‫یون چی‌نی، 27 ساله.
‫با شخصیتی فاجعه
‫و تحصیلات نسبتا سطحی.
‫شغل گیر آوردن تقریبا غیرممکنه...
‫و بدتر از همه...
‫یه جراحی دیگه چی؟
‫جواب نمیده؟
‫قضیه اینه که،
‫نارسایی احتقانی قلب تو زیادی پیشرفته‌ست.
‫بدنت تحملش رو نداره.
‫پس من...
‫واقعا قراره بمیرم؟
‫قلبی که هر لحظه ممکنه از کار بیفته.
‫اونایی که به خداوند ایمان نداشته باشند ‫هدف وحش می‌شن!
‫و اونایی که هدف وحش قرار بگیرند ‫به جهنم می‌رن!
‫همگی، خودتون رو نجات بدید!
‫زندگی‌ای بدون راه فرار
‫که تغییر نمی‌کنه
‫و پایان کاملا قابل‌ پیش‌بینی‌ای داره.
‫خودت رو نجات بده.
‫به رستگاری برس.
‫از طریق زندگی ابدی به رستگاری برس.
‫نمی‌خوای نجات پیدا کنی؟
‫آخرالزمان 31ام دسامبر سال 1999 رخ میده.
‫منظورت از "آخرالزمان"،
‫اینه که دنیا تموم میشه؟
‫درسته.
‫ولی نگران نباش.
‫افراد مورد سعادت به زندگی ابدی می‌رسن.
‫نمیشه قبل از روز جزا ‫بهشون اعطا بشه؟
‫بله؟
‫اونایی که قبل از آخرالزمان می‌میرن چی؟
‫نمیشه اونا جلوتر نجات پیدا کنن؟
‫چیه، رزرو قبول نمی‌کنید؟
‫یا شایدم یکم آخرالزمان رو جلوتر بندازید!
‫خب، ما نمی‌تونیم در رابطه با خواسته خداوند ‫کاری انجام بدیم.
‫پس من چی؟
‫ آنهایی که نجات پیدا می‌کنند...
‫منم می‌خوام پایان دنیا رو ببینم!
‫به نظرت ناعادلانه نیست که من بدون دیدنش بمیرم؟
‫آخه چطور روحم می‌تونه به آرامش برسه؟
‫خب؟
‫روز خجسته‌ای داشته باشی.
‫چیه، مگه خواسته زیادی دارم؟
‫نمی‌خوام تا ابد زندگی کنم که!
‫فقط می‌خوام تا دیدنش زنده بمونم! ‫پایان دنیا!
‫منم می‌خوام ببینمش!
‫نشونم بدید! می‌خوام ببینمش! ‫بذارید ببینمش!
‫می‌خوام ببینمش!
‫بذارید...
‫می‌خوام آتیش گرفتن
‫کل دنیا رو ببینم.
‫چطوره که
‫حتی اجازه اینو هم ندارم؟
‫این حداقل چیزیه که می‌تونم بخوام.
‫تو هم بستنی یخی خوردی؟
‫آره.
‫الان دیگه خوردم.
‫گریه نکن. هیس.
‫اگه به جاش اینو بهت بدم چی؟
‫جین سو!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫حالت خوبه؟ ‫مامانی کلی دنبالت می‌گشت.
‫اون فاجعه رسمی هه‌سونگ هستش.
‫هی آقایون، ‫امیدوارم زندگی طولانی و سالمی داشته باشید.
‫اون نوه‌ی عمارت هارتیه و پاک دیوونه‌ست.
‫زندگی طولانی‌ای داشته باشید، باشه؟
‫بهتره ازش دوری کنی، اون‌جونگ.
‫- اون گاز می‌گیره. ‫- خوش به حالتون، می‌تونید آخرالزمان رو ببینید.
‫برید دیگه، ملت.
‫- برید. ‫- چه باحال!
‫به خدا، این مزخرفاته که...
‫اصلا فایده اینا چیه؟
‫فقط به تعطیلات برید! ‫برید سفر!
‫[هشدار، این یک زمین خصوصی است]
‫[ورود غیرمجاز، آشغال ریختن و فعالیت‌های غیرقانونی دیگر ممنوع می‌باشد]
‫این چیه؟
‫چرا آخه، اینکه کاملا سالمه.
‫مگه مردم پولشون زیادی کرده؟
‫پسر، این خیلی عمیق چال شده.
‫مگه یکی اون سرش رو نگه داشته؟
‫این چیه؟
‫[قسمت اول: هر زندگی یک تغییر غافلگیر کننده دارد]
‫مطمئنم که اونا قاتل زنجیره‌ای هستن.
‫دو هفته پیش، پارک یونگ‌شیک ناپدید شد ‫و نمی‌تونم پیداش کنم.
‫بعد هفته پیش، کیم بونگ‌پال هم یهو غیبش زد.
‫شاید بهتره دست از دعوا کردن بردارید.
‫هیچکس از یکی که موقع نئشگی دعوا می‌کنه خوشش نمیاد.
‫منم بودم رابطه‌ام رو باهاتون قطع می‌کردم.
‫من پنج هزار وون به کیم بونگ‌پال بدهکارم.
‫اون عمرا بدون گرفتن پولش ‫رابطه‌اش رو باهام قطع کنه!
‫مگه اینکه مرده باشه.
‫پس چرا یه گزارش رسمی پلیس ثبت نمی‌کنی؟
‫طوری میگی که انگار پلیس به حرفم گوش میده!
