‫[شرایط اضطراری رادیواکتیو]
‫مارسیو؟
‫پس تصمیم گرفتی بری.
‫به نظرم داری بی‌مسئولیتی می‌کنی.
‫بی‌مسئولیتی؟ ‫مگه دارم میرم با دوستام فوتبال بازی کنم؟
‫داری خودتو توی خطر میندازی.
‫می‌خوای همچین پدری باشی؟
‫توی خطر نیستم. ‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫کسی که داره غرق میشه رو ‫به حال خودش ول کنم؟
‫نه. براشون یه حلقه نجات بنداز، ‫یا یه غریق‌نجات بیار.
‫- فقط باهاشون غرق نشو. ‫- به این سادگی نیست.
‫کار تو نیست. ‫از کی تا حالا امدادگر شدی؟
‫بیانکا، من منبع رو پیدا کردم.
‫مواد آلوده رو ایمن کردم. ‫با اون آدما حرف زدم.
‫بهم نیاز دارن.
‫تا ما اینجا داریم حرف می‌زنیم، ‫اون چیز داره اون بیرون پخش میشه.
‫این یعنی من، تو، خانواده‌م، پدرم، ‫همه در خطرن.
‫که این‌طور. پس داریم در مورد ‫یه چیز واقعاً خطرناک حرف می‌زنیم.
‫ولی دیروز بهم گفتی جات امنه.
‫می‌خوام بدونم جات امنه یا نه.
‫جام امنه.
‫دیروز در خطر بودم. دیگه تموم شد.
‫بهم دروغ نگو.
‫دروغ نمیگم، عزیزم.
‫بهت اعتماد دارم.
‫بیا اینجا.
‫خداحافظی کنیم.
‫بیا دیگه.
‫باید برم.
‫دیشب، فرماندار گوییاس، روبرتو کوریا،
‫از ساختمان بازدید کرد...
‫- سلام بابا. صبح بخیر. ‫- سلام مارسیو.
‫- بشین. یه کم قهوه بخور. ‫- نمی‌تونم. بعداً می‌خورم.
‫- نه. ‫- خداحافظ. ممنون.
‫رئیس کمیسیون ملی انرژی هسته‌ای، ‫بنی اورنستین،
‫که هدفش جلوگیری از اینه که پودر سزیوم
‫مردم محلی رو آلوده کنه.
‫علاوه بر این، به گفته‌ی دکتر اورنستین،
‫بتن هم باید بتونه ‫تشعشعات سزیوم رو مهار کنه.
‫انیدا سانتینی، خبرنگار، در محل حضور داشت
‫و برای جزئیات بیشتر ‫با دکتر اورنستین صحبت کرد.
‫دکتر اورنستین، ‫آیا الان خطر زیر اون بتن مهار شده؟
‫تشعشعات کپسول سزیوم-۱۳۷ مهار شده.
‫ولی متأسفانه، ‫کپسول ۱۵ روز توی شهر چرخیده.
‫ما با سزیوم-۱۳۷ به شکل پودر سروکار داریم.
‫و این پودر ممکنه ‫در جاهای مختلفی پخش شده باشه
‫و آدمای خیلی بیشتری رو آلوده کرده باشه.
‫پس میشه گفت گویانیا داره ‫فاجعه‌ای مثل چرنوبیل رو تجربه می‌کنه؟
‫نه.
‫اتفاقی که توی چرنوبیل افتاد ‫یه انفجار رآکتور هسته‌ای بود.
‫چیزی خیلی ویرانگرتر از ‫یه ایزوتوپ رادیواکتیو
‫که توی یه دستگاه پرتودرمانی پیدا شده.
‫مهمه هر کسی که با سزیوم-۱۳۷ تماس داشته،
‫یا نزدیک کسی بوده که باهاش تماس داشته،
‫بره به ورزشگاه شهرداری ‫تا غربالگری و معاینه بشه.
‫ممنون، دکتر اورنستین.
‫[روز ۲]
‫ببخشید.
‫ببخشید!
‫باید رد بشم.
‫من با تیم کمیسیون ملی انرژی هسته‌ای هستم. ‫بذارین رد بشم.
‫بذارین رد بشم. ببخشید. ‫من اینجا کار می‌کنم.
‫این دیگه چیه؟
‫ببخشید، رفیق!
‫من اینجا کار می‌کنم، آقا.
‫- دیروز اینجا بودم. ‫- برو عقب.
‫با دکتر اورنستین و فرماندار.
‫باید بری عقب!
‫- من اینجا کار می‌کنم! ‫- آقا، بهت گفتم برو عقب.
‫من از کمیسیون ملی انرژی هسته‌ای هستم.
‫- نمی‌ذارن برم داخل! ‫- لطفاً بذارید این آقا بیاد تو.
‫مأمور، ایشون با منه.
‫- دیدی؟ خیلی ممنون. ‫- درسته.
‫- استراحت کردی؟ ‫- اصلاً.
‫تمام شب رو پای تلفن بودم ‫تا تیم رو جمع کنم بیان اینجا.
‫صبح بخیر، آقایون.
‫تموم شد. می‌تونیم تا یه ساعت دیگه ‫آلوده‌ها رو به بیمارستان عمومی منتقل کنیم.
‫یه ساعت؟
‫بخش درست آماده شده؟
‫اونجا فرق داره، می‌دونی؟
‫همه‌چی باید با پلاستیک پوشونده بشه.
‫افراد باید به صورت کامل ‫لباس محافظتی مناسب پوشیده باشن.
‫دستشویی‌ها باید مهر و موم بشن.
‫و زباله‌های رادیواکتیو بیمارها ‫نباید وارد سیستم فاضلاب بشن.
‫باید جمع‌آوریش کنن و به مؤسسه‌ی ‫حفاظت دربرابر تشعشعات ریودوژانیرو بفرستن.
‫می‌دونی چند نفر رو باید منتقل کنیم؟
‫اینجا رو قرنطینه کردن.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫یه جای کار می‌لنگه. ‫الان اون یارو خوش‌تیپه رو دیدم.
‫از قیافه‌ی این آدما خوشم نمیاد.
‫می‌دونی چیه؟ ‫ما رو اینجا حبس کردن.
‫نمی‌فهمین؟
‫اگه کاری نکنیم، ‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونیم بریم خونه.
‫- ایوِنیلدو... ‫- فکر می‌کنی خنده‌داره؟
‫بی‌خیال. ‫خونه‌هامون از دست رفته، ایونیلدو.
‫تا الان همه‌ش رو خراب کردن ‫تا چندتا ساختمون جدید شیک بسازن.
‫این‌طوری نگو، ریموندو.
‫باید یه کاری بکنیم.
‫گفتن ما مریضیم.
‫اگه این‌طور بود، الان پیش زنم ‫توی بیمارستان بودم، نه توی این خراب‌شده.
‫کی مریض رو می‌ذاره توی همچین جایی؟
‫آره، هیچ‌کدوم از اینا منطقی نیست.
‫صبح یه عده با روپوش آزمایشگاهی اومدن، ‫ولی هنوز اون تو هستن...
‫دکترها روپوش می‌پوشن. ‫تا حالا دیدی یکیشون توی زمین فوتبال باشه؟
‫- این درست نیست! ‫- بیشتر شبیه یه...
‫فقط می‌دونم هیچ‌کس حرف نمی‌زنه.
‫فقط همون‌جا وایستادن ‫و مثل حیوون نگاهمون می‌کنن.
‫فرمانداره!
