‫آقای کوپر.
‫اندرو کوپر.
‫بله، جناب قاضی.
‫فرصت داشتید با وکیلتون مشورت کنید،
‫و اتهامات علیه خودتون رو فهمیدید؟
‫بله، جناب قاضی.
‫و دارید ادعای بی‌گناهی می‌کنید.
‫- بله، جناب قاضی. ‫- ثبت شد.
‫وکلا، منشی منو تو اتاق بغلی ببینید ‫تا تاریخ محاکمه رو تأیید کنید.
‫وثیقه ۲۵۰ هزار دلار تعیین شد.
‫خب، حالا چی می‌شه؟
‫قاضی وود قبل محاکمه بهمون ‫برای جمع‌آوری مدارک زمان می‌ده.
‫دادستان خیلی سرسخت نیست. ‫احتمالا بشه معامله کرد.
‫من معامله نمی‌خوام.
‫هر جور راحتی.
‫- من نکشتمش، کت. ‫- من نپرسیدم.
‫خب چرا نپرسیدی؟
‫می‌تونی یه دقیقه بهمون وقت بدی؟
‫چرا نپرسیدی؟ چرا؟
‫چون مهم نیست.
‫برای من پاپوش دوختن.
‫باور کن. خیلیا از پاول متنفر بودن.
‫ممکن بود سم باشه، ممکن بود ‫هرکسی باشه که فهمیده بود ما با همیم.
‫من یه قربانی ایده‌آل هستم.
‫توی زندگی واقعی این‌جوری نمیشه پرونده برد.
‫- پس چطور میشه برد؟ ‫- خب، به‌طور سنتی،
‫با اخاذی از وکیلت نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫ببین، ما پرونده‌شون رو کم‌کم تضعیف ‫می‌کنیم، به رویه‌هاشون حمله می‌کنیم،
‫زنجیره شواهد، اعتبار شاهدان، ‫شهادت کارشناسان،
‫و اگه خوب انجامش بدیم، ‫شک معقول ایجاد می‌کنیم.
‫فکر می‌کنی بتونی همه اینا رو انجام بدی؟
‫تفنگ تو ماشینت یه کم دردسر درست می‌کنه.
‫کت.
‫من نمی‌بازم، کوپ.
‫وثیقه‌ت حل شد.
‫تا پنج‌شنبه مدارک اولیه رو می‌گیرم.
‫تا اون موقع جون هر کی دوست ‫داری سعی کن از دردسر دور بمونی.
‫می‌تونم ماشینی که این سوئیچشه رو بگیرم؟
‫اندی.
‫ممنون، بابا.
‫بیا. فکر کردم شاید گشنه‌ت باشه.
‫برات یه ساندویچ بوقلمون درست کردم.
‫نمی‌دونم این روزا چی می‌خوری، ‫ولی قبلاً این مورد علاقه‌ت بود.
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫بابا، مطمئن نیستم که بشه.
‫خب، بیا برسونمت خونه.
‫به نظر می‌رسه یه دوش ‫و یه چرت لازم داری.
‫منو برسون خونه مل.
‫می‌خوای منتظر بمونم؟
‫نه. ممنون.
‫هی، پول وثیقه رو از کجا آوردی؟
‫از حساب بازنشستگیم.
‫بابا، اداره مالیات پدرتو در میاره.
‫کاریش نمیشه کرد.
‫خیلی خب، من پولتو پس میدم.
‫به نظرم الان تو الان مشکلات بزرگتری داری.
‫اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫سه‌شنبه‌ست.
‫دست بردار، مل. فقط می‌خوام ‫با بچه‌ها حرف بزنم.
‫- درباره چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید بپرسم مدرسه چطوره.
‫شاید بهشون بگم پدرشون قاتل نیست.
‫- بس کن، مل. منو می‌شناسی. ‫- بس کنم؟
‫می‌دونی من همچین کاری نمی‌کنم.
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم تو چه‌کار داشتی می‌کردی. ‫نمی‌دونم با کی دوست بودی.
‫- نمی‌دونم چرا... ‫- جدی؟
‫چند روز پیش من و بچه‌هات دیدیم ‫اون‌قدر کتکت زدن که مردی.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه ‫که به جرم قتل دستگیر شدی.