‫مگه شما نمی‌گید که به حرف مردم گوش می‌دید؟
‫ای بابا. من...
‫توی قانون نوشته شده.
‫"ماده ۷، بند ۱. ‫کارمندان دولت وظیفه دارن به همه شهروندان خدمت کنند...".
‫هی، این یکی.
‫- کیم نایونگ هستم. ‫- الکی ادای تلفن جواب دادن در نیار.
‫- کجا میری؟ ‫- من کامپیوتر ندارم.
‫نه، من نمی‌تونم انجامش بدم. ‫این بده. خیلی بده. اون کجاست؟
‫آقای لی اون‌جونگ.
‫این طرف!
‫اینجا. اینجا رو ببین.
‫بله، قربان؟
‫بیا اینجا.
‫درسته.
‫تو برو. ‫ما برات پیگیریش می‌کنیم.
‫آخه چرا...
‫ای وای، ببخشید.
‫- خودم انجامش میدم. ‫- عیب نداره.
‫مگه زمان سرنوشت‌سازت نرسیده؟
‫اون همیشه به دفتر شکایات ما میاد.
‫داری بهم تهمت دروغ گفتن می‌زنی؟
‫ماهی کپور واقعا به اندازه قد نشسته‌ی من بزرگ بود.
‫من بالاتنه بلندی دارم، بنابراین وقتی نشسته باشم ‫حداقل 12 سانتی‌متر می‌شم!
‫معلومه که دستکاری ژنتیکی شده بود!
‫یکی داره توی آب فنُل می‌ریزه!
‫می‌دونی "وی" چیه، درسته؟ ‫سریال راجع‌به بیگانه‌هایی که موش می‌خورن!
‫چشم‌هاش به بغل پلک زدن، ‫دقیقا مثل بیگانه‌های توی اون سریال!
‫دارم بهت میگم، فنُلـه.
‫چرا حرف منو قبول نمی‌کنید ‫و نمی‌رید بازرسی انجام بدید؟
‫یا یه جسد داره توی اون ذخیره آبی فاسد میشه،
‫یا هم فنُله!
‫فقط برید بررسی کنید!
‫تو باید با اون سروکله بزنی
‫تا به یه مسئول شکایات واقعی تبدیل بشی.
‫در کمال تعجب، معده‌ام بهم ریخته، ‫پس باید برم دستشویی.
‫ولی قربان...
‫اینو ببین، خب؟
‫یه محل دفع زباله‌ست، می‌دونی؟ ‫می‌بینی؟
‫- حالا... ‫- یه لحظه، آقا.
‫بله، اینجا.
‫سوابق ما نشون میدن که ما بازرسی انجام دادیم
‫و تابلوهای نصب شده ‫دفع زباله غیرقانونی رو ممنوع اعلام کردن.
‫اینو میگی؟
‫این کافی نیست!
‫آخه کی از یه تابلو که هیچ تاثیر قانونی نداره می‌ترسه؟
‫- ببین. ‫- یه لحظه، آقا.
‫این زمین خصوصیه، ‫بنابراین کاری از دست ما برنمیاد...
‫بدون رضایت صاحب زمین، ‫تقریبا دست ما بسته‌ست، جناب.
‫حالا چون من برگه نوبت می‌گیرم
‫و صبورانه منتظر نوبتم می‌مونم ‫حرفم اهمیتی نداره؟
‫آقای اون‌جونگ؟ ‫باشه.
‫یه راست برم پیش مدیر کیم ‫و توی دردسر بندازمت؟
‫یا چطوره همین الان برم بالا ‫و اینو با رئیس لی مطرح کنم؟
‫خب؟
‫باور نکردنیه.
‫عجبا!
‫ما توی شهرداری هه‌سونگ،
‫11 مدیر کیم و 4 رئیس لی داریم.
‫دوست دارید با کدومشون صحبت کنید، جناب؟
‫چی گفتی؟
‫تو واقعا آدم عجیبی هستی، مگه نه؟
‫نفر بعدی، لطفا!
‫"نفر بعدی، لطفا"؟
‫بهتره مراقب باشی.
‫از اینجا، این به نظر یه شهر کوچیک آروم میاد، مگه نه؟
‫ولی نیست.
‫اگه با دقت بیشتری نگاه کنی،
‫هیچ جایی آشفته‌تر از اینجا نیست.
‫آدم‌ها مدام دارن ناپدید می‌شن.
‫دقیقا مثل 20 سال پیش.
‫دفعه قبل،
‫بالای ده نفر، ‫از آدم‌های بالغ گرفته تا بچه گم شدن.
‫بهتره مواظب باشی.
‫گفتم از اونجایی که اهل اینجا نیستی، نمی‌دونی.
‫بله، آقا.
‫من همه اینا رو دیدم.
‫اتفاقی که 20 سال پیش افتاد.
‫خودتون رو نجات بدید، آقا.
‫شما مگه اینقدر بیکاید؟ ‫چقدر روی مخید!
‫برید پی کارتون!
‫گفتم برید!
‫این چیه؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫باور داشته باش،
‫و نجات پیدا می‌کنی.
‫منو بفرست سفر.
‫ای بابا.
‫گفتم می‌خوام برم سفر.
‫بهم پول بده!
‫نه.
‫- چرا؟ ‫- واقعا باید بپرسی؟
‫چیه، مگه می‌خوای پول‌هات رو با خودت ‫به اون دنیا ببری؟
‫تو صدها میلیون به دیگران کمک می‌کنی، ‫چرا به من نمیدی؟
‫این پول هدر دادنه، کمک مالی نیست.