‫شیشه رو بکش پایین!
‫این دیگه چه مسخره‌بازی‌ایه؟
‫توی تلویزیون رسماً گفتی ‫گویانیا، چرنوبیل جدیده!
‫نه. گفتم چرنوبیل یه حادثه‌ی هسته‌ای بود،
‫ولی توی گویانیا، ‫فقط یه حادثه‌ی رادیولوژیکیه.
‫خیلی واضح گفتم.
‫فکر می‌کنی مردم این چیزای مربوط به ‫رآکتور و ایزوتوپ رو می‌فهمن؟
‫- ببین... ‫- نتیجه‌ی کاری که کردی اون بیرونه.
‫من کسی‌ام که با مطبوعات حرف می‌زنه.
‫همگی.
‫میشه لطفاً همه جمع بشین؟
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫اسم من بنی داوی اورنستینه.
‫یه فیزیک‌دان هسته‌ای‌ام.
‫و توی کمیسیون ملی انرژی هسته‌ای هم ‫کار می‌کنم.
‫می‌دونم همگی ترسیدین،
‫ولی ما اینجاییم تا کمکتون کنیم.
‫باید بهتون ‫بگم پودری که در معرضش بودین،
‫که بهش سزیوم میگن،
‫رادیواکتیوه و خیلی مضره.
‫پس اگه یه ذره از اون پودر ‫روی تنتون نشسته باشه،
‫حتی یه ذره‌ی کوچیک ‫که با چشم غیرمسلح دیده نمیشه،
‫تا زمانی که کاملاً از بدنتون خارج نشده ‫بهتون آسیب می‌رسونه.
‫این آقا که اینجاست...
‫مارسیو، لطفاً بیا اینجا.
‫ایشون هم فیزیکدانه.
‫اسمش مارسیوئه.
‫می‌خواد باهاتون حرف بزنه ‫و چندتا سوال بپرسه...
‫در مورد اینکه چقدر
‫در معرض این پودر رادیواکتیو بودین،
‫اینکه ممکنه اونو با خودتون ‫جای دیگه‌ای برده باشین و از این قبیل.
‫این اطلاعات،
‫می‌تونه جون شما رو نجات بده،
‫و جون بقیه رو هم همین‌طور. ‫پس خیلی مهمه که
‫همه‌چی رو بهمون بگین.
‫- خیلی عالی شد. ‫- کی می‌تونیم بریم خونه؟
‫آره، می‌خوایم بریم خونه.
‫خونه‌های شما، درست مثل خودتون،
‫باید یه فرایندِ ‫رفع‌آلودگی خیلی سخت رو طی کنن.
‫و چقدر طول می‌کشه؟
‫هنوز نمی‌تونیم بگیم.
‫هنوز نمی‌تونی بگی، آقا؟
‫می‌تونی تضمین کنی که ‫بعد از تموم شدن این مسخره‌بازی
‫خونه‌هامون رو بهمون برمی‌گردونن؟
‫از این طرف.
‫همینه.
‫میشه لطفاً روی تخته آویزونش کنی، ‫بغل اون یکی؟
‫سلام، بنی.
‫پائولا! خوشحالم اینجایی.
‫می‌تونی اونا رو بذاری روی میز، لطفاً.
‫یه عالمه گایگر، آشكارساز ‫و دوزیمتر قلمی دیگه آوردم.
‫باید فوراً همه‌ی اینا رو راه بندازیم.
‫استر میگه خودش و مؤسسه ‫در اختیارتون هستن.
‫عالیه. ممنون.
‫اون جمعیت بیرون برای چیه؟
‫پائولا، ایشون دکتر امرسون سوزا هستن.
‫وزیر بهداشت ایالتی.
‫سوزا، ایشون دکتر پائولا ماتوس هستن، ‫دکترا از دانشگاه زوریخ.
‫از مؤسسه‌ی حفاظت دربرابر تشعشعات ‫توی ریو اومده.
‫متخصص آلودگی محیط زیسته.
‫- خوش اومدین، دکتر. ‫- عالیه. بذارش اونجا.
‫ژوآئو، خیابون ششم.
‫کارلوس، پنجاه و هفتم.
‫و نینا، خیابون بیست و ششم.
‫- بیست و هشتم. ‫- بیست و هشتم.
‫- و تو؟ ‫- توی خونه‌ی من هیچی نیست.
‫بازم باید چک کنیم.
‫ولی من اصلاً نبردمش خونه. ‫فقط یه‌کمش رو مالیدم به دستام...
‫می‌دونم، دارلی. ‫ولی ممکنه تصادفاً با خودت برده باشیش
‫روی لباست، کفشات.
‫پس باید چک کنیم...
‫هی! چرا اونو پرت کردی طرفش، مرد؟
‫اسمت چیه؟
‫فقط اسمتو می‌خوام، رفیق.
‫اسمش ریموندوئه.
‫- ریموندو؟ ‫- خفه شو، دارلی.
‫و ریموندو کجا زندگی می‌کنه؟
‫توی خیابون، ولی بعضی وقتا ‫خونه‌ی ایونیلدو می‌خوابه.
‫با سزیوم تماس داشتی؟ ‫همون پودر درخشان؟
‫می‌خوای کمکم کنی؟ ‫دستمو بگیر.
‫یالا، مرد و مردونه.
‫به آنتونیا کمک کرد تا ظرف غذا رو ‫ببره سازمان نظارت بر بهداشت.
‫درسته، ریموندو؟
‫همون لحظه‌ای که از اون اتوبوس پیاده شدیم، ‫می‌دونستم قراره اوضاع خراب بشه.
‫اتوبوس؟ کدوم اتوبوس؟
‫با اتوبوس رفتین اونجا؟
‫می‌خوای بازم با این بچه حرف بزنی، دارلی؟
‫دهنتو ببند، مرد.
‫- بیا بریم. ‫- این جدیه.
‫با چرخیدن اون اتوبوس توی شهر، ‫مردم در خطرن.
‫ریموندو، لطفاً!
‫فرماندار، هر کسی که با سزیوم تماس داشته
‫یه ناقل بالقوه‌ست،
‫کسی که می‌تونه آلودگی رو پخش کنه.
‫اگه روی پودر پا بذارن و راه برن، یه ناقل‌ان.
‫یه دست آلوده که به پول دست می‌زنه، ناقله.
‫اگه رفته باشن یه کافه ‫و از یه لیوان چیزی نوشیده باشن...
‫بیا تو.
‫- ببخشید. ‫- سلام، مارسیو. بیا تو.
‫ایشون دکتر پائولا ماتوس هستن، ‫که در موردشون بهت گفتم.
‫پائولا، این مارسیوئه.
‫- تو همونی هستی که منبع رو پیدا کرد؟ ‫- درسته.
‫به لطف اون، ‫قدمای اول رو سریع برداشتیم.
‫و یه روز کامل روی یه صندلی، ‫توی فضای باز ولش کردی.
‫پائولا.
‫اون نقاط اصلی آلودگی رو شناسایی کرده.
‫میشه بهمون نشون بدی، مارسیو؟
‫حتماً.
‫علاوه بر سازمان نظارت بر بهداشت ‫توی خیابون هجدهم،
‫تونستم خونه‌ی کارلوس،
‫توی خیابون پنجاه و هفتم رو شناسایی کنم.
‫جایی که اول منبع رو باز کردن.
‫اوراق‌فروشی ایونیلدو ‫توی خیابون بیست و دوم،
‫جایی که منبع رو بیشتر باز کردن،
‫و اونجا به‌شدت آلوده‌ست.
