‫لی مین‌یونگ.
‫حاضر.
‫جانگ هانسول.
‫جانگ هانسول؟
‫جانگ هانسول.
‫هو دوجون.
‫حاضر.
‫من آخرین تکالیف‌تون رو مرور کردم ‫و گذاشتمشون اونجا.
‫حتما بعد از کلاس برشون دارین.
‫چشم، استاد.
‫تو درس رو نوشتی؟
‫- میشه دفعه بعد بهم قرضشون بدی؟ ‫- برات می‌فرستمشون.
‫استاد!
‫این...
‫آخه "آشغال"؟ ‫چطور تونستی همچین چیزی بنویسی؟
‫محض اطلاعت، آقا
‫من اینفلوئنسرم.
‫اصلا می‌دونی این یعنی چی؟
‫فقط وبلاگ من 30 هزار دنبال کننده داره.
‫می‌دونی روزانه چقدر لایک می‌گیرم؟
‫جدی؟
‫چه تاثیرگذار.
‫پس اون وبلاگ باید یه سطل آشغال باشه.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم،
‫اگه پر از نوشته‌هایی مثل اینه، ‫"گورستان زباله" ممکنه براش مناسب‌تر باشه.
‫دوازده پاراگراف
‫و ۱۶۷ جمله.
‫از اونجایی که تو صفحه‌ها رو همینطوری پر کردی ‫ممکنه اینو نوشتن بدونی،
‫ولی متاسفانه، این صفحه‌ها ‫یه جمله درست و حسابی هم ندارن.
‫یه جمله هم نداره که از دل نوشته شده باشه ‫و به نظر درست بیاد.
‫فقط یه عالمه محتوای کلیشه‌، ‫احساسات سطحی،
‫و جملاتیه که از آثار دیگران کپی و پیست شده.
‫دیگه چطور می‌تونم این کلماتی که
‫تو بدون فهمیدن معنی‌شون ریختی روی کاغذ ‫رو توصیف کنم؟
‫اگه اصطلاح مناسب‌تری از "آشغال" به ذهنت رسید، ‫بهم بگو.
‫منم بعدش سعی می‌کنم ‫از اون کلمه استفاده کنم.
‫تموم شد؟
‫چقدر عوضی.
‫دلم می‌خواد خفه‌اش کنم. ‫کثافت روحیه‌ خردکن.
‫کاش کلاس اون اختیاری بود.
‫شنیدم چون اعتماد به نفس نداره ‫اونطوری رفتار می‌کنه.
‫یه بار دانشجوهای ارشدترمون ‫موقع نوشیدنی خوردن برام تعریف کردن.
‫هو مونو فقط یه رمان نوشته.
‫تازه 20 سال پیش.
‫ولی از اون موقع دیگه نتونسته یه رمان دیگه بنویسه.
‫دلش می‌خواد، ‫ولی هرچقدر هم که سعی می‌کنه نمی‌تونه.
‫بنابراین عقده حقارت و کلافگیش رو ‫سر دانشجوهاش خالی می‌کنه.
‫مردک بی‌عرضه.
‫[پژوهش درحال انجام است] ‫[مزاحم نشوید]
‫مونو، تو اومدی.
‫در باز بود، منم...
‫استاد پارک، ما دیروز همدیگه رو ندیدیم؟
‫خب، اون دیروز بود، مونو.
‫چون می‌خواستم امروز ببینمت اومدم.
‫دوباره داری مونو صدام می‌کنی. ‫بهت گفته بودم که اینقدر اسمم رو صدا نزنی.
‫بله، استاد هو.
‫ولی دوست دارم با اسم صدات کنم.
‫دیروز راحت رسیدی خونه؟
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- نه، تازه خوردم.
‫خدای من، این چیه؟
‫تو خیلی لجبازی، مونو.
‫هنوزم حضور و غیاب رو دستی انجام میدی؟
‫نرم‌افزار رو برات نصب کنم؟ ‫خیلی راحت‌تره.
‫نه، ممنون.
‫دوست دارم کارها رو به روش خودم انجام بدم.
‫چی شده اومدی اینجا؟
‫حتما دلیل داره که این همه راه ‫از بخش مهندسی اومدی.
‫خب، دیروز می‌خواستم در این مورد باهات صحبت کنم، ‫ولی فراموش کردم.
‫مونو،
‫شنیدم که تو نویسنده کیم سوهون رو می‌شناسی.
‫کی؟
‫کیم سوهون؟
‫آره. شنیدم توی دانشگاه همکلاسی بودین.
‫اصلا نمی‌دونستم که همچین آشناهای درجه‌یکی داری.
‫اگه از اول می‌دونستم،
‫ازت می‌خواستم که ما رو بهم معرفی کنی.
‫منظورت چیه؟
‫فکر کنم قبلا اینو بهت گفتم.
‫من رویدادهای فرهنگی ماهانه‌ی دانشکده مهندسی ‫رو سازماندهی می‌کنم.
‫دانشجوهای ما از لحاظ احساسی عقب‌مونده‌ان، ‫بنابراین با خودم گفتم...
‫برو سر اصل مطلب.
‫درسته، بله. ‫اصل مطلب.
‫اصل مطلب اینه که داریم صحبت می‌کنیم ‫تا ماه آینده کیم سوهون رو دعوت کنیم.
‫تا در خصوص رمان جدیدش سخنرانی کنه ‫و بعدش هم گفتگویی انجام بده.
‫امیدوار بودم که تو بتونی میزبان اون گفتگو باشی.
‫خب؟
‫- می‌خوای من میزبان گفتگو بشم؟ ‫- بله.
‫اول آقای کیم تو رو پیشنهاد داد.
‫کیم سوهون منو پیشنهاد داد؟
‫بله.
‫چی گفت؟
‫فقط گفت که اینطوری راحت‌تره ‫و خوش می‌گذره که با یه دوست گپ بزنه.
‫گفت اگه تو بیای اونم میاد.
‫کیم سوهون اینو گفت؟
‫بله.
