‫آن جزیرهٔ خالی از سکنه
‫که در ۴۲ مایل دریاییِ ساحل ‫نیوانگلندِ دوران استعمار قرار داشت،
‫بعدها به نام ویدوز بی شناخته شد.
‫اکنون اینجا خانهٔ بیش از ۳۰۰۰ نفر ساکن است،
‫شهری متشکل از ماهی‌گیران، ‫خانواده‌ها و دوستان،
‫و همهٔ این‌ها به لطفِ یک نفر است.
‫از اینکه در روایتِ سفرِ ریچارد وارن
‫ از یک پیشه‌ور ساده
‫تا تبدیل شدن به اولین ریو پرایم ‫و محافظ اعظم جزیره با ما همراه بودید، سپاسگزاریم
‫مقامی که امروزه مردم شهر به طور عامیانه ‫آن را شهردار می‌نامند.
‫و اینم از ریچارد که زنش فوت شده... ‫به همراه همسر دومِ دل‌باخته‌اش، سارا وارن.
‫مشاهده می‌کنید که در حال تدارک شامه.
‫همچنین دفتر خاطرات اون رو داریم.
‫خب، شما از کجا اومدید؟ همم؟
‫تابه‌حال این همه بازدید کننده نداشتیم.
‫توی جزیره موبایل آنتن نمیده.
‫ممنون.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫نه، نقشه دارم. ممنون.
‫آره، خودم فهمیدم.
‫هشدار بدم، این مقیاسش واقعی نیست.
‫ببخشید، من شهردار اینجا هستم.
‫آم. عکسم صفحه چهارمه.
‫هه.
‫خب، جالبه.
‫خب پس باید احتمالا باید بدونید ‫مشکل اصلی نقشه نیست،
‫بلکه تابلوهای خیابونـه.
‫مگه اینکه اینجا واقعا خیابون بیشعورا باشه؟
‫نه. آم...
‫کجا میری؟ ‫می‌تونم برسونمت؟
‫آ...
‫خیلی‌خب. فقط...
‫منو نکش.
‫دیشب رسیدیم، ‫ولی مستقیم رفتیم خوابیدیم.
‫یه زمان لاس‌وگاس رو انتخاب می‌کردیم،
‫ولی این روزها یه مهمونی مجردی ‫توی چنین جایی بیشتر به حال و هوای ما می‌خوره.
‫- داری ازدواج می‌کنی؟ ‫- من؟ نه.
‫نه، ساقدوشم.
‫- اوه. ‫- توی مسافرخونه می‌مونیم.
‫اقامت‌تون چطور بود؟
‫خوبه. سنتیـه.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫رفیق، اگه من اینجا زندگی می‌کردم،
‫هر روز صبح با یه لیوان قهوه ‫و جدول میرفتم لبِ ساحل.
‫اوه. پس باید واسه افتتاحیه فردا بیای.
‫من شنای افتتاحیه رو انجام میدم.
‫چیزه، یکی از سنت‌های جزیره‌ست.
‫هر سال شهردار توی اقیانوس شنا می‌کنه
‫تا نشون بده امنه که...
‫سابقه این جزیره در مورد خطرات...
‫دریا.
‫- جالبه. ‫- آره.
‫در ضمن بعد افتتاحیه ‫یه مهمونی کوچیک برگزار می‌کنیم.
‫آم... خب اگه تو و دوستات ‫دنبال شب‌گردی هستید، می‌تونید بیاید.
‫دخترا صحبت می‌کردن که امشب رو ‫بریم کافه‌ی بارنابس.
‫- یه کافه قدیمی و سنتیه. ‫- آره.
‫تو... میری اونجا؟
‫آره، گهگاهی.
‫خب، شاید اونجا دیدمت.
‫آره. آره. شاید.
‫خب، بعضی از کسب و کارهای نقدی مرکز شهر
‫با وضع مالیات فروش شهرداری موافق نیستن.
‫گفتن... در واقع گفتن که،
‫«اگه دنبال خون‌بها هستید، ‫خودتون بیاید و بگیرید.»
‫که حرف‌شون بوی تهدید میده.
‫خب... نمی‌دونم، گیج شدم. ‫نظر تو چیه، تام؟
‫آره. آره.
‫نه، البته. آره، عالیه.
