوستت دارم»...
‫واقعا عاشق می‌شم.
‫دیوانه‌وار.
‫ولی می‌دونی چی شد؟
‫اون حروم‌لقمه گفت فقط بازی بوده.
‫چطور ممکنه همه اون چیزا ‫فقط بازی بوده باشه؟
‫چطور ممکنه
‫همه اون چیزا...
‫فقط بازی بوده باشه؟
‫انقدر ناراحت می‌شم ‫که نصف‌شب از خواب می‌پرم.
‫بعد از تموم شدن یه پروژه،
‫حس می‌کنم غرق کثافت شدم،
‫انگار مصرفم کردن و انداختم دور.
‫این خوب نیست.
‫داره کم‌کم ازت خوشم میاد.
‫[نوشته ما جی‌یونگ، یونگ‌سیل]
‫اگه همه آدما از ساقه بامبو ‫به دنیا می‌اومدن...
‫کاش منم
‫- از بامبو به دنیا اومده بودم. ‫- و کسی مقصر نبود...
‫اون انگار تمام عمرش ‫از ترس تغذیه کرده،
‫مثل یه توده ترسه.
‫وقتی به خیابون نگاه می‌کنم،
‫آدمایی که راه می‌رن نمی‌بینم.
‫توده‌های احساس رو می‌بینم که راه می‌رن.
‫برای همین...
‫همه آدما...
‫من به چشم آدم بهشون نگاه نمی‌کنم،
‫- اونا توده‌های احساسن. ‫- بلکه توده‌های احساسن.
‫[همه آدما... توده‌های احساسن]
‫افکارم من واقعیم هستن؟
‫یا بدنم من واقعیه؟
‫مامان.
‫افکارم من واقعیم هستن یا بدنم؟
‫افکارم می‌تونن هر جا برن
‫و هر کاری بکنن.
‫افکارم همه‌کار می‌تونن بکنن، ‫پس اونا من واقعی نیستن؟
‫«تق تق‌ تق»
‫خوبه.
‫[مدیرعامل چوی دونگ‌هیون]
‫عالی نیست؟
‫یونگ‌سیل کیه؟
‫مثل اسم مستعاره.
‫هنوز نمی‌دونم. ‫می‌خواد ناشناس بمونه.
‫[ویژگی‌های یه شرور...] ‫[چیزی ترسناک...]
‫انتخاب اولت کیه؟
‫نو کانگ‌شیک.
‫فقط یه چیزی پروندم وسط.
‫بیا امتحانش کنیم.
‫چی رو قراره از دست بدیم؟
‫[نزول‌خور]
‫الو؟
‫آشغال عوضی!
‫هی، حروم‌لقمه!
‫می‌دونی،
‫محبوب‌ترین صدای دنیا برام ‫صدای تایپ کردنه.
‫تق‌تق‌تق، تق‌تق‌تق.
‫ببخشید.
‫خیلی بد نوشتم، نه؟
‫بهترش می‌کنم.
‫فیلمنامه دونگ‌من رو خوندم.
‫اوه، پس لابد خوبه.
‫نگران نباش. مال ما خیلی بامزه‌تر می‌شه.
‫پس این نوشته آشغال چیه؟
‫می‌دونم کارت عالی می‌شه، کارگردان پارک.
‫منم فقط می‌خوام پشتت قایم شم.
‫اخیرا خیلی رفتم سمت آواز گروهی،
‫و روز اول واقعا گریه‌م گرفت.
‫دهنمم خیلی باز نکرده بودم ‫ولی صداهای قشنگ درمیومد.
‫اون موقع فهمیدم، ‫«آها، می‌تونم پشت بقیه قایم شم.»
‫«اونم یه جور خوشبختیه.»
‫برای همین می‌خوام پشت تو قایم شم.
‫هر کی هر چی می‌خواد بگه، ‫تو برای من بهترین نویسنده دنیایی،
‫و همین‌طور بامزه‌ترین و باهوش‌ترین آدم.
‫مهارتت توی سوار شدن ‫روی موج بقیه
‫واقعا حرفه‌ایه.
‫مثل اینکه من باید فیلمنامه رو بنویسم، نه؟
‫من فقط دارم الکی تایپ می‌کنم.
‫فقط تایپ کن.
‫- «فقط تایپ کن.» ‫- یه چیزی ازش درمیاد.
