‫محتوای پیش رو شامل نمایش‌هایی ‫از کودک‌آزاری است.
‫تماشای آن به صلاحدید بیننده است.
‫- هی‌جو! ‫- هی‌جو!
‫سون‌اوک، سون‌اوک! هی‌جو!
‫هی، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫چطوری بریم اون پایین؟
‫- هی‌جو، منم، خاله می‌جا. ‫- قسم می‌خورم این دختر فقط دردسره.
‫همین‌جاست!
‫حالت خوبه؟
‫- چطوری از اونجا بیاریمش بیرون؟ ‫- چی کار کنیم؟
‫اصلاً نمی‌دونی اینجا ‫چقدر خطرناکه.
‫خیلی خب پس، برو. ‫برگرد همون تو.
‫این زن مادر منه.
‫«جز بدشانسی هیچی نیست.»
‫مامانم همیشه منو این‌طوری صدا می‌زد.
‫فکر می‌کردم بدبختی مامانم ‫به خاطر منه.
‫برای همین همیشه احساس گناه می‌کردم.
‫اون موقع، ‫نمی‌فهمیدم معنی‌اش چیه.
‫محو چراغ‌های خیره‌کننده...
‫آدم‌ها بی‌پایان ‫به سمت گلد لند سرازیر می‌شدن.
‫می‌گن هر چیزی که می‌درخشه ‫طلا نیست.
‫آخرش، ‫چیزی جز یه قبر زراندود نبود.
‫شاید مادرم هم ‫محو اون نورها شده بود،
‫و هرچی داشت رو شرط بست.
‫بازیکن، بانکدار.
‫به امید ‫یه شانس ناگهانی.
‫متأسفانه، شانس هیچ‌وقت عادل نیست، نه؟
‫آخرین شرط‌ها.
‫- آه. ‫- بیرون.
‫انصراف می‌دی؟
‫خانه برنده شد. ‫باورم نمی‌شه.
‫۱۳، پایانه اتوبوس جونگسان ‫سوک‌وول-دونگ
‫غذا خوردی؟
‫رامیون.
‫مامان، می‌خوام برم مدرسه.
‫دا این می‌ره مدرسه ‫درحالی‌که یه سال از من کوچیک‌تره.
‫سال بعد می‌تونی بری.
‫ولی نه اینجا.
‫می‌تونی تو سئول بری.
‫واقعاً؟
‫آره. واقعاً.
‫دیگه نمی‌تونم ‫اینجا زندگی کنم.
‫می‌ریم سئول.
‫مثل همیشه، فقط یه دروغ بود.
‫ولی حتی اگه دروغ بود، ‫می‌خواستم باورش کنم.
‫شهر رویاها و امید ‫به گلد لند خوش آمدید
‫آروم‌تر. ‫مراقب باشین، بچه‌ها.
‫قلبی که مقصدی برای رفتن نداره، ‫همیشه اول به پاها خبر می‌ده.
‫سال‌های زیادی گیر افتاده بودم،
‫و تو راهی قدم می‌زدم که هیچ‌وقت نمی‌خواستم ‫بهش برگردم.
‫هر روز دعا می‌کردم مقصد من ‫جای دیگه‌ای باشه.
‫در واقعیت، رویایی که ‫این‌قدر دور به نظر می‌رسید
‫فقط نزدیک‌تر و آشناتر می‌شد.
‫همه چیزهایی ‫که فکر می‌کردم می‌تونم باشم
‫وحشی و آزاد
‫همه‌چی رو پشت سر بذار
‫وقتی هم‌رنگ بقیه می‌شی
‫انتظار هیچ خنده‌ای ندارم
‫چیزی باقی نمونده
‫جز تکه‌های هر چیزی ‫که می‌تونستیم قبلاً باشیم
‫برای همیشه
‫دیگه مثل گذشته ‫حسش نمی‌کنم
‫دیگه نه
‫مادرم مثل گیاهی بود ‫که دیگه نمی‌تونست شکوفه بده،
‫و آرام‌آرام پژمرده می‌شد.
‫فکر اینکه ممکنه من هم ‫مثل اون بشم...
‫منو می‌ترسوند.
‫هنوز در دل شب ‫صدا می‌زنم
‫همه فصل‌ها را پشت سر می‌گذارم...
‫تو رهنی خوشبختی، ‫هیچ خوشبختی‌ای وجود نداره.
‫فقط وثیقه‌های آدم‌ها، ‫که مثل گروگان نگه داشته شدن.
‫کاش می‌تونستم ‫یه جای دیگه پرواز کنم.
‫چقدر خوب می‌شد؟
‫هر جایی.
‫هر جا جز اینجا.
‫به تنهایی
‫بعضی عصرها،
‫مغازه رهنی ‫به قمارخانه تبدیل می‌شد.
‫سوجو اونجا، سیگار اینجا. ‫باید همه‌ش رو بفروشیم.
‫بیارش اینجا!
‫آقای هان.
‫گفتم تا هفته بعد بهتون می‌دم!
‫همین رو هی می‌گی.
‫من به پول اعتماد دارم، نه حرف.
