‫محتوای زیر شامل صحنه‌هایی ‫از خشونت خانگی است.
‫تماشای آن به صلاحدید بیننده است.
‫خسته نشدی؟ ها؟
‫چرا نمیای بشینی؟
‫یه کم حرف بزنیم ‫و یه راهی پیدا کنیم.
‫اگه شمش طلا ‫و چاقو رو بدی بهم، می‌تونیم حرف بزنیم.
‫اَه، واقعاً داری رو مخم می‌ری.
‫نزدیک‌تر.
‫و چاقو.
‫باید از دید اقتصادی ‫به این قضیه نگاه کنی، باشه؟
‫واقعاً مهم نیست ‫طلا باشه یا مواد.
‫تنها چیزی که مهمه ‫پول پارو کردنه.
‫می‌تونیم اون جنس رو تبدیل به پول کنیم یا نه؟
‫واقعاً فکر می‌کنی بردن شمش طلا ‫به طلافروشی فکر خوبیه؟
‫یه شمش ده کیلویی ‫با مهر خارجی روش؟
‫باشه، فقط گوش کن.
‫طلافروشی‌ها، حتی رهنی‌ها، ‫همه به آدم‌هایی که براشون کار می‌کنم وصلن.
‫چیزهایی مثل شمش طلا، ‫خبرش می‌پیچه.
‫اگه بخوای شمش طلا بفروشی، ‫باید شماره تلفن،
‫اسم و کارت شناسایی‌ات رو بدی. ‫خب بعدش چی؟
‫می‌نویسی: ‫«کیم هی‌جو، کارت ۱۲۳»؟
‫فکر می‌کنی تنهایی از پس این همه برمیای؟ ‫نمی‌تونی.
‫ولی من می‌تونم. ‫دارم بهت می‌گم.
‫روش‌های من محکمه.
‫پس چطوری انجامش می‌دیم؟
‫حالا یه کم علاقه‌مند شدی؟
‫باشه، قبل از اینکه همه‌چی رو توضیح بدم، ‫بیا یه معامله کنیم.
‫- هی، عقب وایسا! ‫- مثل شریک‌ها.
‫گفتم عقب وایسا. برو.
‫از همون‌جا حرف بزن.
‫باشه، اول، تابوت کجاست؟
‫این نمی‌تونه همه‌اش باشه.
‫فقط بهم بگو کجاست.
‫باید دقیق بدونم ‫چندتا شمش هست
‫تا بتونم نقشه بچینم.
‫اصلاً چرا باید بهت اعتماد کنم؟
‫همین الان بهت گفتم!
‫اگه قرار بود پیش رئیس لوَت بدم، ‫تا حالا این کارو کرده بودم،
‫و همه بچه‌ها اینجا بودن.
‫باشه، نمی‌خواستم اینو بهت بگم. ‫ولی انگار مجبورم.
‫نگاه کن.
‫اون لعنتی درد داشت. ‫هنوز هم درد داره.
‫اگه حرف نمی‌زدم ‫می‌خواستن گوشم رو ببرن.
‫ولی دووم آوردم.
‫می‌دونی چرا؟ ‫چون به تو فکر کردم.
‫چه مزخرفی؟
‫چرا من این‌قدر دل‌نازکم؟
‫منو نخندون.
‫تنها دلیلی که اومدی اینجا ‫پیدا کردن مواد بود.
‫اگه پیداشون نمی‌کردی ‫منو تهدید می‌کردی
‫یا هر کاری می‌کردی ‫که من حرف بزنم.
‫و وقتی پیداشون می‌کردی، ‫منو می‌کشتی.
‫اوه، واقعاً؟ ‫اگه اشتباه می‌کنم بگو،
‫ولی تو بودی که تهدید کردی ‫بهم شلیک می‌کنی.
‫باشه، فهمیدم. ‫بیا بگذریم.
‫این چطوره؟
‫بهم نگو طلا کجاست.
‫من هم نمی‌پرسم.
‫اگه فکر می‌کنی من می‌کشمت
‫و بعد از فهمیدن جای طلا ‫فرار می‌کنم، بهم نگو.
‫اگه من خبر نداشته باشم، ‫مشکلی نیست، درسته؟
‫در عوض، این چطوره؟
‫هر سه روز، ‫یه شمش طلا بهم می‌دی.
‫بعدش فروشش و آوردن پول نقدش ‫با من.
‫یعنی تا وقتی همه طلاها رو نفروختیم
‫نمی‌تونم حرکت مشکوکی بزنم.
‫منطقیه؟
‫چندتاست؟
‫این رو باید بدونم.
‫ده‌تاست.
‫ده‌تا؟
‫اگه هرکدوم رو یه میلیارد بفروشیم، ‫ضربدر ده می‌شه ده میلیارد.
‫نصف نصف تقسیمش کنیم.
‫- هر نفر پنج میلیارد. ‫- تقسیمش کنیم؟
‫فکر می‌کنی فقط من و توییم؟
‫طلا مال ما نیست. ‫مال دوکیونگه.
‫چی؟ لی دوکیونگ؟
‫نه، اون به‌زودی می‌میره.
‫حتی اگه زنده بمونه، ‫در هر صورت می‌ره زندان.
‫صبر کن، چرا کلاً حذفش نکنیم؟
‫چی گفتی؟
‫اوه.
‫چی، با هم قرار می‌ذارین؟
‫درست می‌گم؟ ‫نامزدته؟
‫اِه، مهم نیست.
‫چطوری مال لی دوکیونگه؟
‫می‌فهمی که دزدیدتش، نه؟
‫پس در واقع مال رئیس آنه.
‫باشه پس.
‫پس سه‌نفری تقسیمش می‌کنیم.
‫دقیقاً یک‌سوم پول به تو می‌رسه.
‫سهم تو همینه.
‫باشه.
‫باشه!
‫- خب، پس. ‫- چی؟
‫- باید مشت‌به‌مشت بزنیم که... ‫- نزدیک‌تر نیا!
‫خب، باید قرارداد رو قطعی کنیم، پس...
‫مشت‌به‌مشت برای بستن معامله.
‫اول باید بهم بگی چطوری قصد داری ‫شمش‌های طلا رو بفروشی.
‫توضیح بده. ‫بعد تصمیم می‌گیرم.
‫جدی می‌گی؟
‫این دیگه چه...
‫باشه. خوب گوش کن.
‫طلا به صدها شکل ‫تو مغازه‌های سراسر کشور معامله می‌شه.
‫انگشتر طلا، خوک طلا، چیزهای مختلف.
‫و شمش طلا.