‫- جاده لیزه. مراقب باش. ‫- یعنی انتظار یه مقاله عالی داشته باشیم؟
‫نگران نباش، قربان. ‫شما فقط آماده چاپ نسخه‌های بیشتری از کتاب باشین.
‫سوهون.
‫مونو! ‫هی، یه لحظه وایسا.
‫آقای گو؟
‫لطفا شما جلوتر ببرین. ‫منم زود میام.
‫- باشه، حتما. ‫- عجله کن. مصاحبه واقعی الان شروع میشه.
‫باشه.
‫- توی مغازه سوخاری پوست خوک‌ بیا پیشمون. ‫- باشه.
‫باید اول بهت زنگ می‌زدم. ‫شرمنده.
‫مگه قرار نبود امروز باهم شام بخوریم؟
‫من این فکر رو می‌کردم.
‫آره، منم همین فکر رو می‌کردم.
‫و باید یه چیزی رو بگم.
‫ولی آقای گو یهو تصمیم گرفت ‫که باهامون بیاد.
‫آقای گو رو می‌شناسی، درسته؟
‫معلومه. ‫مگه نویسنده‌ای هست که گو یونگهو رو نشناسه؟
‫اولین باره که از نزدیک می‌بینمش.
‫خب،
‫چی می‌خواستی بگی؟
‫چیه؟
‫در مورد چیزیه که یه مدت پیش ‫ازت خواستم؟
‫اون لطفه؟
‫آره.
‫فکر نکنم بتونم ازت حمایت کنم.
‫فکر می‌کنم اخیرا در نوشتن حمایت رسمی ‫خیلی سهل‌انگارانه عمل کردم.
‫سهل‌انگارانه؟
‫اصلا پیش‌نویس منو خوندی؟
‫معلومه که خوندم.
‫ولی بیا بعدا راجع‌بهش حرف بزنیم، باشه؟
‫نه، هی سوهون.
‫الان بهم بگو.
‫نظرت چیه؟ ‫فقط بهم بگو.
‫واقعا نفهمیدم که نویسنده سعی داشت چی بگه.
‫منو به فکر فرو برد
‫که وقتی حرفی واسه زدن نداری ‫چرا باید به خودت زحمت نوشتن بدی؟
‫همینطوری زندگی کردن هم اشکالی نداره.
‫ولی مهم‌تر از همه،
‫باید ساختارهای جمله رو دوباره یاد بگیری.
‫به خاطر همین هم نوشتن جمله اول حیاتیه.
‫همین که جمله اول نوشته بشه،
‫نویسنده بالاخره اولین قدمش رو ‫در داستانش برمی‌داره.
‫به این جمله گوش کنین.
‫"من بسی خوشحالم که رفته‌ام!
‫دوست عزیزم،
‫دلِ آدمی چه چیز عجیبی است"!
‫کسی می‌دونه که این جمله اول ‫چه رمانیه؟
‫هیچکس؟
‫این یه اثر کلاسیک اصیله.
‫اون کی بود؟
‫صدای چی بود؟
‫معذرت می‌خوام.
‫اون جمله اول رمان رنج‌های ورتر جوان ‫از گوته بود.
‫همونطور که همه‌تون می‌دونین،
‫این رمان به شکل نامه‌هایی نوشته شده ‫که ورتر برای دوستش آلبرت فرستاده...
‫مگه کلاس‌های من برات مسخره‌ست؟
‫من برات مسخره‌ام؟
‫بلند شو.
‫بلند نمیشی؟
‫برو بیرون!
‫از کلاسم برو بیرون.
‫آلبرت نیست، ویلهلمـه.
‫چی؟
‫دوست ورتر، ویلهلم هست.
‫آلبرت نامزد لوته‌ست، زنی که ورتر عاشقشه.
‫دلیل حسادت،
‫تحسین و عقده حقارت ورتر.
‫ولی...
‫از این لحاظ که همه اون چیزها ‫بخشی از دوستی باشن،
‫گمونم بشه گفت که دوست بودن.
‫اون علت حسادتش بود،
‫با اینحال دوستش هم بود.
‫وقت تموم شد، استاد.
‫می‌تونین برین.
‫هی، پاشو.
‫[اصول نگارش] ‫[مفاهیم و شیوه‌ها]
‫[استاد هو مونو]
‫[مهندسی الکترونیک: لی کانگ]
‫هی، دمت گرم.
‫تو نجاتم دادی. ‫چیزی نمونده بود به فنا برم.
‫امروز یه غذای خوشمزه مهمونت می‌کنم.
‫چی می‌خوای؟
‫هرچی که بخوای. ‫مرغ سوخاری، پیتزا...
‫اما اگه حسادت مقدم بر هرگونه محبت باشه،
‫میشه اون رابطه رو همچنان دوستی نامید؟
‫من اولین بار قبل از شروع مدرسه ‫در زمستان سیون رو دیدم.
‫کاملا...
‫اتفاقی بود.
‫زود باش میز رو جمع کن.
‫صبر کن، این...
‫اینو برات نگه داشتم.
‫ممنون.
‫پیداش کردم.
‫خیلی ممنون.
‫مرسی.
‫دیدار ما اتفاقی بود، ولی رفیق شدن‌مون
‫اتفاقی نبود.
‫خودم برنامه‌ریزیش کردم.
‫[کانون برنامه‌نویسی]
‫تو هم عضو برنامه‌نویسان یونسئو هستی؟
‫اینا رو به سال‌ اولی‌ها دادن.
‫من سیون هستم از کلاس 25. ‫علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی. تو چی؟
‫لی کانگ، کلاس 25. ‫مهندسی الکترونیک.
‫یه مهندس داره توی این کلاس شرکت می‌کنه؟
‫ولی خب، این دوره اجباریه.
‫پس تو برنامه‌نویسی بلدی؟
‫حقیقتش من هیچی نمی‌دونم. ‫چون از بازی ویدئویی خوشم میاد اسم نوشتم.
‫برنامه‌نویسی اونقدرهام سخت نیست.
‫آسونه.