‫بعدش منبع رو برده خونه،
‫که ده روز همون‌جا مونده.
‫اینجا توی خیابون نهم، خونه‌ی ژوآئو.
‫برادر ایونیلدو.
‫و اینجا...
‫اینجا خونه‌ی نیناست. ‫دخترخاله‌شون.
‫صبر کن. وایستا. ‫چندتا نقطه‌ی آلوده وجود داره؟
‫تا جایی که من می‌دونم، شش تا.
‫ولی چیزی که واقعاً نگرانم می‌کنه...
‫اینه که آنتونیا و ریموندو
‫از خیابون ۲۶ الف با اتوبوس رفتن سازمان،
‫و منبعی که داشت پودر پس می‌داد رو ‫توی یه کیسه حمل می‌کردن.
‫چند روز پیش؟
‫دو روز.
‫دو روزه که یه اتوبوس رادیواکتیو ‫داره توی گویانیا می‌چرخه.
‫باید فوراً تمام وسایل حمل‌ونقل عمومی رو ‫تعطیل کنیم.
‫حمل‌ونقل عمومی رو ‫به خاطر یه اتوبوس تعطیل کنیم؟
‫بیا سخت نگیریم.
‫فرماندار، هر کسی که توی ۴۸ ساعت گذشته ‫سوار اون اتوبوس شده
‫ممکنه پودر سزیوم رو ‫روی بدن و کفشاش حمل کنه،
‫به جاهای دیگه، خونه‌های دیگه، مدرسه‌ها...
‫«ممکنه». ممکنه حمل کنه.
‫نمی‌تونیم مطمئن باشیم.
‫و تازه، کپسول سزیوم ‫توی یه کیسه جابه‌جا شده، مگه نه؟
‫آره، ولی توی یه کیسه‌ی حصیری.
‫درسته.
‫ولی اگه پودر از کپسول نشت کرده باشه،
‫ممکنه توی کیسه مونده باشه.
‫«ممکنه.»
‫باشه. خیلی خب.
‫موافقم.
‫البته که فقط یه احتماله.
‫ولی با توجه به وضعیتی که ‫باهاش روبرو هستیم،
‫نمی‌تونیم همچین ریسکی بکنیم.
‫اون اتوبوس باید از خیابون جمع بشه.
‫- کدوم مسیر رو رفته؟ ‫- نمی‌دونم. ریموندو حرف نمی‌زنه.
‫اگه اتوبوس دقیق رو ندونیم، ‫دونستن مسیر به دردی نمی‌خوره.
‫مسیر رو پیدا می‌کنیم ‫و از فعالیت خارجش می‌کنیم.
‫هیچ‌کس هیچ‌چیزی رو ‫از فعالیت خارج نمی‌کنه!
‫همین الانش هم شهر رو به وحشت انداختین.
‫حالا تصور کنین ‫اگه مسیرهای اتوبوس متوقف بشن،
‫به خاطر یه اتوبوسی ‫که فرضاً رادیواکتیوه.
‫و چی میشه اگه بفهمیم ‫اتوبوس رادیواکتیو نیست؟ ها؟
‫به آسیبی که می‌زنیم فکر کنین.
‫و برای چی؟ برای هیچی.
‫- ببخشید، آقا. می‌تونم یه پیشنهادی بدم؟ ‫- بفرما.
‫شب‌ها، وقتی همه‌ی اتوبوس‌ها ‫توی ایستگاه پارک شدن،
‫می‌تونین بدون هیچ دردسری ‫غربالگریشون کنین.
‫این منطقی‌تر به نظر میاد.
‫نه، فرماندار. ‫به من گوش کنین، لطفاً.
‫کار ما اینجا تموم شد، همگی.
‫روز خوبی داشته باشین.
‫همین؟
‫قراره بذاریم اون اتوبوس همین‌جوری بچرخه؟
‫گوش کنین، ‫باید غربالگری بیمارهایی رو که
‫قراره به بیمارستان عمومی برن تموم کنیم.
‫در سریع‌ترین زمان ممکن.
‫شامل اونایی که توی بیمارستان ‫بیماری‌های گرمسیری هستن هم میشه.
‫- دقیقاً. ‫- من میرم اونجا تا غربالگریشون کنم.
‫با آنتونیا حرف می‌زنم تا بفهمم ‫کدوم اتوبوس رو سوار شده.
‫فکر خیلی خوبیه، مارسیو.
‫صلیبت. بذارش اینجا.
‫چیز دیگه‌ای همرات نیست؟
‫ممنون.
‫کلاهت، لطفاً.
‫همین یه دونه رو دارم.
‫متأسفم. همه‌چی باید به عنوان ‫زباله‌ی رادیواکتیو، دور ریخته بشه.
‫توی جیب‌هات چیزی داری؟
‫بهش دست نزن، سلست.
‫گیره‌ی مو.
‫کجا؟
‫انگشترت، لطفاً.
‫حلقه‌ی ازدواجمه.
‫بذار مامان انجامش بده.
‫توی جیب‌هاتون چیزی هست، خانم؟
‫پول؟
‫همه‌چی.
‫بعداً پسش میدین؟
‫- عروسک. ‫- عزیزم، برونا باید بمونه، باشه؟
‫- نه. ‫- آره، عزیزم.
‫- ما مریضیم. اونم ممکنه مریض بشه. ‫- مال منه.
‫ولی اون یه عروسکه. مریض نمیشه.
‫ولش نمی‌کنم.
‫عزیزم، به من نگاه کن.
‫- برونا باید بمونه. ‫- نمی‌خوام.
‫- وقتی حالمون خوب شد میایم می‌بریمش. ‫- نه!
‫- سلست. ‫- پیش من می‌مونه.
‫- پیش من می‌مونه! ‫- سلست، صداتو بیار پایین.
‫سلام، عزیزم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- سلست.
‫سلست. چه اسم قشنگی.
‫- و اسم اون چیه؟ ‫- برونا.
‫برونا. درسته.
‫تو که نمی‌خوای برونا رو ‫توی این جای زشت ول کنی، درسته؟
‫من اینجا یه خونه‌ی کوچولوی ناز دارم.
‫نظرت چیه بذاریش پیش من؟
‫خونه‌ی قشنگیه، عزیزم.
‫یه نگاه بنداز.
‫سفته.
‫ولی می‌تونیم براش یه تشک بیاریم.
‫- و یه بالشت، یه پتو... ‫- براش یه بالشت و یه پتو میارم. حتماً.
‫و بهش غذا میدم. ‫چه غذایی رو از همه بیشتر دوست داره؟
‫بستنی دوست داره.
‫بستنی؟ ‫بهش کلی بستنی میدم. باشه؟
‫- می‌تونیم اینجا بذاریمش؟ ‫- بذارش پیش من.
‫خیلی ممنون، باشه؟ واقعاً.
‫بیا ببندیمش.
‫برو دنبالش، پسرم.
‫سلست.
‫فکر می‌کردم سرکه برای شپش خوبه.
‫می‌سوزونه، مرد.
‫من زخمی‌ام. می‌سوزونه.
‫ممنون، لوسیو.
‫بیمارستان عمومی.
‫آنتونیا کوآدرادو.
‫- سلام، آنتونیا. ‫- سلام.
‫امروز حالت چطوره؟
‫هنوز تهوع دارم. پاهام ضعیفه.
‫تو نبودی که دستگاه رو ‫بردی سازمان نظارت بر بهداشت؟
‫آره. من و ریموندو.
