‫اگه تا ۳۰ ثانیۀ دیگه توموگرافی رو معکوس نکنیم،
‫بارنابی شانسی برای زنده موندن نداره.
‫می‌دونم، «مرد شگفت‌انگیز». ‫سعی خودمو می‌کنم.
‫نقشه عوض شد. تعدادشون خیلی زیاده.
‫از اونجا بیا بیرون. ‫فوراً برو سمت پناهگاه!
‫- پس تو چی؟ ‫- نمی‌تونم بارنابی رو ول کنم که بمیره.
‫- ولی جفت‌تون رو می‌کُشن. ‫- برام مهم نیست!
‫مردم «اِمبرا» معتقدن ‫اگه یه روح بعد از مرگ نتونه بلافاصله تبدیل بشه،
‫سر از یه جای تاریک و پُرخطر درمیاره.
‫خب، من توی خلأ بودم.
‫توی اون سکوت کرکننده زندگی کردم.
‫می‌دونم چه حسی داره.
‫هر بخشی از وجودم که ‫یه انسان رو انسان می‌کنه، از دست دادم.
‫تا اینکه بارنابی من رو کشید بیرون.
‫بقیه اصلاً پشیزی براشون مهم نبود!
‫برای من دیگه دیر شده.
‫ولی تو هنوز می‌تونی از اینجا بری.
‫التماس می‌کنم. لطفاً بی‌خیال شو و برو.
‫[زمان حال]
‫[دوستان قدیمی]
‫[پیشینۀ شخصیت‌ها]
‫از پسش برمیای، پسر.
‫اون نقش رو که گرفتی دیگه.
‫فقط باید بری اونجا و بترکونی.
‫فقط بترکون.
‫یه قدم تا نوک قله فاصله داری.
‫آقای ویلیامز؟
‫می‌گن تشریف بیارید سر صحنه.
‫چشم.
‫آره، داریم میایم.
‫بله، دیوید؟ بگو.
‫نه، ندیدمش.
‫از آیزاکِ بخش دکور پرسیدی؟ ممنون.
‫استیج خیلی دور نیست.
‫بله، دیوید، بفرما.
‫جدی؟ آره.
‫«یه لحظه دم در وایمیسته...»
‫- چی؟ ‫- «سفرت چطور بود؟»
‫خیلی‌خب، آخرین بار کی دیدتش؟
‫سلام، کِران.
‫سلام اشلی.
‫ببینم، اون مال سریال «داستان ترسناک آمریکایی» نیست؟
‫شرمنده. به بازیگرهای روزمُزد ماشین گلف نمی‌دن.
‫دیوید، اون خون رو ردیف کردین؟
‫آره، تازه رسیدم سر صحنه.
‫می‌گم، در مورد اون ماسکه بهم یه گزارشی بده.
‫عه، عالیه. بعداً صحبت می‌کنیم.
‫چرا همیشه از «مندوسینو فارمز» غذا سفارش می‌دین؟
‫حتماً یکی تو اتاق نویسنده‌ها سهامش رو داره.
‫متنفرم از اینکه ناهار رو وقتی انتخاب کنم که ‫هنوز صبحونۀ درستی نخوردم.
‫آخه از کجا باید بدونم ‫معده‌م چی دلش می‌خواد؟
‫من به‌شخصه ذرت مکزیکی با مرغ دودی رو انتخاب می‌کنم. ‫بدون خامه.
‫سلام، من لورن هستم.
‫شما باید پروفسور هارپین باشی.
‫آره. عاشق اون قسمتِ «کسل راک» هستم که ‫شما کارگردانی کردی.
‫قسمت‌های «فرزندان آشوبِ» شما،
‫بهترین قسمت‌های کل سریال بودن.
‫- ممنون. ‫- اشلی. من طرفدار پر و پا قرصت هستم.
‫- آره، بازی‌ت توی سریال «گرگ‌ومیش» رو دوست داشتم. ‫- ممنون.
‫- محشر بودی. ‫- خیلی‌خب، مثلاً کلاس تازه تموم شده
‫و پروفسور هارپین ‫داره میزش رو جمع می‌کنه...
‫- باشه. ‫- آخرِ شبه.
‫و بعد همکارت، سارا، ‫از اینجا وارد می‌شه.
‫تو دیالوگ اول رو می‌گی. ‫«سفرت چطور بود؟»
‫و الی آخر.