‫صدای کیبورد مغزم رو بیدار می‌کنه.
‫فکر نکن. بذار دستات تایپ کنن.
‫داره درمیاد.
‫- داره درمیاد. ‫- داره درمیاد!
‫دارم می‌نویسم، دارم می‌نویسم.
‫هی، دارم یه چیزی می‌نویسم!
‫تایپ می‌کنم، تایپ می‌کنم.
‫شروعش سخته، ولی وقتی راه بیفته...
‫بزن بریم!
‫فکر نکن. فقط بذار دستات تایپ کنن.
‫فقط یه کم دیگه.
‫هی! دارم می‌نویسم، دارم می‌نویسم!
‫روشن کردن موتور سخته، ‫ولی وقتی روشن بشه...
‫از بحران رد شدم.
‫واقعا خیالم راحت شد
‫وقتی شنیدم گیونگ‌سه ‫یه شریک نویسنده داره.
‫خودتم خوب می‌دونی
‫که همه زن‌های فیلم‌هاش تویی.
‫تو یونگ‌سوک توی «دربازکن جذاب» بودی،
‫و همین‌طور می‌ره تو «تصمیم به ماندن».
‫اون فقط
‫کو هی‌جین رو دیده.
‫دوستت داره، بهت احترام می‌ذاره، ‫عاشقته و بهت تکیه می‌کنه.
‫کارگردانا از زندگی آدم‌ها تغذیه می‌کنن،
‫ولی اون مثل چسب به تو چسبید
‫و کل عمرش رو صرف یه زن کرد.
‫فکر می‌کردم امیدی ‫نیست مگر اینکه با یه زن دیگه آشنا بشه.
‫واقعا خیالم راحته
‫که اون زن یه نویسنده‌ست.
‫حداقل نمی‌ره ولگردی.
‫تا وقتی نوشته خوب باشه، ‫من اعتراضی ندارم.
‫هر کاری می‌خواد بکنه.
‫همینه.
‫هی!
‫چرا اوه جونگ‌هی ‫فیلمنامه‌ای که من توشم رو خونده؟
‫امروز برو چوی فیلم ‫و قرارداد رو امضا کن.
‫قراردادو امضا کن!
‫قبل از اینکه یه حرکت عجیب‌غریب بزنه.
‫قطع می‌کنم.
‫چه مزخرفاتی.
‫می‌دونی دیگه؟
‫«مادر من» اولش اسمش «پدر من» بود.
‫اول به من پیشنهاد شده بود.
‫ولی اون کارگردانو راضی کرد ‫نقش رو زن کنه،
‫آخرشم فیلم زورکی ‫به شش میلیون رسید و خراب کرد.
‫اگه من بازی کرده بودم، ‫حتما ده میلیون می‌فروخت.
‫لعنت به اون زن...
‫اول کارشم همین‌جوری بود.
‫داستانشو می‌دونی دیگه؟
‫رفته بود تست نقش ‫دوست بازیگر زن اصلی رو بده،
‫ولی به جاش دیالوگ‌های نقش اصلی رو اجرا کرد.
‫عادت داره مال بقیه رو بدزده.
‫شوهرشو هم همین‌جوری گرفت، می‌دونی؟
‫قرار بود با مون جو‌ریون ازدواج کنه، ‫ولی اون بینشون رو به هم زد.
‫اگه بخواد همچین کاری با من بکنه...
‫- بیاین آماده شیم! ‫- باشه.
‫ممنون.
‫صبر کن، فیلمنامه‌ت.
‫اشکالی نداره. لازمش ندارم.
‫بده به من.
‫بفرما.
‫- سلام قربان. ‫- سلام.
‫- وقت کتک خوردنه. ‫- باشه.
‫دستیار کارگردان، شروع کنیم.
‫چراغ‌ها خاموش.
‫بریم.
‫سکوت سر صحنه.
‫آماده.
‫حرکت!
‫می‌دونی،
‫من خیلی خوب ‫نگاه شرط بندا رو می‌شناسم.
‫ذهنشون پیش خودشون نیست.
‫یه جای دیگه‌ست.
‫بی‌قرارن.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون باید همه‌چی رو پس بگیرن.
‫می‌دونی چیه؟
‫اون نگاه هنوز تو چشمات برنگشته.
‫فکر کنم وقت کتک خوردنه.
‫کات!