‫آدما می‌گن میلیاردها، ‫حتی تریلیون‌ها رو پس می‌دن.
‫چی شده؟
‫قلب کوچولوت تند می‌زنه؟
‫می‌تونم به خاطر بالا کشیدن پولم ‫شکمت رو پاره کنم.
‫نگران همین هستی؟
‫اینجا رو ببین. ‫می‌بینی؟
‫وقتی گوشت خودمه، ‫کنترلش راحته.
‫ولی روی بدن یکی دیگه، ‫نه خیلی.
‫برای همین همیشه اول خودم رو زخمی می‌کنم ‫تا نشونتون بدم.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫فقط تکلیف‌هام رو می‌نوشتم.
‫فکر کنم خوابم برده.
‫اوه، واقعاً؟
‫هی‌جو!
‫- کجایی؟ ‫- دارم از اینجا می‌رم.
‫برنمی‌گردم. اون مرد دیوونه‌ست. ‫حتی آدم نیست. خیلی می‌ترسم.
‫کجا می‌خوای بری؟
‫هرجا. نمی‌دونم.
‫پولی داری؟
‫تنهایی چطوری می‌خوای زنده بمونی؟
‫نمی‌دونم. ‫یه کاریش می‌کنم.
‫تو چی؟ ‫تو مشکلی نداری این‌طوری زندگی کنی؟
‫واقعاً فکر می‌کنی اون منو ‫مثل خواهرزاده می‌بینه؟
‫برو یه مدت پیش می‌جا بمون.
‫وقتی دایی‌ات آروم شد، ‫می‌تونی برگردی.
‫نه، مامان، چرا نمی‌تونیم ‫فقط از اینجا بریم؟
‫منو مامان صدا نکن.
‫اوه، درسته.
‫من مادری ندارم.
‫یادم رفته بود.
‫من فقط یه بچه کاملاً بدشانس و نحسم.
‫قسمت ۲ ‫بازگشت به خانه
‫اِم، سلام.
‫دیشب فکر کنم حوالی نیمه‌شب ‫تو جاده ملی شماره ۶ یه تصادف شد.
‫تا حالا گزارشی از اون تصادف ‫ثبت شده؟
‫می‌شه بگین تو کدوم بیمارستانه؟
‫می‌تونم اسم تماس‌گیرنده رو بدونم؟
‫من...
‫نیست؟
‫باشه، ممنون.
‫سلام.
‫زنگ زدم درباره بیماری بپرسم ‫که دیشب حوالی نیمه‌شب بعد از
‫یه تصادف ماشین به اورژانس آوردن. ‫یه مرده...
‫هی، هی‌جو! ‫هی‌جو!
‫همه‌مون رو تو دفتر می‌خوان.
‫چرا؟
‫پلیس الان اینجاست.
‫از همه‌مون چندتا سؤال دارن.
‫خانم چا هم همین‌طور. ‫باید بریم.
‫باشه.
‫اون چیه؟
‫نمی‌تونه عادی باشه، نه؟
‫دیروز کی... کی مسئول ‫اسکنر بود؟
‫اِم، من بودم.
‫آلارم هشدار به صدا درآمد، درسته؟
‫نباید از گمرک ‫درخواست بازرسی فیزیکی می‌کردی؟
‫اِم، قربان، خب...
‫اون به من گزارش داد.
‫من به‌عنوان مسئول، همه موارد غیرعادی رو بررسی می‌کنم ‫و تصمیم نهایی رو می‌گیرم.
‫بازرسی چشمی توسط کارشناس ‫دقیق‌ترین روش محسوب می‌شه.
‫آلارم‌ها همیشه به صدا درمی‌آن.
‫و برای بارهای ورودی،
‫بازرسی فیزیکی ‫غیرضروری تلقی می‌شه مگر اینکه
‫مورد اضطراری باشه.
‫چون قبلاً
‫در ایست بازرسی خروجی ‫غربالگری کامل شده،
‫به‌خصوص وقتی تابوتی با جسد ‫حمل می‌شه.
‫پس چه نوع کالایی رو
‫ظاهراً قاچاق می‌کردن؟
‫خانم، ما هیچ حرفی ‫درباره قاچاق نزدیم.
‫پلیس برای چیز دیگه‌ای ‫این‌قدر سروصدا راه نمی‌ندازه.
‫ببینین، همه‌تون این مرد رو می‌شناسین، نه؟
‫کمک‌خلبان سان‌ایر، لی دوکیونگ.
‫آره، چند بار این اطراف دیدمش.
‫اخیراً باهاش در تماس بودین؟
‫مثلاً چند روز اخیر؟
‫نه.
‫بقیه چطور؟
‫این فرودگاه کوچیکه، پس ‫عجیبه هیچ‌کس نمی‌شناسدش.
‫درباره کاپیتان می‌پرسین چون ‫یه جورایی به این ماجرا ربط داره؟
‫نه، دقیقاً نه. ‫این‌طوری نیست.
‫اوه.
‫هی‌جو، تو تو ترمینال ورودی‌ها ‫کار می‌کردی.
‫حتماً می‌شناسیش.