‫شمش‌های یک کیلویی راحت‌ترین نوعن ‫برای معامله ما.
‫همه‌چی بستگی به ‫وزن، خلوص،
‫و محل تولیدش داره.
‫پس اول باید این‌ها رو ‫به شمش‌های یک کیلویی تبدیل کنیم
‫- و دوباره قالب‌گیری کنیم. ‫- کی می‌تونه این کارو بکنه؟
‫- تو؟ ‫- نه.
‫معلومه که برای این کار ‫به یه زرگر نیاز داریم.
‫بعدش فروش واقعی میاد.
‫فروختن یه شمش ده کیلویی سخت می‌شه،
‫ولی کوچیک‌ها، خب،
‫طلافروشی‌ها بدون مشکل می‌خرنشون.
‫کل گوانگ‌وون‌دو به شرکت ما وصله ‫پس اونجا نمی‌شه.
‫باید برم طلافروشی‌های ‫مناطق دیگه
‫و هر مغازه فقط یه شمش بفروشم.
‫کل فرایند از قالب‌گیری دوباره ‫تا فروش یه شمش
‫نباید بیشتر از، مثلاً، ‫سه روز طول بکشه.
‫پس فروش همه‌شون باید یه ماه طول بکشه.
‫و برای اینکه پلیس ردمون رو نزنه،
‫باید همه معامله‌هامون رو نقدی انجام بدیم.
‫تازه، کارت شناسایی جعلی، ‫گوشی یک‌بارمصرف و حساب بانکی یک‌بارمصرف هم لازم داریم.
‫ولی همه این‌ها رو من انجام می‌دم، ‫پس تو نگران هیچی نباش.
‫صرافی طلای سامجین
‫و هی‌جو، ‫بیا یه چیز رو روشن کنیم.
‫تا وقتی همه ده شمش طلا رو نفروختیم ‫و پول رو تقسیم نکردیم،
‫به هم اعتماد می‌کنیم.
‫هیچ‌وقت، واقعاً هیچ‌وقت...
‫هرگز، هرگز، هرگز، ‫به هم خیانت نمی‌کنیم.
‫قول می‌دی؟ ‫وگرنه هر دومون مردیم.
‫تو رو تو همون شهر معدنی ‫آویزون از گردنت پیدا می‌کنن.
‫من هم که دارم به شرکت خیانت می‌کنم،
‫پس یه چیزی ازم می‌برن ‫و فلجم می‌کنن.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫من نگران توام.
‫باشه.
‫برای امضای قرارداد این کارو بکن.
‫همم؟ قبوله؟
‫وقتی انجامش می‌دی باید بگی «قبوله». ‫رسمش اینه.
‫قبوله.
‫بالاخره.
‫قسمت ۳ ‫شراکت
‫آره.
‫خدای من.
‫مراقب باش. ‫اَه، لعنت.
‫سویون، یرین، ببخشید که زودتر می‌رم. ‫از همه کسانی که به خاطر من آسیب دیدن،
‫معذرت می‌خوام. این آخرین انتخابیه ‫که می‌تونم بکنم. معذرت می‌خوام. خیلی متأسفم.
‫صبر کن. وایسا.
‫برو، آره.
‫بفرستمش پزشکی قانونی؟
‫نه، فقط سردخونه کافیه.
‫- بله، قربان. ‫- آره.
‫سردخونه.
‫- ببرینش سردخونه. ‫- فهمیدم.
‫آه، انجامش دادم. آره.
‫همون‌طور که خواستی جمعش کردم.
‫ولی اون یادداشت رو کی نوشته بود؟
‫شبیه دست‌خط رئیس گو بود.
‫باید این نمایش‌های بی‌فایده رو تموم کنی.
‫اتلاف وقته. ‫فقط آدم‌هات رو کنترل کن.
‫دستت درد نکنه.
‫به‌زودی می‌بینمت، کارآگاه.
‫باشه.
‫بیمارستان گانگ‌وون سِبک
‫کل روز داشتیم چه غلطی می‌کردیم؟
‫مغازه رو بی‌صاحب گذاشتیم.
‫خانم یو سون‌اوک.
‫اینجا. بیاین.
‫سلام.
‫ممکنه بیمار بیرون منتظر بمونه؟
‫اول می‌خوام با همراهش صحبت کنم.
‫- اِم... ‫- همین‌جا حرف بزنین.
‫به هر حال خودم می‌دونم.
‫یک سال پیش اینجا تشخیص گرفتین، ‫ولی به بیمارستان دیگه‌ای نرفتین؟
‫نه.
‫باید همون موقع درمان رو ‫شروع می‌کردیم.
‫الان یه کم دیره.
‫اگه اینجا رو ببینین،
‫می‌بینین سلول‌های تومور ‫به ریه‌ها متاستاز دادن.
‫حالتون خوب بود؟ ‫تصور می‌کنم دردتون باید خیلی شدید باشه.
‫امکان جراحی هست؟
‫اول باید بستری بشه.
‫پیشنهاد می‌کنم معاینه بشه،
‫بعد شیمی‌درمانی رو شروع کنیم ‫تا متاستاز کند بشه.
‫در مورد جراحی هم،
‫ببینیم روند چطور پیش می‌ره ‫و بعد تصمیم بگیریم.
‫- باشه. ‫- پس سرطانم مرحله آخره.
‫جراحی بی‌فایده نیست؟
‫خب، در مورد مرحله‌بندی،
‫می‌شه این‌طور گفت، با این حال...
‫چقدر دیگه وقت دارم؟
‫تعیین زمان مشخص ‫در این مرحله سخته.
‫اگه درمان کنم، می‌تونم...
‫چقدر بیشتر زنده بمونم؟ ‫تا هشتادسالگی؟
‫- مادر. ‫- می‌دونستم همین‌طوری می‌شه.
‫می‌خوان پرم کنن از دارو...
‫و با سوزن سوراخ‌سوراخم کنن ‫با اینکه به هر حال دارم می‌میرم.
‫بیمارستان‌ها همین‌طوری پول درمیارن، نه؟ ‫هی، داریم می‌ریم.
‫- مادر! ‫- پاشو. دیگه بسمه.
‫لطفاً صبر کن! جدی می‌گم!
‫- مادر. ‫- فراموشش کن.
‫اوه، بی‌خیال، لطفاً!
‫گفتم فراموشش کن!
‫این‌ها همه‌شون کلاهبردارن.
‫لیاقت پولی که با زحمت درآوردیم رو ندارن.
‫اگه واقعاً مشکل پوله، ‫نگران نباش.
‫- دارمش. ‫- کجا؟ نشونم بده.