‫واقعا؟
‫وای، چطور این کارو می‌کنی؟
‫بهم یاد بده.
‫الان نه. ‫باید برم سر کارِ پاره‌وقتم.
‫فردا چطوره؟ ‫می‌خوای بیای خونه‌ام؟
‫برنامه‌ام جواب داد.
‫- خونه‌ات؟ ‫- آره.
‫بالاخره با سیون رفیق شدم.
‫به قدری که همدیگه رو دعوت کنیم خونه‌مون.
‫[ادامه دارد...]
‫امکانش هست برای جایی که تا حالا نرفتی ‫احساس نوستالژی کنی؟
‫امکانش هست حسرت کسی رو بخوری
‫که تا حالا باهاش آشنا نشدی؟
‫اولین بار بود که می‌رفتم خونه‌اش، ‫ولی حس آشنایی داشت.
‫دقیقا مثل توی عکسش بود.
‫از این طرف بیا.
‫مامان.
‫اوه، رسیدی خونه.
‫این دوست من از کانون دانشگاهمه.
‫بهش اشاره کرده بودم، مگه نه؟
‫درسته، تویی.
‫خوشوقتم.
‫من لی کانگ هستم.
‫نه، نسبت به عکس فرق داشت.
‫خیلی قشنگ‌تر از چیزی که انتظار داشتم بودن.
‫خونه.
‫- خیلی خوبه. ‫- مگه نه؟
‫و اون شخص.
‫فکر کنم استعدادش رو دارم.
‫باریکلا.
‫بایدم همینطور فکر کنی.
‫"ادامه دارد"...
‫ای وای. این چیه؟ ‫کی اینو نوشته؟
‫یه بچه.
‫نظرت چیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫پس اون عمدا به این پسره نزدیک ‫و باهاش رفیق شده؟
‫نه، اینطوری نیست.
‫اون وانمود کرد دوستشه ‫تا بتونه بره خونه‌اش؟
‫خدای من. ‫این بچه چی می‌خواد؟
‫چرا باید همچین چیزی بنویسه؟
‫ای بابا.
‫این چه حرفیه؟
‫من ازت خواستم به عنوان یه متخصص نظرت رو بگی،
‫ولی تو هم داری همون حرفای خودم رو می‌زنی.
‫اون به چی فکر می‌کنه؟ ‫تو روانکاو هستی خب.
‫خب، هنوز زوده که بشه بر اساس این ‫قضاوتی انجام داد.
‫وضعیت روانیش چندان پیچیده نیست.
‫اون حسوده.
‫حتما یه چیزی از اون بچه دیده ‫که شدیدا می‌خواسته.
‫و از اونجایی که نمی‌تونه کاریش بکنه، ‫داره از طریق نوشتن و تخیلات، خودش رو خالی می‌کنه.
‫با اینکه یه خرده عجیبه،
‫توانایی بیان این احساسات ‫چیز خوبیـه.
‫کنجکاوم بدونم که بعدش چی قراره بنویسه.
‫نویسنده خوبی هم هست.
‫مگه اولین باری نیست
‫که تو همچین دانشجویی داری؟
‫چرا، اولین باره.
‫می‌خوای اونو زیر پر و بالت بگیری؟
‫چرند نگو.
‫من رفتم.
‫می‌دونی...
‫چند وقته که نیومدی تو اتاقم؟
‫یادت میاد؟
‫شب بخیر.
‫کنجکاوم بدونم که بعدش چی قراره بنویسه.
‫مگه اولین باری نیست
‫که تو همچین دانشجویی داری؟
‫می‌خوای اونو زیر پر و بالت بگیری؟
‫چرا ازم خواستین بمونم؟
‫حرفی واسه زدن...
‫داشتین؟
‫تو دفعه قبل ‫آبروم رو جلوی کلاس بردی.
‫حس خوبی داشت؟
‫اون کیم سیونه؟
‫بله.
‫می‌دونی تکلیف کلاست در مورد چیه؟
‫بهش نشون دادی؟
‫نه.
‫فکر می‌کردم فقط شما تکالیف رو می‌خونین، استاد.
‫توی کلاس اول اینو گفتین.
‫بشین.
‫تو می‌خوای...
‫راجع‌به چی بنویسی؟
‫قصد داری چی بنویسی؟
‫منظورتون چیه؟
‫یه تکلیف مدرسه‌ست، ‫منم هرچی که دلم خواست نوشتم.
‫همونطور که خودتون بهمون گفتین.
‫نه.
‫خودت می‌دونی که سوالم چیه.
‫خودتو به خریت نزن.
‫تو...
‫به کیم سیون حسودی می‌کنی، مگه نه؟
‫می‌خوای جای اون باشی؟
‫به خاطر همین هم اینو نوشتی، مگه نه؟
‫ولی می‌دونی،
‫در تکلیفی که کیم سیون تحویل داد،
‫یه کلمه هم از تو ننوشته.
‫انگار اصلا براش مهم نیست
‫که بهش حسودی می‌کنی یا نه.
‫فقط تویی که داری زجر می‌کشی.
‫شما هم باهاش آشنایین؟
‫با این احساس؟
‫پس دارین توصیه می‌کنین که ‫بهتره راجع‌به چیز دیگه‌ای بنویسم؟
‫چیز دیگه‌ای نیست که بخوام راجع‌بهش بنویسم.
‫نه، بنویس. ‫در مورد همین بنویس.
‫حرف من اینه که باید به نوشتن ادامه بدی.
‫حتی اگه سخت باشه، فقط بنویس.
‫فقط میل به نوشتن هست که مهمه.
‫تو استعداد داری.
‫و...
‫با من کلاس خصوصی ادبیات بگیر. ‫هفته‌ای یه بار.
‫- کلاس خصوصی؟ ‫- آره.
‫کلاس خصوصی.
‫دارم میگم که برات وقت می‌ذارم.
‫چیه؟ نمی‌فهمی؟
‫نه، فکر نکنم بتونم.
‫من چندتا شغل پاره‌وقت دارم.
‫و پول بیشتر برام مهمه.
‫پس...