‫تبریک میگم. تو یه قهرمانی.
‫فقط کاری رو کردم که باید انجام می‌شد.
‫لطفاً برگرد.
‫بهم بگو. ‫با اتوبوس رفتی اونجا، مگه نه؟
‫- آره. ‫- یادت میاد کدوم مسیر؟
‫همونی که از پشت خونه‌م رد میشه ‫و میره ایستگاه اتوبوس.
‫فکر کنم ۰۰۸ باشه.
‫۰۰۹ هم از اونجا رد میشه، خانم آنتونیا. ‫و میره پایانه اتوبوس‌رانی.
‫مطمئن نیستم ۰۰۸ بود یا ۰۰۹.
‫سعی کن یادت بیاد. مهمه.
‫مغزم قاطی کرده.
‫هر چیزی. رنگش، یه جزئیات خاص...
‫اون اتوبوس ممکنه ‫آدمای بیشتری رو آلوده کنه.
‫- ایونیلدو، خانم. داریم کجا میریم؟ ‫- به بیمارستان عمومی.
‫ایونیلدو، لطفاً سوار شو.
‫اسمتو بگو، لطفاً.
‫ژوآئو.
‫و تو؟
‫کلودینی.
‫شما دوتا هم توی بیمارستان عمومی ‫درمان میشین. بفرمایین.
‫اسم؟
‫کاتارینا.
‫کاتارینا، اسمت توی لیست نیست.
‫ولی اسم بچه‌هام هست.
‫سلست، درسته؟
‫- اون میره بیمارستان عمومی. ‫- نه بدون مامانش.
‫اون فقط یه بچه‌ست.
‫درک می‌کنم، کاتارینا. درک می‌کنم.
‫ولی گوش کن، ‫سطح آلودگی تو تقریباً صفره.
‫اصلاً نباید نزدیکش باشی.
‫- سطح آلودگیش خیلی بالاست. ‫- من نباید نزدیکش باشم؟
‫- تو بچه نداری، نه؟ ‫- این برای...
‫- دیوونه شدی؟ ‫- چه‌خبره؟
‫فکر می‌کنی آلودگی برام مهمه؟
‫- باباش اینجاست. ‫- اون به باباش نیاز نداره. به من نیاز داره.
‫- یه کاری بکن... ‫- تو بابای سلستی؟
‫دارم با تو حرف می‌زنم!
‫یه کاری بکن!
‫- تو بابای سلستی؟ ‫- آره. چرا کاتارینا نمی‌تونه بیاد؟
‫سطح آلودگی کاتارینا تقریباً صفره. اون...
‫- ژوآئو می‌برتش. تنها نمی‌مونه. ‫- نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫- خفه شو، دارلی! ‫- کاتارینا.
‫طرف منی یا اون؟
‫- کاتارینا! کاتارینا! ‫- چیه، ژوآئو؟
‫- کاری از دستمون برنمیاد. ‫- قبولش کن.
‫- کاتارینا، به فکر سلامتیت باش. ‫- تو خوبی.
‫- سلامتی خودم برام مهم نیست. ‫- می‌دونم.
‫- بچه‌هام برام مهم‌ان. ‫- تو حالت خوبه، کاتارینا.
‫لطفاً سوار اتوبوس شو.
‫کلودینی، بیا اینجا.
‫دخترتو بگیر، ژوآئو. بگیرش.
‫پسرم...
‫ازت می‌خوام به بابا کمک کنی ‫تا مراقب سلست باشه.
‫- تو چرا نمیای؟ ‫- قول بده از کنارشون تکون نخوری.
‫- بهت نیاز داریم... ‫- بهم قول بده، کلودینی!
‫قول میدم.
‫یادته در مورد چی حرف زدیم؟
‫آره، ولی می‌خوام پیش تو بمونم.
‫می‌دونم، عزیزم. ‫منم همین‌طور، ولی این خانمه نمی‌ذاره.
‫مامان الان نمی‌تونه بیاد.
‫- نه! ‫- ولی زودی میاد پیشمون.
‫باید با من بیای.
‫- نه. ‫- پاشو، عزیزم.
‫نه.
‫حتی وقت نمیشه دلت برام تنگ بشه.
‫- مامان زود میاد پیشت. ‫- نه.
‫- سوار اتوبوس شو. ‫- با من بیا.
‫نترس.
‫باهاش برو.
‫- اسمتون رو بگین، لطفاً. ‫- دارلی.
‫دارلی، لطفاً سوار شو.
‫ما مراقبشیم، باشه؟
‫- اسم؟ ‫- ریموندو.
‫بفرما، ریموندو.
‫گرفتیمش.
‫لطفاً.
‫- اسم؟ ‫- فلیسیانو.
‫بفرما، فلیسیانو.
‫[پلیس نظامی]
‫همگی، لطفاً اینجا صف بکشین.
‫دارین به بیمارستان عمومی منتقل میشین.
‫همگی، لطفاً صف بکشین.
‫درسته. همین‌جا.
‫صف بکشین. درسته.
‫- آروم! ‫- یه دکتر خبر کنین.
‫- صبر کن. ‫- صبر کنم؟ داره درد می‌کشه.
‫- صبر کن! ‫- کمک بیارین!
‫- به کمک نیاز داره! ‫- دکتر، لطفاً.
‫- داره دکتر رو صدا می‌زنه. ‫- آروم!
‫چه خبره؟
‫- به کمک نیاز داره! ‫- برین کنار!
‫دستم!
‫۱۰ میلی‌گرم مورفین بیار. ‫زود باش!
‫- فقط طاقت بیار. ‫- دکتر...
‫فقط یه کم دیگه، باشه؟
‫داری چیکار می‌کنی؟ تزریقش کن.
‫آلوده‌ت نمی‌کنه. انجامش بده!
‫- انجامش بده! ‫- طاقت بیار.
‫تموم شد.
‫[بیمارستان بیماری‌های گرمسیری]
‫بریم.
‫از این طرف.
‫بیارینش اینجا.
‫- خوبه. ‫- اونم میاد، درسته؟
‫نمی‌تونه نشسته سوار بشه.
‫صبر کنین. ‫کارلینیوس هم با ما میاد.
‫- یه کاریش می‌کنیم، درسته؟ ‫- حتماً.
‫کمکم کنین. با شماره‌ی سه، باشه؟
‫صبر کنین. یک، دو، سه!
‫- مراقب دستش باشین. ‫- مراقبش باشین.
‫مراقب سرش باشین.
‫- اینجا. ‫- مراقب سرش باشین.
‫مراقب دستش باشین.
‫سمت راستش رو بیارین بالا. یالا.
‫- پاش. ‫- سرش.
‫- همه چی مرتبه؟ ‫- آره، دکتر.
‫برین بیمارستان عمومی. ‫آمبولانس رو همون‌جا بذارین.
‫بعدش برین ورزشگاه شهرداری برای غربالگری.
‫- اون بیمارستان اعتصاب نکرده؟ ‫- برین، لطفاً.
‫- باشه. ‫- اعتصاب نکردن؟
‫تنها جایی بود که می‌شد ایزوله‌شون کرد.
‫چطور می‌تونیم توی این شرایط کار کنیم؟
‫[اعتصاب پزشکان بیمارستان عمومی]
‫ما توی این بیمارستان هیچی نداریم.
‫نه وسایل ضدعفونی داریم، نه دارو.
‫۴۰ ساعت هم پشت‌سر‌هم ‫بدون هیچ استراحتی کار می‌کنیم.