‫می‌خوام قبل از مرگم یه کم ببینم.
‫الان خیلی درد داری، نه؟
‫این فقط درباره بیشتر زنده موندن تو نیست.
‫بی‌خیال. ‫تو هنوز نمردی.
‫حداقل بذار تا وقتی زنده‌ای ‫یه چیزی بدن که دردت کم بشه.
‫از کی تا حالا این‌طوری نگران من شدی؟
‫تو همونی بودی که فرار کردی ‫تا زندگی خودت رو بکنی.
‫حالا که دارم می‌میرم، ‫یهو احساس مسئولیتت گل کرده؟
‫تو باید احساس مسئولیت داشته باشی.
‫کدوم مادری می‌خواد بمیره ‫و بچه‌اش رو تنها بذاره؟
‫من مادرتم؟
‫خب، نیستی؟
‫تو منو به دنیا آوردی.
‫فکر می‌کنی چون می‌خواستم ‫تو رو به دنیا آوردم؟
‫به گلد لند خوش آمدید ‫شهر رؤیاها و امیدها
‫هی.
‫آره...
‫این چیه؟ ‫انتظار یه سفره حسابی داشتم.
‫آه، بی‌خیال. ‫انگار خبری نیست.
‫چه ضدحالی.
‫به هر حال، انگار رئیس هیئت‌مدیره ‫هنوز از خارج برنگشته.
‫باید بگم، عالی به نظر می‌رسی.
‫بازی کردن نقش رئیس هیئت‌مدیره ‫حتماً خوش می‌گذره.
‫گوشی لی دوکیونگ.
‫همون آدمی که چند روز پیش ‫ردش رو می‌زدی.
‫- یعنی مرده؟ ‫- نه، تو بیمارستانه.
‫ولی حالا پلیس افتاده دنبالش.
‫برای همین این جلسه کوچیک رو گذاشتیم.
‫کار زیادی از دستم برنمیاد. ‫نه وقتی پلیس دنبالش باشه. محاله.
‫از تو نمی‌خوام کاری ‫با لی دوکیونگ بکنی.
‫فقط این گوشی رو بگیر ‫و باهاش یه نفر رو پیدا کن.
‫محاله تنها کار کرده باشه.
‫یه همدست داره.
‫یه احمق عوضی که با ونی ‫که همه جنس‌هامون توش بود فرار کرد.
‫آه، تابوت.
‫آه، این باید دردسر شده باشه.
‫فقط تماس‌ها و پیام‌هاش رو زیر و رو کن ‫و ببین چی پیدا می‌کنی.
‫نمی‌تونی انتظار داشته باشی همه این کارها رو بکنم. ‫بی‌خیال.
‫گشتن تو یه گوشی این‌طوری ‫غیرقانونیه.
‫و خیلی هم وقت می‌بره.
‫پول زیادی هم می‌خواد.
‫پولش رو می‌دم، ‫پس نگران نباش.
‫اوه، آره.
‫بذار بهش فکر کنم، باشه؟
‫وقتی برای فکر کردن نیست.
‫باید قبل از برگشت رئیس هیئت‌مدیره ‫این کارو انجام بدم.
‫و اون کیه؟
‫آخر ماه.
‫راستش کنجکاوم.
‫توی تابوت چیه؟
‫می‌دونی؟
‫مواد؟ شیشه؟
‫اعضای بدن؟
‫آه، شما گانگسترهای عوضی این روزها ‫مدام می‌زنین تو کار قاچاق اعضا.
‫دست خودتون نیست.
‫چرا باید همه‌چی رو بدونی؟
‫فقط همون کاری رو بکن که همیشه می‌کنی.
‫کاری رو بکن که بهت می‌گم.
‫آه، صبر کن.
‫من شبیه آدمی‌ام که ‫هر چی تو بگی انجام بده؟
‫معلومه که همون آدمم.
‫درسته.
‫باشه، باشه، انجامش می‌دم.
‫ها؟
‫آه، لعنتی.
‫آژانس پلیس مرکزی گانگ‌وون
‫اوه. اوه، اونجایی.
‫- بفرما. ‫- آره.
‫بخونش، بعد خردش کن.
‫اگه همین‌طوری ولش کنی، ‫یه وقت حسابرسی چیزی میاد سراغت.
‫اوه. فکر کردی چون الان تو مرکز مستقر شدی ‫خیلی کسی شدی؟
‫من ارشدتم.
‫گزارش بررسی صحنه
‫ماشین صوریه.
‫شماره پلاکش هم جعلیه.
‫دوربین ماشین؟
‫هیچی.
‫دوربین مداربسته‌ای هم تو منطقه نیست.
‫پس نمی‌دونیم راننده کی بوده.
‫چرا؟
‫تابوت؟
‫اون آدم‌های گوم‌سونگ نبردنش؟
‫فکر نکنم.
‫یعنی چی؟
‫یا بردنش یا نبردنش.
‫پس این‌ها رو برای چی لازم داری؟
‫برای ساکت نگه داشتن لی دوکیونگ ‫اگه خواست حرف بزنه؟
‫- شاید. ‫- اِم، یه لحظه صبر کن.
‫من شریک قتل نمی‌شم.
‫اگه نقشه اینه، من کنار می‌کشم.
‫این آخرین باره که کمک می‌کنم.
‫می‌تونی به پارک بگی ‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫و با این کار، بدهی‌هام تسویه می‌شه.
‫هی.
‫چقدر تو چاله‌ای؟
‫صد میلیون وون؟
‫اوه، رفیق، واقعاً ریختیش تو جوب، نه؟
‫چی بازی می‌کنی؟ ‫باکارات؟
‫آه، بیرون اومدن از اون چاله ‫آسون نیست.
‫تو چی؟
‫آخرش چقدر بدهی بالا آوردی؟
‫ده میلیارد وون؟
‫برای همینه هنوز تو این کاری. ‫از وقتی پلیس گشت بودی،
‫داشتی کثافت‌کاری‌هایی رو ‫که گوم‌سونگ برات می‌ذاشت جمع می‌کردی، نه؟
‫همه‌ش رو پس دادم.
‫اوه، جدی؟
‫خب، اگه بی‌بدهی‌ای، پس لابد ‫جمع کردن کثافت تو ذاتته.
‫می‌دونی چیه؟
‫تو یه عوضی کوچولویی.
‫مواظب دهنت باش.
‫راستش...
‫زنم خیلی مریضه.
‫واقعاً؟
‫می‌رم. ‫دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫هی، هی، هی.