‫تو باید امور امنیتی خدمه ورودی رو ‫انجام داده باشی.
‫آره.
‫می‌فهمم.
‫اخیراً باهاش در تماس بودی؟
‫خب، این‌طوری نیست که با هم ‫در تماس باشیم یا چیزی شبیه اون.
‫فقط وقتی از بخش امنیت رد می‌شد ‫سلام و احوالپرسی می‌کردیم.
‫متوجه شدم.
‫- دوکیونگه. پیداش کردن. ‫- خب، کجاست؟
‫بیمارستان یانگپو جئیل.
‫خیلی خب، ممنون از همه.
‫در تماس خواهیم بود.
‫هی‌جو، یه لحظه صبر کن.
‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫بیمار رو برای جراحی آماده کنین.
‫بله، دکتر.
‫پس چقدر وقته با لی دوکیونگ صمیمی هستی؟
‫چی؟
‫این اولین بارت نیست، مگه نه؟
‫قاچاق کالا.
‫اِم، خانم چا، دقیقاً نمی‌فهمم ‫می‌خواین چی بگین.
‫باشه.
‫چه اولین بار باشه چه نباشه،
‫دهنت رو ببند ‫و وانمود کن هیچی نمی‌دونی.
‫اگه پلیس گیرت بندازه، ‫می‌فهمی که هم تو و هم من کارمون تمومه؟
‫امشب استعفانامه‌ات رو برام بفرست.
‫و فردا سر کار نیا.
‫با شرکت حرف می‌زنم ‫و همه‌چی رو جمع‌وجور می‌کنم.
‫وقتی پلیس تحقیقاتش رو تموم کنه،
‫یکی باید قربانی بشه.
‫نمی‌دونم بین شما دوتا ‫چه خبره،
‫ولی بهترین امیدمون...
‫اینه که لی دوکیونگ بمیره.
‫همراه آقای لی دوکیونگ ‫اینجاست؟
‫اینجا.
‫به نظر می‌رسه ‫جراحی خوب پیش رفته.
‫آقای لی الان در بخش ریکاوریه.
‫اتاق ۳۱۰۳ه.
‫هنوز به هوش نیومده؟
‫اِم...
‫معمولاً حدود یک ساعت
‫یا دو ساعت طول می‌کشه تا اثر بیهوشی بره، ‫پس هنوز خوابه.
‫هنوز نمی‌تونین ببینینش.
‫آقا، هنوز باید استراحت کنه!
‫آره.
‫آره، میام پایین ‫طبقه اول.
‫باشه.
‫دوکیونگ.
‫بیدار شو. ‫منم، هی‌جو.
‫دوکیونگ، صدام رو می‌شنوی؟
‫دوکیونگ.
‫دوکیونگ، صدام رو می‌شنوی؟
‫هی‌جو.
‫بهت گفتم اینجا نیا، ‫نگفتم؟
‫گفتم خودم باهات تماس می‌گیرم.
‫اشکالی نداره. ‫تونستم یواشکی بیام تو.
‫ون چی؟
‫نگران نباش. قایمش کردم.
‫یه جایی که هیچ‌کس نفهمه.
‫- کجا؟ ‫- تو جونگسان،
‫تو معدن‌های متروکه.
‫گذاشتمش ته تونل‌هایی ‫که دیگه هیچ‌کس اونجا نمی‌ره.
‫انجامش دادی.
‫انجامش دادی، هی‌جو.
‫از اینجا به بعدش رو خودم جمع‌وجور می‌کنم.
‫تو الان برو.
‫من خوبم. می‌تونی بری.
‫امروز پلیس اومد فرودگاه.
‫پلیس؟ چرا؟
‫خب، انگار فکر می‌کنن تو ‫در قاچاق اون تابوت دست داشتی،
‫و همین‌طور می‌دونن به خاطر تصادف ماشین ‫تو بیمارستانی. همین‌طور...
‫اون مردهایی که با ماشین زدن بهت،
‫اینجان و منتظرتن. ‫دیدمشون.
‫بیا خودمون رو تحویل بدیم.
‫اگه الان به پلیس اعتراف کنیم،
‫اتهام‌ها شاید خیلی سنگین نشه.
‫مشکل پلیس نیست، هی‌جو.
‫مشکل اون مردهایی‌ان که بیرون دیدی.
‫اگه به پلیس بگم ‫موادشون کجاست...
‫- اون‌ها... ‫- ولی مواد نیست.
‫چی؟
‫اون چیزی نیست که تو تابوته.
‫اصلاً مواد نیست.
‫پس چیه؟
‫شمش طلا.
‫یه عالمه شمش طلا اونجاست ‫که روشون نوشته ده کیلوگرم.
‫نشمردم، ‫ولی باید صدتا باشن.
‫صدتا شمش طلای ده کیلویی؟
‫مطمئنی؟
‫- خودت دیدیشون؟ ‫- آره.
‫یه لحظه صبر کن.
‫یعنی... یعنی یه تُن طلا اونجاست؟
‫ولی باید فقط پسش بدیم.