‫هی، آم،
‫خبر مهمونی رو پخش کردید؟
‫چیزه... احساس می‌کنم هیچ‌کس خبر نداره.
‫من خودم شخصا به همه گفتم
‫و رزماری از صبح داره ‫بروشورها رو پخش می‌کنه.
‫آره، فکر کنم بیرون داشت سیگار می‌کشید.
‫بهتره بالا سر کار بایستی، ‫چون با یه خانمی صحبت کردم،
‫و اصلا خبر نداشت.
‫- کدوم خانم؟ ‫- یه خانمی بود.
‫- کجا باهاش حرف زدی؟ ‫- توی ماشینم.
‫متوجه نمیشم.
‫خب، اون... اون گم شده بود،
‫گفتم برسونمش ‫چون کار درستی بود.
‫- صحیح. ببخشید. ‫- ایرادی نداره.
‫بگذریم، حواستون باشه تمام اقامتگاه‌ها ‫همه اطلاعات لازم رو داشته باشن.
‫رستوران‌ها هم همین‌طور. و آم... ‫می‌خوام درباره موسیقی هم حرف بزنم.
‫وقتی روی تخته پرش میرم ‫تا توی دریا بپرم
‫چه آهنگی پخش میشه، ‫چون نمی‌خوام ضایع باشه.
‫- جذاب بود؟ ‫- اصلا نگاهش نکردم.
‫- چند سالش بود؟ ‫- چیزه... سنش مناسب بود.
‫توصیفت از آدمی که صرفا رسوندیش ‫خیلی عجیب و نامتعارفه.
‫خب، پاتریشیا، ‫به‌عنوان شهردار این شهر،
‫امنیتِ ساکنین...
‫و گردشگران... روستای کنار دریا ‫اولویت اول منه.
‫بنابراین اگه زنی گم شده باشه ‫و به کمک نیاز داشته باشه، من دستمو دراز می‌کنم.
‫خیلی‌خب، از چه سنی به بعد رو قبول نمی‌کنی؟
‫چون یه بار منو دیدی که پنچر کردم،
‫- و اصلا نایستادی. ‫- نه، ندیدمت.
‫روث ماشین نداره. ‫پیاده میاد شهرداری.
‫خب، فکر می‌کردم ‫از ورزش لذت می‌بره.
‫آ... هی روث،
‫می‌تونم امشب برسونمت؟
‫- نه. ممنون. ‫- آره.
‫صبح‌ها خیلی سخته.
‫حداقل شش اینینگ نیاز داشتن...
‫سلام.
‫- بد موقع مزاحم شدم؟ ‫- نه.
‫کجا میری؟
‫پیش همکارا. توی کافه بارنابس.
‫- همکارا؟ همکارا؟ ‫- آره.
‫باشه. خب، من... خونه هستم.
‫- درسته، چون تنبیه‌ای. ‫- آره.
‫تو اسم خیابون دیکنز رو عوض کردی؟
‫کسی همچین‌کاری کرده؟
‫خیلی زشته.
‫با همکارا خوش بگذره.
‫ببخشید، خانم؟
‫خانم؟
‫بر... برسونمتون؟
‫خانم؟
‫سلام؟
‫لعنتی، لعنتی.
‫لعنتی.
‫- نوشتی؟ ‫- اوهوم.
‫ببین، احتمالا یه زن بی‌خانمان باشه ‫که مفتی سوار کشتی شده،
‫ولی باید به تیمارستان‌های سرزمین اصلی زنگ بزنی، ‫می‌دونی، محض اطمینان.
‫و دور جزیره رو مرزبندی کنی.
‫جزیره مرزبندی داره.
‫اسمش اقیانوسه.
‫اوه، باشه. ‫نمی‌دونم امروز صبح چرا صبر نداری،
‫ولی نوشتی که اون سریع و فرز بود؟
‫آره.
‫من، گوش کن، من...
‫مطمئنی کار یه حیوون نبوده؟
‫نه. چرا؟ ‫شبیه زخم حیوونیـه؟
‫نه.
‫پس واسه چی... خدای من، ‫با این وضع می‌تونم شنا کنم، آره؟
‫معلومه که نمی‌تونی.
‫مگه نمک دریا واسه زخم خوب نیست؟
‫یه بار دیگه بگو مدرک پزشکی‌تو از کجا گرفتی؟
‫حوصله جر و بحث ندارم.