‫حداقل قبل از رفتنت بهم بگو ‫توش چیه. ها؟
‫هر چی که هست،
‫آدم‌های مرکز رو ‫دیوانه کرده.
‫ولی مواد مخدر عجیب ساکته.
‫پس حدس می‌زنم مواد نیست.
‫پارک هیچی بهت نگفته؟
‫شاید خودش هم نمی‌دونه.
‫پس چیه؟ ‫بی‌خیال، فقط بهم بگو.
‫ها؟
‫این اطلاعات رو از اینترپل گرفتیم ‫و هنوز در حال بررسیه.
‫حق نداری درزش بدی.
‫باشه، باشه، عوضی.
‫شمش طلا.
‫شمش طلا؟
‫یه شرکت تجاری کامبوجی هست ‫که تأمین مالی‌ش
‫با کارتل مواد کروم تومه.
‫می‌گن رئیس هیئت‌مدیره ‫یه صندوق سیاه عظیم دفن کرده.
‫زیر زمین. ‫واقعاً دفنش کرده.
‫نه پول نقد، شمش طلا.
‫به ارزش ده تُن.
‫یه‌جوری همه این اطلاعات درز کرده.
‫و دولت یه عملیات بزرگ جست‌وجو
‫و ضبط به خاطر فرار مالیاتی راه انداخته.
‫برای همین همه اون شمش‌های طلا رو ‫سریع به خارج منتقل کردن.
‫هر محموله، یک تُن شمش طلای ده کیلویی،
‫در قالب تابوت استتار شده. با این حال...
‫یکی تو فرودگاه هنگ‌کنگ پیدا شد.
‫و ظاهراً یکی دیگه هم تو کره‌ست.
‫و اون همون تابوته، ها؟
‫- همونی که یه تُن طلا توشه؟ ‫- آره، احتمالاً.
‫علاوه بر این،
‫این تنها تابوتیه که اخیراً ‫از کامبوج وارد شده.
‫استراحتگاه سونگوگه
‫- کسی اینجاست؟ ‫- سلام.
‫- بله، سلام. ‫- آه، بله.
‫ببخشید، ‫اون دوربین مداربسته بیرون،
‫شما نصبش کردین؟
‫بله.
‫خب، من از پلیسم. بفرمایین.
‫کارآگاه کیم جین‌مان هستم.
‫نصب اون دوربین رو ‫قبلاً به پلیس گزارش دادم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫اوه، نه، نه. ‫همچین چیزی نیست.
‫چند روز پیش جلوی اینجا ‫یه تصادف رانندگی شده.
‫- فقط می‌خوام یه چیزی رو چک کنم. آره. ‫- متوجه شدم.
‫آژانس پلیس مرکزی گانگ‌وون ‫مرکز اطلاعات ترافیک
‫- یه لحظه. نگاه می‌کنم. ‫- بله.
‫باشه.
‫ساعت ۱۲:۲۹ بامداد. ‫تقاطع جینگوگه.
‫و ساعت ۱۲:۵۷ بامداد، ‫خیابان جینبو ۲۱.
‫بعد، ساعت ۱:۳۲ بامداد. ‫جاده ملی ۵۹.
‫و ساعت ۱:۵۵ بامداد،
‫عبور از پل جونگسان.
‫جونگسان؟
‫بله.
‫هتل توریستی گوم‌سونگ
‫لغو
‫درست وقتی که داشتیم ‫مهمونی رو گرم می‌کردیم.
‫دو تا از اون دخترها رو با خودم می‌برم بیرون.
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- معلومه که پیدا کردم!
‫صبر کن، من چی...
‫منظورت ونه؟
‫آره، داشتم دنبالش می‌گشتم.
‫دوربین‌های مداربسته گانگ‌وون‌دو رو ‫زیر و رو کردم.
‫دونه‌دونه‌شون رو چک کردم.
‫ول‌گویی رو تموم کن و بگو.
‫هی.
‫امروز دو تاشون رو می‌برم.
‫- بله، قربان. ‫- آره؟ فهمیدی؟
‫- ها؟ ‫- هی.
‫- راه بیفت. ‫- بله.
‫آره، برو بیار... ‫چی کار می‌کنی؟
‫برو. آماده‌شون کن. ‫خوبه.
‫آه.
‫چی داشتم می‌گفتم؟
‫اوه، درسته. ون.
‫آخرین بار اینجا تو جونگسان دیده شده. ‫همین جایی که هستیم.
‫دوربین‌های مداربسته ‫ثبتش کردن.
‫در ورودی پل جونگسان ‫دیده می‌شه.
‫بعدش هیچ ردی ازش نیست.
‫و دو روز بعد،
‫ون رو تو انبار متروکه ‫رها می‌کنن،
‫ولی خالی بوده.
‫پس تابوت رو کجا ‫قایم کردن؟ ها؟
‫همین‌جا.
‫جونگسان.
‫اینجا قایمش کردن.
‫پس کی بود؟ ‫اون عوضی که می‌روندش؟
‫اوه، این رو واقعاً نمی‌دونم.
‫ولی در هر صورت، من واقعاً ‫محدوده رو برات خیلی کوچیک کردم.
‫فقط بفهم اون روز کی تو جونگسان بوده ‫و بگیرش.
‫این جواب نمی‌ده؟
‫زود بفهم.
‫درسته، ولی فکر کنم یه اطلاعاتی گیر آوردم ‫که بخوای بشنوی.
‫آره. باید بدونی.
‫- آره؟ ‫- چی؟
‫حدس می‌زنم نمی‌دونی توی ‫اون تابوت چیه، نه؟
‫خب؟
‫نمی‌دونی، ها؟ ‫خب، من می‌دونم.
‫توش چیه؟
‫خب، این اطلاعات حداقل ‫صد ژتون طلا می‌ارزه.
‫آره، آره، آره. ‫می‌تونیم جور کنیم.
‫شمش طلا.
‫یه عالمه.
‫یک تُن.
‫ارزش فعلی بازارش...
‫صد و پنجاه میلیارد.
‫دیوانه‌کننده‌ست، نه؟
‫ولی می‌دونی واقعاً چی دیوانه‌کننده‌ست؟
‫اینکه، خب، رئیس هیئت‌مدیره بهت نگفته ‫قراره طلا قاچاق کنی، ها؟
‫چرا؟
‫به نظر چیز مهمیه ‫که باید بدونی.
‫یعنی، ‫تو دست راستشی.
‫یعنی...
‫داره تنزلت می‌ده؟
‫فکر کنم مهم نیست.
‫تا وقتی کارت رو انجام بدی.
‫آره. پس.