‫اگه برای پس گرفتنش تا اینجا پیش رفتن،
‫پس باید فقط برش گردونی، درسته؟
‫می‌تونیم به پلیس بگیم تو نمی‌دونستی ‫چی داخل تابوته، چون
‫واقعاً نمی‌دونستی، درسته؟
‫نه، هی‌جو. ‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، هی‌جو.
‫یه لحظه صبر کن. ‫یه لحظه صبر کن.
‫پس کاملاً مطمئنی هیچ‌کس ‫نمی‌دونه ون رو تو معدن‌ها قایم کردی؟
‫پایانه اتوبوس جونگسان
‫هی‌جو.
‫به هیچ‌کس نگو تابوت کجاست.
‫جز من و تو هیچ‌کس نباید بدونه.
‫من هم به هیچ‌کس نمی‌گم.
‫قسم می‌خورم راز نگهش دارم.
‫هر اتفاقی هم بیفته.
‫حتی اگه چاقو زیر گلوم بذارن.
‫از این به بعد، ‫این کل زندگی ماست.
‫خودم رو تحویل می‌دم.
‫اگه پلیس نتونه شمش‌های طلا رو پیدا کنه...
‫ممکنه یک ساله آزاد بشم.
‫با یه وکیل خوب حتی ممکنه ‫حکم تعلیقی بگیرم.
‫تو باید طلا رو ‫برای ما امن نگه داری، هی‌جو.
‫تا وقتی من آزاد بشم.
‫بابا! امروز هم سالم بمون
‫اول، شمش‌های طلا رو ‫تو معدن دفن کن...
‫طوری که اگه کسی رفت تو، ‫نبینتشون.
‫یکی‌یکی جابه‌جاشون کن.
‫می‌دونم می‌تونی انجامش بدی.
‫یه مدت طول می‌کشه.
‫ولی لطفاً دفنشون کن.
‫ون رو برگردون ‫به انبار متروکه.
‫همونی که اون شب بود.
‫مطمئن شو اثر انگشت یا چیزی ‫جا نمی‌ذاری.
‫این‌طوری حتی اگه پلیس ون رو پیدا کنه، ‫اهمیتی نداره.
‫نمی‌تونن ردش رو به تو برسونن.
‫یه جایی پیدا کن ‫یه مدت آفتابی نشی.
‫سعی نکن باهام تماس بگیری.
‫حتی دنبالم هم نگرد.
‫اگه لازم باشه، ‫خودم یه راهی برای تماس باهات پیدا می‌کنم.
‫هی، کاپیتان.
‫منم، پارک.
‫آه، چشم‌هات رو باز کن.
‫می‌دونم بیداری.
‫انگار می‌خوای خودت رو خیس کنی.
‫یه آشغال کوچیکی مثل تو ‫چطوری همچین کاری کرد؟
‫چرا این کارو کردی؟
‫ناراحتی؟ ‫من یه جوری ناراحتت کردم؟
‫تا الان، ‫همیشه با هم کنار می‌اومدیم.
‫این‌قدر محتاج پولی؟
‫پول همیشه همه‌چی رو خراب می‌کنه.
‫می‌فهمم.
‫خب، فکر کنم من بودم ‫که تو رو به اینجا رسوندم،
‫پس بخشی از تقصیرها گردن منه.
‫برگردیم ‫به معامله اصلی.
‫تابوت در برابر دویست میلیون.
‫آه، اشکالی نداره. ‫لازم نیست چیزی بگی.
‫این گوشی توئه، درسته؟
‫همدستت، ‫همونی که با ون در رفت؟
‫بهش زنگ بزن.
‫گوشی یک‌بارمصرفش رو پیدا کردیم. ‫همون اصلیه.
‫حالا کدومه؟
‫ها؟
‫فقط یه انگشت لازم داری. ‫فشارش بده، آشغال کوچولو...
‫واقعاً انتظار داری بهت اعتماد کنم؟
‫ممکنه بعد از برگردوندن تابوت ‫منو بکشی.
‫یه بار که سعی کردی ‫منو بکشی.
‫آره، می‌دونم.
‫چرا این کارو کردم؟
‫یک میلیارد وون به حسابم واریز کن.
‫همه این پلیس‌ها رو از دنبالم بردار.
‫و منو از کشور خارج کن.
‫بعد بهت می‌گم تابوت کجاست.
‫انگار من می‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫پس چیزی برای گفتن بهت ندارم.
‫باشه.
‫شنیدم بیست‌ودو تا بخیه خوردی.
‫بیا بازشون کنیم!
‫فقط یه تماس لعنتی ‫و همه‌چی تموم می‌شه.
‫وقتی داشتم باهات خوب رفتار می‌کردم ‫باید زنگ می‌زدی، احمق لعنتی!
‫قربان!
‫بهتره مراقب خودت باشی.
‫زود برمی‌گردم، کاپیتان.
‫رهنی خوشبختی
‫وقتی کار به دادگاه بکشه، ‫یه وکیل گرون لازم دارم.
‫و پول وثیقه.
‫شمش طلا
‫می‌تونیم یه شمش طلا بفروشیم ‫و از پولش برای هزینه‌ها استفاده کنیم.