‫بعد، اشلی، تو تا حدود اینجا میای جلو. ‫و پروفسور هارپین می‌گه...
‫«حتماً متوجهی که طبق افسانه‌ها
‫این همون‌جاییه که ایزد مرگِ ازتک‌ها، ‫میکتلان تکوتلی،
‫فریب خورد ‫و استخون‌هایی که تبدیل به بشریت شدن رو تحویل داد.»
‫آره، واضحه.
‫عالیه.
‫بعدش سارا تبدیل به هیولا می‌شه. ‫بوم بوم.
‫و... کلۀ پروفسور هارپین رو همین‌جا می‌کَنه.
‫سؤالی هست؟
‫آره.
‫می‌شه غذام رو به همون ذرت مکزیکی تغییر بدم؟
‫الان که فکر می‌کنم ‫می‌بینم بهش می‌خوره خوب باشه.
‫فقط یه چیزی.
‫بله، بفرما.
‫من و سارا چند وقته همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫هوم... سؤال خوبیه. ‫نظر خودت چیه؟
‫نظرم اینه که رفقای خیلی قدیمی باشیم.
‫مثلاً دوست صمیمی بودیم
‫ولی سرِ اینکه اون زودتر از من استاد دائم شد، ‫یه‌کم رابطه‌مون شکراب شده.
‫حتماً. چرا که نه؟
‫خوبه نه؟ ممکنه یه لایۀ دیگه به سکانس اضافه کنه.
‫- صد درصد. بیا امتحانش کنیم. ‫- آره.
‫- آره؟ ‫- عالیه.
‫- آره. ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫- پس... ‫- هوم.
‫پس شاید بهتر باشه «سارا» صداش نزنم، درسته؟
‫- چی شد؟ ‫- خب، توی فیلم‌نامه نوشته «سارا»، ولی...
‫- اوهوم. ‫- اگه من بدونِ اینکه کسی بدونه
‫به شغلش حسودی می‌کردم،
‫فکر نکنم درست باشه انقدر دوستانه برخورد کنم، ‫می‌دونی؟
‫شاید بهتر باشه به‌جاش بهش بگم ‫«دکتر جانسون»، نظرت چیه؟
‫آره. بیا... بیا هر دو مدلش رو امتحان کنیم.
‫- باشه، عالیه. ‫- خوبه.
‫بیاید یه برداشت بگیریم.
‫- راستی... ‫- هوم؟
‫اگه من بودم، نمی‌ذاشتم انقدر بیاد جلو.
‫- کی؟ ‫- دکتر جانسون.
‫با توجه به سابقه‌مون، فکر نکنم اجازه می‌دادم...
‫- از اون‌ورِ اتاق تا دمِ میزم بیاد. ‫- هوم.
‫فکر کنم پروفسور هارپین ‫همین‌جاها جلوش رو بگیره.
‫- آره. ‫- هوم. نه، نه، نه.
‫نکتۀ جالبیه.
‫گندش بزنن. ما دیگه نورپردازی رو کردیم،
‫خب... من می‌خواستم جنازه‌ت ‫در حالی که داره خونریزی می‌کنه
‫بیفته زیر این پرتوی ماه که اونجا...
‫می‌تونیم پرتوی ماه رو جابه‌جا کنیم.
‫فقط چند دقیقه طول می‌کشه.
‫البته اگه بخوای.
‫بیاید ماه رو جابه‌جا کنیم.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫پرتوی ماه رو جابه‌جا می‌کنیم!
‫بیشتر، بیشتر. همون‌جا.
‫گریم نهایی!
‫بهتر نیست یه نسخه از کتاب «اندیشه و فرهنگ ازتک»
‫اثر «میگل لئون پورتیا» رو هم از روی میز جمع کنم؟
‫مشکلی پیش اومده، سایمون؟
‫نه. مشکلی نیست. فقط برام...
‫فقط برام سؤال شد که ‫بهتر نیست یه نسخه از «اندیشه و فرهنگ ازتک»
‫اثرِ «میگل لئون پورتیا» رو توی کیفم بذارم؟
‫اون دیگه چیه؟
‫فرض رو بر این گذاشتم که اینو تدریس می‌کنم.