‫شنیدم تو یکی از بهترین زرگرهای منطقه‌ای.
‫اِم، بله، خب...
‫- خودت شمش طلا ساختی؟ ‫- بله.
‫باید ده تا شمش برام بسازی.
‫هر کدوم یک کیلو، ‫همون‌طور که پشت تلفن گفتم.
‫و معلومه که طلا رو هم خودمون می‌دیم.
‫و دستمزد قالب‌گیریت؟
‫امم...
‫یک درصد قیمت.
‫خیلی خوبه، نه؟
‫هر روز همچین پیشنهادی ‫گیر آدم نمیاد.
‫کنجکاوم، ‫ساختنشون چقدر طول می‌کشه؟
‫حدود دو سه روز.
‫- دو سه روز. ‫- ببین،
‫شمش طلا نیاز به...
‫ظرافت کاری خاصی نداره.
‫فقط یه چیز.
‫دقیقاً اهل کجای جونگسانی؟
‫کارت ویزیت نداری؟
‫آخه معمولاً شمش‌های طلا
‫تو کارخونه‌های مجاز مشخصی ‫ساخته می‌شن،
‫پس چرا نمی‌ری سراغ اونا؟
‫مسئله اینه که...
‫یه دلیلی داره که دارم ‫این‌قدر دستمزد بالا می‌دم.
‫یه شرط داره.
‫می‌پرسی چه شرطی؟
‫هیچ سؤالی.
‫کی، چی، چرا، کجا، ‫هیچ‌کدومش.
‫می‌گن سکوت طلاست، نه؟
‫پس ساکت بمون ‫و اسمش رو بذار دستمزد طلایی.
‫دستمزد طلایی؟
‫آره، دقیقاً.
‫و یه شرط دوم هم هست.
‫فقط سؤال نیست.
‫هیچی نباید بگی.
‫نباید این‌ور اون‌ور بگی،
‫«هی، دارم روی یه کار طلا کار می‌کنم. ‫شمش‌های ده کیلویی‌ان.»
‫به هیچ‌کس. ‫اگه بگی،
‫قراردادمون تمومه.
‫نه فقط اون، ‫زندگی خودت هم تمومه.
‫پس غیرقانونی خریدینشون.
‫اگه الان رد کنم...
‫مشکلی برام پیش نمیاد، نه؟
‫معلومه.
‫امم، نه اینکه طلا رو دیده باشی ‫یا چیزی.
‫پس آره، ‫اگه نمی‌خوای انجامش بدی،
‫مسئله‌ای نیست. ‫کسی هم ما رو اینجا ندیده.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه ما همدیگه رو دیدیم ‫که حرف بزنیم و... دو درصد، باشه؟
‫سه هزار تا برای هر کیلو.
‫سیصد میلیون برای ده تا شمش.
‫کسی رو می‌شناسی ‫یه ماهه این‌قدر دربیاره؟
‫این پیشنهاد رو به هرکسی نمی‌دم، ‫هون‌سوک.
‫از قیافه‌ات خوشم میاد.
‫شبیه آدمی‌ای که شمش طلا رو ‫با نهایت دقت می‌سازه.
‫واقعاً می‌خوام با تو کار کنم، باشه؟
‫ولی اگه می‌خوای رد کنی، بگو، همم؟
‫من آدم پرمشغله‌ای‌ام. ‫باید برم دنبال یکی دیگه.
‫- کارمون اینجا تمومه. ‫- شمش طلا.
‫نشونم بده. ‫بعد تصمیم می‌گیرم.
‫باشه.
‫بفرما. همینه.
‫باشه.
‫خودشه.
‫آقای لی هون‌سوک.
‫آره.
‫و این هم، اِم...
‫بهش بگو رئیس.
‫از آشنایی باهاتون خوشبختم، رئیس.
‫سلام.
‫قراره باهامون کار کنه.
‫اون می‌سازه...
‫می‌دونی چیه؟ ‫فهمیدم صدات یه کم بلنده،
‫پس از این به بعد به شمش‌های طلا ‫می‌گیم «سیب‌زمینی»، باشه؟
‫سیب‌زمینی رو نشونش بده.
‫می‌خواد بررسیش کنه.
‫هی، اشکالی نداره. ‫می‌تونی نشونش بدی.
‫الان همه‌مون تو یه قایقیم، ‫پس مشکلی نیست.
‫بفرما.
‫این واقعیه.
‫خب معلومه که واقعیه. ‫اصل جنسه.
‫باشه، انجامش می‌دم.
‫طول نمی‌کشه. ‫فرداشب برگردین.
‫اِم، نه، نه، نه.
‫بهتره...
‫همین امروز کار رو شروع کنی.
‫و من می‌خوام نظارت کنم.
‫درسته. و وقتی اون نظارت می‌کنه، ‫من هم نظارت می‌کنم.
‫نمی‌تونم فوری انجامش بدم.
‫باید چیزهایی مثل ‫بوته جدید و قالب‌های جدید بگیرم،
‫و اگه قرار باشه مهر ضرابخانه کره رو بزنیم...
‫منتظر می‌مونم.
‫آره، آره. ‫می‌تونیم منتظر بمونیم.
‫هی، می‌فهمی چرا شکاکه.
‫امروز می‌تونی همه اون چیزها رو تهیه کنی، نه؟
‫پس امشب می‌تونیم شروع کنیم، ها؟
‫شب‌کاری کنیم؟
‫این چطوره؟
‫امشب نیمه‌شب.
‫بیاین جلوی کارگاه.
‫وقتی همه‌چی آماده شد، ‫بهتون زنگ می‌زنم.
‫- و می‌فرستمتون داخل. ‫- عالیه.
‫باشه.
‫پس بعداً بهتون زنگ می‌زنم.
‫- شب می‌بینمت. ‫- باشه.
‫زنگ بزن. بعداً زنگ بزن.
‫دیدی؟
‫چی بهت گفتم؟
‫هیچی نیست که پول نتونه بخره.
‫واقعاً فکر می‌کنی آدم درستی باشه؟
‫زیادی خوب به نظر می‌رسه.
‫خب؟ خوب بودن چه اشکالی داره؟
‫ممکنه یهو نظرش عوض بشه
‫و تصمیم بگیره ما رو به پلیس گزارش بده.
‫این‌قدر نگران اون نباش.
‫بهت گفتم در موردش ‫تحقیق کردم.
‫اون یارو؟
‫با مادر بیوه‌اش ‫و خواهرش زندگی می‌کنه.
‫نان‌آور خانواده‌ست.
‫خب که چی؟
‫هی‌جو.