‫باشه، چطوری؟
‫حتماً یه راهی براش هست.
‫ببین چی می‌تونی بفهمی. ‫من هم بررسی می‌کنم.
‫چطور شمش طلای ‫۷۵ گرمی بخریم و بفروشیم؟
‫شمش طلای ۷۵ گرمی چیست؟
‫هی‌جو.
‫وقتی از زندان بیام بیرون،
‫اولین کاری که می‌کنیم اینه که همه ‫شمش‌های طلا رو بفروشیم و از اینجا بریم.
‫شاید فرانسه یا هر جای دیگه.
‫یه جایی که هیچ‌کس ‫هیچ‌وقت پیدامون نکنه.
‫این یه فرصت یه‌بار در زندگیه ‫برای ما، هی‌جو.
‫می‌تونه زندگی‌مون رو کاملاً عوض کنه.
‫تو از پسش برمیای.
‫تا حالا این ون رو دیدین، آقا؟
‫نه، تا حالا ندیدمش.
‫تو این محله همچین ونی ‫وجود نداره،
‫پس نمی‌دونم چطوری سر از اینجا درآورده.
‫جراحتی دارین؟
‫یعنی، جایی‌ام آسیب ندیده.
‫ولی اینو ببینین.
‫وقتی رسیدم اینجا، ‫همه‌چی به‌هم‌ریخته بود.
‫انگار یکی تصادف کرده ‫و ون رو اینجا ول کرده.
‫ون رو پیدا کردیم، قربان، ‫با پلاک ۹۹۰۰.
‫تابوت؟ ‫اینجا هیچ تابوتی نیست.
‫- چی می‌خوای بخوری؟ ‫- نمی‌دونم.
‫آه، لعنتی.
‫از گرسنگی مردم.
‫ون رو پیدا کردن، ‫ولی تابوت داخلش نیست.
‫لی دوکیونگ همچنان انکار می‌کنه ‫که چیزی درباره‌اش می‌دونه.
‫- فعلاً که این‌طوره. ‫- کارت خوب بود.
‫زود بیا هتل. ‫یه چیزی می‌خوریم.
‫همه مردهایی که فرستادیم فرودگاه، ‫خودت انتخابشون کردی، درسته؟
‫آره.
‫خودت مخصوصاً گفتی ‫باهوش‌ترین و قوی‌ترین‌ها رو انتخاب کنم.
‫لی دوکیونگ تنهایی عمل نکرده.
‫یه نفر دیگه هم هست.
‫آه!
‫بهت که گفتم، ‫یکی از بچه‌های من نیست!
‫فکر کنم...
‫خواستین منو ببینین؟
‫گوشیت رو بده. ‫باید بازش کنی.
‫تابوت رو کجا قایم کردی؟
‫چی؟
‫تو بودی که ون رو ‫از فرودگاه یانگپو بردی.
‫اِم، من قبلاً همه‌چی رو ‫به رئیسم گفتم.
‫اون خلبان عوضی.
‫اِم، لی دوکیونگ، اون...
‫یه اسلحه درآورد ‫و گذاشت روی سرم.
‫بعد با ون فرار کرد.
‫ولی اون شب، اولین کسی که ‫ون گم‌شده‌مون رو پیدا کرد تو بودی.
‫تو.
‫و فقط تو بودی ‫که صورت راننده رو دیدی.
‫نمی‌خوای بهم بگی کی بود؟
‫اِم، آره، یعنی...
‫تمام تلاشم رو کردم ‫خوب ببینمش.
‫فقط... فقط خیلی تاریک بود.
‫آره، و تابوت؟
‫قربان.
‫نمی‌دونم. ‫ق-قسم می‌خورم کار من نبود.
‫دیشب بیهوش شدم چون ‫حسابی کتک خورده بودم.
‫هی، رئیس. این درست نیست.
‫دست‌های لعنتیت رو بکش کنار.
‫من همه‌چی رو می‌دونم، ‫پس یا اعتراف کن یا یه گوشت رو از دست بده.
‫قربان، نمی‌دونم. قول می‌دم.
‫دارم راستش رو می‌گم. ‫قسم می‌خورم دارم بهتون می‌گم...
‫لی دوکیونگ قبلاً به پلیس گفته ‫تو کمکش کردی،
‫پس فقط بهم بگو کجاست!
‫این آخرین فرصتته ‫که اعتراف کنی، عوضی!
‫جدی می‌گی؟
‫ووگی، آشغال. ‫الان بهش بگو کجاست!
‫نه، من هیچی نمی‌دونم! آه!
‫لطفاً منو نکشین! لطفاً!
‫گمشو از جلوی چشمم.
‫لعنت!
‫من دیگه می‌رم، قربان.
‫اون نیست؟
‫خب، پس این مسخره‌بازی ‫برای چی بود؟
‫لی دوکیونگ واقعاً یه همدست داشته، ‫و اون آدم تابوت رو قایم کرده.
‫باید مطمئن می‌شدم ‫یکی از آدم‌های خودمون نبوده.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫انگار پیدا کردن تابوت ‫حتی بزرگ‌ترین مشکلمون هم نیست.