‫اگه همونقدر که از یکی از اون شغل‌های پاره‌وقت حقوق می‌گیری ‫بهت بدم چی؟
‫چرا؟
‫دلت برام سوخته؟
‫اسکل دیوونه. ‫داری چرت و پرت میگی.
‫لی کانگ.
‫اینقدر چرت نگو و با دقت به حرفام گوش بده.
‫تو نمی‌تونی کیم سیون بشی،
‫ولی هرچقدر که دلت خواست ‫می‌تونی در مورد اینکه می‌خوای جای اون باشی بنویسی.
‫تا زمانی که بتونی اون احساس رو ابراز کنی ‫مشکلی نیست.
‫ادبیات همینه. ‫قدرت ادبیات همینه.
‫من می‌خوام کمکت کنم
‫تا چیزهایی که می‌نویسی ‫یه مشت خط خطی به حساب نیان
‫بلکه به یه داستان منسجم تبدیل بشن.
‫چون...
‫استعداد چیز کمیابیـه،
‫و من معلم توئم.
‫خیلی‌خب، استاد. ‫من یکی از شغل‌های پاره‌وقتم رو ول می‌کنم.
‫[خیلی‌خب، معلم. ‫من یکی از شغل‌های پاره‌وقتم رو ول می‌کنم.]
‫چرا داری پوزخند می‌زنی؟
‫آخه به نظرم بامزه‌ست.
‫کلاس ادبیات؟ ‫فکر نمی‌کردم که واقعا انجامش بدی.
‫بگذریم، خوشحالم که سرحال می‌بینمت.
‫مگه نگفتی که برای قرارت دیرت شده؟
‫بهتره بری.
‫با اینحال، از اینکه کلاس‌ها رو اینجا برگزار می‌کنی ‫خیلی خوشم نمیاد.
‫چرا تو خونه؟ ‫می‌تونی توی دانشگاه یا توی یه کافه انجامش بدی.
‫گفتم که اگه بیرون کلاس بذارم، ‫مردم ما رو می‌بینن و حرف در میارن.
‫و وقتی تو استاد پارک و سونگ‌هوی رو دیدی، ‫نباید بهشون بگی، باشه؟
‫بگو سرم شلوغ بود.
‫اوه، باشه. ‫چرا همیشه اینقدر به پنهان‌کاری اصرار داری؟
‫من رفتم. ‫از کلاست لذت ببر.
‫باشه.
‫سلام.
‫بیا تو.
‫از این طرف.
‫چرا نمیای داخل؟
‫چرا اینقدر حالت گرفته‌ست؟ ‫تو اومدی درس یاد بگیری.
‫حتی درست و حسابی ‫بهم سلام هم نکردی.
‫سلام کردم.
‫بچه پررو... بشین.
‫راستش...
‫یه چیزی ذهنم رو مشغول کرده، ‫و با خودم گفتم که تلفنی بهت بگم،
‫ولی بعد گفتم بهتره حضوری بهت بگم.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌تونم توی این کلاس‌ها شرکت کنم.
‫قضیه اینه که،
‫دیروز که تو خونه‌ی سیون بودم ‫یه اتفاقی افتاد.
‫ممکنه دیگه نتونم برم اونجا، ‫که یعنی نمی‌تونم چیزی بنویسم.
‫اونوقت دیگه این کلاس‌ها فایده‌ای ندارن، ‫پس...
‫صبر کن.
‫با حوصله توضیح بده. ‫چرا، مگه چی شد؟
‫یادته که راجع‌به کانون برنامه‌نویسی نوشته بودم؟
‫آره.
‫کانون ما دو هفته دیگه ‫یه مسابقه داره.
‫دوره مقدماتیِ مسابقات کشوری کانون‌هاست.
‫من و سیون قرار بود به عنوان یه تیم ‫وارد مسابقات بشیم،
‫واسه همین دیروز رفتم خونه‌اش ‫تا باهم تمرین کنیم، ولی...
‫ولی؟
‫تا این صفحه رو تمرین کن.
‫باشه.
‫- من میرم دستشویی. ‫- باشه، برو.
‫فقط داشتم می‌رفتم دستشویی،
‫ولی یهو کنجکاو شدم.
‫راستش رو بخوای، کار اشتباهی کردم.
‫ببخشید.
‫نتونستم دستشویی رو پیدا کنم.
‫آها. ‫فکر کردم تو سیون منی.
‫طبقه بالا هم دستشویی هست.
‫و دم در جلویی هم ‫یه دستشویی برای مهمون‌ها هست.
‫بله، متوجه شدم.
‫از الان به بعد دیگه ‫از یکی از اونا استفاده می‌کنم.
‫حتی با اینکه پام رو از گلیمم فراتر گذاشته بودم، ‫مامان سیون مهربون بود.
‫عصبانی نشد، ‫باملاحظه و مهربون رفتار کرد
‫و موقع شام هم به نظر ناراحت نمیومد.
‫- داغه. ‫- باشه.
‫چرا اینقدر داری طولش میدی؟ ‫زود باش.
‫بچه‌ها گرسنه و منتظرن.
‫باشه، اومدم.
‫پس تو دوست جدید سیون هستی.
‫خوشوقتم. ‫لی کانگ بودی، درسته؟
‫سلام.
‫بشین.
‫شنیدم توی کامپیوترها واردی.
‫این روزها سیون همش راجع‌به تو حرف می‌زنه.
‫راست میگه.
‫اون دوست زیاد داشته، ‫ولی هیچوقت در این حد نبوده.
‫اونقدر دیگه در موردش حرف نمی‌زنم.
‫حقیقت اینه که فقط به خاطر کانگه ‫که تونستم وارد این رقابت بشم.
‫حتی همه دانشجوهای ارشد هم ‫از مهارت‌هاش حیرت‌زده شدن.
‫هی، چرا داری بزرگش می‌کنی؟
‫بزرگش می‌کنم؟
‫به هرحال، لطفا مراقب سیون باش.
‫الان یهو رویاش شده برنامه‌نویس شدن.