‫تو دنیای من معامله‌ها رو این‌طوری می‌بندن، ‫باشه؟
‫پول مهمه ‫ولی گرویی لازمه.
‫کاملاً ضروریه.
‫آخرین چیزی که می‌خوای ‫اینه که از پشت خنجر بخوری.
‫پس همیشه باید بدترین سناریو رو ‫در نظر بگیری.
‫و این آدم‌ها؟
‫تنها چیزی که جلوشون رو می‌گیره ‫تا کار احمقانه یا دیوانه‌واری نکنن چیه؟
‫معلومه، گرویی.
‫هرچی گرویی مهم‌تر باشه،
‫احتمالش کمتره که بهمون خیانت کنن.
‫پس داری می‌گی...
‫مادر و خواهر کوچیکش ‫گرویی‌ان؟
‫آه، بی‌خیال. می‌دونی منظورم چیه. ‫- پس گرویی من چیه؟
‫مادر‌مه؟
‫هی‌جو.
‫برای همین اون روز رفتی رهنی.
‫که گرویی من رو چک کنی؟
‫واقعاً داری اینو ازم می‌پرسی؟
‫رفتم چون می‌خواستم مادر رو ببینم.
‫همه‌چی رو اشتباه گرفتی. ‫این‌طوری نیست.
‫آه، بی‌خیال.
‫گرویی دیوانه‌کننده‌ست.
‫چطوره بریم غذا بخوریم؟ ‫چی می‌خوای؟
‫بوک‌جیری خوبه.
‫یه چیزی اشتباهه.
‫بهش زنگ بزن.
‫خب، گفت وقتی آماده شد ‫خودش زنگ می‌زنه.
‫بله؟
‫امم، باشه.
‫کارگاه جِئیل
‫اوه، اینجا.
‫اوه.
‫گرفتمش.
‫بفرما.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫قبل از صبح تمومش می‌کنم.
‫فکر کنم شما دو تا همین‌جا منتظر بمونین.
‫آره، و اصلاً فکر حرکت اضافه ‫به سرت نزنه.
‫حواسم بهت هست.
‫اونجا هم دارم نگاهت می‌کنم!
‫تماس ورودی ‫رئیس کارگاه جئیل، نو
‫روزنامه اقتصاد جواهرات
‫درسته.
‫تو رفتی داخل اون معدن زغال‌سنگ.
‫بابا! امروز هم مراقب خودت باش
‫تو اونجا بودی؟
‫معلومه که بودم.
‫اسم اون سگ ولگرد چی بود؟
‫مونگ‌شیل یا یه همچین چیزی.
‫یادت نمیاد؟
‫فکر کنم وقتی داشتیم ‫گرگم‌به‌هوا بازی می‌کردیم رفتی اون تو.
‫دنبال اون سگ احمق می‌گشتی
‫و من تا ابد منتظرت موندم.
‫هی منتظر موندم، ‫ولی بیرون نیومدی.
‫برای همین رفتم خاله‌ها رو بیارم.
‫مونگ‌شیل، صبر کن!
‫مونگ‌شیل!
‫مونگ‌شیل، اینجا!
‫مونگ‌شیل!
‫هی‌جو.
‫یادت نمیاد؟
‫مطمئن نیستم. ‫فکر نکنم.
‫واقعاً یادت رفته.
‫بی‌خیال. ‫باید یادت بیاد.
‫عملاً جونت رو نجات دادم، می‌دونی؟
‫نمی‌دونم.
‫واقعاً یادم نمیاد.
‫هون‌سوک؟
‫- هیس، ساکت. ساکت. ‫- اونجایی؟
‫کیه؟
‫هی! چی کار می‌کنی؟
‫ص-صاحب کارگاهه.
‫صبر کن.
‫هون‌سوک!
‫زود باش، بیا.
‫- بیا. ‫- خوابی؟
‫هون‌سوک.
‫آه، خدای من.
‫پس اینجا بودی.
‫بله. شما چی...
‫خب، چرا در رو قفل کردی؟
‫این وقت شب چی کار می‌کنی؟
‫اِم، قربان، می‌تونم یه لحظه باهاتون حرف بزنم؟
‫صبر کن.
‫هیچی نیست...
‫قربان؟
‫صبر کن.
‫اون... اون‌ها چی‌ان؟
‫بگو ببینم!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫یکی از جانگ‌گاک ازم خواست ‫یه کار دستی انجام بدم.
‫ول کن.
‫چی؟ انگار خیلی زیاده.
‫چهارده عیاره. ‫طلای زیادی توش نیست.
‫صبر کنین، قربان!
‫چرا می‌خواین برین داخل؟
‫چیزی اونجا نیست که...
‫خدایا، چته تو؟
‫این وقت شب چی کار می‌کنی؟
‫چرا خونه نیستی بخوابی؟
‫خوابم نمی‌برد.
‫تصمیم گرفتم این کارخونه رو ‫به رئیس چوی بفروشم.
‫بهتره دیگه اینجا کار نکنی...
‫و دنبال یه جای دیگه بگردی.
‫ولی قربان...
‫خیلی متأسفم.
‫می‌خواستم کمکت کنم خواهرت رو ‫بفرستی دانشگاه.
‫و البته می‌خواستم به مادرت هم کمک کنم.
‫کاری کنم وقتی حالش خوب نیست ‫بتونی ازش مراقبت کنی.
‫ولی دیگه هیچ راهی ندارم ‫که ادامه بدم.
‫منو فراموش کنین.
‫شما برای پرداخت وامتون ‫چی کار می‌خواین بکنین؟
‫فکر می‌کردم گفتین پیشنهاد آقای چوی ‫خیلی خوب نیست.
‫ببین، من به اندازه کافی خوب نبودم.
‫برای همینه بدهکار شدم. ‫چی کار می‌شه کرد؟
‫باشه.
‫مراقب باش.
‫شنیدم دزدهایی که خاک طلا می‌دزدن ‫زیاد شدن.
‫بهتره درها رو قفل نگه داری.
‫بله.
‫ممنونم.
‫تو همیشه سخت‌کوش بودی.
‫یه لحظه صبر کن. ‫اون صدا چی بود؟
‫اِم، چه صدایی؟ ‫من صدایی نشنیدم.
‫- چته تو؟ ‫- هیچی.
‫برو کنار، بچه!
‫- چی بود؟ ‫- هیچی نبود!
‫- بهتره فقط برین... ‫- می‌رم داخل!
‫قربان، صبر کنین، لطفاً! ‫نرین اون تو!
‫بدبخت شدیم. ‫خیلی بدبخت شدیم.
