‫‫«قسمت چهارم‏:‏ طرح خام او‫»
‫پدر و مادر عزیزم،
‫امیدوارم حالتون ‫خوب باشه.
‫می‌دونم قول داده بودم به‌محض اینکه ‫رسیدم نامه بنویسم،
‫اما تا الان خیلی سرم شلوغ ‫بود و نتونستم.
‫لطفا منو ببخشین.
‫زمان خیلی زود گذشت و الان یه ماهه ‫که توی انگلیس هستم.
‫حالم خوبه.
‫لندن از اون چیزی که تصور ‫می‌کردم دوست‌داشتنی‌تره.
‫زندگی روزمره‌ام تا الان ‫راحت و دلپذیر بوده.
‫لیلی، می‌خوام میز رو جمع کنم. ‫عجله کن و تمومش کن.
‫دست‌پخت مادرخونده‌ام، ‫دایانا، فوق‌العاده‌ست،
‫و هر غذایی که درست ‫می‌کنه بی‌نظیره.
‫من هر روز دارم خودم رو وقف درس خوندن توی ‫آکادمی هنر سنت توماس می‌کنم.
‫استادم همیشه با حرفاش ‫بهم انگیزه میده.
‫مهارت فوق‌العاده‌ایه.
‫اما بازم،
‫همش همین.
‫ارزش هنری چندانی نداره.
‫به تلاشم ‫ادامه میدم‏.‏‏.‏‏.‏
‫تا نفر اول بشم.
‫"پدر، مادر."
‫"لطفا حسابی مراقب ‫سلامتیتون باشین."
‫"بازم براتون می‌نویسم."
‫"ارادتمند شما، لیلی."
‫سکیوشی از توکاماچی، امسال هم برامون پارچه ‫چیجیمی باکیفیتی فرستاده.
‫بهتره قبل از اینکه هوا گرم بشه، کیمونوی ‫تابستونی رو آماده کنم.
‫خوشحالم که حالش خوبه.
‫کی؟ منظورت لیلیه؟
‫به نظر می‌رسه به زندگی توی ‫انگلیس عادت کرده.
‫- دختر خودمه دیگه... ‫- مسخره‌بازی درنیار.
‫من اون دختر رو خیلی ‫خوب می‌شناسم.
‫کاملا مشخصه داره دروغ میگه ‫و نقش بازی می‌کنه.
‫اما این...
‫خیلی زود با گریه و زاری برمی‌گرده ‫خونه، به ژاپن.
‫اون دختر به من رفته. ‫توی لاف زدن ماهره.
‫نامه‌اش رو با دقت نوشته تا ‫تاثیر خوبی بذاره،
‫اما مطمئنم همین الان که داریم حرف ‫می‌زنیم، داره سختی می‌کشه.
‫شاید یکی داشت پشتم ‫حرف می‌زد.
‫یعنی چی؟
‫به‌هرحال، کارت رو برای نمایشگاه ‫رقابتی تموم کردی؟
‫تقریبا. می‌خوام یه‌کم بیشتر ‫روی اون کار کنم.
‫راستش، حتی مطمئن نیستم قضیه این ‫مسابقه رو فهمیده باشم.
‫الان وقت وا دادن نیست!
‫محل برگزاری، ‫گالری ملیه.
‫نجیب‌زاده‌ها و دلال‌های هنر از ‫سراسر انگلیس میان اون‌جا.
‫این یکی از معدود فرصت‌هاییه که ما دانشجوها ‫داریم تا کارمون رو نشون بدیم.
‫این واقعا خاص به نظر می‌رسه.
‫خاص بودن حتی نمی‌تونه ‫توصیفش کنه.
‫بعضی وقتا کارها اون‌جا ‫خریده میشن،
‫و حتی می‌تونی حامی ‫مالی پیدا کنی.
‫اصلا نمی‌دونستم دانشجوها همچین ‫فرصت‌هایی به دست میارن.
‫شنیدم بعضی از دانشجوها یه سال تمام ‫دارن براش آماده میشن.
‫واو.
‫تو می‌خوای چی ارائه بدی، ‫دوروتی؟
‫یه طبیعت بی‌جان.
‫- اما یکم متفاوته... ‫- سلام، خانم‌های دوست‌داشتنی‏.‏
میشه پیشتون بشینم؟
‫جافری!