‫مگه اینکه تو نظرت روی «تمدن ازتک» از هنری فریمن باشه؟
‫ولی... اون یه‌کم قضیه رو عوض می‌کنه.
‫عوض می‌کنه؟
‫«تمدن ازتک» کتاب ساده و کوتاهیه. ‫خیلی به «میکتلان تکوتلی» اشاره نکرده.
‫شاید به درد برنامۀ درسی تمدن‌های باستانی بخوره. ‫ولی...
‫تمرکز پروفسور هارپین ‫صرفاً روی مطالعات ازتک‌ـه. درسته؟
‫هوم.
‫آممم...
‫- نه. هیچ اشاره‌ای به کتاب نشده. ‫- ولی نوشته...
‫نوشته: «هر چی که اون شب روی میزش بوده رو...
‫- درسته. ‫- ...جمع می‌کنه.»
‫اوهوم. اوهوم.
‫به نظرم این توش مستتره.
‫می‌خوای با نویسنده بررسی‌ش کنیم، ‫محض اطمینان؟
‫این اسکول دیگه کیه؟
‫تست بازیگریش عالی بود.
‫آره، ولی با این سرعت، ‫عمراً طبق برنامه پیش بریم.
‫- هوم. ‫- می‌شه یه زنگ به رایان بزنی؟
‫بله، خانم.
‫و نکتۀ جالبش اینه که همه‌ش اینجاست،
‫بینِ کلمات خودت، ‫فقط کافیه عمیق بهش نگاه کنی.
‫- این‌طور فکر می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- هوم. ‫- سابقه‌ای که پروفسور هارپین
‫با پروفسور جانسون داشته
‫همون چیزیه که مرگش به دست اون زن رو غم‌انگیزتر می‌کنه.
‫راستش، از این زاویه بهش نگاه نکرده بودم.
‫- ولی توی مضمون هست. ‫- آره، متوجهم.
‫تو یه چیز واقعاً جالب پیدا کردی.
‫سایمون. سلام. «لیندا کاکس» هستم.
‫- سلام. سلام. ‫- سلام. واقعاً خوشحالم از آشنایی‌ت.
‫- طرفدارِ دوآتیشه‌ت هستم. ‫- ممنون.
‫عاشق تمام ایده‌هایی هستم که...
‫- لطف دارید. ‫- به این نقش اضافه می‌کنی.
‫- ممنون. ممنون. آره. ‫- آره. من ممنونم.
‫شورانر همین الان زنگ زد، ‫و داره در مورد این قسمت تجدید نظر می‌کنه.
‫و دغدغه‌ش اینه که صحنه‌های پروفسور هارپین
‫اضافات به‌جا مونده از نسخۀ قبلیِ ‫داستان زندگیِ اشلی باشه.
‫اضافات؟
‫برای همین، کاراکتر تو رو از سریال حذف کرده.
‫بابت تمام تلاش‌های امروزت خیلی ممنونیم.
‫نقش سایمون ویلیامز توی این سریال تموم شد!
‫♪ قراره من رو ببرن توی سینما ♪
‫♪ قراره از من یه ستارۀ بزرگ بسازن ♪
‫♪ یه فیلم می‌سازیم ‫در مورد مردی که غمگین و تنهاست ♪
‫♪ و تنها کاری که باید بکنم ‫اینه که طبیعی بازی کنم ♪
‫♪ خب، شرط می‌بندم یه ستارۀ بزرگ می‌شم ♪ ‫[هالیوود]
‫♪ شاید اسکار ببرم ‫خدا رو چه دیدی؟ ♪
‫♪ این فیلم قراره من رو یه ستارۀ بزرگ کنه ♪
‫♪ چون می‌تونم اون نقش رو خیلی خوب بازی کنم ♪
‫♪ خب، امیدوارم بیای و من رو توی فیلم ببینی ♪
‫لعنتی.
‫♪ اون‌وقت می‌دونم که به‌وضوح می‌بینی... ♪
‫♪ بزرگ‌ترین احمقی رو که تا حالا به شهرت رسیده ♪
‫♪ و تنها کاری که باید بکنم ‫اینه که طبیعی بازی کنم ♪
‫♪ یه صحنه می‌سازیم ‫در مورد مردی که غمگین و تنهاست ♪
‫♪ و افتاده روی زانوهاش و داره التماس می‌کنه ♪
‫[هالیوود]
‫♪ من نقش رو بازی می‌کنم ‫ولی نیازی به تمرین ندارم ♪
‫♪ تنها کاری که باید بکنم ‫اینه که طبیعی بازی کنم ♪
‫چه خبره؟
‫داری اسباب‌کشی می‌کنی؟
‫مگه قرار نبود ساعت ۵ کارِت تموم بشه؟
‫پس داری یواشکی می‌ری؟
‫قصدم اینه که نذارم رابطه‌مون ‫اون‌قدر جدی بشه که راه برگشتی نداشته باشیم.