‫پول تنها زمانی پوله که بدونی چطور خرجش کنی. ‫وگرنه زهره.
‫تا خرج نکردم که نمی‌فهمیم، ‫پس یکم بهم بده!
‫حداقل بذار قبل از اینکه بمیرم ‫یکم ولخرجی کنم.
‫مگه نمی‌دونی که توی خونه ما ‫حرف زدن از مرگ ممنوعه؟
‫چیه؟ دکتر چیزی گفته؟
‫فقط منظورم اینه که، ‫چه دلیلی واسه زندگی کردن دارم؟
‫نمی‌تونم جایی برم یا هرکاری می‌خوام بکنم!
‫اگه اینقدر ناراضی‌ای، پس تو مامان‌بزرگ من شو.
‫اگه نمی‌خوای از حقوقت کم کنم، ‫مزخرفات رو بس کن و برو پیاز پوست بکن.
‫و یادت هم نره که سروقت داروهات رو بخوری، باشه؟
‫اصلا می‌دونی که نوه‌ی تو بودن چقدر سخته؟
‫اینو نمی‌دونم، ولی شرط می‌بندم که ‫مادربزرگ تو بودن سخت‌تره.
‫همونطور که انتظار می‌رفت، ‫مامان‌بزرگ بهم پول نمیده.
‫[کلیمانجارو، شفق]
‫خیلی‌خب، بریم تو کارش.
‫من حداقل قبل از مرگم ‫از یه جایی دیدن می‌کنم.
‫جایی میری؟
‫آره، درسته. ‫دارم میرم سفر.
‫مامان‌بزرگت بهت اجازه داد؟
‫به نظر خودت اجازه میده؟
‫ولی پول چی؟
‫تو بهم قرض میدی.
‫درسته... چی؟
‫نمی‌تونم. پول ندارم.
‫چی؟ ‫چرا پول نداری؟
‫سقف خونه‌ام مدام چکه می‌کرد.
‫باید پس‌اندازم رو خرج درست کردنش می‌کردم.
‫تو که مستاجری. ‫مگه صاحبخونه‌ات نباید تعمیرات رو انجام بده؟
‫اون گفت که ماه دیگه درستش می‌کنه.
‫پس باید یه ماه صبر می‌کردی. ‫چرا تو باید پول بدی؟ احمقی؟
‫هی، تو تا حالا مجبور شدی ‫داخل خونه‌ات از چتر استفاده کنی؟
‫واقعا هم اسمت برازندته، ‫احمق‌ترین احمق هه‌سونگ.
‫به هرحال، من بی‌پولم.
‫به هرحال، من میرم سفر.
‫دقیقا چطوری؟
‫آها. از اونجایی که یه وارث هستی و اینا ‫دارایی‌هایی داری؟
‫تو واقعا هیچی حالیت نیست، مگه نه؟
‫تو باید یه چیزی به ارث ببری ‫که وارث بشی.
‫- ولی... ‫- کی اونجاست؟ یونی؟
‫داروهات رو خوردی؟
‫به نظرت کدوم یکی از ما ‫بیشتر عمر می‌کنه؟
‫داروهای کوفتیت رو بخور!
‫خوردم!
‫شرط می‌بندم که اون تا 120 سالگی عمر می‌کنه.
‫می‌بینمت، احمق.
‫هی!
‫بدون پول چطور می‌خوای سفر کنی؟
‫نگران نباش.
‫این فوق محرمانه‌ست،
‫ولی فردا قراره 50 میلیون وون پول گیرم بیاد.
‫خب، کِی قراره بهش رسیدگی بشه؟
‫خودت که می‌دونی کارمندهای اداری چطوری‌ان.
‫یه مُشت آدم‌های کُندن.
‫سعی می‌کنم خودم هرچه سریع‌تر ‫جریان رو حل کنم.
‫ولی مهم‌تر از اون...
‫درباره سفر تولد 70 سالگی مامانم.
‫می‌دونی که توی تابستون بادهای غرب‌وزان میاد، درسته؟
‫فقط دارم به این فکر می‌کنم که اینکه چقدر
‫به خاطر اون بوی گند زجر کشیدم، ‫چون بارون سنگین باریده بود...
‫- فروش‌مون هم خیلی کم شده. ‫- درسته.
‫آخه کی دلش می‌خواد به گلفروشی‌ای که بوی گند میده بیاد؟
‫درسته، سریع حلش می‌کنم.
‫خب، وقتی این حل شد، ‫سفر تولد 70 سالگی مامانم...
‫چرا مدام داری بحث اینو باز می‌کنی؟
‫فکر می‌کردم دیگه سرش بسته شد.
‫آدم فقط یه بار توی عمرش 70 ساله میشه.
‫اون تا حالا سوار هواپیما نشده.
‫فقط اونو به تفرجگاه هاوایی توی بوگاک ببر.
‫پسر خوب بودن با یه چشم بهم زدن تموم میشه،
‫ولی بدهی کارت اعتباری تا یه عمر صاف نمیشه.
‫با اینحال...
‫وای، یه حشره!
‫چرا نمیفته؟ ‫چرا؟
‫برو دیگه! برو! ‫وای، خیلی از دستت خسته شدم!
‫بمیر، لعنتی! بمیر!
‫بمیر!