‫دارین درباره مسابقه ‫بحث می‌کنین؟
‫- آره. ‫- دانشجوهای مجسمه‌سازی هم شرکت می‌کنن، مگه نه؟
‫البته. من همین الانش هم ‫کارم رو فرستادم.
‫بازم یه مجسمه برنزی؟
‫منظورت از "بازم" چیه؟
‫هی!
‫چیه، پیتر؟ صورتت سرخ شده.
‫کیت رو دیدین؟
‫کیت؟
‫کیت...
‫اون‌جا داره چیکار می‌کنه؟
‫موقع خوردن مافین ‫از حال رفت.
‫بازم کل شب رو بیدار بود و ‫نقاشی می‌کشید؟
‫خیل خب، خیل خب. آروم باش.
‫چت شده، پیتر؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫بازم همون کار رو کرد. ‫اون عوضی!
‫- بازم؟ ‫- بازم؟
‫بازم؟
‫این دفعه، ‫ساعت طلای پروفسور برنت رو تیکه‌تیکه کرد.
‫چی؟!
‫بازم؟
عجب حرکت جسورانه‌ای‏.‏
اصلاً هم خنده‌دار نیست‏.‏
‫- اندازه‌ی حقوق سه ماهشه! ‫- واقعا؟
‫یه جورایی، پروفسور من رو مقصر دونست، ‫سرم داد زد،
‫و اصرار کرد که من ‫درستش کنم!
‫مسخره‌ست.
‫خب، اینکه از کیت بخواد درستش ‫کنه فایده‌ای نداشت.
‫حق با اونه.
‫به‌علاوه، وقتی کیت ساعت جیبی ‫مدیر رو تیکه‌تیکه کرد،
‫تو دوباره راهش انداختی، ‫مگه نه، پیتر؟
‫اون یکی فقط سه تا ‫عقربه داشت!
‫مال پروفسور برنت یه کرونوگراف با ‫یه تکرارکننده دقیقه‌ست!
‫فوق‌العاده پیچیده‌ست!
‫- عمرا بتونم! ‫- نگران نباش، پیتر.
‫تو پسر باهوشی هستی.
‫اگه با این هوشی که داری نتونی درستش ‫کنی، تقصیر خودته.
‫این دیگه چه جور منطقیه؟
‫خوب یا بد، ‫کیت واقعا آدم عجیبیه.
‫با بودن اون هیچ‌وقت حوصله ‫آدم سر نمیره.
‫از طرفی، ‫به اون کفش‌های کثیفش نگاه کن!
‫فکر کنم ارزش زیادی نداشته باشن، اما کفش‌ها ‫نشون‌دهنده شخصیت آدم هستن.
‫حداقل می‌تونست تمیز ‫نگهشون داره.
‫اون کفش‌ها ساخت جان ‫لاب هستن.
‫از همون مدلین که خانواده ‫سلطنتی می‌پوشن.
‫- چی؟! ‫- چی؟!
‫چرت‌وپرت نگو! امکان نداره!
‫من مطمئنم. وقتی رفتم خونه کیت، ‫اونا رو دیدم.
‫اون دیگه کیه؟
‫راستی یادم افتاد.
‫کلاس مجسمه‌سازی ما هم داره یه دانشجوی ‫انتقالی خارجی میاره.
‫به این زودی بعد از ‫لیلی؟ عجیبه.
‫برام جالبه که مال ‫کدوم کُشورن.
‫بی‌صبرانه منتظر دیدنشم.
‫مگه نه، لیلی؟
‫آره. موافقم.
‫راستی، اگه کارت رو برای ‫مسابقه تموم نکردی...
‫اونا واقعا کثیفن.
‫هورا! هوا عالیه.
‫امروز ممکنه روز خوبی باشه.
‫ساکورا، ‫می‌تونی اون رو همون‌جا بذاری.
‫ژاپنی بود؟
‫بقیه‌اش رو خودم انجام میدم. ‫برو صبحانه‌ات رو بخور.
‫می‌دونستم. ‫داره ژاپنی حرف می‌زنه.
‫سلام! ببخشید!
‫شما اهل ژاپن هستین؟
‫صبح بخیر!
صبح بخیر‏.‏
‫زنجیرش شُله، ‫و بدنه‌اش هم یه کوچولو خم شده.
‫اگه بندازیش در میاد،
‫پس مراقب باش.
‫فهمیدم. ‫ببخشید که تو زحمت افتادی.
