‫[این یک اثر تخیلی است. ‫هر شباهتی با اسامی یا وقایع واقعی تصادفی می‌باشد.]
‫پایان دوره ریوا.
‫ژاپن در چهارمین انقلاب صنعتی، شکست سنگینی رو...
‫از کشورهای دیگه خورد که باعث زوال و نابودیش شد.
‫مردم که از بی‌کفایتی دولت، مالیات‌های سنگین، ‫بلایای طبیعی و قحطی به ستوه اومده بودن،
‫«انقلاب بزرگ خشونت‌آمیز» رو راه انداختن.
‫جمعیت به‌شدت کاهش پیدا کرد،
‫و تمدن به سطح اوایل دوره میجی پس‌رفت کرد.
‫[ژاپن]
‫ژاپن وارد دوره سانگوکو شد،
‫دورانی که سه کشور برای رسیدن به قدرت مطلق ‫با هم می‌جنگیدن.
‫[سئی، بوئو، یاماتو]
‫سال ۵۷ از دوره یاماتو. بهار.
‫کشور شرقی «بوئو» با بیش از ده‌هزار سرباز...
‫از مرز یاماتو گذشت و به آیچی حمله کرد.
‫ارتش یاماتو که توی وضعیت وخیمی قرار داشت،
‫از پایتخت، یعنی اوساکا، درخواست نیروی کمکی کرد.
‫[نبرد ناگاشینو]
‫[هیروماسا شیمادا] ‫[ژنرال ارتش اعزامی غرب از بوئو]
‫همون لحظه‌ای که روی این آزادراه شین‌تومی مستقر شدیم،
‫پیروزی ارتش بوئو تضمین شد.
‫آخه چطور ممکنه ارتش ۸۰۰۰ نفریِ یاماتو ‫بتونه به مقر ما برسه؟
‫مثل همیشه فوق‌العاده‌اید آقای شیمادا!
‫خیلی‌خب، بیاید پیشاپیش جشن بگیریم!
‫وای، چقدر من بدشانسم.
‫[فرماندار] ‫[یوشی‌هیرو تایرا]
‫کی فکرش رو می‌کرد این‌جوری ببازیم.
‫اوه، یه ساقه چای.
‫قربان، جسارتاً!
‫یه یگان مرزی کوچیک از اوساکا رسیده.
‫اون کچله!
‫کشور تازه‌تأسیس بوئو...
‫در آستانه‌ی یه پیروزی بزرگ مقابل ابرقدرت یاماتوئه.
‫یاماتو چقدر افول کرده. واقعاً چقدر افتضاح شده.
‫وایسا، چی؟ تا اینجا از دیوار اومدی بالا؟
‫می‌دونی که ارتفاع این پل ۴۵ متره!
‫فرمانده کل شکست خورد.
‫به همراه دو تا فرمانده ارتش و یه استراتژیست نظامی.
‫اگه تسلیم یاماتو بشید، به تک‌تکتون زمین شخصی می‌دم.
‫سربازهای خودمونم که فرار کردن، بخشیده می‌شن.
‫نظرتون چیه؟
‫ما تسلیمیم!
‫همه‌مون تسلیم می‌شیم!
‫کمینِ فرمانده کل ارتش یاماتو موفقیت‌آمیز بود،
‫و باعث شد نبرد ناگاشینو خیلی زود به پایان برسه.
‫اسمش میتسوهیده ریومونه.
‫اوساکا.
‫[آئوترو میسومی]
‫من رسیدم ساکی.
‫از شغلم به‌عنوان افسر کشاورزی استعفا دادم، ‫خونه‌مون رو فروختم،
‫و فقط با یه‌کم پول و حداقل وسایل ضروری اومدم پایتخت.
‫«قسمت دوم: توریومون»
‫همون‌طور که ساخت اون آسمون‌خراش ‫با کوبیدنِ یه میخ توی زمین شروع شد،
‫منم قصد دارم از همین یه قدم شروع کنم.
‫کاپیتان، به‌خاطر رسوندنم ممنونم.
‫گفتی می‌خوای بری دیدن ژنرال مرز ریومون.
‫بله.
‫شنیدم برای سرکوب بوئو به آیچی اعزام شده، ‫پس توی اوساکا نیست.
‫چی؟
‫فعلاً فقط برو سمت تسوتنکاکو.
‫خونه ژنرال مرز اونجاست.
‫پیاده‌روی
‫[نقشه منطقه تسوتنکاکو]
‫یه مسافرخونه‌ی خیلی ارزون...
‫بهتره بری یه مسافرخونه‌ای چیزی بمونی.
‫این شهر شب‌ها خیلی خطرناکه.
‫[پیاده‌روی]
‫برج تسوتنکاکو...
‫[سفر هزار فرسنگی با یک قدم آغاز می‌شود]
‫وای، واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫این دومین برج تسوتنکاکوئه که توی دوره شووا ساخته شده.
‫طراحی نسخه اصلیش جوری بود که انگار برج ایفل...
‫روی طاق پیروزی پاریس قرار گرفته باشه.
