‫بعد از فرار پدرو و رفتن روبرتیتو
‫آشپزی دیگه برای تیتا یه کار از روی عشق و لذت نبود.
‫اون هیچ حسی نداشت،
‫توی یه دنیای بی‌مزه و بدون عطر و بو گم شده بود.
‫حتی نمی‌تونم بوی این رو حس کنم.
‫معلومه، حالا که دیگه کسی نیست که بخوای راضی‌ش کنی...
‫- خوبه. ‫- ما کارا رو درست انجام می‌دیم تیتا.
‫لوبیا داریم.
‫گرسنه‌م نیست. فینا، اون رو بریز دور.
‫فینا، نه. نریزش دور.
‫غذا همیشه این‌جاها به درد می‌خوره.
‫راهزن‌ها دارن میان!
‫قایم شین! قایم شین! صداتون درنیاد!
‫مگر از روی نعش من رد بشن ‫که پاشون رو توی این خونه بذارن.
‫خیلی می‌ترسم!
‫ای پدر ما که در آسمانی...
‫سلام بر مریم، پر از فیض.
‫- خدایا... ‫- بس کن! ساکت شو!
‫من می‌رم جهنم تیتا.
‫من هیچ دعایی بلد نیستم.
‫مامانم ممکنه یه کار خیلی احمقانه بکنه.
‫چی باعث شده بیاید اینجا؟
‫چی می‌خواین؟
‫داریم از گشنگی می‌میریم.
‫یه چیزی برای خوردن می‌خوایم.
‫ما اینجا به مجرم‌ها غذا نمی‌دیم.
‫بریم.
‫هیچ‌کس پاش رو توی خونه‌ی من نمی‌ذاره!
‫ببینید!
‫نشونه‌گیریم خیلی خوبه و اصلاً اعصاب ندارم.
‫- آروم باش. ‫- نفر بعدی کیه؟
‫بیاید به هم احترام بذاریم.
‫حالا دیگه می‌دونید که دستم نمی‌لرزه.
‫بهش اهمیت ندید. ‫برید توی خونه. همه‌چی رو بردارین.
‫از خونه‌م برید بیرون!
‫گفتم برید بیرون!
‫مامان!
‫دیوونه شدی؟
‫هیچ‌کس اینجا گلوله نمی‌خوره!
‫کریسپین...
‫به احترام تو و به خاطر نون و نمکی که با هم خوردیم،
‫ازت می‌خوام آروم باشی.
‫اینجا قرار نیست کسی بمیره یا آسیبی ببینه.
‫بنیتو، خورخه.
‫واقعاً دارید این کار رو می‌کنید؟
‫کاری به خونه نداشته باشین.
‫هرچی می‌تونین بردارین و دوباره سوار اسب‌هاتون بشید.
‫یالا.
‫خوبه.
‫خوب جمع کردیم.
‫بابت این مسائل شرمنده ارباب.
‫بریم!
‫«ارباب.»
‫دیگه هیچ‌وقت من رو جلوی بقیه تحقیر نکن.
‫[سن آنتونیو، تگزاس]
‫از وقتی رسیدیم اینجا هیچی نخورده.
‫گاهی وقت‌ها فکر می‌کنیم غذا نمی‌خورن، ‫ولی بچه‌ها نیاز ندارن زیاد غذا بخورن.
‫نگران نباش.
‫- نمی‌دونم کجا رو اشتباه کردم. ‫- برای همینه که من اینجام.
‫این بچه هیچی نمی‌خوره!
‫بچه باید آرامش داشته باشه.
‫اگه عصبی باشه غذا نمی‌خوره.
‫داره می‌خوره!
‫داره می‌خوره.
‫♪ اگه غم عمیقی داری ♪
‫♪ به من فکر کن ♪
‫♪ اگه یه وقت... ♪
‫♪ دلت خواست گریه کنی ♪
‫♪ به من فکر کن ♪
‫♪ نمی‌بینی... ♪
‫♪ که من تصویر زیبات رو... ♪
‫♪ ستایش می‌کنم؟ ♪
‫♪ دهان معصومت ♪
‫به من گناه کردن رو یاد داد
‫وقتی برگردم،
‫هیچی ما رو از هم جدا نمی‌کنه.
‫کمکم کنین!
‫کمکم کنین، خواهش می‌کنم! کمک!