‫امروز قرار شنا دارم. میرم تو دریا.
‫دوره رزیدنتی‌تو پیش دکتر مک‌آرتور گذروندی،
‫- درسته؟ ‫- بسه! بسه! هیچی نگو.
‫ببخشید. همه‌چی برنامه‌ریزی شده، ‫مردم منتظر هستن.
‫خب، آخه مگه میشه واسه مهمونی نیان؟
‫- نوشیدنی رایگانه و غروب خورشید هم هست. ‫- اوهوم.
‫- تام. ‫- چیه؟
‫دستت چی شده؟
‫اوه، یه زن مُسن بهم حمله کرد.
‫چهل ساله بود؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫قصدم خیر بود. من...
‫دیر وقت بود و دیدم ‫یه خانم تنها داره میره...
‫گفتم برسونمش،
‫بهم حمله کرد، ‫و الان خونریزیش بند نمیاد.
‫تام، مهمون داشتی و رفت. مرسا.
‫اوه. ماریسا؟
‫اینجا بود؟ چی گفت؟
‫پرسید اینجایی یا نه و گفتم نه.
‫اوه. شماره‌شو گذاشت؟
‫نه. اما... اما گفت...
‫- روث. ‫- گفت...
‫-آره.
‫«شاید امروز تو رو...
‫موقع... ‫یه چیز دیگه هم بود، صبر کن.
‫اوه. شنا ببینه.
‫ممنون.
‫به‌صورت رسمی اقیانوس رو افتتاح می‌کنم. ‫به‌صورت رسمی اقیانوس رو افتتاح می‌کنم.
‫شبیه جادوگر دریاییه.
‫چی‌چی؟
‫جای زخمت.
‫افسانه قدیمی ماهی‌گیرهاست، نشنیدی؟
‫نه، چون نمی‌تونم هر مزخرفاتی که ‫از این جزیره خارج میشه رو دنبال کنم.
‫نه، لطفا نشین.
‫رزماری، هر داستان عجیبی که قراره تعریف کنی ‫رو نمی‌خوام بشنوم.
‫این‌طوری میگن...
‫اون جادوگر ملوان‌های تنها رو هدف می‌گرفته ‫و شب‌ها تا خونه دنبال‌شون می‌کرده.
‫دستت رو خراش می‌ندازه ‫و یه مقدار از پوستت زیر ناخنش میره
‫تا بتونه مثل سگ شکاری ردتو بگیره.
‫حیله‌گره.
‫صبر کن تا وقتی که ‫تو رو تنها و ضعیف گیر بیاره.
‫نه، اجازه نداری از لیوان من آب بخوری.
‫نمی‌خوام باقی داستانو بشنوم. ‫وقت ندارم.
‫امروز نمی‌تونی هیچ کاری رو درست انجام بدی.
‫چی شده؟
‫ظاهرا، نمیشه به ساحل برق کشید.
‫چرا الان میگی؟
‫چی... می‌دونی، وظیفه پاتریشیا بود... ‫کجاست؟
‫خب، فکر کنم حسابی ‫مشغول نوشیدنی خوردن باشه،
‫ولی به گرت بی‌سیم زدم و گفتم
‫با مبدل از بندرگاه به ما برق بده، ‫و داره میاد.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫عجله نکن، گرت. راحت باش.
‫دوچرخه داره؟
‫خدای من.
‫اوه، ایستاد.
‫نه. نه، نه. نه... نه.
‫اوه... نه.
‫محض رضای خدا.
‫دوچرخه رو برنگردون دیگه!
‫خیلی‌خب.
‫- کار می‌کنه؟ اوه. ‫- آره.
‫ممنون. ممنون. ممنون.
‫سلام به همه.
‫سلام.
‫کار نمی‌کنه.
‫آم...
‫باعث... باعث افتخار منه... ‫کار نمی‌کنه.
‫من می‌شنوم.
‫سلام به همه!
‫به‌عنوان شهردار، باعث افتخار منه ‫این سنت رو زنده نگه دارم.
‫آم، می‌خوام به دوستان جدیدی ‫که امسال به ما ملحق شدن خوش‌آمد بگم.
‫به امید یه تابستون امن و فوق العاده.