‫رئیس هیئت‌مدیره می‌دونه؟
‫متأسفم.
‫حتماً خیلی بهت سخت می‌گذره.
‫مگه نگفت وقتی کارش تو کامبوج تموم شه ‫و به گلد لند برگرده،
‫هتل و همه‌چی رو ‫به تو واگذار می‌کنه؟
‫واقعاً الان باید تمام تلاشت رو بکنی ‫که ناراحتش نکنی.
‫عوضی!
‫باید دهنت رو ببندی.
‫تقریباً می‌تونی هر کسی رو بکشی.
‫رئیس هیئت‌مدیره بابت اون می‌بخشتت، ‫ولی اگه پولش رو گم کنی...
‫اون دیگه فرق داره.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫زود برمی‌گرده.
‫بفرمایین داخل.
‫همم.
‫اومدی بفروشی؟
‫اوه. حدس می‌زنم منو نمی‌شناسی.
‫من هم قبلاً تو بوکجو زندگی می‌کردم. ‫همون شهر معدنی قدیمی اونجا.
‫نه؟
‫واقعاً؟
‫همه بهم می‌گن قیافه‌ام ‫دقیقاً مثل بچگی‌هامه.
‫فکر کنم یادت نمیاد.
‫پس بهم بگو.
‫هی‌جو پیش توئه؟
‫شنیدم یه مدت پیش رفت سئول، ‫ولی حالا برگشته؟
‫نه.
‫اوه، نیست؟ همم. ‫فکر کردم دیدمش.
‫هی‌جو اینجا نیست.
‫بعید می‌دونم هیچ‌وقت برگرده.
‫پس یا چیزی گرو بذار یا برو بیرون.
‫آره، حتماً. کار و کاسبی داری.
‫می‌بینمت!
‫طلافروشی دونگهوا
‫گفتین شمش طلای ده کیلویی؟
‫اِم، من واقعاً چیزی به این بزرگی ندارم.
‫واقعاً بازاری براش نیست.
‫یعنی، فکر کنم اگه کسی
‫واقعاً بخواد، ‫می‌شه سفارشی ساخت، ولی...
‫- چقدر هزینه داره؟ ‫- الان؟
‫با وضعیت اقتصاد فعلی‌مون، ‫قیمت فعلی طلا خیلی بالاست.
‫هر کیلو ممکنه تا صد و پنجاه میلیون بره،
‫پس ده کیلو می‌شه یک و نیم میلیارد.
‫همم.
‫پس فکر می‌کنین...
‫آدم بتونه اون رو ‫چند بفروشه؟
‫خب، اول باید مطمئن شم ‫طلای خالصه.
‫پس باید ببینمش.
‫اگه خالص باشه، شاید ‫یک میلیارد و سیصد یا چهارصد پیشنهاد بدم.
‫می‌دونم، قیمت بازار از این بالاتره.
‫یعنی شما یه شمش ده کیلویی
‫طلای خالص برای فروش دارین؟
‫اِم، نه، ندارم.
‫فقط کنجکاو بودم.
‫برو دیگه.
‫وقتم رو تلف کردی، خانم جوان.
‫اوه، خیلی وقت گذشته.
‫کی برگشتی؟ ‫اومدی بمونی؟
‫نه، فقط یه مدت کوتاه.
‫دختره شیطون.
‫حتی یه بار هم بهم زنگ نزدی.
‫ببخشید، خاله.
‫مشغول بودم برای زندگی کردن تقلا کنم.
‫آره، معلومه که بودی.
‫پس واقعاً حالت چطوره؟
‫خب...
‫می‌شه...
‫ممکنه یه کم پول بهم قرض بدی؟
‫چقدر لازم داری؟
‫یه کم زیاده. ‫حدود پنجاه میلیون وون.
‫ولی خیلی زود پسش می‌دم.
‫حدود یه ماه دیگه دارمش.
‫برای تو هم اوضاع آسون نبوده، ‫نه؟
‫معلومه که پول لازم داری.
‫سرطان سون‌اوک، ‫همه‌چی رو می‌دونم.
‫یعنی، سعی کردم ببرمش ‫بیمارستان، ولی نمی‌ره.
‫گفت به‌زور پول غذا ‫برای خودش داره.
‫فکر نکنم ‫دایی‌ات هم بدونه.
‫نه اینکه براش مهم باشه.
‫لعنتی، به‌زور مثل آدم ‫باهاش رفتار می‌کنه.
‫اوه، حرصم رو درمیاره.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم همه هزینه‌های درمانش ‫حدود پنجاه میلیون وونه.
‫بیمارستان، درمان‌ها، عمل.
‫من همچین پولی ندارم.
‫من هم حقوق به حقوق زندگی می‌کنم.
‫هیچی ندارم.
‫هی، هی‌جو!
‫خودتی؟
‫خودتی!
‫خیلی وقته ندیدمت!
‫منم، ووگی.
‫بچگی‌هامون هر دو تو اون شهر معدنی ‫زندگی می‌کردیم.
‫ببخشید، من واقعاً...