‫خب دیگه. برو به کارت برس.
‫من رفتم.
‫شنیدم امشب برای شام پای ‫ساردین داریم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم به اون ‫پای عادت کنم.
‫خب، بزن بریم.
‫ببخشید.
‫ما قبلا با هم صحبت کردیم.
‫شما...
‫شنیده بودم یه ژاپنی اون طرف ‫خیابون زندگی می‌کنه،
‫اما اون‌قدر سرم گرم اسباب‌کشی بود که ‫وقت نکردم بیام سلام کنم.
‫من شینوسوکه ‫کوبایاکاوا هستم،
‫و اینم خواهر کوچیکترم، ‫ساکوراست.
‫ما اهل کاماکورا هستیم.
‫چی؟ کاماکورا؟!
‫هی! بهت گفتم نندازیش!
‫ببخشید!
‫شاید باورت نشه‏،‏ ولی ‫منم اهل یوکوهاما هستم.
‫چی؟ واقعا؟
‫من نزدیک خلیج زندگی می‌کنم. ‫چه تصادفی.
‫من قبلا با پدرم برای کار ‫به موتوماچی رفتم.
‫خونه ما نزدیک موتوماچیه.
‫چه جالب.
‫من توی لندن با یه فرد ژاپنی آشنا شدم، و تو هم ‫مثل من اهل کاناگاوا هستی!
‫و هردومون هم به سنت ‫توماس میریم.
‫دقیقاً! ‫چه غافلگیری دلپذیری.
‫موافقم. راستش رو بخوای، ‫خیالم راحت شد.
‫ساکورا قراره به کدوم ‫مدرسه بره؟
‫ساکورا قرار نیست ‫به مدرسه بره.
که این‌طور‏.‏
‫شما کی رسیدین این‌جا، ‫خانم ایچیجوین؟
‫حدود یه ماه پیش.
‫اولش خیلی سخت بود.
‫من انگلیسی رو از یه معلم ‫ژاپنی یاد گرفتم،
‫برای همین تلفظم ‫یکم فرق داشت.
‫اما اخیرا، ‫به تلفظ‌های این‌جا عادت کردم،
‫و می‌تونم خیلی طبیعی با ‫همه صحبت کنم.
‫خوشحالم که همچین همسایه ‫قابل اعتمادی دارم.
‫من هنوز به انگلیسی حرف زدنم ‫اعتمادبه‌نفس ندارم.
‫اگه کلمه‌ای بود که متوجه نشدی، ‫هر وقت خواستی ازم بپرس.
‫خیلی ممنونم.
‫من روی شما به عنوان مربیم حساب ‫می‌کنم، خانم ایچیجوین.
‫بیخیال، من؟ مربی شما؟
خیلی ببخشید‏،‏ سم‫!
دانشجوی انتقالی رو دیدی؟
‫آره. ‫اون طرف خیابون ما زندگی می‌کنه.
‫چی؟ واقعا؟
‫کی فکرش رو می‌کرد که اونم ‫یه ژاپنی دیگه باشه؟
‫آره، منم غافلگیر شدم.
‫حلال‌زاده‌ست.
‫من تا حالا کسی رو از شرق آسیا ندیدم که این‌قدر ‫روون انگلیسی صحبت کنه.
‫از کی یاد گرفتی؟
‫یه مرد انگلیسی توی محله ‫ما زندگی می‌کرد.
‫خانواده‌هامون با ‫هم آشنا شدن.
‫پس که این‌طور. ‫اونا اهل یورکشایر بودن، مگه نه؟
‫درسته.
‫گفتن کوبایاکاوا سخته. ‫می‌تونیم شین صدات کنیم؟
‫بله، البته.
خوشبختم‏،‏ شین‏.‏
‫اونا با من این‌طوری ‫رفتار نکردن.
‫خیل خب بابا.
‫انگلیسیش از تو بهتره. ‫واقعیت همینه دیگه.
‫دوروتی، ‫تو واقعا بیش از حد صادقی.
‫راستی، پیتر. شنیدی؟
‫دانشجوی جدید مجسمه‌سازی ‫هم ژاپنیه.
‫شین کوبایاکاوا، درسته؟ ‫جافری بهم در موردش گفت.
‫دولت ژاپن داره شهریه و هزینه‌های ‫زندگیش رو میده.
‫مال تو رو هم، لیلی؟
‫عمرا. ‫اونا فقط شهریه‌ام رو میدن.