‫همه‌چیز حاضره. ‫از ناهار لذت ببر، خانم مون می‌هوی.
‫به نظر که مرده میاد...
‫[مدرسه راهنمایی دخترانۀ هه‌سونگ]
‫سویونگ، اینجا.
‫هی، من اینجام. ‫اینجا!
‫الو؟
‫سلام، مامان. ‫آره.
‫بله.
‫بله، فقط یکم بیشتر صبر کن. ‫گفتی سه ماه دیگه‌ست.
‫چئونگ!
‫باشه، مامان.
‫بله.
‫اوه، معلومه.
‫می‌فرستمت هاوایی.
‫نگران نباش.
‫خودت که می‌دونی پسرت چقدر تواناست...
‫خدای من، از دست این کفش‌ها...
‫مامان؟
‫باید برم. ‫بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫خدافظ.
‫- بورا، بیا باهم بریم. ‫- باشه.
‫- می‌خوای بریم تئوکبوکی بگیریم؟ ‫- خیلی هم دوست دارم.
‫- باشه! ‫- کلاس فشرده رو نریم؟
‫ایول، پایه‌ام!
‫بریم.
‫کفش‌هام خیس شدن.
‫وای، 50 میلیون وون.
‫خیلی حسودیم شده.
‫تو که چیزی واسه دزدیدن نداری. ‫چرا در رو قفل کردی؟
‫تا چیزی نره توی خونه.
‫مثل حشرات، گربه...
‫مخصوصا تو.
‫هی، چرا در رو توی روم بستی؟
‫وای نه!
‫هی، اونجا.
‫مگه نگفتی که درستش کردی؟
‫کردم.
‫پول زیادی بابتش دادم.
‫داری می‌خندی یا گریه می‌کنی؟
‫چی‌نی، جایی میری؟
‫و مامان‌بزرگت واقعا بهت اجازه داد؟
‫خب چی‌نی، تو خیلی خوش شانسی.
‫- خانم عمارت هارتی چش شده؟ ‫- دقیقا.
‫چی‌نی، چقدر خوش شانسی. ‫سفر خوش بگذره!
‫- چی‌نی جایی داره میره؟ ‫- فکر کنم داره میره سفر.
‫همیشه بهتره تا وقتی که زانوهات سالمن ‫بری سفری!
‫چی؟
‫یعنی چی؟
‫لعنتی.
‫مال آقای کیمه.
‫بدون چرخ‌دستیش کجا رفته؟
‫زود برش می‌گردونم.
‫این چرخ‌دستی آقای کیم بونگ‌پال نیست؟
‫تو کی هستی؟
‫مدیر جدید سوپرمارکتی؟
‫باشه، برش دار.
‫برش دار. مال خودت.
‫مطمئنم که اونا قاتل زنجیره‌ای هستن.
‫اون فاجعه رسمی هه‌سونگ هستش.
‫بهتره ازش دوری کنی.
‫بهتره مراقب باشی.
‫آدم‌ها مدام دارن ناپدید می‌شن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫این چمدون خیلی بزرگیه.
‫به تو چه؟
‫آقای بونگ‌پال کجاست؟
‫من از کجا بدونم؟
‫میشه توی چمدونت رو نگاه کنم؟
‫توش چی جا دادی؟
‫هرچی که دلم خواسته! ‫تو از چمدونم چی می‌خوای؟
‫چی...
‫این چه کاریه؟
‫ول کن!
‫من...
‫فکر کنم یه سوءتفاهم...
‫الو؟
‫بیرون زیر بارون بودن برات خوب نیست.
‫کجا رفتی؟
‫من فقط...
‫باید میومدم یه کاری رو انجام بدم.
‫چه کاری؟
‫چه کاری ممکنه زیر بارون داشته باشی؟
‫کجایی؟
‫هی، بگو...
‫الو؟
‫- الو؟ ‫- مامان‌بزرگ، گوشی دستت.
‫اطلاعات تماست.
‫کارمند مبتدی لی اون‌جونگ.
‫اداره شکایات شهرداری هه‌سونگ؟
‫چرا؟ ‫مگه کسی ازت شکایت کرده؟
‫این بار دیگه چیکار کردی؟
‫وکیلم به زودی تماس می‌گیره، ‫پس منتظر باش.
‫هزینه خشک شویی کافی نیست.
‫باشه.
‫پس خداحافظ.
‫چیزی نیست، مامان‌بزرگ.
‫ولی چرا زنگ زدی؟
‫به نظر خودت چرا زنگ زدم؟
‫اگه سرما بخوری چی؟ ‫سریع بیا خونه.
‫بهت گفته بودم که وقتی هوا عوض شد ‫نرو بیرون.
‫مامان‌بزرگ.
‫نمیشه بذاری یه سفر برم؟
‫دوباره گیر دادی به این چرت و پرت.
‫چطور می‌تونی با این وضعیتت سفر کنی؟
‫تو فقط یه زندگی طولانی برام می‌خوای؟
‫که نتونم هیچ کاری کنم، ‫همینطوری تلف بشم؟
‫کلافه نمیشی که منو اینطوری ببینی؟
‫از روبرو شدن با همسایه‌ها خجالت نمی‌کشی؟
‫نمی‌کشم.
‫چرا باید خجالت بکشم؟
‫فقط منتظرم.
‫چیه، فکر کردی توی بچگی ‫سالم بودی؟
‫ولی با اینحال،
‫خیلی مهربون بودی،
‫خیلی مودب بودی،
‫و همیشه تمام تلاشت رو می‌کردی.