‫معلومه که یادت میاد. من همون بچه‌ای بودم که ‫اینجا کچلی داشت.
‫چی کار می‌کنی؟
‫چیزی می‌خری؟ ‫انگشتر؟
‫می‌تونم برات قیمت خوب بگیرم.
‫آه، لعنت. ‫خیلی وقت گذشته، نه؟
‫ما با هم، اِم، دبستان می‌رفتیم، ‫پس شده...
‫بیشتر از ده سال؟
‫باشه، چان چی؟
‫یا سونگهون؟ همون بچه‌ای که ‫چون دوستت داشت دنبالت راه می‌افتاد.
‫نه، نمی‌شناسم.
‫ببخشید، یادم نمیاد.
‫خب، یه کم بهم برخورد.
‫هی، واقعاً یادت نمیاد؟
‫چون من تو رو یادمه.
‫صبر کن، صبر کن! ‫قایم‌موشک یخی چی؟
‫بعد مدرسه همیشه ‫با هم بازی می‌کردیم.
‫من یخ می‌شدم و تو آزاد‌م می‌کردی.
‫شاید این حافظه‌ات رو راه بندازه! ‫یخ!
‫باز می‌بینمت!
‫رهنی خوشبختی
‫باشه، بذار ببینم.
‫آره، این اصله.
‫چ-چقدر بابتش می‌دی؟
‫لازم نیست اینو بدونی.
‫و دیگه دنبالش برنگشتن؟
‫بیشتر از سه ماه گذشته.
‫بیشتر از سه ماه گذشته. همم.
‫بیست و پنج میلیون می‌دم.
‫- ولی تو رسید سی میلیون می‌زنیم. ‫- آقای جانگ.
‫این همه سال با هم معامله کردیم ‫و بهترین چیزی که می‌تونی بدی همینه؟
‫دارم لطف می‌کنم.
‫وثیقه ارزش قیمت بازار رو نداره.
‫فقط پول انگشتر طلا رو بده و برو بیرون.
‫برای این خودم ‫یکی دیگه پیدا می‌کنم.
‫خیلی خب، خیلی خب!
‫باشه. ‫باشه، خیلی خب.
‫انجامش می‌دم.
‫بیست و هفت می‌دم.
‫می‌فهمی من هم باید ‫پول دربیارم.
‫سی میلیون.
‫یکی دیگه قبلاً سی و پنج پیشنهاد داده.
‫باشه، خیلی خب. ‫فردا پولت رو می‌دم.
‫چونه‌زن سرسختی هستی.
‫آه، لعنتی.
‫زنیکه لعنتی.
‫آقای جانگ، صبر کنین.
‫تو کی هستی؟
‫شنیدم شما طلا معامله می‌کنین. ‫درسته؟
‫آره، می‌کنم.
‫مال کدوم مغازه رهنی هستی؟
‫فکر نکنم قبلاً همدیگه رو دیده باشیم.
‫اگه قطعه واقعاً بزرگ باشه، ‫باز هم می‌خرین؟
‫طلای ریخته‌گری‌شده، ‫یا چیزی مثل خوک طلایی؟
‫شمش. شمش طلا.
‫شمش طلا؟
‫خالصه؟ چقدر وزن داره؟
‫ده؟
‫می‌خرمش.
‫باید ببینمش.
‫چطوره سوار ماشین شی؟ ‫نشونم بده و حرف می‌زنیم.
‫نه.
‫اِم، می‌شه فقط لطفاً ‫یه برآورد قیمت بهم بدین؟
‫باشه. هر ۳/۷۵ گرم، ۵۸۰ وونه.
‫پس ده‌تاش می‌شه پنج میلیون و هشتصد،
‫ولی فقط وقتی که کل قضیه ‫قانونی باشه.
‫فکر کنم چون اومدی سراغ من،
‫نمی‌تونی تو ‫یه طلافروشی معمولی بفروشیش.
‫درسته؟
‫شرکت من، ما می‌تونیم برای ده‌تا معامله کنیم. ‫حتی صدتا.
‫اگه واقعاً قصد فروش ‫این چیز رو داری، سوار شو. بعد...
‫اِم، من...
‫یه کم بیشتر بهش فکر می‌کنم.
‫نمی‌تونی همچین چیزی رو مطرح کنی ‫و بعد بری.
‫حداقل بذار یه نگاه بهش بندازم.
‫- بذار ببینمش. ‫- چی؟
‫توی این کیفه؟
‫- گفتم قیمت خوبی بهت می‌دم! ‫- ولم کن!
‫بس کن!
‫آه، لعنت، می‌سوزه!
‫چرا امروز همه زن‌ها ‫این‌قدر عوضی‌ان؟
‫کدوم گوری بودی؟
‫امروز صبح یه نفر اومد ‫دنبالت می‌گشت. یه مرد.
‫کی بود؟
‫نمی‌دونم. ‫برای همین دارم می‌پرسم.
‫گفت تو همون شهر ما ‫زندگی می‌کرده،
‫ولی من نشناختمش.
‫مشکوک به نظر می‌رسید.