‫پس اون واقعا باید یکی ‫از نخبه‌ها باشه.
‫شنیدم که از یه خانواده ‫مجسمه‌سازهای بودایی میاد.
‫واو، تحسین‌برانگیزه.
‫هرچی باشه، ‫کار با چوب ژاپنی‌ها توی دنیا معروفه.
‫شنیدم اونم توی مسابقه ‫شرکت می‌کنه.
‫یه‌کم هیجان‌زده‌ام.
‫درسته! مسابقه!
‫لیلی، لباسی انتخاب کردی؟
‫چی؟ مگه قانون پوشش داره؟
‫معلومه! ‫نجیب‌زاده‌ها و دلال‌های هنر میان اون‌جا.
‫نمی‌تونی با یه ظاهر ‫شلخته بری اون‌جا.
‫من فقط یه دانشجوام. ‫قطعا می‌تونم معمولی لباس بپوشم...
‫ساده‌لوح نباش!
‫تاثیر اولیه همیشه مهمه.
‫تو چی، کیت؟ ‫اصلا لباس رسمی داری؟
‫- نه. ‫- همین انتظار رو داشتم.
‫خب، کیت همین الانش هم حامی مالی ‫داره. براش مهم نیست.
‫اما حداقل باید گل‌ولای روی ‫کفش‌هات رو پاک کنی.
‫لیلی، ‫بیا بعد از کلاس بریم خرید.
‫درسته. فکر خوبیه.
‫وقتشه. ‫بیایین بریم توی کلاس.
‫بیا دیگه، لیلی.
‫باشه.
‫دیر نکنی، کیت!
‫لیلی، نزدیک ساعت هفته‏.‏
‫باید بریم خونه.
‫ببخشید، ‫می‌خوام یه‌کم بیشتر کار کنم.
‫این مسابقه یه شانس بزرگه. ‫نمی‌خوام پشیمون بشم.
‫به‌علاوه، قطعا می‌خوام این ‫دفعه کیت رو شکست بدم.
باشه‏،‏ اگه اصرار داری‏.‏
‫من یه بهونه‌ای برای ‫دایانا میارم،
‫اما قبل از غروب آفتاب ‫بیا خونه.
‫باشه. میام.
‫بعدا می‌بینمت.
‫این‌جا گالری ملیه؟
‫خیلی بزرگه.
‫بزن بریم، لیلی.
‫همین جاست. یعنی همه اومدن؟
‫استرس دارم.
‫نظرت چیه؟
‫شاید دفعه بعد.
‫فضا خیلی دلهره‌آوره.
‫واقعا همینه.
‫حس می‌کنم دارن ما رو ‫ارزیابی می‌کنن.
‫آره.
‫درسته.
‫شیرینی‌های اون‌جا خوشمزه به نظر می‌رسن. ‫میرم یه‌کم بردارم.
‫چی؟
‫هی، دوروتی! منو تنها نذار!
‫آروم بودن سخته، مگه نه؟
‫آقای کوبایاکاوا!
‫حس می‌کنم جام این‌جا نیست. ‫این بهم استرس میده.
‫درک می‌کنم. ‫منم همین حس رو دارم.
‫بفرمایین.
‫خیلی ممنونم.
‫این‌قدر رسمی نباش. ‫مگه هم‌سن نیستیم؟
منو شین صدا کن‏.‏
‫باشه.
‫من چندتا از نقاشی‌های رنگ روغن ‫مسابقه رو دیدم.
‫مال تو کجاست؟
‫مال من...
‫واو!
‫باشکوهه.
ممنون‏.‏
‫ برای اولین بار گوسفندها رو دیدم‏.‏ ‫خیلی بامزه بودن‏.‏
‫چی؟
‫محشره.
‫پس این همون کیت چرچیه که ‫در موردش شنیدم.
‫خانواده اسپنسر داره ‫همشون رو می‌خره.
‫این یکی هم فروخته شد.
‫انگار خیلی دیر رسیدم.
‫اون مرکز توجهه.
‫کیت چرچ...
‫نقاشی‌هاش فوق‌العاده‌ان. ‫البته فقط نقاشی‌هاش.
‫سلام. داره بهت خوش می‌گذره، ‫شین؟
‫سلام، جافری. ‫البته که خوش می‌گذره.