‫تا وقتی نفهمم این حقیقت نداره،
‫نمی‌خوام دور و برشون باشی.
‫به اندازه کافی اذیتشون کردی.
‫اینجا یه زمانی خونه‌م بود.
‫این یه زمانی کل دنیای من بود.
‫واقعاً شگفت‌انگیز بود،
‫این‌که یه چیز به تعداد دفعات بی‌نهایتی ‫می‌تونه دلت رو بشکنه.
‫آهای؟
‫زود برگشتی.
‫فکر کردم اگه فقط تلنبارش کنم، ‫تمیزتر به نظر می‌رسه،
‫ولی بعد چندتا صفحه موسیقی ‫قدیمی پیدا کردم، و... آره، کارش زیاده.
‫حالت چطوره؟
‫حال کسی رو دارم که دیشب ‫رو تو زندان گذرونده. تو چطوری؟
‫مثل همیشه‌م.
‫خب، بیایم چندتا کیسه زباله بیاریم ‫و شروع کنیم به تمیز کردن.
‫باشه.
‫احتمالاً باید از زیرزمین شروع کنیم ‫چون پلیسا حسابی بهم ریختنش.
‫اگه پلیسا پول رو پیدا کرده بودن، ‫تو بازجویی مطرحش می‌کردن.
‫وقت نداشتم به طنز اینکه ازم ‫دزدی کردن فکر کنم.
‫فقط پولمو می‌خواستم.
‫هی. اون کجاست؟
‫- سرش شلوغه. هی! ‫- لو! لو!
‫نمی‌خواد تو رو ببینه.
‫فکر کردی برام مهمه؟
‫شوخیت گرفته؟
‫بیا.
‫- بیا! بیا. ‫- آره؟
‫با اون چه‌کار می‌خوای بکنی؟
‫بذارش زمین، کوپ.
‫بیا تو. مثل آدم حرف می‌زنیم.
‫بیا.
‫پنج دقیقه وقت دارم.
‫- یه خورشت گوشت رو اجاق دارم. ‫- تو از من دزدی کردی؟
‫من از آدما دزدی نمی‌کنم.
‫من اینجا رو صندلیم می‌شینم ‫و آدمایی مثل تو برام چیز میارن.
‫خب، پولم غیبش زده.
‫تو با پول نقد کار ‫می‌کنی. این اتفاقا می‌افته.
‫- کریستین؟ ‫- کریستین سهم خودشو برداشت.
‫- تو بهش گفتی کجا پیدام کنه. ‫- آره، گفتم.
‫بعد از اینکه متقاعدش کردم نکشتت.
‫که قرار بود این اتفاق بیفته.
‫تا جایی که من می‌بینم، تو قسر در رفتی.
‫- می‌تونستی بهم هشدار بدی. ‫- دادم.
‫بهت گفتم سراغ اثر هنری نرو. ولی ‫تو فقط چیزی که می‌خوای رو می‌شنوی.
‫این بازی قانون داره.
‫باید یادشون بگیری.
‫تو به کریستین بی‌احترامی کردی.
‫اون جواب داد.
‫عمل، عکس‌العمل.
‫حسابت پاکه. اون حالا معامله می‌کنه،
‫ولی طبق چیزی که شنیدم، ‫تو مشکلات بزرگتری داری.
‫اونم وقتی که داشتی نشون می‌دادی ‫که استعداد خوبی داری.
‫خورشم داره می‌سوزه.
‫هی، من کسی رو نکشتم.
‫این فقط باعث می‌شه قضیه رقت‌انگیزتر بشه.
‫دیگه برنگرد اینجا.
‫چطوری، فلیکس؟
‫اکوادور داره پدرمونو در میاره.
‫این کل پولیه که چیوو بهت بدهکاره.
‫خوبه.
‫نمی‌دونستم میشه از سرایداری ‫این‌قدر خوب پول در آورد.
‫اگه بخوای می‌تونم دستتو بند کنم.
‫دیگه تمومه؟
‫تا دفعه بعد.
‫نه.
‫دفعه‌ی بعدی در کار نیست.
‫چیوو دیگه برات کار نمی‌کنه.
‫یه کیسه پول بهم می‌دی و فکر می‌کنی ‫می‌تونی این‌جوری باهام حرف بزنی؟
‫فلیکس، بس کن.