‫مثل یکی از اون اراذلی که برای نزول‌خورها ‫پول جمع می‌کنن.
‫پول قرض گرفتی؟
‫بگو خلاف نکردی.
‫نه، من مثل تو نیستم.
‫هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم.
‫تایلنول
‫چی شده، مریضی؟
‫درد داشتی؟
‫مهم نیست.
‫سرطانه، مگه نه؟
‫می‌جا بهت گفت.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫تو فرار کردی چون ازم متنفری.
‫پس حداقل وقتی می‌جا بهت می‌گه برو دکتر ‫به حرفش گوش کن.
‫رفتم.
‫دکتر گفت سرطان استخوانه ‫یا یه همچین چیزی.
‫پس باید دوباره بریم.
‫برگردیم تا بفهمیم ‫تو چه مرحله‌ایه،
‫چه درمان‌هایی هست، ‫عمل لازم داری یا نه.
‫فقط به خاطر پول ‫مثل احمق‌ها اینجا نشستی؟
‫چته؟
‫فردا می‌ریم بیمارستان.
‫من حتی پول غذا هم ندارم.
‫بعداً یه راهی برای جور کردن پول ‫پیدا می‌کنیم.
‫اوه، واقعاً این‌طوریه؟
‫اگه زندگی این‌قدر آسون بود، ‫چرا اینجاییم؟
‫بیشتر از کافی ‫درباره‌اش تحقیق کردم.
‫دکترها گفتن بهتره ‫ندونم.
‫عمل شاید چند سال دیگه بهم بده.
‫یا ممکنه الان بمیرم. ‫چه فرقی داره؟
‫همه‌مون بالاخره می‌میریم.
‫اوه، از این‌جوری زندگی کردن خسته شدم.
‫بی‌خیال. ‫واقعاً منظورت این نیست، نه؟
‫فردا می‌ریم دکتر.
‫ولش کن.
‫می‌خوای آمبولانس خبر کنم؟ ‫به هر شکلی شده می‌برمت.
‫وقتی می‌خوابی ‫حتماً در رو قفل کن.
‫ولی...
‫رهنی خوشبختی
‫- تو کی هستی؟ ‫- لعنتی، زهره‌ترکم کردی.
‫شوخی‌ات گرفته.
‫این روزها همه ‫با اسلحه راه می‌رن.
‫می‌دونی این لعنتی غیرقانونیه، نه؟
‫برو بیرون وگرنه جیغ می‌زنم.
‫اینجا سئول نیست، هی‌جو. ‫فکر می‌کنی کسی میاد کمکت؟
‫قبلاً به پلیس زنگ زدم.
‫دروغه.
‫پلیس؟ ‫واقعاً همچین چیزی می‌خوای؟
‫چند روز پیش همدیگه رو دیدیم.
‫و نزدیک بود بمیرم.
‫اون کسی که تو ون بود. ‫تو بودی.
‫اولش خیلی مطمئن نبودم.
‫ولی وقتی تو خیابون دیدمت، ‫فهمیدم.
‫جوری رفتار نکن انگار منو می‌شناسی. ‫تو دوست من نیستی.
‫موضوع رو عوض نکن.
‫تابوت کجاست؟
‫ون رو تو انبار پیدا کردیم.
‫ولی تابوت نبود.
‫بهم بگو کجاست.
‫آه.
‫همینه؟
‫همون‌جا وایسا!
‫از شلیک کردن بهت نمی‌ترسم.
‫مطمئنی پره؟
‫تو مغازه رهنی هر چیزی پیدا می‌شه.
‫واقعاً می‌خوای امتحانش کنی؟
‫باشه، باشه.
‫آره، فکر کنم راست می‌گی.
‫ولی یه لحظه فکر کن.
‫اون چیز تو تابوت. ‫مواد.
‫بی‌خیال.
‫اصلاً می‌دونی چطوری بفروشیش؟
‫تنهایی نمی‌تونی.
‫لی دوکیونگ بعد از تصادفش ‫عملاً از کار افتاده.
‫مواد چه فایده‌ای برات دارن، ها؟
‫اگه نتونی بفروشیشون، ‫به هیچ دردی نمی‌خورن.
‫- هی‌جو... ‫- گفتم تکون نخور!
‫من اومدم کمکت کنم، هی‌جو.
‫اگه می‌خواستم بهت صدمه بزنم، ‫بقیه رو هم می‌آوردم.
‫فقط حرف بزنیم، باشه؟
‫ت-تکون نخور! ‫قسم می‌خورم بهت شلیک می‌کنم!
‫اسلحه رو بذار پایین.
‫گفتم همون‌جا بمون!
‫آه، لعنت.
‫می‌دونستم. ‫تو یه دروغگوی لعنتی‌ای.
‫- لعنتی! ‫- نه، صبر کن.
‫ببین، سعی کردم خوب رفتار کنم، ولی لعنتی.
‫با چاقو می‌زنمت، ‫پس همون پایین بمون.
‫چرا این لعنتی این‌قدر سنگینه؟
www.Doostihaa.com
‫اوه، لعنت.
‫هی‌جو.
‫این چیه؟