‫لیلی، مجسمه شین رو دیدی؟
‫چی؟ نه، ندیدم.
‫- من تازه رسیدم... ‫- باید ببینیش! بی‌نظیره!
‫چقدر قشنگه.
‫ممنونم.
‫توی سفر تراشیدمش، ‫برای همین یه جاهاییش ناهمواره.
‫تا حالا همچین کار با چوب ‫دقیقی ندیده بودم.
‫روکش دورنگش هم خیلی ظریفه.
‫که این‌طور.
‫تو از هسته و لبه بیرونی چوب ‫کوروگاکی استفاده کردی.
‫چون چوب ضایعاتیه، ‫در واقع با یه تیر دو نشون زدی.
‫بله. شما خیلی واردین.
‫برای تاج پرنده از قرمز ژاپنی ‫استفاده کردی؟
‫یا لاک قرمزه؟
شما‏.‏‏.‏‏.‏
‫پیتر آنتونی هستم.
‫یه نقاش رنگ روغن از ‫دهلی هند هستم.
‫- من... ‫- شینوسوکه کوبایاکاوا هستی، درسته؟
‫جافری در موردت بهم گفت. ‫منم می‌تونم شین صدات کنم؟
‫البته.
‫از دیدنت خوشبختم، شین.
‫منم همین‌طور.
‫نگاه کن. جمعمون جَمعه.
‫دوروتی!
‫این‌قدر نیاز داشتی؟
‫- چی؟ یه‌کم می‌خوای؟ ‫- نه!
‫از دیدنت خوشبختم، دوروتی.
‫- من... ‫- شین کوبایاکاوا، درسته؟
‫خیلی آدم برجسته‌ای ‫به نظر می‌رسی.
‫اگه می‌خوای باهام ازدواج کنی، ‫زودتر بگو.
همین الان اقدام کنی‏،‏ نفر سوم لیستی‏.‏
‫باشه.
‫راستی یادم افتاد.
‫همه‌تون شنیدین؟
‫میگن یه نجیب‌زاده ‫بلندمرتبه این‌جاست.
‫واقعا؟ کی می‌تونه باشه؟
‫چی؟
اون‏.‏‏.‏‏.‏
‫چه آقای متشخصی.
‫امکان نداره!
‫دوک واقعی کارلایل. ‫عالیجناب، هنری چرچ!
‫خیلی باوقاره.
‫می‌تونی بگی ابهتشه، یا...
‫طبیعیه.
‫اون یه اشراف‌زاده با ‫بالاترین جایگاهه.
‫از زمان سلطنت ملکه قبلی، ‫دیپلماسی خارجی رو اداره کرده.
‫صلح و رفاه انگلیس خیلی ‫بهش مدیونه.
‫واو.
‫اما چرا باید بیاد به یه مسابقه ‫هنری دانشجویی؟
‫خوشحالم که سالم و سرحالید‏.‏
وزن کم کردید؟
به زور زنده‌ام‏.‏
‫خوشحالم که می‌بینم شما ‫هم سالم هستین.
‫راستی یادم افتاد، ‫عالیجناب...
‫منو هنری صدا کن. خیلی خشکه‏.‏
‫کریستوفر، لفتش نده.
‫ما به خاطر تو این‌جاییم.
‫- چی؟! ‫- چی؟!
‫- اون... ‫- امکان نداره!
‫چی؟!
‫- کیت؟! ‫- کیت؟!
‫کریستوفر، باید درست و حسابی با همه ‫سلام و احوال‌پرسی کنی.
‫یه‌کم ادب نشون بده.
‫هی! مگه نمی‌شنوی؟
‫کریستوفر! برگرد این‌جا!
‫کـ... کریستوفر؟
‫تو کیت هستی، مگه نه؟
‫پس می‌خواستی کی باشم؟
شوخیت گرفته؟
‫نه...
‫کیت چرچ...
‫منظورت همون خانواده چرچه؟!
‫واقعا داره این اتفاق میفته؟
‫کریستوفر...
‫اما تو کیت هستی، درسته؟
‫بی‌خیال.
‫کیت، اصلا نشناختمت. ‫شوکه شدم.
‫تو دیگه نه، پیتر!
‫بذار روشن کنم. ‫این لباس ایده من نبود.
‫حس می‌کنم دارن خفه‌ام می‌کنن.
‫واقعا چندش‌آوره.
‫دوست دارم همین الان این وسیله ‫شکنجه رو در بیارم...