‫تو خیلی دوست داشتنی بودی.
‫توی هیچ کاری مهارت نداشتی، ‫ولی خیلی دوست داشتنی بودی.
‫چون با تمام توان ادامه می‌دادی ‫و زندگی می‌کردی.
‫من منتظر روزی‌ام که اون یون چی‌نی ‫دوست داشتنیِ توی وجودت
‫دوباره پدیدار بشه.
‫خب، منتظر نمون.
‫اون خیلی وقت پیش مُرد.
‫یونی، تو واقعا...
‫بهت گفتم که از مُردن حرف نزن.
‫بهت گفته بودم که توی این خونه ‫اسم مُردن آوردن ممنوعه!
‫قضیه اینه که مامان‌بزرگ،
‫من واقعا قراره بمیرم.
‫ولی هیچوقت تصور نمی‌کردم که اینطوری بمیرم.
‫بدون اینکه تو کنارم باشی ‫و تازه جلوی اینا.
‫حالا این دیگه زیادی غیرمنتظره بود.
‫پس تو دو میلیون پول ‫سر رنگ ضدآب واسه سقف هدر داری؟
‫خاک بر سرت.
‫می‌دونستم که تو یه احمق معمولی نیستی.
‫حقته که احمق‌ترین احمق صدات کنن.
‫کاش پول از آسمون میفتاد...
‫ای کاش همینطوری یه جا پول افتاده بود.
‫چرا اینقدر دیر داره جوش میاد؟
‫هیچی توی زندگی باب میلم پیش نمیره.
‫ولی بعضی‌ها با 50 میلیون دارن میره سفر گردشی.
‫کی؟
‫کی 50 میلیون پول داره که خرج سفر کنه؟
‫دیگه من کی رو می‌شناسم که ‫همچین پولی داشته باشه؟
‫امکان نداره که صاحب عمارت هارتی بره سفر.
‫نوه‌اش؟ ‫یون چی‌نی، خانم فاجعه؟
‫از اینجا برو!
‫تو الان منو فاجعه صدا کردی؟
‫آره. مگه اشکالی داره که یه آدم فاجعه رو ‫فاجعه صدا کنم؟
‫گل گفتی.
‫حق با توئه، آقای کابوس سلطنتی.
‫چی، کابوس؟
‫حواست باشه بزرگترهات رو چی صدا می‌کنی، بچه پررو.
‫مگه اشکالی داره که یه کابوس رو ‫کابوس صدا کنم؟
‫- عجب بچه پررویی هستی... ‫- بسه.
‫بیخیال، چی‌نی.
‫آقای سون، تو هم دیگه. ‫اینقدر چشم غره نیا.
‫تو دخالت نکن، احمق اعظم هه‌سونگ.
‫آره، دخالت نکن، احمق اعظم.
‫هی، ازتون خواسته بودم که منو اینطوری صدا نکنید.
‫باعث میشه بهم احساس نادیده شدن دست بده.
‫فقط شمایید که اسم مستعار باحال دارید.
‫نمیشه یه اسم مستعار باحال مثل "پادشاه احمق" برام بذاری؟
‫حداقل پادشاه احمق ‫به نظر یه احمق خیلی قدرتمند میاد.
‫فکر کردی هرکسی می‌تونه یه سلطنتی بشه؟
‫معلومه که نه.
‫باید سال‌ها اعتبار بد واسه خودت بسازی، ‫همیشه دعوا راه بندازی،
‫و اونقدر استقامت و پایداری داشته باشی
‫که به دیگران اهمیتی ندی ‫تا سلطنتی بشی.
‫بیخیال بابا.
‫من از کابوس سلطنتی هه‌سونگ ‫کمتر از این هم انتظار ندارم.
‫یکی سرشار از غروره.
‫شنیدم که داری با 50 میلیون وون میری سفر،
‫ولی گمون کنم که ادبت رو زودتر فرستادی بره.
‫ادبت، احترام گذاشتنت رو هم با خودش برده؟
‫حیف شد. ‫اصلا می‌تونی بری؟
‫وقتی همه مامان‌بزرگت رو می‌شناسن ‫چطور می‌تونی از هه‌سونگ بری؟
‫وای، تقریبا دلم می‌خواد برم لوت بدم.
‫به خاطر همین هم
‫کابوس سلطنتی و احمق اعظم
‫باید کمکم کنن.
‫فکر کردی من به بچه‌ای که بزرگترش رو ‫"کابوس" صدا می‌کنه کمک می‌کنم؟
‫پول خوبی بهتون میدم.
‫نفری پنج میلیون.
‫اول چیکار کنیم، بانوی من؟
‫اول، باید چمدونم رو بیارم داخل.
‫لطفا اجازه بدید من، خادم سر به زیر شما ‫این کارو انجام بدم.
‫ما خودمون انجامش می‌دیم، خانم.
‫آخه چه کاری ممکنه کرده باشم ‫که اینقدر اشتباه بود؟
‫کجا همه‌چیز اینقدر خراب شد؟
‫یادم رفته بود که دنیا به طرز حال بهم‌زنی بی‌انصافه.
‫درسته. میگن نگران یه وارث بودن ‫بزرگترین اتلاف وقته.
‫یعنی خودم قبرم رو کندم؟
‫مستاجرهای پایین دوباره به خاطر صدا گِله کردن.