‫مگه تو نبودی که هفتۀ پیش ‫عکس سگ‌های پناهگاه رو نشونم می‌دادی
‫- و شاکی بودی که چرا بهت متعهد نمی‌شم؟ ‫- چرا. متأسفم.
‫ولی از وضعیت، راضی نیستم سایمون.
‫می‌دونم. من...
‫نظرم اینه که فقط کافیه ‫یه رستوران دونفره بریم.
‫اوضاع عوض می‌شه. ‫بی‌خیال. ویویان، ما با هم خوبیم.
‫تو هیچ‌وقت منو توی دلت راه ندادی، سایمون.
‫نه خیلی.
‫برای اهمیت دادن به این رابطه یه‌کم دیره.
‫[های‌لند] ‫[فیلمِ کابوی نیمه‌شب]
‫خب، دلیلش اینه که ‫جری اونجا نبود ولی من بودم.
‫یادمه. آره.
‫یه پایتون بود. ‫یه مارِ پایتون گندۀ لعنتی.
‫نمی‌دونم برمه‌ای بود یا نه، عزیزم.
‫نمی‌تونم در اون مورد نظر بدم. توی استخر بود.
‫تنها چیزی که مهمه همینه.
‫- شاید حیوون خونگی کسی بوده. ‫- هیس!
‫دنبال ناز و نوازش نبود.
‫شرمنده عزیزم. امروز نمی‌تونم.
‫امروز بعدازظهر، تست بازیگری دارم.
‫معلومه که بزرگه.
‫ناسلامتی قراره بزرگ‌ترین فیلم سال بشه.
‫هی، رفیق، می‌شه ساکت باشی؟
‫سلام من رو به «اوما» برسون.
‫دوستت دارم.
‫وقتی فیلم شروع بشه محاله حرف بزنم. ‫جوش نزن.
‫هی، ببخشید، شما همون...
‫بله.
‫من نقش ماندارین رو بازی کردم،
‫ولی اون مال حداقل ۱۰ سال پیش بود ‫و من فقط یه عروسک خیمه‌شب‌بازی بودم.
‫و هر توهم توطئه‌ای که توی «ردیت» دیدی ‫کاملاً غلطه.
‫من هیچ ربطی به «پیتزاگیت» نداشتم. ‫عضو «ایلومیناتی» نیستم.
‫و ندادم دست‌هام رو با دست‌های نوزاد عوض کنن.
‫اول از همه، من همیشه عاشق ‫اجرای شما در نقش «ماندارین» بودم.
‫ولی من شما رو از اون قسمت سریال «اومنیباس» ‫که توی دهۀ ۷۰ بازی کردین یادمه.
‫نقش «ادگار آلن پو» رو داشتید. ‫«نیاز به کابوس».
‫به‌به، به‌به...
‫آدم‌های زیادی اون جواهر قدیمی رو ‫یادشون نیست، حتی خودم!
‫چطور بودم؟
‫ستارۀ اون قسمت بودید.
‫هر کی ندونه من می‌دونم، ‫چون خودم هم بازیگرم.
‫- نه بابا؟ ‫- جدی می‌گم.
‫- می‌دونید... ‫- اجازه می‌دی؟ فیلم داره شروع می‌شه.
‫۱۰تا می‌گیرم، ‫ ولی وقتی بردمت که آقای «اودنیل» رو ببینی،
‫باید ۱۰تای دیگه هم بدی ‫تا خرج‌ها رو پوشش بده، حله؟
‫بیا بریم. مهمون من یه قهوه می‌خوریم.
‫آره، همین کار رو می‌کنم.
‫خوبه، ریکو؟
‫ریکو؟
‫خیلی غم‌انگیزه.
‫هیچ‌وقت از تماشای دوباره‌ش خسته نمی‌شم.
‫درست و درمونه.