‫اگه می‌دونستیم، ‫می‌گفتیم مهندسی بخونه.
‫باشه. بیاین بخوریم.
‫بیاین قبلش دعا بخونیم.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس. ‫آمین.
‫پروردگارا، به ما و این هدایایی که به زودی ‫از فضل تو دریافت خواهیم کرد
‫برکت بده...
‫ولی وقتی می‌خواستم برم خونه، ‫حقیقت رو فهمیدم.
‫که واقعا چه حسی نسبت بهم داشت.
‫نمی‌دونم. ‫اون مشکوک و مرموز می‌زنه.
‫خودت که می‌دونی چطور همه ‫یه حسی به آدم میدن.
‫از اولین باری که دیدمش حسش کردم.
‫کاش دیگه نمیومد خونه‌مون.
‫چی شده؟
‫این بار دیگه چی ناراحتت کرده؟
‫ما نمی‌تونیم دوستی که سیون ازش خوشش میاد ‫رو منع کنیم.
‫فقط می‌تونیم حواسمون بهش باشه.
‫می‌دونی امروز چه اتفاقی افتاد؟ ‫اون توی اتاق خواب ما بود...
‫فقط دارم میگم که ترجیح میدم سیون ‫با یه بچه‌ی
‫شادتر و سرزنده‌تر ‫دوست باشه.
‫خدایی؟
‫فکر می‌کردم پسره مشکلی نداره. ‫به نظر باهوش میومد.
‫پس بیا حداقل تا بعد از مسابقات ‫کاری به کارشون نداشته باشیم.
‫اگه جایزه بگیرن چی؟
‫میگن که جایزه گرفتن توی همچین رقابت‌هایی ‫در درخواست‌های شغلی به چشم میان.
‫ذهن منم درگیرش بود.
‫خیلی‌خب.
‫اگه به پسرمون کمک می‌کنه ‫مشکلی نیست.
‫- بیا بعد از مسابقات راجع‌بهش حرف بزنیم. ‫- باشه.
‫واسه چی اون کارو کردی، ها؟
‫می‌دونم کارم اشتباه بود.
‫پس یعنی داری میگی
‫که باید اون مسابقه یا حالا اسمش هرچی که هست ‫رو برنده بشی
‫تا بتونی بازم بری خونه‌اش؟
‫آره. همینطوریه.
‫پس برنده شو. ‫انجامش بده خب.
‫برنامه‌نویسست که خوبه، مگه نه؟
‫در مورد چیزی که نمی‌دونی حرف نزن.
‫من ممکنه از سیون بهتر باشم، ‫ولی هیچ شانسی ندارم.
‫هی، واسه اینکه بنویسی
‫حتما لازم نیست که بری داخل اون خونه.
‫اگه نرم چه حسی بهم دست میده ‫یا درباره چی بنویسم؟
‫الهام من اونجا بود.
‫حق با توئه.
‫آره، راست میگی.
‫درسته.
‫پس چیکار کنیم؟
‫باید یه فکر خوب براش بکنیم...
‫ممکنه یه راهی باشه، ولی...
‫چیه؟
‫فراموشش کن. ‫نمی‌تونی انجامش بدی، آقای هو.
‫چی میگی، بچه پررو؟ ‫چه کاری ازم برنمیاد؟ بگو.
‫مسئله‌های مسابقه.
‫مسئله‌های مسابقه؟
‫چیه مگه؟
‫نگو که...
‫از من می‌خوای...
‫مسئله‌های مسابقه رو بدزدم...
‫آره؟
‫چاره‌ دیگه‌ای براش به ذهنم نمی‌رسه.
‫زده به سرت؟
‫تو دیوونه‌ای.
‫بچه پررو رو نگاه.
‫من معلم توئم و یه استاد دانشگاهم!
‫چطور جرات می‌کنی همچین چیزی بخوای!
‫هی، برو بیرون.
‫از اینجا برو! ‫دیگه دوست ندارم برات کلاس بذارم.
‫تو واقعا خیلی پررویی، مگه نه؟
‫برو بیرون!
‫پس نمیشه کاریش کرد.
‫منم پیشنهاد تدریست رو فراموش می‌کنم.
‫نگاش کن بچه پررو...
‫چشه این؟
‫چرا تکلیفت رو تحویل ندادی؟
‫چیزی نداشتم که راجع‌بهش بنویسم.
‫هی، لی کانگ!
‫واقعا نمی‌خوای چیزی تحویل بدی؟
‫اگه اینطوری پیش بره، کمکت نمی‌کنم...
‫هی.
‫هی!
‫[مهندسی الکترونیک، لی کانگ]
‫[سخنرانی مهمان با نویسنده کیم سوهون]
‫[نویسنده‌ی چشمان خانه]
‫سلام، استاد پارک.
‫سلام، مونو! ‫منظورم اینه که...
‫استاد هو، کجایی؟
‫خب...
‫آقای کیم اینجا منتظرته.
‫باید قبل از سخنرانی، به صرف قهوه ‫باهم صحبت کنین.
‫جدی؟
‫وای. ‫ببین، الان تو راهم دارم میام.
‫حدود ده دقیقه؟ ‫فکر کنم تا ده دقیقه دیگه برسم.
‫بهش بگو یه فنجون چای بخوره ‫و یکم بیشتر منتظر بمونه، باشه؟
‫شرمنده. ‫زود میام.
‫باشه، به زودی می‌بینمت.
‫عجب، پارسال دوست امسال آشنا.
‫- خیلی وقته ندیدمت. ‫- واقعا راست میگی. خیلی وقته.
‫آخرین باری که همدیگه رو دیدیم ‫کِی بود؟
‫زندگی خیلی پرمشغله‌ست. ‫یادم نمیاد...
‫بذار ببینم.
‫کِی بود؟ ‫دقیق یادم نیست.
‫گمون کنم دیدن دوستان قدیمی ‫واقعا خوشحال کننده‌ست.
‫من تا حالا ندیده بودم که استاد هو ‫اینقدر لبخند بزنه.
‫جدی؟
‫آره، منم خوشحالم. ‫از دیدنت خوشحالم.