‫- کمک! ‫- آروم، آروم.
‫- کمکم کنین. ‫- آروم باش.
‫چی شده؟
‫خیلی زیاد بودن.
‫اصلاً نفهمیدیم از کجا پیداشون شد.
‫شروع کردن به داد زدن اینکه: «کجا قایمشون کردین؟»
‫سرشون رو می‌نداختن پایین و می‌رفتن توی خونه‌ها.
‫کیا؟
‫اون مردها بچه‌ها رو شلاق می‌زدن ‫تا مجبورشون کنن بگن شورشی‌ها کجان.
‫اما...
‫هیچ‌وقت شما رو پیدا نکردن.
‫برای همین رفتن سراغ زن‌ها.
‫من رو با دامنم گرفتن.
‫می‌دونی کدوم هنگ بود؟
‫می‌دونی فرمانده‌شون کی بود؟
‫اونا دستورات یه مردی به اسم موزکیز رو اجرا می‌کردن.
‫سرهنگ بهت آسیب زد؟
‫نه.
‫فقط به کارهایی که با ما می‌کردن می‌خندید.
‫بیا.
‫با من بیا.
‫کمک کن تمیزش کنم.
‫- من اون سرهنگ رو می‌کشم. ‫- باید همه‌ی سربازاش رو بکشیم.
‫- آره. ‫- مرده‌ش به دردی نمی‌خوره.
‫زنده‌شم همین‌طور.
‫به قتل‌عام مردم ادامه می‌ده.
‫باید دستگیرش کنیم و مجبورش کنیم بهمون بگه
‫نقشه‌هایی که علیه ما دارن چین.
‫- چطوری می‌خوای دستگیرش کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫باید یه راهی باشه.
‫هیچ‌کدوم.
‫زن و بچه‌ش رو می‌دزدیم!
‫- تقصیر اونا که نیست. ‫- این کار می‌ترسوندش!
‫ببین.
‫من مجبور شدم از دستش فرار کنم ‫چون می‌خواد من رو بکشه.
‫به خاطر اون نمی‌تونم تیتا یا پسرم رو ببینم.
‫ولی این مسئله‌ی انتقام شخصی نیست.
‫این از همه‌ی ما مهم‌تره خوان!
‫- شخصی نیست... ‫- کافیه! بس کنین!
‫کافیه.
‫بریم سراغ موزکیز.
‫می‌دونی باید از چه سبزیجاتی استفاده کنیم فینا؟
‫فکر نکنم. تو یادت نمیاد؟
‫اینا کهنه شدن؟
‫نه، به نظرم بوی خوبی می‌دن.
‫من هیچ بویی حس نمی‌کنم.
‫تیتا!
‫گوش کن، اگه خیلی خوب کار کنیم،
‫خیلی زود دوباره یه محصول خوب برداشت می‌کنیم.
‫این مزرعه دیگه هیچ‌وقت مثل قبلش نمی‌شه.
‫یادم نمیاد که تخم گشنیز داشت یا نه.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫طبق کتاب آشپزی ناچا،
‫برای درست کردن چوریزوی شمالی،
‫به ۷ کیلوگرم فیله‌ی خوک نیاز داری،
‫و یک کیلوگرم سر یا خرده‌گوشت خوک.
‫سرکه رو گرم کن،
‫و نهصد گرم فلفل آنچو بهش اضافه کن،
‫البته بعد از درآوردن تخم‌هاشون.
‫اون روز، تیتا فقط مو به مو از روی دستور پخت پیش رفت.
‫اصلاً دلش نمی‌خواست که یه مشت ‫سبزی معطر رو امتحان کنه،
‫یه قاشق چای‌خوری زیره،
‫یا یه ذره نمک بیشتر،
‫تیتا حس می‌کرد گم شده،
‫پوچ بود.
‫هیچ‌چیزی نبود که بتونه به اون غذا اضافه کنه.
‫بوش معرکه‌ست تیتا!
‫بوش کن!
‫حالا، بیا سوسیس‌ها رو آماده کنیم.
‫«سوسیس رو محکم فشار بدین تا هواش گرفته بشه.»
‫- آماده‌ای؟ ‫- آماده‌م.
‫[چوریزوی شمالی]
‫برای شکوندن در یه توپ جنگی لازم داریم.