‫احساسیه.
‫واقعاً حس طرد شدن و در حاشیه بودن رو نشون می‌ده.
‫و یه‌کم هم سورئاله ‫که همیشه اثر رو جذاب می‌کنه.
‫می‌دونی، «شلزینجر» حتی فکر نمی‌کرد ‫«هافمن» برای نقش «رتسو» مناسب باشه،
‫حتی با اینکه تازه فیلم «فارغ‌التحصیل» رو بازی کرده بود.
‫ظاهراً هافمن با لباس‌های پاره‌پوره ‫رفته سرِ قرارِ اولشون
‫و کنار خیابون قانعش کرده که نقش رو بگیره.
‫اولین بارش بوده که التماس می‌کرده، ‫شلزینجر هم که اصلاً اون رو نشناخته.
‫من این شانس رو داشتم که توی تئاتر شلزینجر
‫از نمایشنامۀ «تیمون آتنی» با «کمپانی رؤیال شکسپیر»، ‫بین تماشاچی‌ها باشم.
‫باشکوه بود. حیف که نشئه بودم.
‫خب، جریان این...
‫«تست بزرگ» که گفتی چیه؟
‫ببین رفیق، من آدم عجیبی نیستم، ‫آدم درمونده‌ای هم نیستم.
‫فقط کنجکاوم.
‫دوست دارم بدونم برنامه‌ت چیه.
‫خب، بین خودمون بمونه؛ ‫یه فرصت خیلی بزرگه.
‫دارم برای نقش «مرد شگفت‌انگیز» تست می‌دم.
‫بگذریم؛ خوشحال شدم از آشنایی‌ت.
‫صبر کن.
‫واقعاً یه نفر داره «مرد شگفت‌انگیز» رو بازسازی می‌کنه؟
‫یه نفر عادی که نه. «وان کوواک»!
‫[سازمان هانوور]
‫سلام.
‫نه، نمی‌خواد. نمی‌خواد.
‫♪ خب، اون داشت توی خیابون راه می‌رفت ♪
‫♪ امکان نداشت بتونه جذاب‌تر از این به نظر برسه ♪
‫♪ هی، هی... ♪
‫مطمئنیم که اینجا قایم نشده؟
‫جنل!
‫خبر «مرد شگفت‌انگیز» شنیدی؟
‫بهم نگفته بودی ‫وان کوواک داره کارگردانی‌ش می‌کنه.
‫بازسازی یه فیلم ابرقهرمانی.
‫از کارگردانی که برندۀ اسکار شده
‫- خیلی انتظار نمی‌رفت. ‫- هوم...
‫[وان کوواک] ‫[کارگردان]
‫الهام گرفتن از یه فیلم دیگه جرم نیست.
‫ببین کراننبرگ با فیلم «مگس» چی‌کار کرد، ‫یه فیلم احمقانۀ درجۀ دو!
‫شخصی‌سازی‌ش کرد،
‫بر پایۀ علم مدرن ساختش،
‫و ترس‌های جدید و غیرقابل تصوری رو کشف کرد.
‫پس چرا «مرد شگفت‌انگیز» شدنی نباشه؟
‫انسانی و تماشایی!
‫بستری که این فیلم ‫در درونش رونق می‌گیره همینه.
‫ابرقهرمان‌ها الان بخشی از زندگی ما هستن.
‫پس وقتی امروز به «مرد شگفت‌انگیز» نگاه کنیم ‫چی پیدا می‌کنیم؟
‫چه چیزی می‌تونه در مورد خودمون بهمون یاد بده؟
‫- عالی به نظر میاد. ‫- من باید توی این فیلم باشم.
‫سایمون، دیوونه شدی.
‫من به دنیا اومدم تا این نقش رو بازی کنم.
‫اوه...
‫الان جدی هستی؟
‫عزیزم، همین الان دارن با لئو مذاکره می‌کنن.
‫نه، نه، سایت «ددلاین» نوشته ‫دنبال یه بازیگر گمنام می‌گردن.
‫من گمنام‌ام.
‫نه... دیگه دیره. ‫امروز آخرین روز تست بازیگری بود.
‫خب، نمی‌تونی مثل همیشه یه کاریش بکنی؟
‫هیچ‌کس نمی‌تونه به تو «نه» بگه.