‫من پوشکت رو عوض می‌کردم.
‫مراقب باش چطور باهام حرف می‌زنی.
‫مراقبم که دارم این‌جوری باهات حرف می‌زنم.
‫به مامانت سلام برسون.
‫سلام، خوبی؟
‫حس می‌کنم تازه داشتیم از این خلاص می‌شدیم ‫که بهمون زل می‌زدن.
‫و حالا این اتفاق افتاد.
‫سرتو بالا بگیر.
‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی.
‫حس می‌کنم نباید می‌ذاشتم برن مدرسه.
‫خب، تو نفرستادیشون. خودشون رفتن.
‫اینجا یه کافه‌ست.
‫تصور کن تو دبیرستان چه حسی داره.
‫بهشون میگم می‌تونن برگردن خونه.
‫اگه لازم باشه برگردن خونه، برمی‌گردن.
‫اینجا خیلی معطل می‌کنن. ‫بیا بریم کافه فیل.
‫دیگه چیزی نمونده.
‫پس باید ۱۰ دقیقه صبر کنیم که ‫اون قهوه کوفتی رو بگیریم. بیا بریم.
‫آره. ممنون.
‫اون اینجاست. آره.
‫بعداً می‌بینمتون.
‫من...
‫اصلا نمی‌دونم باید از کجا شروع کنم.
‫فقط... می‌دونم که پیچیده‌ست ولی من...
‫پیچیده‌ست؟
‫- آره. ‫- تو با کوپ دوست بودی.
‫من با نیک دوستم.
‫شاید بهتره تو با نیک دوست بشی ‫و منم برم سراغ کس دیگه...
‫- این برداشتت از کل این ماجراست؟ ‫- ...چون اینجا این کارو می‌کنیم.
‫مل، کوپ شوهرمو کشت.
‫اون کسی رو نکشته.
‫تو نمی‌دونی.
‫اون تو یه موقعیت خیلی تاریک بوده.
‫این‌که با همسر سابقم دوست بودی ‫دلیل نمیشه که کامل بشناسیش.
‫می‌فهمم که پذیرفتنش برات سخته،
‫ولی من و کوپ خیلی به هم نزدیک بودیم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خب، من تازگی باهاش بودم. پس شاید ‫اون‌قدری که فکر می‌کنی بهش نزدیک نبودی.
‫- ببخشید، چی گفتی؟ ‫- خونه‌های شیشه‌ای، نیک.
‫این یعنی چی؟
‫- پس چرا این‌قدر از دست من عصبانی هستی؟ ‫- باورم نمیشه.
‫چی؟ تو به من دروغ گفتی!
‫می‌ترسیدم بهت بگم.
‫- فرق داره. ‫- دلیلی داره
‫- که می‌ترسیدی بهم بگی. ‫- می‌شه جای دیگه حرف بزنیم؟
‫چرا می‌ترسیدی بهم بگی؟
‫مل. من هنوز دوستتم.
‫تو دوستم نیستی. ‫تو یه بیوه طمع‌کار هستی
‫که داره از بقیه دلسوزی گدایی می‌کنه
‫بخاطر شوهر مرده‌ای که ازش متنفر بودی.
‫عجب.
‫- گور بابات! ‫- مل، بس کن.
‫درو بزن.
‫با تو اومدم.
‫به کوپ زنگ بزن.
‫...دلسوزی گدایی کنی برای ‫شوهری که ازش متنفر بودی.
‫عجب.
‫نه، مل.
‫- گور بابات. ‫- مل.
‫ویدیو رو دیدی؟
‫آره.
‫بابام با وثیقه آزاده،
‫مامانم تو کافه‌ها دعوا راه می‌ندازه.
‫خب، نیمه‌ی پر لیوانو ببین. ‫یه مقاله‌ی دانشگاه عالی گیرت میاد.
‫اگه حالتو بهتر می‌کنه،
‫بدون که والدین همه در یه ‫سطحی خرابکاری کردن.
‫ولی موضوع اینه که تو این‌جوری نیستی.
‫مگه منو نشناختی؟
‫الی. اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫داشتم تمیزکاری می‌کردم و اینو پیدا کردم.