‫من به‌صورت رسمی اقیانوس رو افتتاح می‌کنم!
‫خدای من!
‫هی. نه.
‫هی. چیزی نیست رفیق.
‫عه، سمت الراس. جالبه.
‫نمی‌خوای بگی تو خونه‌ی من چه غلطی می‌کنی؟
‫گفتم بیام یه سری بزنم.
‫سر بزنی. که ببینی حالم خوبه؟
‫باشه.
‫چرا بهم نمیگی چی باعث شده ‫بالاخره اومدی خونه‌ی من؟
‫اسم جادوگر رو شنیدی؟
‫مخصوصا جادوگری که آدمو زخمی می‌کنه ‫و بعد ردتو می‌گیره؟
‫تمام ملوان‌ها داستان جادوگر رو بلدن.
‫♪ اوه ♪
‫اوه.
‫♪ اوه ♪
‫♪ مردان با افسر ترگ خداحافظی کردند ♪
‫♪ مرد به خشکی رفت و جادوگر رو دید ♪
‫♪ تنها با یک شکاف نامزد هم میشن ♪
‫♪ اون رو در خشکی و دریا تعقیب کرد ♪
‫♪ اگه بذاری پوستت رو سوراخ کنه ♪
‫♪ بین بدنش قرار بده، گناه نهایی توئه ♪
‫متوجه نمیشم. چطوری می‌میری؟
‫وارد تختت میشه و خفه‌ات می‌کنه.
‫باورم نمیشه باز اجازه دادم ‫مغزمو درگیر کنی.
‫- خدا لعنتت کنه. ‫- صبر کن، تام. تام؟
‫کِی تو رو زخمی کرد؟
‫مهم نیست.
‫یه صندوقچه پیدا کن، ‫و در رو از داخل قفل کن.
‫- صندوقچه؟ ‫- آره. خراشش تو رو فلج می‌کنه.
‫خسته میشی.
‫تا آخر امشب، ‫نمی‌تونی انگشتت رو تکون بدی.
‫۷۲ ساعت اونجا بمون.
‫تا جای زخمت خوب بشه، ‫اونوقت دیگه نمی‌تونه ردتو بزنه.
‫وگرنه، میاد سراغت.
‫اوه.
‫سلام، گیل. پی‌جی.
‫- چه خبرا؟ ‫- سلام.
‫بچه‌ها امشب میرن خونه‌ی شان.
‫تو تنبیه‌ای. اصلا حق نداری ‫دوستاتو هم دعوت کنی.
‫آره.
‫ضمنا، یه خانمی به اسم ماریسا زنگ زد
‫و گفت اگه وقت داری، ‫داره میره دریفت‌وود.
‫وای. ‫این خانم خوش‌شانس کیه، آقای لافتیس؟
‫یه دوسته، پی‌جی.
‫ببین. من... من می‌تونم...
‫من می‌تونم برم خونه‌ی شان و با بچه‌ها
‫بازی کنم، ‫اگه تو می‌خوای بری بیرون.
‫و قرار نیست تا صبح بیرون باشید؟
‫خونه می‌مونید و می‌خوابید؟
‫آره، می‌خوابیم. آره.
‫باشه.
‫باشه، ولی لطفا دروغ نگو
‫که به من میگی خونه شان می‌مونی
‫و بعد به والدین شان می‌گید ‫اینجا می‌مونید. خونه شان بمون،
‫باشه؟ بهت اعتماد می‌کنم.
‫باشه، حتما.
‫با همدیگه روراست هستیم.
‫درسته؟
‫رفیق، بابات امشب خوش‌گذرونی داره.
‫چی؟
‫ببخشید... که انقدر ‫طول می‌کشه غذا حاضر بشه.
‫خدای من. از این زن متنفری.
‫نه، نه، متنفر نیستم. ‫قسم می‌خورم بدم نمیاد.
‫ولی اگه می‌دونستم امشب شیفت کتیه،
‫کنسل می‌کردم.
‫واقعا؟
‫- یعنی نمی‌گفتی بریم جای دیگه. ‫- نه، فورا کنسل می‌کردم.
‫من... من هیولا نیستم.
‫- نه، هیولا نیستم... ‫- اوهوم.
‫ولی حواسم هست ‫که از سر شب داره کتاب می‌خونه.
‫خب، لیاقتشو داره.