‫- خوبی؟ ‫- خوبم قربان.
‫- ببخشید. ‫- اشکالی نداره.
‫باشه، همینو می‌گیریم.
‫«باشه، همینو می‌گیریم»؟
‫کارگردان!
‫بله؟
‫به نظر من این خوب نیست،
‫ولی فقط می‌خواین باهاش کنار بیاین.
‫«احتمالا این بهترین چیزیه که ازت درمیاد.»
‫«دوباره گرفتنشم فایده‌ای نداره،
‫پس بی‌خیالش شیم.»
‫منظورتون اینه؟
‫نه، منظورم این نبود.
‫دوباره بگیریم.
‫فهمیدی؟
‫ببخشید.
‫[درب ورودی]
‫گریمه.
‫ذهنم به‌هم‌ریخته‌ست،
‫ولی قیافه‌م زیادی عادیه،
‫برای همین صورتمو خراب کردم
‫که شبیه ذهنم بشه.
‫بگو دوستم داشتی.
‫برام مهم نیست الان ازم متنفری یا بدت میاد.
‫فقط راستشو بگو
‫و بگو اون موقع
‫دوستم داشتی.
‫چند بار باید بهت بگم ‫که فقط داشتم بازی می‌کردم؟
‫واقعا؟
‫داری می‌گی انقدر بازیگر خوبی‌ هستی؟
‫واقعا فکر می‌کنی انقدر...
‫بازیگریت خوبه؟
‫همه کارات رو دیدم.
‫حتی اولین کارت رو هم دیدم
‫که بفهمم واقعا فقط بازی بوده یا نه.
‫اگه حتی یه بار هم اون نگاه رو توی ‫یکی از اونا دیده بودم، حرفتو باور می‌کردم.
‫ولی ندیدم. حتی یه بار.
‫برای تو هم واقعی بود.
‫معلومه که واقعی بود. ‫من الکی بازی نمی‌کنم.
‫وقتی بازی می‌کنی ‫نمی‌تونی جلوی احساساتتو بگیری.
‫وقتی صحنه چاقو زدن رو بازی می‌کنم، ‫حس قتل تو وجودم بالا میاد.
‫این یعنی قاتلم؟
‫پشت صحنه هم باهام مهربون بودی!
‫چرا الکل می‌خوردی و بهم زنگ می‌زدی؟
‫چرا روز آخر فیلم‌برداری ‫سوار ماشینم شدی،
‫ساکت نشستی و بعد رفتی؟
‫اون دیوونه رو گزارش کنین دیگه!
‫بیا بیرون.
‫بیا بیرون، گفتم بیا بیرون!
‫هی.
‫گفتم بیا بیرون!
‫دیگه بسه!
‫بهش بگو خودم باهاش حرف می‌زنم
‫و دیگه تکرار نمی‌شه.
‫باز رفتی جونگ هیون‌وو رو دیدی؟
‫تمومش کن.
‫به آدم‌هاش گفتم دیگه تکرار نمی‌شه.
‫بهشون بهونه نده ‫که به جرم تعقیبش گزارشت کنن.
‫سریالم شروع شده. ‫این یکی رو هم نمی‌خوای ببینی؟
‫نمی‌تونی ببینیش؟
‫این دفعه خوب بازی کردم.
‫من حتی کارای خودمم نگاه نمی‌کنم.
‫این دفعه واقعی بازی کردم!
‫این بازیه.
‫واقعی انجامش نده.
‫فقط کاری کن واقعی به نظر بیاد.
‫[نزول‌خور]
‫- الو؟ ‫- حروم‌لقمه.
‫چطور جرئت کردی ‫همون لحظه جواب زنگمو ندی؟
‫آشغال عوضی. لهت می‌کنم.
‫اگه پول داری، اول قرضمو پس بده. ‫چرا منو نادیده می‌گیری؟
‫تا امروز وقت داری ۱۱.۹ میلیون وون ‫برام واریز کنی.
‫اگه نریزی، ‫شب و روز به همه‌ی مخاطبات پیام می‌دم
‫حروم‌لقمه.
‫ببخشید.
‫قبلاً هر بار زنگ می‌زدی ‫خیلی استرس می‌گرفتم.
‫فکر می‌کردم چون می‌ترسمه،
‫ولی درواقع حالم ازت به هم می‌خورد.