‫اصلا تغییر نکردی.
‫شما با بیش از هفت رمان بلند ‫و چهار مجموعه داستان کوتاه،
‫عمیقا به پیچیدگی‌های
‫روان انسان پرداخته‌اید.
‫اما در آخرین اثرتون، ‫"چشمان خانه"،
‫با به کار گیری تکنیک‌های رمان‌های معمایی،
‫رویکردی کاملا جدید در پیش گرفته‌اید.
‫درسته.
‫من چیزهایی رو از ژانر معمایی قرض گرفتم.
‫اما درحالی که رمان‌های استاندارد معمایی
‫روی حل کردن پرونده تمرکز دارن، ‫من به چیز دیگه‌ای علاقه‌مند بودم.
‫من هر صحنه، از جمله صحنه قتل رو ‫به بخش‌های کوچک تقسیم کردم
‫و اونا قاطی کردم، ‫بنابراین تشخیص ترتیب وقایع دشواره.
‫چون برای من کشف قاتل،
‫راه‌حل و نتیجه‌ی پرونده نبود.
‫بلکه روابط انسانی چندلایه‌ای بود ‫که داستان رو احاطه کرده.
‫همه‌تون متوجه شدین، درسته؟
‫خب، من که فهمیدم.
‫بله، واقعا شگفت‌انگیزه.
‫به خاطر همین هم اکثر خوانندگان
‫این کتاب رو "بسیار بدیع" و "جذاب" نقد کردن.
‫اما...
‫بعضی‌ها...
‫بعضی‌ها؟
‫خب، بعضی‌ها یه جور دیگه می‌گن...
‫این ممکنه شنیدنش برای شما ‫دشوار باشه،
‫اما از اونجایی که اینجا ‫مکانی برای بحث آزاد هست،
‫اینو میگم.
‫"کیم سوهون با این رمان داره مخاطب عام ‫رو مخاطب قرار میده".
‫خب، حقیقت اینه که بعضی‌ها هم ‫چنین نظرات منتقدانه دارن.
‫البته که نظر شخصی من نیست.
‫قبل از اینکه امروز به این سالن سخنرانی بیام،
‫یه سری سوال از بعضی از دانشجوها دریافت کردم.
‫اینم یکی از سوالات بود.
‫یه لحظه.
‫خب...
‫بذار ببینم.
‫کجاست؟ ‫اوه، اینجاست.
‫خب،
‫این سوال دانشجوها بود.
‫"آقای کیم سوهون،
‫شما مدت‌هاست که در داستان‌های ادبی شهرت پیدا کرده‌اید،
‫بنابراین من برای شما احترام زیادی قائل بودم ‫و از طرفداران پروپاقرص شما بودم.
‫اما وقتی که ناگهان یه رمان معمایی منتشر کردید ‫خیلی ناامید شدم.
‫شاید به خاطر اینه که دیگه ‫داستانی از خودتون ندارید
‫و مجبور شدید باب میل عوام عمل کنید"؟
‫این خیلی تنده.
‫"اگر داستانی برای گفتن ندارید...
‫بهتر نیست که
‫کلا نویسندگی رو کنار بذارید"؟
‫یه همچین چیزی.
‫کدوم دانشجو این سوال رو پرسیده؟
‫احیانا این نظر شما نیست، استاد هو؟
‫چی؟ نه...
‫دارم سر به سرتون می‌ذارم.
‫می‌خوام از طرفداری که اینو پرسیده تشکر کنم، ‫حالا هرکی که هستی.
‫به نظر میاد که خیلی به کار بنده علاقه‌مند هستی ‫و مدت زیادی کارهام رو دنبال کردی.
‫در جواب سوالت،
‫بله، حق با توئه. ‫باب میل عوام عمل کردن.
‫فعل "باب میل عمل کردن" رو ‫میشه به دو صورت تفسیر کرد.
‫"برآوردن خواسته‌ها یا نیازهای عموم مردم".
‫اینو میشه به طور منفی ‫به عنوان چاپلوسی تفسیر کرد،
‫اما یه چیز مثبت هم می‌تونه باشه.
‫"یافتن وجه مشترک".
‫طبق تعریف دوم،
‫ضروریه که در هنر به همه توجه بشه.
‫چه چیزی می‌تونه هیجان‌انگیزتر از این باشه که ‫نویسنده و خوانندگان
‫به وجه مشترکی برسن؟
‫چیزی که واقعا مهمه "چه چیز" نیست ‫بلکه همیشه "چگونه" هست.
‫داشتن دیدگاهی انعطاف‌پذیر و چندوجهی ‫خیلی مهمه.
‫اگر اصرار داشته باشی پایبند دنیایی ‫که می‌شناسی بمونی،
‫در نهایت خلاقیتت افت می‌کنه.
‫به همین دلیله که من به گفتن داستان‌های جدید، ‫تست کردن فرم‌های جدید،
‫و تلاش برای اینکه حتی بهتر بتونم باب میل عوام عمل کنم ‫ادامه میدم.
‫امروز جوّ عالی بود، مگه نه؟
‫- واکنش دانشجوها واقعا... ‫- محشر بود.
‫- آقای کیم. ‫- ممنون.
‫از بین همه همایش‌هایی که تا حالا برگزار کرده بودیم، ‫امروز بیشترین حضار رو داشت.
‫مدیر دانشگاه خیلی هیجان‌زده بود.
‫به لطف شما، امروز خیلی ازم تعریف شد.
‫اوه، این چه حرفیه. ‫همش به لطف شما و استاد هو بود که میزبانی کرد.
‫ولی مهم‌تر از هرچیزی، ‫دانشجوها چنان با دقت گوش می‌دادن که...
‫خیلی هیجان‌زده شدم ‫و خیلی بیشتر از حد معمول صحبت کردم.
‫- ممنونم. ‫- دانشجوها واقعا امروز عالی بودن.
‫چرا موقع سخنرانی‌های من ‫اینطوری رفتار نمی‌کنن؟
‫خودت باید بهتر عمل کنی.