‫اوه.
‫مطمئنم اینو سفارش ندادی.
‫آره، ساندی سفارش دادم.
‫می‌دونم.
‫وای.
‫خب، زیاد سر قرار میری؟
‫به‌عنوانِ، می‌دونی،
‫شهردار.
‫- خب، از بعد جدایی با کتی، نه زیاد. ‫- همم.
‫جمعیت اینجا زیاد نیست.
‫ولی متاهل بودی، درسته؟
‫آره.
‫چند وقته جدا شدید؟
‫ما... ما جدا نشدیم.
‫آم، اون فوت شد.
‫اوه، متاسفم.
‫خیلی وقته.
‫به دلیل مشکلات ناشی از زایمان.
‫خب، تقریبا از همون اول ‫من و پسرم دو تایی بودیم،
‫و به خوبی از پسش براومدیم.
‫نمی‌تونم تصور کنم تنها بودن چه حالی داره.
‫اینکه همسرتو از دست بدی.
‫خیلی بده.
‫خدای من.
‫- چی؟ ‫- مهمونی دارم.
‫باید بری؟
‫خب، فکر کنم اگه نرم، ‫همکارم، پاتریشیا، فردا با اسلحه بیاد شهرداری.
‫- اوه. ‫- ببخشید.
‫عیبی نداره.
‫می‌خوای بیای؟
‫نمیشه جای دیگه بریم؟
‫آخه خوش می‌گذره. ‫دوست دارم صحبت کنیم.
‫شاید بتونیم بریم خونه‌ی تو؟
‫- آم... ‫- ببخشید.
‫قسم می‌خورم، عادت ندارم ‫خودمو خونه مردم دعوت کنم.
‫نه، نه، این چه حرفیه. ‫فقط اینکه...
‫امشب مناسب نیست.
‫آره. می‌فهمم.
‫صبر کن.
‫بوستون نرفتی؟
‫- مگه میشه؟ ‫- نه، نه، نه.
‫من رفتم، ولی آره، این بچه‌ها ‫از جزیره خارج نشدن.
‫چی؟ ‫اصلا از جزیره خارج نشدید؟
‫امکان نداره.
‫شما تو بوستون از این کارا می‌کنید؟
‫آره، تو بوستون از این کارا می‌کنیم.
‫کشیش بریس؟
‫اینجا اهریمن خفته.
‫خب، تام.
‫نمی‌دونم کجایی، ولی من اومدم مراسم...
‫همون مراسمی که گفتی میای!
‫لافتیس، جواب بده.
‫اگه هنوز نیومده، یه راهی پیدا می‌کنه.
‫نمی‌تونی در برابر اون دفاع کنی...
‫سلام؟
‫سلام، منم.
‫نوشیدنی خوردیم و منو پیاده کردن.
‫از کجا خونه‌ی منو بلد بودی؟
‫همکارت گفت.
‫من هیچ‌کدوم از دوستای تو رو ندیدم و...
‫و هیچ‌کس از اهالی شهر ‫حرفی از مهمونی مجردی نزد.
‫اوه.
‫خب، اگه می‌خوای، ‫می‌تونی فردا بیای اون‌ها رو ببینی.
‫نمی‌خوای در رو باز کنی؟
‫چرا این‌طوری حرف میزنی؟
‫چطوری؟
‫خیلی‌خب، فکر می‌کنم ‫رفتارهای دوگانه‌ای می‌گیرم.
‫میشه حرف بزنیم؟
‫نه.
‫نه، من می‌دونم تو چی هستی.
‫- خب، تحقیر شدم. ‫- چرا؟ چی شد؟
‫لعنتی.
‫چرا گیج و منگی؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کردم سر کار باشی.
‫هنوز نرفتم.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫اوه.
‫یالا. یالا. یالا.
‫هی.
‫چرا این اتفاق میفته؟
‫نمی‌دونم.
‫الان زنده موندی.
‫زود باش.
‫تام. بریس هستم.
‫شنیدم.
‫خیلی متاسفم. خدا منو ببخشه.
‫ایستگاه نجات یک. ‫کلانتر کلمنز هستم.
‫تمامی واحدهای آتش‌نشانی در دسترس.
‫مهمونی پاتریشیا.
‫نمی‌دونم چه خبر شده!
www.Doostihaa.com