‫- مخصوصاً وقتی اون‌جوری چرب‌زبونی می‌کنی. ‫- الان اصلاً حوصله‌ت رو ندارم!
‫انگار نه انگار که امروز صبح ‫از سریال داستان ترسناک آمریکایی اخراج شده!
‫آره، بهم گفتن ‫که حتی نتونستی توی خون دراز بکِشی، سایمون.
‫مگه چقدر سخته؟ فقط... ‫فقط اونجا می‌شینی. فقط دراز می‌کشی.
‫بعدش سرت رو میندازی پایین ‫و میای وسط جلسۀ من و همکارهام
‫و یه‌جوری رفتار می‌کنی انگار صاحب اینجایی، ‫الان هم می‌خوای من رو خر کنی؟
‫می‌دونی چیه؟ خیلی پُررویی.
‫تنها خواسته‌م اینه که یه‌کم بهم امیدوار باشی، جنل.
‫می‌دونی که بهت امیدوارم.
‫من فکر می‌کنم تو یکی از ‫بااستعدادترین آدم‌هایی هستی که می‌شناسم،
‫ولی آدم‌های بااستعداد زیادی توی دنیا هست
‫که مایۀ دردسر نیستن، ‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫خیلی‌خب. فردا صبح اول وقت ‫می‌تونیم در مورد «داستان ترسناک آمریکایی» حرف بزنیم.
‫«ناندی» بهت حق می‌ده.
‫عزیزم، من غروب یه قرار شام دارم
‫- برای همین دارم می‌رم، باشه؟ ‫- اوهوم.
‫[مرد شگفت‌انگیز]
‫[اطلاعات تست بازیگریِ «مرد شگفت‌انگیز»]
‫[روث باکشی]
‫[آدرس و زمان]
‫[نمی‌توانیم تاریخ تست‌های امروز را تغییر بدهیم]
‫سلام دختر، ‫«ایمانی» هستم از سازمان هانوور.
‫جنل جکسون رو می‌خوام، ‫اومده پیش «روث».
‫توی جلسه‌ست،
‫ولی می‌تونم بگم بهت زنگ بزنه.
‫برای «مرد شگفت‌انگیز» اونجاست، نه؟
‫آره، تا ساعت ۶.
‫نه، این اصلاً خوب نیست. ‫برای ناندی خیلی بد می‌شه!
‫چرا؟ چی شده؟
‫خب، ناندی مریض شده و نیومده سر کار.
‫می‌دونی، از این ویروس‌های معده گرفته ‫که داره پخش می‌شه.
‫بهتره حواست باشه ‫دست‌هات رو بشوری، دختر.
‫می‌دونی که می‌شورم.
‫بگذریم؛ شیفتش رو من اومدم، ‫و همین الان بهم پیامک داد
‫آخه یادش رفته برای سایمون ویلیامز از طرف جنل، ‫برای تست «مرد شگفت‌انگیز» وقت بگیره.
‫الانم که، خب، جلسه شروع شده،
‫و امروزم روز آخره.
‫برای همین، وقتی جنل بفهمه، به سیم آخر می‌زنه!
‫هنوز می‌تونه بیاد؟ ‫می‌تونم اسمش رو توی لیست بنویسم.
‫خدای من، دختر، تو واقعاً فرشته‌ای! ‫همین الان بهش زنگ می‌زنم، باشه؟ ممنون!
‫[اینجا پذیرش شوید]
‫سلام. سایمون ویلیامز هستم. ببخشید دیر کردم.
‫فرض رو بر این می‌ذارم که شما یه «مرد شگفت‌انگیز» هستید ‫نه یه «بارنابی»؟
‫درسته.
‫فقط باید این قرارداد عدم افشا رو امضا کنید.
‫ضمناً، من فُرم «دربان» رو ‫توی پرونده‌تون نمی‌بینم
‫پس لازمه این رو هم امضا کنید.
‫البته با این فرض که قدرت‌های فراطبیعی ندارید.
‫بسیارخب، حله.
‫اشکالی نداره خودکار رو نگه دارم؟
‫آممم...
‫گمون نکنم.
‫«کجا داری می‌ری پسر؟»
‫«تا اینکه بارنابی من رو کشید بیرون....»
‫تا اینکه بارنابی من رو کشید بیرون.
‫بقیه اصلاً پشیزی براشون...»
‫«...بلافاصله بعد از مرگ...»