‫از آشنایی با همگی خوشبختم.
‫شما هم‌کلاسی‌های پسرم هستین؟
‫- من... ‫- از دیدنتون خوشبختم!
‫من جافری هستم، ‫پسر سوم خانواده اوبراین.
‫مایه افتخاره، عالیجناب.
‫افتخار می‌کنم که کیت رو دوست ‫صمیمی خودم بدونم.
‫هنوز داری از اون لقب "کیت" ‫استفاده می‌کنی؟
‫دور از شأنه.
‫اون برادر بزرگتر منه.
‫بهت گفتم خودت رو ‫کریستوفر صدا کنی.
‫دست از سرم بردار!
‫وقتی این‌طوری رفتار می‌کنی، ‫نمی‌تونم.
‫من باید آزاد باشم تا با اسمی که خودم ‫انتخاب کردم کار کنم.
‫تو هیچی نیستی جز ‫یه بچه گنده.
بسه دیگه‏.‏
‫می‌دونستم اون با بقیه آدم‌های ‫معمولی فرق داره!
‫لُرد کیت!
‫نه، لُرد کریستوفر!
‫کریستوفر،
‫برای تعطیلات میای خونه، ‫مگه نه؟
‫نه، من خیلی سرم شلوغه.
‫چرت‌وپرت نگو!
‫ما خانواده سلطنتی رو برای ‫شام دعوت کردیم.
‫چطوری غیبتت رو توضیح بدیم؟
‫به من ربطی نداره.
‫کریستوفر!
‫آفرودیت هم منتظر برگشتنته.
‫اون دیگه کیه؟ ‫هیچ‌وقت در موردش حرف نزده بودی.
‫به نظر میاد خوشگل باشه.
‫می‌تونه نامزد کیت باشه...
‫- اون یه اسبه. ‫- آره، یه اسب.
‫خیلی گمراه‌کننده‌ست!
‫راستش، ‫این یه فکری به سرم انداخت.
‫چون همه‌تون با هم آشنایین،
‫دوست دارم برای تعطیلات دو روز دیگه، ‫دعوتتون کنم به عمارت درانهایم.
‫به‌هرحال من دوست دارم ‫فضا سرزنده باشه.
‫لطفا اگه می‌تونین بیاین.
‫- پدر، دارین چی... ‫- اونا نمی‌تونن!
‫- همه سرشون شلوغه... ‫- وای!
‫عـ... عمارت درانهایم؟! ‫جدی میگین؟
‫- جدی میگین؟ ‫- اشکالی نداره، کیت؟
‫صبر کنین، یواش‌تر. ‫بیاین فکر کنیم.
‫- ما تکالیفی داریم... ‫- میام‫! میام‫!
‫قطعا میام‫!
‫با کمال میل این دعوت ‫رو می‌پذیرم.
‫میگن اون‌جا زیباترین خونه ‫ییلاقی توی انگلیسه.
‫چه افتخاری از این بزرگتر ‫می‌تونه باشه؟
‫میرم، حتی اگه از آسمون آتیش ‫یا نیزه بباره!
‫این یه شانس توی کل زندگیه که مجموعه هنری ‫عمارت درانهایم رو ببینیم.
‫با خوشحالی می‌پذیرم!
‫منم خیلی دوست دارم ببینمش.
‫تو هم همین‌طور، ‫مگه نه، لیلی؟
من نمیام‏.‏ کار دارم‏.‏
‫- چی؟! ‫- این غیرقابل قبوله!
‫تصمیم گرفتم در طول تعطیلات ‫روزی بیست تا طرح بکشم‏.‏
‫گوش کن، لیلی.
‫عمارت درانهایم یکی از ‫بهترین املاک انگلیسه!
‫خب، یه‌کم علاقه‌مندم، اما...
‫می‌تونی از مناظر لیک ‫دیستریکت لذت ببری،
‫توی باغ‌های زیباشون بگردی، ‫و غذاهای خوشمزه بخوری.
‫باغ‌های زیبا... غذاها...
‫به‌علاوه،
‫شاید بتونی استعداد ‫کیت رو از نزدیک ببینی.
چیه؟
‫دوست عزیزم کریستوفر، ‫و خانواده چرچ!
‫لطفا بهم اجازه بدین از عمارت ‫درانهایم دیدن کنم.
‫ما اومدیم!
www.Doostihaa.com