‫هر شب داری چیکار می‌کنی؟
‫مگه نگفتی که تنها زندگی می‌کنی؟
‫چرا داری هرشب خودت تنهایی ‫اینطوری می‌کوبی؟
‫ببخشید. ‫بیشتر احتیاط می‌کنم.
‫بهت گفته بودم که این یه ساختمون قدیمی ‫با دیوارهای نازکیه.
‫لطفا بیشتر مواظب باش.
‫[دفع زباله غیرقانونی در تپه‌ی هه‌دولری]
‫[گزارش شکایت]
‫بله؟
‫بهت گفته بودم که خودم باهات تماس می‌گیرم.
‫لازم نیست مدام بهم زنگ بزنی.
‫داره بهش رسیدگی میشه.
‫[شماره 2415] ‫[وضعیت: غیر فعال]
‫[ها وون‌دو]
‫[چوی یونگ‌جون]
‫[دکتر ها وون‌دو برنده جایزه دانشمند سال آلمان شد]
‫[ادعا کرد که بشریت رو نجات میده، ‫فقط زخم‌هایی به جا گذاشت.]
‫[انفجاری در یتیم‌خانه]
‫[سیاستمدار دکتر "ها" را محکوم کرد]
‫[آزمایشات بیولوژیکی غیراخلاقی]
‫[فاجعه مرکز سلامت سوییت هوم]
‫[نگهبان آزمایشگاه هاووندو از حقیقت وحشتناک پرده برداشت]
‫[آخرالزمان در 31ام دسامبر] ‫[دنبال رستگاری باشید]
‫[کلیسای رستگاری ابدی]
‫[هه‌دولری، هه‌جون‌اوپ، هه‌سونگ‌سی]
‫چی...
‫اون چیه؟
‫کیم بونگ‌پال؟
‫از چه لحاظ
‫پول می‌تونه یه شخص رو عوض کنه،
‫و تا چد می‌تونه عوضش کنه؟
‫مامان‌بزرگ.
‫اگه پولشون رو بدی،
‫به نظرم همه‌چیز زود تموم میشه.
‫اونا فقط...
‫پنجاه میلیون می‌خوان.
‫پنجاه‌تا.
‫اگه پولشون رو بدی...
‫واقعا اشکالی نداره که این کارو انجام بدیم؟
‫به نظرت من دارم ازش لذت می‌برم؟
‫تو خسته نشدی از بس احمق صدات کردن؟
‫فقط دهنت رو ببند ‫و بیا تمومش کنیم بره.
‫هی.
‫وای نه.
‫هی...
‫خیلی تند تند داره می‌زنه.
‫چرا این کارو کردی؟
‫من...
‫واقعا می‌خواستم از کلیمانجارو بالا برم.
‫یا حداقل شفق قطبی رو ببینم.
‫مامان‌بزرگ...
‫هی، به نظرم می‌تونیم بهتر ضبطش کنیم. ‫بیا یه بار دیگه بگیریم.
‫خیلی‌خب، سه، دو...
‫حرکت.
‫چی‌نی.
‫چی‌نی؟
‫چش شده؟
‫چی‌نی.
‫پاکش کن.
‫چی؟ چرا؟
‫حذفش کن.
‫چی شده؟
‫چی‌نی چش شده؟
‫و تو چت شده؟
‫چی‌نی...
‫مرده.
‫[تماس دریافتی]
‫در ساعت 9:27 شب ‫یک روز و ماهی در سال 1999،
‫با اینکه مسخره‌ست،
‫من واقعا
‫اینطوری مردم.
‫خدا کنه دوباره جایی دردسر درست نکرده باشه.
‫ممنون، یونی ‫زندگی من سرشار از هیجانه.
‫[کارآگاه خصوصی، گو جون‌مو]
‫[پرونده‌های حل نشده]
‫[افسانه‌های محلی هه‌سونگ]
‫بله، گو جون‌مو هستم.
‫هی، جون‌مو. ‫ازت می‌خوام یه لطفی در حقم بکنی.
‫چیه؟
‫یون چی‌نی دوباره جواب نمیده؟
‫از اونجایی که خودت می‌دونی، یه راست میگم بره. ‫برو پیداش کن.
‫چرا دوباره داری به خاطر این پول میدی؟
‫وقتش که برسه خودش میاد خونه.
‫آره خدایی.
‫اگه تو هنوزم پلیس بودی ‫می‌تونستی مجانی انجامش بدی.
‫چرا استعفا دادی که مجبور بشم پول بدم؟
‫فورا پیگیرش می‌شم، خانم.
‫چی‌نی، متاسفم. ‫همش تقصیر منه.
‫نمیر. لطفا نمیر.
‫باورم نمیشه.
‫این چطور ممکنه؟
‫ما که دست هم بهش نزدیم، ‫چطور ممکنه همینطوری بمیره؟
‫کی باور می‌کنه؟
‫و علاوه بر این،
‫ما الان آدم‌رباهاش هستیم.
‫آقای سون، چیکار می‌کنی؟ ‫بهت گفتم زنگ بزن آمبولانس!
‫دیگه دیره.
‫بهشون زنگ بزن. ‫اینطوری پیش بره، واقعا چی‌نی رو از دست می‌دیم!
‫اون همین الانش هم مرده!
‫مردمک چشم‌هاش...
‫مردمک چشم‌هاش گشاد شدن.
‫چی‌نیِ بیچاره.