‫مال توئه.
‫گفتم برات بیارمش.
‫تو ۱۵ ساله اینو داری.
‫آره.
‫و فکر کردم می‌تونیم حرف بزنیم.
‫نمی‌تونیم. اینجا نمی‌تونیم. ‫بهم زنگ بزن.
‫من بهت زنگ می‌زدم.
‫و پیام می‌دادم.
‫الی، من یه خانواده دارم.
‫نمی‌تونم هر وقت بخوام حرف بزنم.
‫داری منو تو یه موقعیت ‫واقعاً ناراحت‌کننده می‌ذاری.
‫خب،
‫می‌خوای این صفحه موسیقی‌تو پس بگیری؟
‫چی؟
‫نه، اون صفحه‌ی کوفتی رو نگه دار. فقط...
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫ولی دیگه برنگرد اینجا.
‫سالی، یادته قول دادم آخر سر بکشم؟
‫درسته، ماتریکس! قول دادی!
‫دروغ گفتم.
‫خب، حالا دیگه ماشین نداری؟
‫اوه، نیک. اینجا چه‌کار می‌کنی؟
‫هر وقت فکر می‌کنم دارم راهمو پیدا می‌کنم، ‫یکیشون کل زندگیمو بهم می‌ریزه.
‫- اینا چه مرگشونه؟ ‫- آره.
‫یه جورایی ترسناکه وقتی ‫می‌فهمی فقط تو آدم بالغ ماجرایی.
‫ولی من بالغ نیستم. حرفم همینه.
‫من هنوز بهشون نیاز دارم ‫که والدین کوفتیم باشن.
‫انگار اون‌قدر درگیر مسائل خودشونن ‫که کار اصلی‌شونو فراموش کردن.
‫و گور بابای این آدما که ‫فرض می‌کنن اون گناهکاره.
‫بابام شاید آدم داغونی باشه، ولی قاتل نیست.
‫- چیه؟ ‫- چیه؟
‫- اون این کارو نکرده.
‫کاملاً طبیعیه که تو این‌جوری حس کنی
‫ولی واقعاً نمی‌تونی مطمئن باشی، نه؟
‫من بابامو می‌شناسم.
‫فقط فکر می‌کنم برات مهمه که بفهمی
‫چرا بعضیا ممکنه باور کنن اون این کارو کرده.
‫طرف با سم دوست بوده.
‫میشه لطفا در این مورد حرف نزنیم؟
‫پلیسا یه مرد سفیدپوست پولدار مثل باباتو ‫دستگیر نمی‌کردن مگه اینکه
‫- یه شواهدی برای پشتیبانی این فرضیه داشته باشن. ‫- باورم نمیشه اینا رو جدی میگی.
‫به‌علاوه، اون سابقه خشونت هم داره.
‫اون اصلاً خشن نیست.
‫اون با مشت زد تو دلم.
‫باورم نمیشه اینا رو میگی.
‫بیخیال.
‫- هی، اون پدرته. ‫- از سر راهم برو کنار.
‫تو هوای اونو داری، منم هوای تو رو. ‫بهم اعتماد کن.
‫آره، به اون دانشجویی که با دختر ‫دبیرستانی دوسته نمیشه اعتماد کرد.
‫- از جلوم برو کنار. ‫- توری، این‌قدر شلوغش نکن...
‫- سلام. به اسم توری گرفته بودم. ‫- بله.
‫هی، رفیق، شرمنده صورتت رو داغون کردم.
‫عیب نداره. احتمالاً حقم بود.
‫آره.
‫در بازه!
‫نیک، تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم یه مشت تو صورت کوپ بخوابونم.
‫منم همینطور.
‫نه. غلط کردی. ‫دستی که باهاش کار می‌کنی آویزونِ گردنته.
‫حالا انگار سالم بود روی تو تلفش می‌کردم.
‫آقایون، با این اوضاع،
‫پیشنهاد میدم بریم بیرون و بنوشیم.
‫هر جا میریم همینجوریه.
‫تا حالا از خودت پرسیدی چرا همیشه خوشحاله؟
‫واسه همین.
‫- نشستین صحبت کردین؟ ‫- نه.
‫ولی این چند وقت دوست و رفیق ‫کم دارم.