‫بیاین یه نوشیدنی بخوریم. ‫باعث افتخاره.
‫بله.
‫- از آشنایی‌تون خوشحال شدم. ‫- واقعا باعث افتخار بود.
‫چرا اینقدر ساکتی، استاد هو؟
‫اصلا. فقط داشتم به گفتگوهای شما گوش می‌کردم ‫و لذت می‌بردم.
‫درسته. ‫شما دو نفر رفیق هستین، مگه نه؟
‫بله، دوستان دوران دانشگاهن.
‫از تدریس لذت می‌بری؟
‫آخه چطور ممکنه لذت‌بخش باشه؟
‫آقای کیم، اسم نویسندگی دخترتون ‫لی ای‌پیل هست، درسته؟
‫اون پارسال با رمان هفده بال سبز ‫اولین کارش رو منتشر کرد.
‫وای، واقعا؟
‫اون نویسنده‌ای که جوایز ادبی مختص کار اول ‫رو برنده شد
‫دختر شما بود؟ ‫وای.
‫فکر کنم منم راجع‌بهش شنیدم.
‫به گمونم دیگه توی این دنیا ‫نمیشه رازی داشت.
‫حتی من اسم نویسندگیش رو انتخاب کردم ‫تا مردم نفهمن.
‫وای، چه خفن.
‫به گمونم خانوادگی استعداد ادبی دارین.
‫حتما خیلی بهش افتخار می‌کنین. ‫بدجور حسودیم شد.
‫یه بچه‌ی با استعداد و کارنامه حرفه‌ای که شما دارین؟ ‫واقعا به همه‌چیز رسیدین.
‫آقای هو.
‫چیکار...
‫اینجا کار می‌کنی؟
‫بله.
‫حتما با کسی اومدی.
‫آره.
‫موقع کار داشتی چیزی می‌نوشتی؟
‫این فقط...
‫فقط چیه، خنگول؟ ‫تو حتی تکالیفت رو هم تحویل نمیدی.
‫راستش، داشتم فکر می‌کردم...
‫که در یه مسابقه نویسندگی شرکت کنم.
‫جوایز اولین اثر ادبی.
‫شنیدم جایزه نقدیش خوبه، ‫واسه همین گفتم امتحان کنم.
‫چی، مسابقه؟
‫آقای هو، خودت بهم گفتی
‫که استعداد دارم.
‫ولی هنوز داستانی که بخوام بنویسم ‫رو پیدا نکردم.
‫جوایز اولین اثر ادبی.
‫چه پدر سوخته‌ایه.
‫چه مزخرفا.
‫[جایزه اولین اثر ادبی، لی کانگ]
‫ممنونم. خیلی متشکرم.
‫اما این جایزه واقعا متعلق...
‫به شخص دیگه‌ایه.
‫"تو استعداد داری".
‫شخصی که با این جمله ‫چشم‌های منو باز کرد.
‫شخصی که بهم یاد داد
‫ادبیات چیه و فراتر از اون، ‫معنای زندگی چیه.
‫مرشد من، آقای هو مونو.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫هی.
‫فکر کردی که جوایز اولین اثر ادبی ‫همینقدر الکیه؟
‫تو با این مهارت‌هات هیچ شانسی نداری، خنگول.
‫پس...
‫اگه اینا رو داشته باشی،
‫مسئله‌های اون مسابقه ‫یا حالا هرچی که هست...
‫نویسندگی رو جدی می‌گیری؟
‫و دوباره کلاس ادبیات میای؟
‫پس بچه،
‫باید چیکار کنم؟ ‫بهم بگو!
‫مطمئنی که مشکلی با این کار نداری؟
‫درواقع خیلی ساده‌ست. ‫فقط باید کاری که میگم رو انجام بدی.
‫باشه خب، باید دقیقا چیکار کنم؟
‫برو به دفتر استاد پارک هیونگ‌جونگ.
‫پارک هیونگ‌جونگ؟
‫- استاد پارک از مهندسی؟ ‫- بله.
‫او رئیس کمیته انتخاب مسئله‌های مسابقه‌ست.
‫اون یارو کلا تو همه‌چیز دست داره.
‫صبر کن. از کجا می‌دونستی که ‫من با استاد پارک آشنام؟
‫به نظرت اگه نمی‌دونستم ‫ازت می‌خواستم این کارو کنی؟
‫قبلا دیدم که باهم حرف می‌زدین.
‫- از غذاتون لذت ببرین. ‫- تشکر.
‫نوش جان.
‫- بفرمایین. ‫- تشکر.
‫- از غذاتون لذت ببرین. ‫- همچنین.
‫استاد پارک.
‫مونو! ‫بیا بشین پیشم.
‫- خیلی دیر داری ناهار می‌خوری. ‫- تو هم همینطور.
‫بعد که رفتم توی دفتر پارک چی؟
‫بعدش چیکار کنم؟
‫چه خوشمزه‌ست.
‫مسابقه فرداست، ‫بنابراین مسئله‌ها توی کامپیوترش هستن.
‫فقط باید اونا رو توی یه فلش کپی کنی. ‫ساده‌ست، درسته؟
‫احمق، تو به این میگی ساده؟ ‫چطور وارد کامپیوترش بشم؟
‫باید رمزش رو بدونم!
‫درسته، به خاطر همین هم استاد پارک ‫خودش باید بازش کنه.
‫استاد پارک.
‫یه لطفی ازت داشتم.
‫وای، تو تا حالا ازم لطفی نخواسته بودی.
‫بگو.
‫آخه...
‫فکر می‌کردم که دیگه وقتشه ‫شیوه حضور و غیاب کردنم رو بروز کنم.
‫- واقعا؟ ‫- بله.
‫تو یه بار اینو بهم گفته بودی.
‫وای، خیلی از شنیدنش خوشحال شدم.
‫آره، دیگه وقتشه که بروزش کنی.
‫باشه، فردا میام دفترت ‫و برات نصبش می‌کنم.
‫نه، توی دفتر من نه.
‫دوست دارم توی دفتر خودت انجامش بدیم.