‫مامان‌بزرگ بیچاره‌اش چی؟
‫و خودمون چی؟
‫- فعلا قایمش می‌کنیم. ‫- چی؟
‫اگه یه اشتباه بکنیم، ‫هر دومون به جرم آدم‌ربایی و قتل متهم می‌شیم.
‫با اینحال، این به نظر درست نمیاد.
‫اگه ما فقط...
‫توضیح بدیم که مرگش به خاطر...
‫اونوقت کی باور می‌کنه
‫که مغز متفکر پشت قضیه ‫همینطوری افتاده مرده؟
‫پس الان چیکار کنیم؟
‫به خاطر همین هم دارم میگم ‫یه جایی گم و گورش کنیم.
‫نه، منظورم اینه که...
‫چی‌نی آشغال که نیست! ‫چطور می‌تونیم گم و گورش کنیم؟
‫چی‌نی دوست منه!
‫نه، منظورم این نیست که بندازیمش بره.
‫منظورم این بود که باید مخفیش کنیم.
‫فقط یه جا درازش می‌دیم تا موقتا استراحت کنه.
‫چرا...
‫چی‌نی.
‫لطفا چشم‌هات رو ببند.
‫یا خدا، خیلی می‌ترسم.
‫لطفا فقط چشم‌هات رو ببند.
‫چی‌نی، متاسفم. ‫چشم‌هات رو ببند...
‫خیلی می‌ترسم.
‫دارم وحشت می‌کنم!
‫درسته.
‫اونی که این آدم‌ربایی رو برنامه‌ریزی کرد ‫و مرگم رو جلو انداخت
‫خود من، یون چی‌نی بود.
‫خدایی شما خیلی کلافه کننده‌ هستین.
‫هر دوتون ماسک می‌زنید ‫و درحالی که یکی‌تون
‫پیش من جلوی دوربین ظاهر میشه ‫اون یکی فیلمبرداری می‌کنه.
‫فقط باید همین کارو کنید. ‫این همه ایرادتون واسه چیه؟
‫گفتی که قراره
‫50 میلیون بگیری؟
‫اوه، بیخیال!
‫من پول رو می‌گیرم و سهم شما رو میدم.
‫امکان نداره گیر بیفتیم.
‫مگه نمی‌دونید که من باهوشم؟
‫اگه نمی‌تونید به من اعتماد کنید،
‫به مغزم اعتماد کنید.
‫ناعادلانه نیست که تو 50 میلیون بگیری، ‫بعد ما نفری پنج میلیون؟
‫پس دیگه قیدش رو بزنید.
‫تو فیلم می‌گیری یا من بگیرم؟
‫عجبا.
‫من خیلی نسبت به مامان‌بزرگت ‫عذاب وجدان دارم.
‫آخه چطور می‌تونیم اینطوری از پشت بهش خنجر بزنیم؟
‫چطوره دوباره بهش فکر کنی؟
‫مطمئنم که فقط بدهیت از مامان‌بزرگ بیشتر نشده.
‫بهش فکر کن.
‫به اون همه سال که مامان‌بزرگ بهت زور گفته.
‫ولی چرا الان؟ ‫چرا یهو می‌خوای بری سفر؟
‫همینطوری.
‫اگه الان نرم، فکر نکنم دیگه برم.
‫راست میگی. ‫با پیاز پوست کندن به قدر کافی پول در نمیاری.
‫ولی با اینحال، این یه خرده...
‫من هم نگران قلب توئم ‫هم نگران مامان‌بزرگت.
‫من یه نامه براش گذاشتم. ‫وقتی بخونتش متوجه میشه.
‫فقط کمکم کن، باشه؟
‫الان واقعا هیجان‌زده‌ام.
‫خیلی وقته که اینقدر احساس سرزندگی نکرده بودم.
‫مطمئنی که ادای هل دادن در نمیاری؟
‫منم که دارم با تمام زورم هل میدم.
‫خب،
‫کجا می‌خوایم گم و گورش کنیم؟
‫گم و گورش نمی‌کنیم. ‫این موقتیه!
‫موقتا می‌ذاریمش تا استراحت کنه.
‫دقیقا. ‫کجا قراره چی‌نی رو...
‫چی‌نی.
‫آقای سون، چی‌نی چشم‌هاش رو نمی‌بنده.
‫رسیدیم.
‫همینجاست.
‫مردم به ندرت میان اینجا،
‫و دوربینی هم نیست.
‫جایی که مقامات هرگز نگاه نمی‌کنن،
‫جایی که حتی صاحب زمین هم ولش کرده.
‫زمینی از مصیبت.
‫آقای سون، ‫مطمئنی که واقعا باید دست به همچین کاری بزنیم؟
‫فقط تا موقعی که بتونیم عذر موجهی ‫واسه خودمون دست و پا کنیم، باشه؟
‫چی‌نی درک می‌کنه.
‫اون خوشش نمیومد که ما ‫به خاطر چیزی که خودش برنامه‌ریزی کرده بود مقصر بشیم.
‫فهمیدی؟
‫بیا بریم.
‫آروم.
‫بیا جامون رو عوض کنیم.
‫بلندش کن.
‫سر راه پایین مراقب باش.
‫باشه.
‫خیلی‌خب.
‫یک، دو...
‫ببخشید.
‫آقای سون گیونگ‌هون؟
‫بله.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو هر روز به خاطر زباله ریختن ‫توی این زمین شکایت می‌کنی،
‫بعد خودت اینجا آشغال می‌ریزی؟
‫همون عجیب‌وغریب شهرداری؟
‫تو اینجا اومدی اینجا؟
‫چون یکی گِله می‌کرد که ما بازرسی انجام نمی‌دیم.