‫شاید بهتره با ماشین تصادف نکنی.
‫خیلی خب. عذر می‌خوام.
‫خب، دوستان.
‫- اوه اوه. ‫- خدمت شما.
‫اونا ما رو مهمون کردن.
‫- ممنون، خانم‌ها. ‫- سلام، خانم‌ها.
‫سلام. ممنون.
‫روحیه‌شون رو ببر بالا و پولشون رو خرج کن.
‫خیلی خب. نوش جان.
‫اوه، آره.
‫عالیه.
‫هی، بی، قضیه شرط‌بندی رو به کوپ گفتی؟
‫نه.
‫- ببخشید، جریان چیه؟ ‫- اونقدرا هم که به نظر میاد بد نیست.
‫- روی محکوم شدنت شرط بستیم. ‫- واو.
‫الان که بلند گفت می‌بینم واقعاً ‫بد به نظر میاد.
‫خیلی خب. اوضاع چطوره؟
‫نمی‌دونم. تو رفیقمی. من شرکت نکردم.
‫- بارنی؟ ‫- چیه؟ خب، من با نیک موافقم.
‫- باشه، ولی من روی بی‌گناهیت شرط بستم. ‫- بفرما.
‫ولی دلایل منطقی برای تصمیمم آوردم.
‫- خوب کردی. ‫- جولز گیر داده که مرتکب قتل درجه یک شدی.
‫- خدای من. ‫- عجب خانم شجاعیه.
‫- کوپ. باورم نمیشه. ‫- خدای من.
‫ببین کی اینجاست.
‫سلام، کوپ. مشتاق دیدار.
‫چطوری؟
‫یا خدا. تو نیک برندز هستی.
‫- آره. ‫- تونی و جاش واسه من کار می‌کردن.
‫تو نبودت شرکت به گند کشیده شده، رفیق.
‫اوه، دست بردار. امکان نداره.
‫نه، راست میگه، رفیق.
‫نمی‌دونم چی شنیدی، ولی وضعیت رم خرابه.
‫سوئیسی‌ها تهدید کردن سهامشون رو خارج کنن.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫جک داره روانی میشه.
‫پسر، عالیه.
‫من تو دوران دانشگاه با شماره تو بازی می‌کردم.
‫- جدی؟ بازی می‌کردی؟ ‫- آره، سال سومم، رفیق.
‫من زیادی سفیدپوستم.
‫ولی دوتا از توالت‌هات رو خریدم. ‫زندگیم عوض شد.
‫رفیق گلم.
‫آره، خوب چیزیه.
‫این قضیه قتل هستا.
‫- خب؟ ‫- اصلاً انتظارش رو نداشتم.
‫به نظرت پرونده رو می‌بَری؟
‫بارنی.
‫نصفه شبی خماریم و تو زمین گلفیم،
‫نظرت چیه مستقیم بری سر اصل مطلب؟
‫دلم نمی‌خواد.
‫همینجاشه که ترسناکه.
‫مطمئن نیستم برام مهم باشه.
‫- حالا اگه کشتیش... ‫- نکشتمش.
‫خیلی خب. خوبه.
‫خوبه.
‫ولی خودت هم شنیدی که من نپرسیدم.
‫می‌ترسی؟
‫سوال احمقانه‌ایه، شرمنده.
‫بازسازی خونه‌تون چی شد؟
‫خب، نزدیک بود چند شب پیش خونه رو آتیش بزنم.
‫تو دردسر افتادی؟ چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫تو خونه‌مون اتاق‌هایی داریم که حتی یه ‫بار هم پا توشون نذاشتیم.
‫حالا داریم اتاق‌های بیشتر می‌سازیم.
‫گریس خیلی پول خرج می‌کنه.
‫منم همینطور. شبیه یه ضروریت شده.
‫می‌خوریم، می‌نوشیم، خرید می‌کنیم.
‫بعد درباره چیزهایی که خریدیم صحبت می‌کنیم،
‫بعد درباره چیزهایی که قراره بخریم ‫صحبت می‌کنیم،
‫و میریم اونا رو می‌خریم.
‫گاهی اوقات تو خونه راه میرم و...
‫به آت و آشغال‌هایی که داریم نگاه می‌کنم ‫و شوکه میشم.