‫- هم‌رزم‌ها! ‫- توپ جنگی؟
‫والنته می‌خواد یه چیزی بهتون بگه.
‫یه صندلی بردار.
‫بذار ببینم.
‫خب، بهمون بگو.
‫همون‌طور که شاید متوجه شده باشین، ‫من الان طرف آدم‌خوبام.
‫چرا فرار کردی؟
‫اون عوضی‌ها برادرم رو کشتن.
‫اون یه انقلابی بود.
‫توی گروهان همه می‌دونن ‫که سرهنگ عاشق یه دختره‌ست.
‫فردا پنجشنبه‌ست.
‫نه، پسر. نه.
‫یه هفته وقت لازم داریم ‫تا یه نقشه‌ی خوب بکشیم.
‫و بهش یه هفته وقت بدیم
‫تا آدماش به قتل‌عام و کتک زدن زن‌ها ادامه بدن؟
‫فردا می‌ریم اونجا.
‫کی اونجاست؟
‫عصر بخیر خانم. اوضاع چطوره؟
‫وقتت رو تلف نکن نیکولاس.
‫همه‌چی رو بردن، هیچی نمونده.
‫من نیومدم چیزی ببرم خانم.
‫ببخشید که این وقت شب اومدم.
‫چی می‌خوای؟
‫اطلاعات خیلی باارزشی دارم.
‫و نمی‌دونم باید باهاش چیکار کنم.
‫بهت گفتم که اون به درد نمی‌خوره.
‫اون نجیب و وقت‌شناس بوده.
‫فکر می‌کنم دایه‌ی خوبیه.
‫شیرش برای بچه خوب نیست!
‫گریه‌ش بند نمیاد.
‫ببریمش دکتر؟
‫فقط گشنه‌شه.
‫اما تو گفتی زیاد غذا نمی‌خوره! ‫اگه قبلاً خورده باشه چی؟
‫غذا نمی‌خوره چون من درد دارم.
‫داره شیر رو برمی‌گردونه. ‫هیچ‌وقت همچین چیزی ندیده بودم!
‫این بچه دلتنگ شیر مادرشه.
‫من مادرشم،
‫و هیچ‌وقت بهش شیر ندادم!
‫اون فقط دمنوش و آتوله می‌خورد، ‫هیچ‌وقت شیر مادر نخورده!
‫پس لابد دلتنگ شیر یه دایه‌ی دیگه‌ست!
‫اولش می‌خواست بخوره، اما الان نه.
‫هرچی می‌خوره رو هم بالا میاره.
‫من دیگه نمی‌تونم این کار رو بکنم! ‫باید یه دایه‌ی دیگه پیدا کنین.
‫- متأسفم. ‫- خواهش می‌کنم، صبر کن!
‫نه، خواهش می‌کنم صبر کن!
‫خواهش می‌کنم، از مادرم بخواه که من رو برگردونه، باشه؟
‫تیتا باید بهش از اون آتوله‌هاش بده. ‫اون داشت اونا رو می‌خورد. خواهش می‌کنم!
‫اون چیه؟
‫چیکار کردی تیتا؟
‫خدایا!
‫این نشونه‌ی شومیه.
‫خرافاتی نباش فینا.
‫هواشون رو گرفتی؟
‫چیکار کردی؟
‫این کار رو از قصد کردی، مگه نه؟
‫خودت رو به موش‌مردگی نزن تیتا دلا گارزا.
‫روبرتو!
‫روبرتو. روبرتو.
‫روبرتو...
‫روبرتو.
‫هیچی برامون نذاشتی.
‫همه‌چی رو حروم کردی، ‫حالا دیگه غذا نداریم.
‫خانم!
‫یه تلگراف فوری، خانم!
‫یه تلگراف فوری براتون اومده!
‫روبرتیتو مرده.
‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا!
‫من نمی‌ذارم غم و غصه این خونه رو برداره!
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫گریه کردن یا ناراحت بودن هیچ فایده‌ای نداره!
‫ما کلی کار داریم.
‫دارم با تو حرف می‌زنم، تیتا دلا گارزا! ‫صدام رو نمی‌شنوی؟
‫دیگه نه.
‫اگه منم باهاشون رفته بودم، ‫هیچ‌کدوم از این اتفاقات نمی‌افتاد!
‫روبرتیتو به خاطر تو مرد!
‫همین الان برگرد اینجا تیتا دلا گارزا!