‫می‌دونم چی...
‫«و پُرخطر. جای تاریک و پُرخطر.»
‫«جای تاریک و پُرخطر.»
‫«مردم امبرا داستانی دارن که... ‫مردم امبرا داستانی دارن که...»
‫«مردم امبرا داستانی دارن که...»
‫«بقایای اور...»
‫«اصلاً پشیزی براشون مهم نبود! بقیه...»
‫از دیمین بپرس چطور پیش رفت.
‫آهان راستی، نمی‌تونی. ‫چون اون مُرده!
‫یارو اون‌تو گل کاشته، داداش.
‫و لطفاً به آقای وان کوواک بگید ‫اگه لهجۀ «کاکنی» رو ترجیح می‌دن،
‫می‌تونم بدون هزینۀ اضافی ‫براشون اجرا کنم، باشه؟
‫کجا دیده بودمش؟
‫تقریباً مطمئنم قبلاً تروریست بوده.
‫دنبالم بیا.
‫«تا اینکه بارنابی من رو کشید بیرون. ‫بقیه اصلاً پشیزی براشون...»
‫بدجوری به‌هم ریختی. ‫نمی‌تونی این‌جوری بری تو.
‫می‌خوای اعصابم رو خُرد کنی؟
‫دارم سعی می‌کنم کمکت کنم، عزیزم.
‫می‌دونی، برعکس بعضی‌ها، یه‌سری آدما هستن ‫که واقعاً به حمایت از همدیگه اعتقاد دارن!
‫این رو از کسی بشنو ‫که اون‌قدر روی صحنه خرابکاری کرده
‫که حسابش از دستش در رفته. ‫کارخرابی نکردم ها!
‫هنوز می‌تونی اوضاع رو تغییر بدی. ‫دیر نشده.
‫می‌دونم، ‫کلی دیالوگ هست که باید حفظ کنی...
‫نه، مشکلم حافظه نیست.
‫پس چیه؟
‫نمی‌تونم شخصیت رو درک کنم.
‫نسخۀ اصلی رو هزار بار دیدم.
‫و دارم سعی می‌کنم یه پیشینۀ داستانی ‫برای رابطه‌ش با بارنابی بسازم،
‫ولی با عقل جور درنمیاد.
‫خب، به کلمات اعتماد کن. ‫فقط برو اونجا و به زبونشون بیار. در لحظه تصمیم بگیر.
‫نه، پروسۀ کاری من این‌طوری نیست.
‫خب، گور بابای پروسۀ کاری‌ت.
‫می‌شه اینو بدی ببینم؟
‫اوه.
‫مشکلت اینه. ‫ببین، این یادداشت‌ها آشغالن. شرمنده.
‫نه، من این‌طوری یادش گرفتم. ‫این‌طوری انتخاب‌هام رو می‌کنم.
‫خب، انتخاب‌هات دارن مانعت می‌شن.
‫هیچ‌کس به «زیرمتنِ سرگذشتِ مردم اِمبرا» ‫پشیزی اهمیت نمی‌ده.
‫ما...
‫باید این فکرها رو از سرت دربیاریم.
‫چطوری این کار رو می‌کنیم؟
‫وقتی رفتی اون‌تو، ‫هر چی هوا توی ریه‌هات داری رو
‫بده بیرون، محکم و سریع!
‫بدون هوا توی ریه‌هات ‫به بدنت شوک وارد می‌شه،
‫لوب‌های پیشانی‌ت رو مختل می‌کنه، ‫و دیگه منطقی وجود نداره که مانع بشه.
‫بعدش آمیگدال مغزت فعال می‌شه، ‫و تو می‌مونی و غریزه!
‫سایمون ویلیامز؟
‫اینجاست!
‫فکر نکن.
‫فکر نکن. باشه.
‫هر وقت آماده بودید می‌تونید شروع کنید.
‫سایمون ویلیامز، برای نقش مرد شگفت‌انگیز اومدم.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫مردم «اِمبرا» معتقدن ‫اگه یه روح بعد از مرگ نتونه بلافاصله تبدیل بشه،
‫سر از یه جای تاریک و پُرخطر درمیاره.
‫خب...
‫خب، من توی خلأ بودم.
‫توی اون سکوت کرکننده زندگی کردم.
‫می‌دونم چه حسی داره.