‫ما کِی تبدیل به همچین آدم‌هایی شدیم، ‫می‌دونی، کِی...
‫کِی زندگیمون اینقدر پوچ شد...
‫که باید با این آت و آشغال‌ها پرش کنیم.
‫نمی‌دونم چم شده.
‫فکر نکنم هیچکدوممون بدونیم، رفیق.
‫یه مرگیت شده. ‫نیاز نیست بهم بگی.
‫ولی می‌خوام بدونی که می‌دونم.
‫نمی‌دونم چی رو می‌دونم.
‫ولی می‌دونم.
‫یه اتفاقی برام افتاد، رفیق.
‫مطمئن نیستم بتونم توضیحش بدم. فقط...
‫اخراج شدم و زندگیم زیر و رو شد.
‫تمام چیزهایی که می‌شناختم، تمام ‫چیزهای ثابت و دائمی...
‫نمی‌دونم.
‫درباره تمام قوانین اشتباه می‌کردم.
‫ولی مشخص شد قانونی وجود نداره.
‫بگذریم، یه مدته دزدکی وارد خونه مردم میشم
‫و سرقت می‌کنم.
‫اوه، گندش بزنه. ماشینم.
‫کجاست؟
‫توقیف شده.
‫باید برم شهر دیدن کت.
‫حله. والی که من رو رسوند می‌فرستمش دنبالت.
‫مطمئنی؟
‫والی، امروز می‌تونی کار کنی؟
‫- چشم، نیک. ‫- مشکل حل شد.
‫خدا خیرت بده.
‫خب، دوستان.
‫ممنون. دیشب عجب چیزی بود.
‫آره. بیاید دیگه تکرارش نکنیم.
‫هانتر که چهار سالش بود،
‫نصفه شبی میومد تو اتاقمون،
‫چون از اهریمن‌هایی که یه چهار ساله ‫تو خوابش می‌دید
‫می‌ترسید.
‫می‌کشوندمش تو تخت و تو بغلم می‌خوابید.
‫همین کافی بود که احساس امنیت کنه.
‫وقتی بزرگتر می‌شن، محافظت ازشون
‫در برابر چیزهایی که ازشون می‌ترسن یا ‫ممکنه یه بلایی سرشون بیارن
‫سخت‌تر میشه.
‫ولی هیچوقت دست از تلاش نمی‌کشیم.
‫و یه روز می‌فهمیم چیزی که داره بهشون ‫آسیب میزنه خودمون هستیم.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫شب طولانی بود.
‫می‌دونی...
‫دیروز اومدم دیدنتون.
‫مامان گفت.
‫خب، لطف کرد.
‫اگه می‌ذاشت بیای تو بهتر میشد.
‫ببین، مامانت...
‫داره کاری که به نظرش درسته رو انجام میده، می‌دونی؟
‫ولی رفیق.
‫می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫بابت تمام این مزخرفات.
‫اول طلاق و الان هم این گندکاری.
‫نمی‌خواستم هیچکدوم از این اتفاقات بیفتن.
‫ولی می‌دونم این حرفا حالت رو بهتر نمی‌کنه،
‫پس می‌خوام بگم متاسفم.
‫بابا. قراره بیفتی زندان؟
‫خیلی خب، هانتر.
‫حرفم مهمه.
‫هر چی شد می‌خوام از زبون خودم بشنوی، خب؟
‫من پاول رو نکشتم. ‫اصلاً ربطی به اون قضیه نداشتم.
‫می‌دونم.
‫اومدم همین رو بهت بگم.
‫دستت درد نکنه.
‫پس قرار نیست بابت کاری که نکردم ‫بیفتم زندان.
‫خب؟
‫امروز با کت رزنیک جلسه دارم،
‫که تو کار خودش بهترینه.
‫و یه کاریش می‌کنیم. خب؟
‫خب، اول باید دوش بگیری.
‫- بوی گند میدی. ‫- ممنون. نکته خوبی بود.
‫دیگه؟
‫من عاشق شدم.
‫- صبح بخیر. ‫- لعنتی.
‫شب سختی داشتی؟
‫حاضرم هزاران دلار واسه اون لیوان ‫قهوه بهت بدم.
‫عجبا، گریس.