‫گفتی که حتی اگه بازرسی هم انجام بدید ‫فایده‌ای نداره.
‫که اجازه صاحب زمین رو ندارید. ‫اوه، حالا هرچی. فقط برو.
‫من شکایتم رو پس می‌گیرم. ‫پس گرفتم.
‫اون چیه...
‫پشت سرتون؟
‫چی...
‫اون...
‫چیه؟
‫یه مانکنه.
‫ازم انتظار داری باور کنم؟
‫ما نکشتیمش!
‫شما دوتا...
‫داشتید سعی می‌کردید ‫یه جسد رو گم و گور کنید؟
‫جسد گم و گور کنیم؟ ‫نه، این...
‫ما...
‫ببین، ما...
‫اولش، فقط وانمود کرده بودیم که ‫اونو دزدیدیم...
‫یه آدم‌ربایی و قتل؟
‫نه، کار ما نبود!
‫قسم می‌خورم که حتی بهش دست هم نزدیم.
‫اون خود به خود مرد.
‫چی‌نی!
‫فکر می‌کنی که خودمون می‌خواستیم این کارو بکنیم؟
‫اون همسایه‌مونه!
‫ما حتی پیرزنی که عمارت هارتی رو اداره می‌کنه ‫رو هم می‌شناسیم.
‫واقعا فکر می‌کنی که خودمون می‌خواستیم این کارو بکنیم؟
‫منظورت از عمارت هارتی...
‫همونیه که بهش فاجعه میگن، درسته؟
‫آره.
‫چی‌نی!
‫چی‌نی! چی‌نی...
‫چی‌نی؟
‫چی‌نی، کجا رفت؟
‫- آقای سون، کجا رفت؟ ‫- کجاست؟
‫کجاست؟ ‫همینجا بود.
‫- چی‌نی. کجایی؟ ‫- برو اونجا رو بگرد.
‫- چی‌نی. ‫- چی‌نی!
‫چی‌نی!
‫- چی‌نی! ‫- چی‌نی؟
‫- چی‌نی. ‫- چی‌نی!
‫چی‌نی.
‫اینجا چه خبره؟ ‫یه همدست دیگه دارید؟
‫نه!
‫پس جسد کجا رفت؟ ‫باهاش چیکار کردید؟
‫یکی دیگه هم هست؟
‫نه، نیست!
‫واقعا کار ما نبود.
‫ولی با توجه به شرایط، ‫هرکسی فکر می‌کنه که کار ماست،
‫واسه همین فقط می‌خواستیم موقتا اینجا ولش کنیم.
‫اگه بهم نگید، با پلیس تماس می‌گیرم.
‫- آقا، تو رو خدا. ‫- همدست‌تون کجاست؟
‫انجامش میدم.
‫آقای عجیب‌وغریب! ‫یه لحظه صبر کن.
‫فقط یه لحظه گوش بده...
‫آقای عجیب‌وغریب!
‫ول کن!
‫نه، تو رو خدا.
‫ول کن!
‫- ولم کن! ‫- آقای عجیب‌وغریب، جناب.
‫آقای عجیب‌وغریب، لطفا!
‫نباید با پلیس تماس بگیری!
‫اون واقعا خود به خود مرد.
‫ولی اگه به عنوان آدم‌ربایی و قتل گزارشش بدی،
‫قطعا به عنوان
‫مجرم متهم می‌شیم!
‫الو؟ الو؟
‫الان گفتید آدم‌ربایی و قتل؟
‫نه!
‫اینطوری نیست!
‫ما بی‌گناهیم!
‫از 112 تماس می‌گیرم. ‫به خاطر ضرورت شرایط شماره‌تون رو ردیابی کردیم.
‫الان کجایید، جناب؟ ‫در امان هستید؟
‫شما آقای لی اون‌جونگ هستید؟
‫الان در چه وضعیتی هستید؟
‫یه ماشین گشت اعزام شده، ‫پس لطفا منتظر باشید.
‫یه ماشین فرستادن!
‫کارمون تمومه!
‫وای نه!
‫نه!
‫[عمارت هارتی]
‫- از اونجا بیا بیرون. ‫- نمی‌تونم.
‫- هی، یه لحظه. ‫- اسمت چیه؟
‫نزدیک‌تر نیا.
‫اسمت رو نیاز دارم، آقا.
‫- بیا اینجا. ‫- خدایی؟
‫پس همینجا بمون.
‫خدایا، چه بوی گندی میده.
‫صبر کن، یکم دست بردار!
‫- آقای لی اون‌جونگ، شما گزارشش کردید؟ ‫- بله.
‫بهتون گفتم که کار من نبود.
‫من شاهد بودم که این دوتا مرد ‫سعی داشتن جسد یه زن رو گم و گور کنن.
‫خب، جسد کجاست؟
‫فکر کنم وقتی حواس منو پرت کردن ‫همدستشون مخفیش کرده.
‫ناپدید شد.
‫و اسم مقتول خانم یون چی‌نی ‫از عمارت هارتی بود؟
‫بله.
‫گمون کنم.
‫منظورتون اون زنیه که اونجاست؟
‫بله، درسته.
‫اون چی‌نی نیست؟
‫من...
‫اون زن...
‫- قطعا مرده بودم. ‫- قطعا مرده بود.
‫ول کن!
www.Doostihaa.com