‫چطور می‌تونیم این‌طوری به مردم برسیم؟
‫ما هم خانواده داریم.
‫[آمبولانس]
‫همگی، سر جاتون بمونین. ‫هیچ‌کس نره.
‫ما کوتاه نمیایم، باشه؟ ‫نمیریم، تا وقتی که...
‫عصر بخیر.
‫من دکتر سلتون لوز هستم، مدیر بیمارستان.
‫لطفاً همگی دنبال این مأمورهای پلیس بیاین.
‫با من بیاین.
‫اینجا صف بکشین.
‫آروم.
‫یالا.
‫یه جمعیتی اون بیرونه.
‫پشت سرش، اینجا.
‫تو، کنار اون.
‫خدای من، اون تینیناست.
‫تینینا اینجاست!
‫- کجا؟ ‫- همون‌جاست!
‫کجا، مرد؟
‫یالا، کارلینیوس. رسیدیم.
‫کارلینیوس؟
‫- نمی‌تونه راه بره. باید بغلش کنیم. ‫- مشکل چیه؟
‫کارلینیوس؟
‫- باید بغلش کنیم. ‫- یه برانکارد میارم.
‫من تنهاش نمی‌ذارم.
‫- کارلینیوس؟ ‫- خانم، لطفاً.
‫- کسی میاد دنبالش؟ ‫- آره. باید برین.
‫و ما اعتصاب رو نمی‌شکنیم، بچه‌ها.
‫اون زن منه! وایستا، مرد.
‫- لطفاً، آروم پیاده شین. ‫- زن من اونجاست! تینینا!
‫ایونیلدو؟
‫سلام، عزیزم.
‫ایونیلدو، شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫- حالت چطوره؟ ‫- خیلی ضعیفم.
‫- تو هم حالت خوب نیست. ‫- تاول زدم.
‫لطفاً با من بیاین.
‫- بهت گفتم اون چیز نحسه. ‫- اون بیرون دیوونه‌خونه‌ست.
‫چرا پلیس‌ها اینجان؟
‫- برین جلو. ‫- داریم کجا میریم؟
‫دنبال بقیه برین.
‫هیچ‌کس هیچی نمی‌دونه. ‫جواب هیچی رو نمیدن. دیوونه‌کننده‌ست.
‫از این طرف.
‫از این طرف بیاین.
‫بفرمایید.
‫یالا.
‫اینجا دیگه کجاست؟
‫- اینجا کجاست؟ ‫- برین تو.
‫- فقط ما اینجاییم. ‫- عجیبه.
‫درسته. برین تو.
‫این بخش آماده شده ‫تا شما رو توش جا بدن.
‫اینجا عجیبه.
‫کی بهمون می‌رسه؟
‫- هیچ‌کس اینجا نیست. ‫- به راهتون ادامه بدین.
‫بابایی، من می‌ترسم.
‫نگران نباش، عزیزم. من اینجام.
‫برای همه جا هست؟
‫دارن ما رو اینجا ول می‌کنن.
‫خدایا.
‫اینجا رو ببین، مرد.
‫- چقدر قراره اینجا بمونیم؟ ‫- برین داخل، لطفاً.
‫این در قفله.
‫چرا روی زمین پلاستیک کشیدن؟ ‫برای چیه؟
‫- لعنتی. ‫- اینجا دیگه کجاست؟
‫اونجا. نگاه کن.
‫ما رو اینجا ول کردن تا بمیریم.
‫یادش نمیاد کدوم خط بوده،
‫ولی می‌رفته سمت ایستگاه اتوبوس.
‫راننده‌ش کلاه کابویی سرش بوده
‫و یه آویز بانوی آپارسیدا ‫روی داشبوردش داشته.
‫- می‌تونم توی ایستگاه منتظرش بمونم. ‫- باشه. پس برو اونجا.
‫همین الانم اینجام.
‫خیلی خب، مارسیو.
‫ولی باید بی‌سروصدا کار رو پیش ببری، باشه؟
‫حواسم هست.
‫و مارسیو، مراقب باش آلوده نشی.
‫- ما در اعتصابیم! ‫- ما در اعتصابیم!
‫ما در اعتصابیم!
‫[بیمارستان عمومی گویانیا]
‫ما مسئول جون همه‌ی مردم این شهریم.
‫نمی‌تونیم بدون دستکش جراحی کنیم...
‫کمک.
‫کمکم کنین.
‫با وجود تلاش‌هامون، حالشون بهتر نشد.
‫تشعشعات داشت از درون می‌خوردشون.
‫- چرنوبیل؟ ‫- مسکو.
‫وقتی اون حادثه اتفاق افتاد، ‫از فرانسه اومدم.
‫حداقل اینجا ‫اوضاع یه کم کمتر وخیم به نظر میاد.
‫تا جایی که فهمیدم، ‫۱۰ تا ۱۵ نفر درگیر شدن.
‫شما هم دکتری؟
‫فیزیکدانم.
‫اینجام تا مطمئن بشم همه‌تون در امانین.
‫ویلیام. خوش‌وقتم.
‫- همچنین. من ادواردو ام. ایشون ویتوره. ‫- خوش‌وقتم.
‫شما تنها دکترایی هستین که فرستادن؟
‫آره. ولی با کادر بیمارستان عمومی ‫هماهنگ میشیم.
‫حداقل این چیزیه که بهمون گفتن.
‫مردم این شهر. ما مسئول جونشونیم.
‫اونا حق دارن درمان باکیفیت دریافت کنن...
‫اون چیه؟
‫[سازمان نظارت بر بهداشت]
‫آمبولانس. ماشینو نگه دار.
‫- واقعاً آمبولانسه؟ ‫- آره.
‫لعنتی! کی این مریض رو اینجا ول کرده؟
‫یه برانکارد می‌خوایم.
‫- یه برانکارد می‌خوایم! ‫- وایستا!
‫چیه؟
‫- سطح رادیواکتیوش رو چک کن. ‫- باشه.
‫یه برانکارد می‌خوایم.
‫بگیر.
‫بچه‌ها، اینجا یه برانکارد می‌خوایم!
‫- یه برانکارد می‌خوایم! ‫- دیوونه شدی؟
‫اونا سندرم تشعشعی دارن.
‫بچه‌ها، همین الان یه برانکارد می‌خوایم!
‫دستم انگار داره آتیش می‌گیره.
‫باید یه کم آب بریزم روش.
‫اون شیر آب خرابه، مرد.
‫فکر کنم اونجا یه دستشویی دیدم.
‫- چندتا در توی راهرو هست. ‫- اینجا؟
‫همه‌ش مهر و موم شده. ‫پلیس‌ها نمی ذارن بریم بیرون.
‫[دستشویی آقایان]
‫چی؟
‫قفله.
‫[دستشویی بانوان]
‫همه‌شون قفل‌ان.
‫نمی‌تونیم اینجا یه دستشویی بریم؟ ‫همه‌چی قفله.
‫ژوآئو!
‫هی، ژوآئو. ‫ببین اونجا دستشویی هست.
‫- قفله. اونجا دستشویی نیست؟ ‫- لعنتی!
‫- جفتش قفله. ‫- دستشویی نداره؟
‫- قفل‌ان. ‫- یعنی چی؟
‫- بیا از اون پلیس‌ها بپرسیم. ‫- قفل‌ان.
‫دستشویی نیست؟
‫هی. چطور بریم دستشویی؟ قفله.