‫هر بخشی از وجودم که یه انسان رو انسان می‌کنه...
‫از دست دادم.
‫تا اینکه بارنابی من رو کشید بیرون.
‫بقیه اصلاً پشیزی براشون مهم نبود! اصلاً!
‫برای من دیگه دیر شده.
‫ولی تو هنوز می‌تونی از اینجا بری.
‫دارم با زبون خوش می‌گم. ‫بی‌خیال شو و برو.
‫اینکه زیاد فکر نکنی، چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫بیشتر عمرم به دردم خورده.
‫نه، مطمئن نیستم بخوام دوباره انجامش بدم.
‫چرا آخه؟
‫«جان گیلگد» ازم می‌خواست ‫هر شب قبل از بالا رفتن پرده
‫با کمربند بزنمش
‫تازه اون قبل از این بود که با هم دوست بشیم.
‫بعدش اوضاع عجیب شد.
‫لیموناد خنک شما، ‫اینم نوشیدنیِ شما با یخ اضافه.
‫سیزده ساله که پاکم.
‫- تبریک می‌گم. ‫- ممنون.
‫ولی برای بازیگر، لازمه که فکر کنه.
‫برای انجام دادنِ کار،
‫باید پیشینۀ داستانی و روان‌شناسیِ شخصیت رو پوشش بدی.
‫اگه درکش نکنی، ‫چطوری می‌تونی اجراش کنی؟
‫«هنگامی که زاده می‌شویم، گریه می‌کنیم که ‫به این عرصۀ بزرگ ابلهان وارد شده‌ایم.»
‫«شاه لیر».
‫- خوب شناختی. ‫- آره.
‫توی دهۀ ۸۰ ‫یه اجرای توی «کرویدون» ازش داشتم.
‫اولش واقعاً با نقش مشکل داشتم.
‫بعدش اون سخنرانی شاهکار توی هملت یادم اومد.
‫«هدف از بازیگری...
‫آن بوده و هست که آینه را...
‫در مقابل طبیعت بگیریم.»
‫هیچ‌وقت فراموش نکن. طبیعت! ‫شغل ما همینه.
‫که دنیای اطرافمون ‫و خودمون رو درونش درک کنیم.
‫زحمت اصلی، گشتن به دنبال زیرمتن ‫یا تجزیه‌و‌تحلیلِ هدف نویسنده نیست.
‫زحمت اصلی، زندگی‌کردنه.
‫- من دیگه کم‌کم برم. ‫- آره دیگه.
‫تو مرد جَوونی هستی که باید دوستاش رو ببینه ‫و کارهای مهمی داره که باید انجام بده.
‫نوشیدنی‌ت هم مهمون من.
‫فکر کنم سالاد کاهو رو سفارش بدم.
‫- ببین، بیا بازم در تماس باشیم. ‫- حتماً.
‫سایمون.
‫حس خوبی به امروز دارم.
‫انگار یه اتفاق سرنوشت‌ساز قراره بیفته.
‫دوستان، واقعاً معذرت می‌خوام. ‫غذاتون تا چند دقیقۀ دیگه حاضره.
‫«ترور اسلتری» هستم، بفرمائید.
‫نوشیدنی چطور بود؟
‫۱۵ دلار برای لیموناد؟ ‫دزدیه والا!
‫ترور...
‫دیدار سوم انجام شد.
‫بهش نمی‌گیم دیدار سوم. ‫توی اکران ظهر حضور داشت؟
‫بله.
‫بعد توی محل تست بازیگری به‌هم برخوردید؟
‫بعدش هم با هم نوشیدنی خوردیم. ‫دیدار سوم!
‫ترور، باید این قضیه رو جدی بگیری.
‫سایمون ویلیامز ابرقدرت داره.
‫بی‌ثبات و فوق‌العاده خطرناکه!
‫تا وقتی اون رو بازداشت نکنم ‫این کشور در امان نیست.
‫مطمئنی بهت شک نکرده؟
‫نگران نباش. ‫دقیقاً دارم همون کاری که می‌خوام رو باهاش می‌کنم.
‫[سایمون ویلیامز]
‫[ببین اتفاقی کی رو دیدم!]
‫[وان کوواک] ‫(پیاده‌روِ مشاهیرِ هالیوود)
‫[شاید دستِ تقدیره؟]
www.Doostihaa.com