‫اول فکر کردم رو تخت بیمارستان داغون ‫به نظر میای.
‫خیلی خب، می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫پس گفتنش بی‌فایده‌ست.
‫اون بهترین دوستمه، گریس.
‫به نظرم باید این حقیقت رو قبول کنی
‫که دوست صمیمیت ممکنه بابت قتل ‫بیفته زندان.
‫اون مرتکب قتل نشده.
‫- مطمئنی؟ ‫- تو مطمئن نیستی؟
‫تو همه چی رو نمی‌دونی، بارنی.
‫خب، به اندازه کافی می‌دونم.
‫تو هم همینطور.
‫من حتی خودت رو هم خوب نمی‌شناسم.
‫یعنی چی؟
‫این رو تو کشوی ژاکتت پیدا کردم.
‫خواهش می‌کنم بگو این پول ربطی ‫به کوپ نداره.
‫من و تو، بارنی، درسته؟
‫من و تو، بعدش بقیه.
‫من و تو.
‫- سلام. ‫- چطوری، مل؟
‫خوبم.
‫اومدم با هم صحبت کنیم.
‫ولی ساعت یازده نوبت دارم.
‫کنسل شد.
‫خیلی از بیمارهات نوبتشون رو کنسل کردن.
‫چند نفرشون؟
‫به خاطر کوپ؟
‫نه. به خاطر کوپ نه.
‫...بخاطر شوهر مرده‌ای که ازش متنفر بودی.
‫عجب.
‫- نه، مل. بیا بریم. ‫- گور بابات!
‫وای خدا. خیلی خب. آره.
‫حتی نمی‌تونم تصور کنم تو و خانواده‌ت ‫تحت چه استرسی هستین،
‫- یا دارین چی می‌کشین. ‫- من خوبم، دب.
‫فکر نکنم.
‫تحت فشارم،
‫- ولی خوبِ... ‫- به اون زن حمله کردی.
‫اول اون من رو زد!
‫واو. انتظار داری این رو به والدین ‫بیمارهامون بگم؟
‫که عیب نداره دعوا کردن چون اون ‫یکی خانم شروعش کرد؟
‫داشتم از خودم دفاع می‌کردم.
‫اون کارت خشونت آگاهانه بود.
‫- خیلی خب، تمومش کن. ‫- چیه؟
‫واسه من روانشناس بازی درنیار.
‫دارم سعی می‌کنم عین آدم باهات حرف بزنم.
‫بیخیال، دب.
‫تو عمرت نشده دلت بخواد یکی رو بزنی؟
‫البته. ولی نزدم.
‫شاید باید می‌زدی.
‫چون باور کن انجام دادنش بیشتر از ‫فکر کردن بهش حالت رو خوب می‌کنه.
‫اون لحظه با خواسته‌هام تطبیق پیدا کردم.
‫مگه ما سعی نمی‌کنیم اینجا و برای بیمارهامون ‫همین روش رو پیاده کنیم؟
‫- مل. ‫- اون شوهرم رو ازم دزدید.
‫و بهش اتهام قتل زد.
‫شوهر سابقت.
‫چی؟
‫چه فرقی داره؟
‫مل، به نظرم الان به کمک نیاز داری.
‫نخیر.
‫برات مرخصی می‌نویسم.
‫متاسفم.
‫الان؟
‫مگه نگفتی هیچوقت نمی‌بازی؟
‫گاهی اوقات پذیرش جرم برد به حساب میاد.
‫نه وقتی اون کار رو نکردم.
‫دست بردار، کت. اگه این حرفت واسه ‫اینه که زورت کردم...
‫زورم نکردی، ازم اخاذی کردی.
‫و نه، علی‌رغم اینکه جفتمون چقدر عوضی هستیم،
‫بچه‌هامون رو با هم بزرگ کردیم و من ‫فکر نمی‌کنم تو پاول رو کشته باشی.
‫ولی موظفم گزینه‌هات رو بهت بگم.
‫- مدارک رو چک کردم. ‫- و؟
‫به عنوان وکیلت میگم باید جرم رو بپذیری.
‫دوتا آزمایشگاه وجود دی‌ان‌ایت رو ‫تو صحنه جرم تایید کردن.
‫تو صندوق عقب ماشینت سلاح بوده.