‫بیا اینجا تیتا!
‫پدرو؟
‫- پدرو! ‫- من می‌برمش.
‫پدرو، نرو!
‫می‌دونی اگه گیر بیفتی ‫چه بلایی سر خانواده‌م میاد!
‫- این اتفاق نمیفته. ‫- اگه بیفته چی؟
‫پس نقشه‌مون چی می‌شه؟
‫- اگه برنگردی چی؟ ‫- من برمی‌گردم، باشه؟
‫وقت کافی برای رفتن و برگشتن نداری.
‫- خیلی خطرناکه! ‫- گرترودیس، من نمی‌دونم که قراره بمیرم یا نه!
‫و اگه این اتفاق بیفته، می‌خوام برای آخرین بار ‫تیتا و پسرم رو ببینم.
‫بریم.
‫لعنتی!
‫چی شده؟
‫چیه؟
‫روبرتیتو!
‫حالش خوبه؟
‫چه اتفاقی برای روبرتیتو افتاده؟
‫می‌ترسیدن سرهنگ بهش آسیبی برسونه.
‫برای همین فرار کردن تگزاس.
‫چی؟
‫دیگه غذا نخورد.
‫روبرتیتو مرده.
‫نه، نه.
‫حقیقت نداره.
‫اون کشتش!
‫عموی من...
‫عموی من روبرتیتو رو کشت!
‫پدرو! کجا داری می‌ری؟
‫پدرو!
‫پدرو اون روز کنترلش رو از دست داد.
‫دردی که توی وجودش بود بهش غلبه کرد.
‫مرتیکه!
‫بریم.
‫پدرو! بیخیال!
‫پدرو!
‫توی اون لحظه،
‫انتقام مرگ پسرش تنها هدفش شد.
‫من همیشه فکر می‌کردم که...
‫حتی اگه پدرو طبق نقشه پیش می‌رفت،
‫نتیجه بازم همون می‌شد.
‫- کی این کار رو کرد؟ ‫- موزکیز!
‫اما بعضی‌ها فکر می‌کنن تقصیر گرترودیس بود،
‫که تحریک کردن موزکیز باعث شروع تیراندازی شد.
‫فکر کردید ما احمقیم!
‫تو پسر من رو کشتی!
‫تو کشتیش.
‫فکر می‌کنم حتی کسایی هم که اونجا حضور داشتن ‫دقیقاً نمی‌دونستن چه اتفاقی افتاد.
‫گمشو بیرون!
‫تنها چیزی که ازش مطمئنیم...
‫اینه که موزکیز و آدم‌هاش از قبل منتظر بودن.
‫- پدرو! ‫- پدرو!
‫اینکه اونا پدرو رو دستگیر کردن،
‫و اینکه به قولشون توی توافق عمل کردن
‫و گذاشتن گرترودیس بره.
‫روی حرفش موند؟
‫گرترودیس صحیح و سالمه.
‫اون فرار کرد.
‫و پدرو موزکیز؟
‫فدرال‌ها دستگیرش کردن.
‫همین برای من کفایت می‌کنه.
‫این همه‌ش نیست. ‫فقط داری نصفش رو می‌دی.
‫بقیه‌ش رو بعد از اینکه اطلاعاتی ‫که بهم دادی رو تأیید کردم، بهت می‌دم.
‫همون‌قدر که بهم گفتی رو بده.
‫قرارمون این نبود.
‫تصمیمش با تو نیست نیکولاس.
‫تیتا.
‫تیتا!
‫ببین چی پیدا کردم.
‫همونی که دوست داری!
‫بخور.
‫نمی‌خوام.
‫اما تو که هیچی نخوردی.
‫داری یخ می‌زنی. ذات‌الریه می‌گیری.
‫توی خونه گرمه.
‫- پاشو بیا. ‫- نمی‌خوام.
‫خواهش می‌کنم تنهام بذار.
‫تیتا!
‫به هر حال مجبوری بیای.
‫مامانت منتظره که وان حموم رو براش آماده کنی.
‫تیتا دلا گارزا.
‫چطور حواسم به این نبود؟
‫حمومش همین الان آماده می‌شه.
‫بذار ببینم مامان.
‫برو تو! دقیقاً همونجوریه که دوست داری!
‫اسطوخودوس بهت کمک می‌کنه ‫مثل یه ملکه بخوابی!