‫- من در اون مورد چیزی نمی‌دونم. ‫- جفتشون.
‫هی، رفیق. چطور می‌تونیم بریم دستشویی؟ ‫چیکار کنیم؟
‫- باز کن. ‫- نمی‌تونم بذارم برین بیرون.
‫- می‌خوام برم دستشویی. ‫- نمی‌تونین برین بیرون.
‫- باز کن. می‌خوام برم دستشویی! ‫- وایستا.
‫- من حیوون نیستم. ‫- آروم باش.
‫اینجا زن و بچه هست.
‫- چطور بریم دستشویی؟ ‫- نمی‌تونین برین بیرون.
‫کلید رو از زیر در بده بیاد.
‫- نمی‌ذارم مثل یه حیوون باهام رفتار بشه! ‫- هی!
‫طبقه‌ی سوم نیروی کمکی می‌خوایم.
‫- ما حیوون نیستیم! ‫- ریموندو رو از اینجا بیارین بیرون!
‫آروم باشین!
‫- آره، بهتره همه‌تون اون تو آروم باشین. ‫- هی، مرد! بیا حرف بزنیم.
‫این در رو باز کن!
‫همین الان بازش کن! ‫این در لعنتی رو باز کن!
‫نیروی کمکی خبر کن!
‫این لعنتی رو باز کن!
‫بازش کن! در رو باز کن!
‫می‌خوان بیان بیرون.
‫- نیروی کمکی خبر کن! ‫- می‌خوان بیان بیرون.
‫- باید بریم تو! بازش کن! ‫- بازش کن!
‫- در رو باز کن! ‫- بازش کن، لعنتی!
‫این در رو باز کن!
‫همگی، بیاین اینجا!
‫- کمکشون کنین! ‫- بیاین اینجا!
‫این در لعنتی رو باز کن!
‫- این در رو باز کن! ‫- بازش کن!
‫- کارلوسه! ‫- بذارین بیام بیرون!
‫کارلینیوسه، مرد.
‫بازش کن، لعنتی!
‫- بازش کن! ‫- همین الان در رو باز کن! این یه دستوره!
‫- کدوم اتاق؟ ‫- چپ، بعد از تابلو.
‫- راه رو باز کنین! ‫- برو!
‫سرم لازم دارم!
‫- سرم لازم دارم. ‫- یه نگاهی میندازم.
‫و یه دماسنج!
‫تاکیکاردی داره.
‫یه آنژیوکت ۱۸ پیدا کن.
‫[۰۰۹ - پایانه اتوبوس‌رانی]
‫سوار میشی، مرد؟
‫این اتوبوس میره ورزشگاه؟
‫نه، باید ۲۲۲ رو سوار بشی.
‫باشه.
‫- ممنون. ببخشید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫باید تبش رو چک کنیم، ‫ببینیم عفونتی هست یا نه.
‫ثابته، ۱۲۰ روی ۸۰.
‫شما دوتا باید همین الان برین بیرون.
‫نمی‌تونین این‌قدر طولانی ‫بدون محافظ بمونین.
‫جفتتون قراره با بیمارهای آلوده ‫سروکار داشته باشین.
‫یه محدودیتی برای میزان تشعشعی هست که ‫می‌تونین در ساعت، روز، هفته دریافت کنین.
‫این قلم‌ها دوز رو بهمون نشون میدن.
‫از حد مجاز بیشتر بشه، باید برین کنار.
‫اول ایمنی. متوجه شدین؟
‫- متوجه شدیم. ‫- حتماً.
‫ممنون.
‫عصر بخیر.
‫توجه کنین، لطفاً.
‫همه اینجان؟
‫من دکتر ادواردو سوتو هستم.
‫من ویتور لوریرو هستم،
‫و از ریودوژانیرو اومدیم ‫تا به شما رسیدگی کنیم
‫حال کارلوس چطوره، دکتر؟
‫کارلینیوس می‌میره؟
‫نه، بدنش کم‌آب شده بود، ‫ولی الان حالش خوبه.
‫خطر رفع شده.
‫ما نمی‌تونیم بدون دستشویی اینجا بمونیم. ‫امکان نداره.
‫همکارمون ویلیام براتون ظرف میاره.
‫ما نمونه‌های مدفوع و ادرار رو ‫آزمایش می‌کنیم،
‫و برای جلوگیری از آلوده شدن سیستم فاضلاب،
‫زباله‌ها رو درست دفع می‌کنیم.
‫برای همینه که دستشویی‌ها قفل‌ان.
‫هر چیزی که از بدن ما خارج میشه ‫نفرین‌شده‌ست.
‫ببینین، درک می‌کنم وضعیت پیچیده‌ایه،
‫ولی باید صبور باشین.
‫و ازتون می‌خوام بهمون کمک کنین.
‫یه چیز خیلی مهم دیگه.
‫باید بدونیم هر کدوم از شما
‫چطور با سزیوم تماس پیدا کردین.
‫اگه پودر رو لمس کردین، ‫استنشاق کردین، یا خوردین.
‫- من حرفی نمی‌زنم. ‫- و اینکه چه حسی دارین.
‫فقط در این صورته که می‌تونیم ‫تک تکتون رو درست درمان کنیم.
‫- سوالی هست؟ ‫- خیلی خب.
‫[شهرداری]
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫[پلیس نظامی]
‫- عصر بخیر. ‫- عصر بخیر.
‫باید همه‌ی سگ‌ها رو جمع کنیم.
‫اونجا، پائولا.
‫اونجا جاییه که ‫منبع برای اولین بار باز شد.
‫- کارلینیوس، از انبرقفلی استفاده کن. ‫- وایستا.
‫باشه. نگهش دار.
‫اون چیز سربی رو ‫توی یه جای متروکه پیدا کردیم،
‫و بردیمش خونه‌ی کارلینیوس.
‫- سنگین نبود؟ ‫- خیلی سنگین بود، دکتر.
‫پر از سرب بود.
‫و خیلی دردسر داشت.
‫من و کارلینیوس خیلی جون کندیم، ‫ولی تونستیم بازش کنیم.
‫خب، بیشترش رو.
‫نتونستیم کپسول رو باز کنیم.
‫روز بعدش، داشتم بالا می‌آوردم.
‫فکر می‌کردم به خاطر غذاییه که ‫توی خیابون خوردم.
‫- کارلینیوس! ‫- هی، کارلینیوس!
‫- بیا اینجا!
‫صبر کن.
‫- اومدم! ‫- باید اینو بفروشیم، کارلینیوس.
‫یالا، رفیق.
‫- اونجا! ‫- همه رو دریبل زد.
‫یالا.
‫بزن بریم!
‫- خداحافظ، کارلینیوس. ‫- خداحافظ!
‫این چیزه خیلی سنگینه.
‫- چطوری؟ ‫- برو، پسر!
‫یه گل بزن.
‫بفرما، ۱۷۵۰ تا.
‫و اینم برای مادرت. بفرما.
‫و لوسیو. بیا.
‫برو یه دلستر بخور.
‫- ممنون، آقا ایونیلدو. ‫- کو اون خنده؟
‫- پول درآوردی. ‫- عالیه.
‫- ممنون. ‫- آره.
‫- می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫برو یه کلاه جدید بخر.
‫رفیق، همیشه به کلاهم گیر میده.
‫صبر کن.
‫برو.
‫آروم.
‫۱۶ هزار شمارش در ثانیه.
‫تا حالا همچین چیزی ندیدم.
‫ده روز تمام، دکتر.