‫قربان، حالتون خوبه؟
‫چرا این کارو کردی؟
‫قربان، حالتون خوبه؟
‫باید بره بیمارستان.
‫باید ببریمش، باشه؟
‫ووگی. هی. هی!
‫چی کار می‌کنی؟
‫چاره‌ای نداریم.
‫شمش طلا رو دید، ‫پس باید کارش رو تموم کنم.
‫- نه! ‫- دیوونه شدی؟
‫ول کن.
‫ول کن!
‫صبر کن! یه لحظه صبر کن!
‫فقط... فقط اون رو بذار زمین، باشه؟
‫اگه نمی‌خوای کمک کنی، ‫برو کنار.
‫- باید تیکه‌تیکه‌اش کنم. ‫- نه! نمی‌تونی این کارو بکنی، نه!
‫تیکه‌تیکه‌اش کنی؟
‫- هنوز زنده‌ست! ‫- هست؟
‫پس فقط باید بکشمش!
‫طلا رو می‌خوای؟
‫پس گمشو برو کنار!
‫- نه، نمی‌تونی! نمی‌تونی! ‫- ولم کن!
‫می‌تونم باهاش حرف بزنم!
‫می‌تونم بگم شما دزد بودین! ‫از طلا چیزی نمی‌فهمه!
‫آره! ب-بذار ببرتش ‫بیمارستان.
‫بعدش می‌تونیم بذاریم ‫هون‌سوک خودش جمعش کنه.
‫بسه. برو کنار.
‫اگه رئیس منو بکشی، ‫باید منو هم بکشی!
‫وگرنه همه‌چی رو لو می‌دم!
‫اگه این کارو بکنی،
‫دیگه من و تو تمومیم! ‫می‌خوای منو هم بکشی؟
‫ووگی. ووگی، لطفاً.
‫قبلاً همیشه به حرفم گوش می‌دادی.
‫وقتی بچه بودیم.
‫تو معدن زغال‌سنگ.
‫و من افتادم.
‫تو بودی که نجاتم دادی، درسته؟
‫درسته.
‫یادم اومد.
‫فقط...
‫نمی‌خواستم یادم بیاد.
‫لعنت.
‫- وای، نه! ‫- هی! چی؟
‫داریم می‌بریمش بیمارستان، درسته؟
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن! ‫پشتت... پشتت چاقو داری.
‫لعنت.
‫آه، لعنت به این وجدان‌دارهای عوضی.
‫اوه، من دارم چه غلطی می‌کنم؟
‫اصلاً این کار درسته؟
‫آه، این چه کوفتیه؟ آه!
‫باشه.
‫اگه یک‌دهم گرم اختلاف داشته باشن، ‫نگران نباشین.
‫این تو محدوده وزن عادیه، ‫پس بدون مشکل می‌فروشینشون.
‫در مورد گرد و خرده‌های باقی‌مونده هم، ‫اینجا نگهشون می‌دارم،
‫و تو قالب‌گیری بعدی ‫قاطی‌شون می‌کنم.
‫خیلی ممنون. ‫کارت خوب بود.
‫کارت عالی بود.
‫سه روز دیگه برمی‌گردم، باشه؟
‫و پول نقد؟
‫بهت نگفتیم؟
‫تو بهش نگفتی؟
‫چی؟
‫خب، پرداختش عقب‌افتاده‌ست.
‫سه روز دیگه تسویه می‌کنم.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫یه لحظه صبر کن.
‫اِم، عقب‌افتاده؟
‫بی‌خیال.
‫لعنتی، بهمون اعتماد نداری؟
‫معلومه که بهتون اعتماد ندارم!
‫از کجا بدونم شما دو تا واقعاً ‫سه روز دیگه برمی‌گردین؟
‫خب، چی می‌خوای؟
‫ندارمش! ‫پول نقد ندارم!
‫صبر کن. ما توافق کردیم ‫دو درصد بهت بدیم، نه؟
‫آره.
‫خب، این...
‫صد و پنجاه میلیون می‌ارزه.
‫این رو نصف پیش‌پرداخت حساب کن.
‫و باقی‌ش رو وقتی ‫کار تموم شد می‌گیری.
‫اوه.
‫وای. واقعاً برد کردی.
‫خوش‌شانس بودی.
‫بده به من. ‫برات نقدش می‌کنم.
‫نه، ممنون. ‫خودم از پسش برمیام.
‫و بهمون قول می‌دی ‫بقیه‌ش رو هم انجام بدی؟
‫بله، رئیس. ‫چون به شما اعتماد دارم انجامش می‌دم.
‫ولی اصلاً به اون اعتماد ندارم.
‫لعنتی. فکر کردی می‌تونی انگشت بگیری ‫سمتم و این چرندیات رو تو صورتم بگی؟
‫فکر کردی کی هستی؟
‫- می‌خوای بمیری؟ ‫- دفعه بعد می‌بینمت.
‫عجب آشغالی. ‫هی، هی!
‫من هم به تو اعتماد ندارم، ‫عوضی!
‫- چاقوم کجاست؟ نه! ‫- بس کن. بی‌خیال. بیا.
‫ببخشید.
‫قبل‌تر از کوره در رفتم.
‫کل اوضاع یه جورایی از کنترل خارج شد.
‫دکتر لازم داری؟
‫فراموشش کن.
‫در عوض، قولت رو می‌خوام.
‫اگه من و تو قراره با هم کار کنیم، ‫کسی رو نمی‌کشی.
‫اگه یه بار دیگه چاقو بکشی ‫یا خون بریزی،
‫کار من و تو تمومه. ‫تموم.
‫اگه یکی بفهمه ‫داریم این کارو می‌کنیم چی؟
‫فکر می‌کنی خیلی ‫باوجدانی؟
‫همم؟
‫این طرز فکر کوفتی ‫اصلاً جور درنمیاد
‫با کسی که می‌خواد دزد بشه.
‫لعنت. ‫داری طلا می‌دزدی، می‌دونی.
‫صد کیلو طلای یک نفر دیگه.
‫حالا هم پولش رو می‌خوای؟ ‫با وجدان راحت؟
‫بدون اینکه دستت ‫به خون آلوده بشه؟
‫خب، پس.
‫قول می‌دی یا نه؟
‫آره، تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫بفرما.
‫تا کی می‌خوای بخوابی؟
‫دیگه هوا تاریک شده.
‫تکون نخور.
‫تقریباً تمومه.
‫برو.
‫از اینجا برو.
‫فرار کن.
‫همه بدهی‌هات رو برات می‌دم.