‫چیزی واسه گفتن داری که بتونه این ‫مدارک رو توجیه کنه؟
‫درباره‌ی ارتباطت با سم دروغ گفتی.
‫- اونم دروغ گفت. ‫- رفته بود بوستون.
‫تولد هنری بود.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫کوپ.
‫اگه جرم رو بپذیریم، تا قبل فارغ‌التحصیلی ‫هانتر از دانشگاه آزاد میشی.
‫شوخی می‌کنی؟
‫دارم سعی می‌کنم کمکت کنم.
‫با زندانی کردنم؟
‫دست بردار، کت، اذیت نکن.
‫خودت این بلا رو سر خودت آوردی.
‫کوپ. من هر روز با موکل‌هام درباره این چیزها ‫صحبت می‌کنم
‫و باید بگم،
‫فکر نکنم هیئت‌منصفه حرفت رو باور کنه.
‫- چرا؟ ‫- چون راستش رو نمیگی.
‫- درباره چی؟ ‫- همه چی.
‫فکر نمی‌کنم تو اون رستوران تنها بودی،
‫فکر نمی‌کنم بعدش با خواهرت وقت ‫گذرونده باشی،
‫و فکر نمی‌کنم چون با سم رفت و آمد داشتی ‫خونت روی زمین ریخته شده باشه.
‫هر چی رو ازم مخفی کردی،
‫الان وقتشه که بگی.
‫- قضیه‌ش پیچیده‌ست. ‫- آره.
‫آخه من فقط وکالت پرونده‌های ساده ‫رو به عهده می‌گیرم.
‫اون اسلحه چطوری رسید تو ماشینت؟
‫- نمی‌دونم. ‫- زر میزنی، کوپ.
‫یه چیزی بگو.
‫میگم من نکشتمش.
‫منم میگم مهم نیست.
‫لعنتی.
‫ممنون، رفیق. خیلی خب.
‫سلام.
‫- اون ماشین نیکه؟ ‫- آره.
‫ماشینم رو توقیف کردن که احتمالاً به عنوان ‫مدرک بر علیهم ازش استفاده کنن.
‫هی، اگه اومدی درباره اومدن هانتر برای ‫حرف زدن باهام چیزی بگی، من نگفتم که...
‫وایسا ببینم، هانتر اومده باهات صحبت کرده؟
‫نه.
‫من دو کلمه هم نمی‌تونم از زیر زبون ‫اون بچه بیرون بکشم.
‫آره. خب، چی بگم. من استعدادش رو دارم.
‫امروز اخراج شدم.
‫لعنتی. به خاطر من؟
‫من تواناییش رو دارم که به خاطر ‫خودم اخراج بشم.
‫من...
‫با سم دعوام شد.
‫بحثتون شد؟
‫آره، یه همچین چیزی.
‫بعد یه مشت زدم تو صورتش.
‫آره، می‌دونم. ویدئو رو دیدم.
‫پس واسه چی می‌پرسی؟
‫می‌خواستم از زبون خودت بشنوم.
‫داشتی از شرافت من دفاع می‌کردی؟
‫گفت قاتلی.
‫آره. کار به جایی رسیده که هیچکدوممون نمی‌تونیم
‫اینجاها آفتابی بشیم، نه؟
‫نیستی، نه؟
‫قاتل؟
‫نه. نیستم.
‫ببخشید که پرسیدم.
‫خوب کردی.
‫کت چی میگه؟ می‌تونین دادگاه رو ببرین؟
‫ایده‌ش این بود که جرم رو بپذیرم و ‫منم گفتم، «برو بمیر.»
‫خوبه.
‫چرا زندگیمون به اینجا رسید؟
‫آدم زندگیش رو تو یه لحظه نابود نمی‌کنه.
‫همه‌ش تاثیر چندین لحظه در گذشت زمانه.
‫وقتی با حقیقت روبرو شدم تونستم
‫اون لحظات رو با شفافیت ببینم،
‫انگار خودم برای همه چی برنامه‌ریزی کرده بودم.
‫پس سوال این نبود که، «چطوری این اتفاق ‫برای من افتاد؟»
‫سوال اصلی اینه که، «چرا انتظار نداشتم ‫کار به اینجا برسه؟»
www.Doostihaa.com