‫[حال بهم خوردن]
‫راستش طرز حرف زدنت
‫قدیمی شده.
‫اصلاً نمی‌ترسونیم.
‫تو دیگه...
‫دیوونه شدی، حروم‌لقمه؟
‫آشغال عوضی!
‫داری زر زیادی می‌زنی چون دلت مرگ می‌خواد؟
‫شکمتو پاره می‌کنم، ‫دل و روده‌تو درمیارم،
‫بعد باهاشون سوپ درست می‌کنم!
‫چشماتو با قلاب درمیارم ‫و می‌جومشون!
‫روده‌هاتو کامل درمیارم
‫و مثل فرش قرمز پهنشون می‌کنم!
‫ببخشید.
‫تا حالا واقعاً دل و روده کسیو درآوردی ‫یا چشمشو کور کردی؟
‫چی زر زدی؟ حروم‌لقمه.
‫می‌گن کلیشه‌نویسی از ‫نفهمیدن دنیا میاد.
‫وقتی یه نوشته‌ی پر از کلیشه می‌بینم، ‫دلم می‌خواد یکیو بکشم.
‫دلم می‌خواد ‫با گوشی بکوبم توی مخ نویسندش.
‫اینایی که به خودشون می‌گن نویسنده
‫مدام آشغالای تکراری تحویل می‌دن ‫و تو هم فرقی باهاشون نداری، عوضی.
‫شغلت ترسوندن مردمه،
‫ولی حتی یه لحظه فکر نمی‌کنی ‫چی واقعاً می‌ترسونتشون.
‫همش حرف از درآوردن دل و روده
‫و کور کردن چشم مردم می‌زنی.
‫- فقط همینو بلدی؟ ‫- آشغال عوضی.
‫- تقصیر تنبلایی مثل توئه. ‫- خفه شو.
‫که فیلمای گنگستری این کشور ‫دارن نابود می‌شن!
‫- گفتم خفه شو! ‫- اگه می‌خوای خون مردم رو بمکی،
‫حداقل یه کم زحمت بکش!
‫- خفه شو دیگه! ‫- این چرندیات کلیشه‌ای رو هم تمومش کن!
‫- خفه شو! خفه شو! ‫- اصلاً می‌فهمی «کلیشه» یعنی چی؟
‫- خفه شو لعنتی! ‫- اون مغز پوکتو یه تکونی بده، احمق!
‫- خفه شو! ‫- به طرز وحشتناکی تنبلی!
‫من دلم می‌خواد واقعاً بترسم!
‫- طوری که از ترس خودمو خیس کنم، عوضی! ‫- می‌کشمت.
‫همون‌جا بمون.
‫فقط امیدوارم گردنبند طلا ننداخته باشی.
‫لعنتی.
‫لعنت بهش!
‫ممنون.
‫بیا بیرون، آشغال عوضی.
‫گفتم بیا بیرون!
‫لعنت بهش!
‫آروم باش.
‫هی.
‫هوانگ دونگ‌من حروم‌لقمه کجاست؟
‫کجاست؟
‫آشغالای عوضی، الان من باید...
‫- داری خون‌ریزی می‌کنی. ‫- لعنتی.
‫داری خون‌ریزی می‌کنی.
‫به همه‌ی مخاطبات پیام دادم، ‫آشغال عوضی.
‫بازم به نادیده گرفتنم ادامه بده.
‫منم شب و روز مزاحمشون می‌شم
‫این حروم‌لقمه، هوانگ دونگ‌من،
‫۱۱.۹ میلیون وون ازم گرفته ‫و الان غیبش زده.
‫آماده باشید، چون شب و روز
‫مزاحمتون می‌شم تا پولمو پس بگیرم.
‫این دیگه چیه؟
‫[اگه هوانگ دونگ‌منو دیدید ‫با این شماره تماس بگیرید]
‫ای خدا.
‫از بیشتر فیلمنامه‌ها سرگرم‌کننده‌تره.
‫با این وضع هیچ‌وقت فیلمشو تموم نمی‌کنه.
‫موفق باشی، دونگ‌من!
‫از نزول‌خور پول گرفته؟
‫هوانگ دونگ‌من واقعاً عجیبه.
‫یه لحظه در خونه رو باز گذاشته بودم
‫که گربه‌م فرار کرد.
‫ماشین بهش زد
‫و نیاز به عمل فوری داشت،
‫ولی اعتبار کارتم تموم شده بود.