‫اصلاً پول داری ‫بدهی‌هام رو بدی؟
‫حتی نمی‌دونی چقدر بدهکارم.
‫چقدره؟
‫بدهی ندارم.
‫وقتش که برسه، بی‌سروصدا می‌رم. ‫نگران نباش.
‫دیشب کجا بودی؟
‫با اون لات می‌گشتی؟
‫- دستت رو چه غلطی کردی؟ ‫- قبلاً بهت گفتم،
‫هیچی بینمون نیست!
‫و دستم...
‫فقط افتادم، باشه؟
‫نگو از افتادن بوده! ‫جای چاقوئه.
‫بسه، باشه.
‫وای. لعنتی بدشانس.
‫فرار کردی و باز هم کارت به اینجا کشید.
‫می‌خوای بدونی واقعاً چی مسخره‌ست؟
‫همه می‌فهمن لعنتی‌ای که ‫بدترین شانس رو داره خودتی.
‫پس وقتی تو منو این‌طوری صدا می‌زنی ‫فقط دیوونه‌ام می‌کنه.
‫واقعاً عصبیم می‌کنه.
‫همه اعتمادت رو نذار ‫روی مردهایی مثل اون.
‫یه لحظه می‌تونه کل زندگیت رو نابود کنه.
‫خودت یکی اینو می‌گی.
‫پس چرا با اون آشغال ازدواج کردی؟
‫برای زنده موندن.
‫فکر می‌کنی با قهوه سرو کردن ‫می‌تونستم بدهی‌هام رو بدم و بچه بزرگ کنم؟
‫- اگه به خاطر تو نبود من... ‫- منو بهونه نکن!
‫من هیچ‌وقت همچین چیزی ازت نخواستم!
‫هر لحظه‌ای که مجبور بودم ‫با اون مرد بگذرونم جهنم بود!
‫فکر کردی من خوشحال بودم؟
‫برای همین التماست کردم فرار کنی!
‫ولی تو نخواستی بری!
‫حتی بعد از اینکه بهت گفتم ‫اون مرد می‌خواست با من چی کار کنه، تو...
‫الان چه فایده‌ای داره ‫این‌ها رو بیرون بکشی؟
‫باید التماست کنم منو ببخشی؟
‫- اون بهترش می‌کنه؟ ‫- آره!
‫التماس کن و عذرخواهی کن.
‫تا من حالم بهتر بشه.
‫هی‌جو، هی‌جو. ‫نیا بیرون.
‫ناپدریت اینجاست.
‫خب؟ از دیدنم خوشحالی؟
‫دو ماه شده.
‫اِم، می‌خواستم اینجا رو ببندم.
‫بیا بریم خونه. ‫غذا خوردی؟
‫زود بیا تو.
‫سلام. دوباره منم.
‫شنیدم یه هفته پیش ‫یه ساعت به آقای جانگ فروختی.
‫به قیمت سی میلیون.
‫خودت چقدر بابتش دادی؟
‫تونستی گرون بفروشیش.
‫و به من نگفتی.
‫یعنی، فکر کردم قیمتش، خب، ‫یه کم زیادی بالاست.
‫برای همین به هان خبر دادم.
‫باشه، دفتر حساب رو بیار.
‫گفتم دفتر حساب رو بیار.
‫دیگه چی گفتی برداشتی؟
‫برای این ماه همینه. ‫صبر کن، راستش،
‫چندتا انگشتر هم خریدم.
‫فکر کنم قیمت اون‌ها رو درست زده.
‫گفتی الماس گرفتی.
‫حدود یه ماه پیش.
‫الماسی نیست.
‫حتی یکی.
‫برای جانگ‌گاک دفتر حساب جدا داری؟
‫می‌تونی بری خونه.
‫امیدوارم چیزی نگفته باشم ‫که لازم نبود.
‫نه، کار درستی کردی.
‫من صاحب اینجا و شوهرشم.
‫- بهتره همه‌چی رو بدونم. ‫- درسته.
‫باشه پس. ‫مراقب خودت باش.
‫اِم، می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫واقعاً انگار ‫عقلت رو از دست دادی.
‫تو فقط یه دختر قهوه‌خونه‌ای ‫با یه بچه کوچیک بودی.
‫من راهت دادم و بهت نون دادم،
‫و تو با دزدکی برداشتن پولم ‫ازم تشکر می‌کنی؟
‫از کی شروع شد؟
‫تا حالا چقدر کش رفتی؟
‫- همینه. ‫- اوه.
‫واقعاً؟
‫لعنتی دزد.
‫ببین هنوز هم داری ‫با تمام وقاحت دروغ می‌گی!
‫لعنت!
‫فکر کردی کجا می‌ری؟
‫بیا اینجا!
‫جرئت نکن بگی همه‌ش رو خرج کردی.
‫اگه این کارو کرده باشی، قسم می‌خورم ‫مستقیم می‌فرستمت بهشت.
‫قسم می‌خورم.
‫ها!
‫نمی‌گی؟
‫می‌دونی برای زخمی کردنت ‫هیچ تردیدی نمی‌کنم.
‫دفترهای حساب رو چک می‌کنم.
‫پس چرا همین الان نمی‌گی، ‫لعنتی عوضی؟
‫نه، هی‌جو! ‫نه، این کارو نکن.
‫برو. ‫زود باش، زود باش، برو.
‫به من نگاه کن و خودت رو جمع‌وجور کن!
‫فقط چیزهایی که لازم داری بردار و برو.
‫من همه‌چی رو جمع می‌کنم.
‫این رو بگیر. ‫پولی‌یه که طی این سال‌ها درآوردم.
‫برای تو پس‌اندازش کردم.
‫پس بگیرش و دیگه هیچ‌وقت برنگرد.
‫مهم نیست چه بلایی سر من میاد، ‫دنبال من نگرد.
‫سعی نکن بفهمی.
‫برو یه جای دور.
‫می‌خوام زندگی خوبی داشته باشی.
‫نه.
‫باید بری.
‫واقعاً متأسفم. ‫هی‌جو.
‫معذرت می‌خوام.
‫باید به حرفم گوش کنی. ‫فقط همین یک بار گوش کن.
‫برو! رفتن تو جون منو نجات می‌ده.
‫برو. برو!
‫مادر مادر
‫- برو! ‫- مادر!
‫گفتم برو! برو! ‫زود باش از اینجا برو بیرون!
‫گفتم برو! برو!
‫الو.
‫م-من تو بوکجو هستم.
‫رهنی هَپی تو بوکجو.
‫فکر کنم یه نفر رو کشتم.
www.Doostihaa.com
‫مادر.
‫مامان.