‫اون چیز توی اتاق نشیمن بود.
‫مثل یه جام قهرمانی.
‫برای ده روز.
‫ولی می‌دونی بدتر از اون چیه؟
‫ایونیلدو اون پودر رو به خیلی‌ها داد.
‫آره، داد.
‫بعد از اون، حال همه بد شد.
‫- بس کن، رفیق. ‫- چته، ژوآئو؟
‫- کو اون خنده؟ ‫- بی‌خیال، ایونیلدو.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫دارم آشپزی می‌کنم، عزیزم. ‫می‌خوام شام بکشم.
‫آره، خیلی خوشگل.
‫بی‌خیال، ایونیلدو. ‫خودتو ببین.
‫- اینو ببین. ‫- اون چیه؟
‫- این بهترین بخششه. ‫- روی میز بازش نمی‌کنی ها.
‫- عزیزم، فقط همین یه بار. ‫- نه!
‫عمراً. می‌خوام اینجا شام بکشم.
‫ببرش بیرون.
‫حق نداری روی میز بازش کنی.
‫بذار یه بزرگترش رو امتحان کنم.
‫اینم از این.
‫اینو ببین!
‫ببین چقدر قشنگه.
‫وای...
‫خیلی قشنگه.
‫می‌دونی چیه؟
‫کارلینیوس و لوسیو ‫اینو از یه بشقاب‌پرنده پیدا کردن
‫که نزدیک ژوآئو لیته سقوط کرده.
‫- چی؟ ‫- بشقاب‌پرنده؟
‫آره.
‫- چیه؟ باورت نمیشه؟ ‫- نه.
‫- توی تلویزیون نشونش دادن، بچه‌ها. ‫- داری دروغ میگی.
‫تینینا، مگه توی اخبار ندیدیمش؟ ‫گفتی اسمش چی بود؟
‫- تینینا، تینینا نکن. دروغ نگو. ‫- چه عصبانی!
‫اون ظرف غذا رو از روی میز بردار. ‫اونجا رو تمیز کن. می‌خوام شام بیارم.
‫- ای بابا! ‫- اونجا رو تمیز کن.
‫بی‌خیال، عزیزم. ‫مهمونی رو خراب کردی.
‫بیا، عزیزم.
‫با این یه انگشتر براق ‫برات درست می‌کنم، باشه؟ حتماً.
‫می‌تونیم با این ‫یه انگشتر درست کنیم، داداش؟
‫- مرد... ‫- اون متخصصه.
‫میگه می‌تونیم. شرط می‌بندی؟
‫- نمی‌تونیم. ‫- تو هیچی نمی‌دونی!
‫- خیلی ریزه. ‫- روز شانسته.
‫هی، آرتور. بیا اینجا.
‫روز شانسته. ‫یه کوچولو بهت میدم.
‫- خودتو ببین. ‫- اون کاغذ رو بیار.
‫اون به شاه آرتور ارتقا پیدا کرده. ‫الان دیگه پولداره.
‫- ممنون. ‫- وای.
‫می‌بینی؟ بفرما.
‫و میگن من خودخواهم، مگه نه؟
‫آره داداش، پایه‌ی نوشیدنی من!
‫می‌بینی؟ هواتو دارم.
‫یه چیزی دارم ‫که فکر کنم خوشت بیاد، عزیزم.
‫واقعاً؟
‫شوهرم اون چیزا رو آورد خونه.
‫من...
‫به نظرم خوشگل اومد.
‫خدای من.
‫- وای! ‫- نظرت چیه؟
‫وای!
‫خیلی خوشگل شدی.
‫شبیه یه ستاره شدی.
‫بیا اینجا. جیم نشو.
‫برادر و شریک تجاریم ‫قراره بیشترین سهم رو ببره.
‫- سلست خوشش میاد. ‫- بفرما.
‫کلودینی هم همین‌طور.
‫آره!
‫این خونه‌ی برادر ایونیلدوئه.
‫ژوآئو. بابای اون دختر کوچولو.
‫- گفتی اسمش چی بود؟ ‫- سلست.
‫سالاد می‌خوای، عزیزم؟
‫نه، مامان.
‫مطمئنی؟
‫بیا، عزیزم. شام حاضره.
‫سلست.
‫نقاشیتو تموم کن.
‫خیلی ممنون.
‫سلست، پرنسس من.
‫ببین بابایی برات چی آورده.
‫کلودینی، بیا اینو ببین، پسرم.
‫بابایی ستاره‌های آسمون رو برات آورده.
‫نگاه کن.
‫ببین، عزیزم.
‫چقدر قشنگه.
‫بذار ببینم.
‫وای!
‫چقدر قشنگه، عزیزم.
‫بیا، می‌تونی همه‌ی قلعه‌ها رو روشن کنی.
‫همه‌شون رو.
‫دستمو می‌گیرم به بازوت.
‫و می‌ذارمش روی دستت.
‫- بارون ستاره! ‫- اون چیه، ژوآئو؟
‫ستاره‌های آسمون.
‫قشنگ نیست؟ نگاه کن.
‫این چیزا رو از کجا آوردی؟
‫بیا درخشش رو ببین، کلودینی. ‫بیا اینجا.
‫- براش پول دادی؟ ‫- معلومه که نه.
‫ایونیلدو بهم دادش.
‫- عزیزم، لازم نیست این کار رو بکنی. ‫- بی‌خیال، ژوآئو.
‫تازه می‌خواست شام بخوره.
‫خسته‌ام. تمام روز رو اینجا بودم.
‫فکر کردم میای خونه و کمکم می‌کنی.
‫اگه ارزشی داشت، ‫برادرت مفتی نمی‌دادش بهت.
‫لازم نیست بریزیش دور.
‫ژوآئو، شام بچه‌هاتو بده.
‫برو دستاتو بشور تا غذا بخوری، سلست.
‫تو هم همین‌طور، کلودینی.
‫باشه، دارم میرم.
‫- ای بابا! ‫- کمکم کن، ژوآئو.
‫بابا بعداً برات ستاره‌های بیشتری میاره.
‫متوجه نشدم که ‫دست‌هاش رو نشست، دکتر.
‫لعنتی!
‫- چی شده؟ ‫- سلست سزیوم خورده. کمکم کن.
‫- باید همین الان منتقل بشه. ‫- کجا؟
‫نمی‌تونیم این آدما رو ‫اینجا درمان کنیم. عجله کنین.
‫سزیوم باید وارد فاضلاب شده باشه.
‫آب فاضلاب میره اونجا؟
‫- سلام. اوضاع چطوره؟ ‫- سلام. خوبه.
‫خانم، می‌دونین فاضلاب این خونه‌ها
‫می‌ریزه توی این رودخونه یا نه؟
‫نمی‌دونم.
‫شما بودین که ‫ژوآئو، کاتارینا و بچه‌ها رو بردین؟
‫دستگیر شدن؟
‫نه.
‫مریض‌ان.
‫شما دوست خانوادگیشون هستین؟
‫آره، هستم.
‫قهوه می‌خورین؟
‫نه، ممنون.
‫- بفرمایین داخل. ‫- کس دیگه‌ای هم باهاتون زندگی می‌کنه؟
‫من و پسرم. ولی الان سر کاره.
‫تازه قهوه دم کردم.
‫خوشمزه و داغه.
‫- مطمئنین نمی‌خواین؟ ‫- نه، ممنون.
‫- یه کم آب چطور؟ ‫- نه، ممنون.
‫بنی!