‫حداقل بهتر نیست که اول ‫نحوه اجرا شدنش رو ببینم؟
‫واقعا؟
‫امروز واقعا وقت ندارم، ‫بنابراین فردا بیا دفترم.
‫- نشونت میدم. ‫- فردا؟
‫نه، فردا دیره. ‫باید امروز انجام بشه.
‫فردا باید برم کاری انجام بدم، ‫واسه همین یه خرده سرم شلوغه.
‫نمیشه امروز یه چند دقیقه بیام؟
‫- امروز؟ الان؟ ‫- آره، خیلی طول نمی‌کشه.
‫باشه. ‫خب، یه خرده وقت دارم.
‫- پس می‌ریم. ‫- باشه. پس بیا همین الان بریم.
‫- باید تا تنور داغه نون رو چسبوند. ‫- الان؟
‫آره، چند دقیقه بیشتر که نیست. ‫این غذا هم افتضاحه.
‫تازه شروع به خوردن کردم.
‫افتضاحه بابا. ‫بعدا گوشت اردک مهمونت می‌کنم.
‫ولی...
‫- بریم، باشه؟ ‫- ولی این غذا...
‫- زود باش. ‫- تا کیم.
‫- بله؟ ‫- لطفا سینی‌هامون رو ببر.
‫- باشه. ‫- ببخشید.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- خدانگهدار.
‫فکر کنم حدود نیم ساعت چرت و پرت گفتم.
‫ولی وقتی برنامه پخش شد، ‫فقط یکی دو دقیقه نشونم داد.
‫تازه بعد از اینکه اون همه راه اومده بودن دفترم ‫و بهم التماس کردن انجامش بدم.
‫واقعا راحته.
‫- سلام. ‫- سلام، می‌جین.
‫نه، نمی‌تونم انجامش بدم.
‫فکر نکنم بتونم.
‫آخه من که یه معلمم ‫چطور می‌تونم همچین کاری بکنم؟
‫الان دیگه واسه این حرفا دیره.
‫مونو، حالت خوب نیست؟
‫استاد پارک.
‫ببخشید، ولی باید فورا برم دستشویی.
‫باشه. ‫زود برگرد.
‫- باشه. ‫- من داخلم.
‫آره، معذرت می‌خوام.
‫لازم نیست عذاب وجدان بگیری.
‫من درکل در مسابقات نهایی شرکت نمی‌کنم،
‫بنابراین به کسی لطمه‌ای نمی‌رسه.
‫اینو بزن ‫و منم اول وارد حساب کاربری‌ام می‌شم.
‫وقتی وارد شدی...
‫مشکل اینجاست که...
‫نمی‌دونم چطور می‌تونیم
‫اونو از دفترش بفرستیم بیرون.
‫واسه این کار،
‫یه نقشه‌ای ریختم.
‫چی؟
‫جدی؟ چیه؟
‫نمرات حضور و غیاب به طور خودکار ‫به نمره نهایی اضافه میشه...
‫- چی شده؟ ‫- قفسه سینه‌ام.
‫- داره میاد. ‫- مونو، چی شده؟
‫دارم رخ دادنش رو حس می‌کنم.
‫چی...
‫حالت خوبه؟ ‫زنگ بزنم اورژانس؟
‫نه، لازم نیست زنگ بزنی.
‫- ولی... ‫- یه دقیقه بهم وقت بده.
‫چی شده؟
‫داروهام توی ماشینمه.
‫هی، کدوم دارو؟
‫داروهای آنژین‌‌ام.
‫مونو، تو آنژین داری؟
‫باشه، یه دقیقه همینجا صبر کن.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫- فقط همینجا منتظر بمون. ‫- ببخشید.
‫زود برمی‌گردم!
‫- سلام، استاد. ‫- سلام، آره.
‫- کدوم داروئه؟ ‫- تو لازم نیست بدونی، احمق.
‫واسه بواسیره.
‫وای، زود باش.
‫لعنتی!
‫ولی پارکینگ که نزدیکه. ‫پنج دقیقه‌ای برمی‌گرده.
‫پنج دقیقه خیلی هم زیاده.
‫فقط اسم فایل رو بهم بگو.
‫مشکل اینجاست که نمی‌دونم ‫اسم فایل چی می‌تونه باشه.
‫چی؟
‫ای خنگ!
‫آخر منو مریض می‌کنی.
‫لعنتی، کجاست؟
‫بذار ببینم.
‫اوه، اینجاست!
‫[دانشگاه یونسئو] ‫[مسابقه برنامه‌نویسی]
‫[پاسخ‌ها] ‫[مسئله‌های مسابقه]
‫- سلام. ‫- آره.
‫هی، آره.
‫گیرش آوردم.
‫تمومه.
‫لعنتی.
‫چرا اینقدر کنده؟
‫50 درصد.
‫یالا، زود باش.
‫خیلی‌خب. ‫تقریبا آخرشه.
‫یالا دیگه.
‫فقط یه خرده مونده.
‫مونو، داروهات.
‫درسته.
‫حالت خوبه؟
‫- خوبی؟ ‫- ممنون، استاد پارک.
‫به لطف تو خیلی بهترم.
‫آخه یهو می‌گیرتم.
‫- آره؟ ‫- بعد هم رفع میشه.
‫شرمنده که به زحمت انداختمت.
‫نه، اصلا...
‫اوه و استاد پارک.
‫بهش فکر کردم،
‫و شاید شیوه خودم بهتر باشه.
‫جان؟
‫- بازم ممنون. ‫- خواهش.
‫- مطمئنی که حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫ولی آخه چطور یهو خوب شدی؟
‫وای، چه ترسیدم.
‫لعنتی.
‫پدرم در اومد.
‫- سلام، استاد. ‫- سلام.
‫سلام.
‫سلام، استاد.
‫استاد! ‫سلام.
www.Doostihaa.com
‫مونو. هو مونو.
‫تو زده به سرت.
‫پاک دیوونه شدی.
‫مونو، اصلا داری چیکار می‌کنی؟