‫ببخشید.
‫برای همین دوستت دارم.
‫مردی که برای نجات گربه‌ش ‫از نزول‌خور پول قرض می‌گیره.
‫نگرانش نباش.
‫این چیزا برای شکستن تو کافی نیست.
‫چرا همیشه این‌قدر باهام خوبی؟
‫چون لیاقتشو داری.
‫[وام ۵ دقیقه‌ای ‫بدون نیاز به ضامن یا وثیقه]
‫[وام]
‫همین که یه چیز کلیشه‌ای بگی، تمومه.
‫«چشم.» «روده.»
‫همین که این کلمه‌ها رو پرت کنی وسط، تمومه.
‫اشتباه بزرگی کردی.
‫حالا که به همه‌ی مخاطبام پیام دادی،
‫دیگه چی قراره مجبورم کنه ‫پولتو پس بدم؟
‫باید بیشتر دقت می‌کردی.
‫می‌دونستی رئیس تحقیقات ‫کلانتری ماپو توی مخاطبامه؟
‫پسرخاله‌مه.
‫گفت بیاریمت اونجا.
‫ولی الان
‫من
‫یه چیز ترسناک می‌خوام.
‫اگه یه چیز واقعاً ترسناک نشونم بدی،
‫ده میلیون وون می‌گیری.
‫برای من می‌ارزه.
‫از بین همه‌ی چیزایی که تجربه کردی
‫و همه‌ی کارایی که کردی،
‫می‌خوام بهم بگی
‫ترسناک‌ترینش چی بوده.
‫یا...
‫همین الان منو بترسون.
‫لعنتی!
‫جماعت شما از ما ترسناک‌تره.
‫وقتی میایم پول جمع کنیم، گازو قطع می‌کنید، ‫آتیش راه میندازید و چاقوی آشپزخونه می‌کشید.
‫برای همینه با کفش میایم تو. ‫که اگه لازم شد فرار کنیم!
‫کفش نمی‌پوشیم که بترسونیمتون!
‫واقعاً هیچی نداری؟
‫این فرصتته که ده میلیون وون بگیری.
‫گمشو بابا.
‫پس تمومه.
‫۱.۷ میلیون وون قرض گرفتم ‫و ۵ میلیون وون پس دادم.
‫سه برابرشه.
‫اگه باز زنگ بزنی یا پیام بدی،
‫با هرچی دارم میام سراغت
‫و کارت رو تموم می‌کنم.
‫تونستی هوانگ دونگ‌من قبلیو تحت فشار بذاری،
‫ولی من دیگه اون آدم نیستم.
‫از امروز، تموم شد.
‫فهمیدی؟
‫تموم شد.
‫فهمیدی؟
‫چطور جمعش کردی؟
‫مطمئنی پول لازم نداری؟
‫مشکلی ندارم.
‫راستی، می‌خوای شخصیت منفی ‫شرورتر باشه یا فقط قوی‌تر؟
‫چی؟
‫بیشتر مردم شرارت رو با قدرت اشتباه می‌گیرن.
‫شرورترش کنم یا قوی‌تر؟
‫قوی‌تر.
‫باشه، فهمیدم.
‫هیچ شرارتی توی من نیست.
‫ولی قدرت هست.
‫شنیدم فیلمنامه‌ی هوانگ دونگ‌منو ‫دادی به نو کانگ‌سیک.
‫فکر کردی شانسی داری که این کارو کردی؟
‫چرا ولم نمی‌کنی؟
‫سلام!
‫کی می‌خوای بدرخشی
‫وقتی پشت اسم مستعار قایم می‌شی؟
‫دیروز خندیدن یاد گرفتی؟
‫فیلم دوربین مداربسته رو گرفتیم،
‫به‌زودی می‌بینیمت.
‫چرا نقش اصلیو مرد نوشتی؟
‫این فیلمنامه با یه شخصیت اصلی زن ‫هم کاملاً جواب می‌ده.
‫دومین باره که بهش نقش می‌ده و پسش می‌گیره.
‫- یکی دیگه رو هم زده. چا جونگ‌مین. ‫- اشکالی نداره. بشین.
‫چرا قبل از اینکه
‫به‌خاطر زدن یه تازه‌کار کنسلت کنن، ‫با من کار نمی‌کنی؟
www.Doostihaa.com