‫هی، اون صدا چیه، بچه‌ها؟
‫مأمورها.
‫باید تمام این خونه‌ها رو تخلیه کنیم.
‫باید خیابون رو ببندیم، کل محله رو.
‫درسته.
‫باید همین الان همه رو ‫از این خونه‌ها بیاریم بیرون!
‫همین الان!
‫یالا!
‫[۰۰۸ - پایانه اتوبوس‌رانی]
‫هی، اون دیگه چه کوفتیه؟
‫از همون بمب‌های هسته‌ایه ‫که توی تلویزیون نشون دادن.
‫- اون یه بمبه. ‫- بمب؟
‫یه بمب هسته‌ایه.
‫نه! همگی، آروم باشین.
‫- اسم من مارسیوئه. من فیزیکدانم. ‫- اتوبوس آلوده‌ست.
‫- اتوبوس رو نگه دار! ‫- آلوده‌ست!
‫آروم باشین!
‫باید به حرفم گوش کنین.
‫من یه سطحی از تشعشع رو ‫توی این اتوبوس ردیابی کردم.
‫باید بریم ورزشگاه تا غربالگری بشین.
‫همه‌تون.
‫- در رو باز کن، راننده! ‫- نه! آروم باشین!
‫همگی، لطفاً صف بکشین.
‫بهتون رسیدگی می‌کنیم. ‫صف بکشین، لطفاً.
‫یالا.
‫خانم، باید همین الان برین.
‫باید همین الان برین. ‫زود باشین.
‫- مراقب اتوبوس باشین. ‫- یالا.
‫- بیاین بیرون. با اون خانم که اونجاست برین. ‫- بیاین بیرون، لطفاً.
‫با اون خانم که اونجاست.
‫- باید غربالگریتون کنیم. ‫- چه خبر شده؟
‫ما توی خونه‌ی بغلی ‫پودر رادیواکتیو پیدا کردیم.
‫توی ورزشگاه غربالگری میشین، باشه؟
‫همگی عجله کنین!
‫زود باشین!
‫شما دوتا، سوار شین، لطفاً.
‫همه سوار شدن؟
‫- باشه! برو! ‫- بفرمایین، خانم، لطفاً.
‫نه! صبر کنین!
‫آروم باشین!
‫خیلی مهمه که همه‌تون غربالگری بشین.
‫به نفع خودتونه. باشه؟
‫- نه، این دیوونه‌ست. ‫- نه!
‫- این در رو باز کن! ‫- نه!
‫- اون در رو باز نکن! ‫- باید پیاده بشیم!
‫اگه به خدا اعتقاد داری، ‫اون در رو باز نکن.
‫اگه این کار رو بکنی، ‫این آدما میرن و درمان نمیشن.
‫آدمای بیشتری رو آلوده می‌کنن.
‫جون این آدما و آدمای بیرون دست توئه.
‫بذار پیاده بشم!
‫- من جایی نمیرم! ‫- می‌خوام برم خونه!
‫- بازش کن! ‫- این یه بمبه!
‫- هی، بچه‌ها. بیاین به حرفش گوش بدیم. ‫- خیلی ممنون.
‫- همه‌چی درست میشه. آروم باشین. ‫- من ورزشگاه نمیرم!
‫جای هیچ ترسی نیست.
‫تشعشع فقط یه منطقه‌ی محدود ‫از شهر رو آلوده کرده
‫و هیچ خطری برای مردم نداره.
‫ما سریع و قاطع عمل کردیم، ‫و اوضاع تحت کنترله.
‫قضیه از چه قراره، فرماندار؟
‫اینا همکارهای ما هستن. ‫دارن کارشون رو عالی انجام میدن.
‫دنبال هر کسی می‌گردن که ممکنه ‫در معرض تشعشع قرار گرفته باشه.
‫جای نگرانی نیست...
‫- وایستا! ‫- در رو باز کن! عجله کن!
‫این آدما باید برن تو. ‫اتوبوس آلوده‌ست.
‫همین الان باید غربالگری بشن.
‫- من اجازه ندارم. ‫- صدامو شنیدی؟
‫- این اتوبوس آلوده‌ست! ‫- کاری از دستم برنمیاد.
‫سرکار! بذار برن تو!
‫- اجازه ندارم. ‫- همین الان بذار برن تو!
‫شما از کمیسیون ملی انرژی هسته‌ای هستین؟
‫- من؟ من فقط... ‫- آره، با ماست.
‫پس یه اتوبوس رادیواکتیو ‫داشته توی گویانیا می‌چرخیده؟
‫ببینین، این...
‫آره. ولی چیزی که الان مهمه ‫اینه که هر کسی که
‫توی ۴۸ ساعت گذشته ‫با خط ۰۰۸ رفته ایستگاه اتوبوس
‫در اسرع وقت بیاد ورزشگاه شهرداری ‫تا غربالگری بشه.
‫یه اتوبوس آلوده که توی گویانیا می‌چرخیده.
‫همون‌طور که می‌بینین، ‫مسافرها دارن از اتوبوس پیاده میشن.
‫یالا. از این طرف، لطفاً.
‫[بیمارستان نیروی دریایی ریودوژانیرو]
‫دریاسالار، من ده تا بیمار بدحال دارم ‫که باید فوری منتقل بشن.
‫تجهیزات مناسبی نیست، ‫و بیمارستان توی اعتصابه.
‫درک می‌کنم. ‫ولی متأسفانه وضعیت ما هم این‌طوریه.
‫فقط شش تا جای خالی داریم.
‫ببین، بدحال‌ترین‌ها رو انتخاب کن ‫و فوراً منتقلشون کن اینجا.
‫تیم ما بهشون می‌رسه.
‫قطع کرد.
‫فقط شش تا؟
‫امکان نداره بشه انتخاب کرد.
‫[مارلن ویرا، رئیس پلیس فدرال]
‫برای فردا، باشه؟
‫رئیس مارلن؟
‫احتمالاً شنیدین که ‫یه منبع سزیوم-۱۳۷ دزدیده و باز شده،
‫و تشعشع داره توی شهر پخش میشه.
‫یه منبع رادیواکتیو دزدیده شده؟ ‫اصلاً چطور ممکنه؟
‫می‌دونم. دقیقاً برای همین ازتون می‌خوام ‫ته و توی قضیه رو دربیارین.
‫[مؤسسه‌ی پرتودرمانی گوییاس]
‫فکر کنم واضح گفتم که ‫شب توی ایستگاه دنبال اتوبوس بگردی.
‫اون اتوبوس به‌شدت آلوده بود.
‫اگه صبر می‌کردیم خیلی بدتر می‌شد.
‫و بازم هست.
‫نقاط آلوده‌ی دیگه‌ای رو هم شناسایی کردیم.
‫کلی خونه‌ی آلوده‌ی دیگه.
‫باید به اندازه‌گیری و ‫تخلیه‌ی این خونه‌ها ادامه بدیم.
‫باید خیابون‌ها رو ببندیم. ‫در واقع کل محله‌ها رو.
‫خاک و فاضلاب یکی از خونه‌ها ‫با سزیوم آلوده شده.
‫با باد و بارون، ‫می‌تونه به رودخونه‌ی پشت خونه‌ها برسه،
‫و اوضاع رو خیلی بدتر کنه.
‫باید سریع دست‌به‌کار بشیم، ‫اگه تا الان آلوده نشده باشه.
www.Doostihaa.com
‫[این یک اثر داستانی است] ‫[و هیچ ادعایی در مورد دقت تاریخی ندارد]