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- باید کمکت کنم؟
‫- تنهایی نمی‌تونی این کار رو بکنی! ‫- داری با کی حرف می‌زنی؟
‫زود باش! داره سرد می‌شه! ‫ببین آبش چقدر خوبه!
‫- همون روغن‌هایی رو داره که دوست داری! ‫- اعصابت رو کنترل کن!
‫- مگه حموم لازم نداری؟ برو تو! ‫- آروم باش!
‫دیگه نه انگیزه‌ای دارم و نه توانی ‫که بهت خدمت کنم.
‫تموم شد.
‫من برده‌ت نیستم.
‫اگه کشته باشنش چی؟
‫پدرو از خون خودشه.
‫همیشه برادرزاده‌ی سرهنگ باقی می‌مونه.
‫باید برمی‌گشتیم دنبالش!
‫فکر و خیال رو بس کن و دراز بکش!
‫هر وقت آماده بودی بهم بگو.
‫یه چیزی بهم بگو.
‫حواسم رو پرت کن.
‫چی می‌تونم بهت بگم؟
‫چطوری حواست رو پرت کنم؟
‫اگه گذاشته باشن فرار کنیم چی؟
‫همه‌چیز قاطی پاتی شده بود.
‫هنوز سرم داره گیج می‌ره. یالا.
‫این رو گاز بگیر.
‫آماده‌ای؟
‫تیتا نمی‌دونست،
‫اما اون روز، زندگیش قرار بود کاملاً عوض بشه.
‫تیتا.
‫پدرو توی بیمارستانه.
‫بدجوری صدمه دیده.
‫بهش شلیک کردن؟
‫آره.
‫بهم دروغ نگو.
‫- مرده؟ ‫- بهت گفتم صدمه دیده.
‫حالش خوبه؟ پدرش می‌دونه؟
‫این تمام چیزیه که می‌دونم.
‫- کی این رو بهت گفت؟ کجاست؟ ‫- توی بیمارستان سن کارلوس.
‫زود باش.
‫باید بریم.
‫- چقدر زود می‌تونیم برسیم به بیمارستان؟ ‫- نمی‌دونم.
‫تا جایی که می‌تونی تند برو.
‫اینجا که بیمارستان سن کارلوس نیست!
‫مامان؟
‫خانم، لطفاً با من بیاید.
‫مامان؟
‫جریان چیه؟
‫- مامان؟ ‫- عیبی نداره، اینجا حالت خوب می‌شه.
‫چرا داری با من این کار رو می‌کنی؟
‫چرا این‌قدر ازم متنفری؟
‫مامان!
‫نه، خواهش می‌کنم!
‫کمکم کنید!
‫ولم کنید! خواهش می‌کنم!
‫مامان!
‫کمکم کنید!
‫مامان!
‫آماده!
‫هدف بگیرید!
‫شاید یه روزی کنار هم باشیم.
‫شاید.
‫♪ قدم می‌زنم ♪
‫♪ - و نمی‌دونم چیکار کنم ♪ ‫- دوستت دارم.
‫آتش!
‫♪ حتی آسمون هم جواب نمی‌ده ♪
‫♪ وقتی درباره‌ی تو می‌پرسم زن ♪
‫♪ در عین حال ♪
‫♪ من خوابم برده ♪
‫♪ خواب می‌بینم که داریم قدم می‌زنیم ♪
‫♪ هر دومون، شونه به شونه ♪
‫♪ به سمت یه آسمون آبی ♪
‫♪ اما وقتی بیدار می‌شم ♪
‫♪ آسمون قرمزه و من بهت نیاز دارم ♪
‫♪ بذار دنبالت بگردم ♪
‫♪ و اگه پیدات کردم ♪
‫♪ و اگه پیدات کردم برگرد پیشم ♪
‫خیلی وقت پیش یاد گرفتم ‫که قصه‌ها نه کاملاً واقعیت دارن
‫نه کاملاً دروغن.
‫هیچ‌کس دقیقاً نمی‌دونه چطور این اتفاق افتاد.
‫بعضی‌ها می‌گن که پدرو نمی‌تونست ‫بدون تیتا از این دنیا بره،
‫چون روحشون...
‫از خیلی وقت پیش،
‫برای همیشه به هم گره خورده بود.
‫پدرو.
www.Doostihaa.com