‫خیلی دلم می‌خواد برم اون بالا و یه نقشه بکشم!
‫باید یه مسافرخونه پیدا کنم.
‫[مسافرخونه‌ی خیلی ارزون تالار بزرگ]
‫مشکل این آدما چیه؟
‫یعنی ممکنه همه‌شون برای توریومون اومده باشن؟
‫هی با توام، تو که قیافه‌ت معمولیه و موهای فرق‌بغل داری.
‫با توام که فرق‌بغل باز کردی!
‫فرق‌بغل...
‫به آقای تسونه سلام کن.
‫آقای تسونه؟
‫- هی! ‫- چرا هاج و واج موندی؟
‫خب...
‫امکان نداره!
‫نگو که آقای تسونه رو نمی‌شناسی؟
‫نمی‌شناسمش.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫باورت نمی‌شه!
‫کافیه.
‫می‌بینید؟ ترسیده، مگه نه؟
‫چی؟ اون لهجه‌ش شرقیه؟
‫من یوشیتسونه آساما هستم.
‫هدفم اینه که توی توریومون قبول بشم.
‫بهم می‌گن آقای تسونه.
‫خب، اسمت چیه؟
‫من آئوترو میسومی هستم.
‫میسومی...
‫تا حالا به گوشم نخورده بود.
‫مامانم هم هیچ‌وقت حرفی ازش نزده بود.
‫«مامان»؟
‫میسومی، تو از روستا اومدی؟
‫منطقیه. روستایی‌ها که من رو نمی‌شناسن.
‫گند زدم.
‫اصلاً مسافرخونه اشتباهی رو انتخاب کردم!
‫خاندان آساما.
‫یه خاندان اصیل که از زمان تأسیس یاماتو ازش حمایت کرده.
‫من وارث مستقیمِ رئیسِ اون خاندان بااصالت آساما هستم.
‫چطوره؟ خفنه، نه؟
‫اتاق خصوصی می‌خوام، ‫اما باید صرفه‌جویی کنم
‫هی، فرق‌بغلی.
‫آقای تسونه پرسید خفنه یا نه!
‫اوه، راستش... نمی‌دونم.
‫فکر کردی چه خری هستی؟
‫داری می‌گی آقای تسونه خفن نیست؟
‫خب، من نگفتم خفن نیست.
‫فقط دارم می‌گم که...
‫با این مقدار اطلاعات، نمی‌تونم تشخیص بدم ‫آقای تسونه چقدر فوق‌العاده‌ست.
‫داری چی می‌گی واسه خودت؟
‫این اطلاعات برای اینکه بفهمی چقدر خفنه، از سرتم زیاده!
‫می‌گی حالیت نمی‌شه؟
‫این دیگه اوج بی‌احترامیه!
‫این‌همه گروهی فشار آوردن واسه چیه؟
‫هان؟
‫همه‌ی این آدما به آقای تسونه احترام می‌ذارن ‫و فکر می‌کنن اون محشره!
‫کاملاً مشخصه که تو داری اشتباه می‌کنی!
‫اگه این منطق درست باشه،
‫پس خاندان تایرا که بزرگترین جناح یاماتوئه،
‫باید همیشه حق باهاش باشه.
‫برداشتم درسته؟
‫[تایرا یا غیر تایرا]
‫عمراً تایرا بر حق باشه!
‫ما اینجاییم تا این حکومت فاسد ‫و مزخرف تایرا رو در هم بشکنیم!
‫می‌کشمت عوضی!
‫کافیه!
‫میسومی، آدم جالبی هستی.
‫این که کاملاً لهجه کانسایه.
‫آره، درسته. می‌خوای بدونی چرا؟
‫چون وقتی از کلماتی استفاده می‌کنم که نمی‌فهمن،
‫باعث می‌شه باهوش‌تر به نظر برسم.
‫مامانم می‌گه که توی دوره ژاپن،
‫روشن‌فکرا برای جلب احترام، کلمات خارجی‌ای ‫قاطی حرفاشون می‌کردن،
‫که مردم عادی معنی‌شون رو نمی‌فهمیدن.
‫تا مورد احترام قرار بگیرن.
‫من توی این مسافرخونه ارزون‌قیمت مونده بودم ‫به این امید که با یکی مثل تو آشنا بشم.
‫برخلاف اونا، تو حداقل قدرت تفکر داری.
‫ولی اگه اجازه بدی یه نصیحت بهت بکنم.
‫شاید فکر کنی پاچه‌خواری نکردن و باج ندادن یه فضیلته،
‫اما اگه جلوشون رو نگرفته بودم،
‫فکر می‌کنی چه بلایی سر صورت و بدنت می‌اومد؟
‫[نسیم بهاری]
‫خوب گوش کن.
‫من یه رویایی دارم.
‫اینکه با قدرت خودم ژاپن رو دوباره متحد کنم ‫و به این دوره سه پادشاهی پایان بدم.
‫اونوقت تبدیل می‌شم به کسی که ‫تمام مردم این کشور بهش احترام می‌ذارن.
‫به نفعته که بهم نزدیک بشی.
‫به هر حال، از آشنایی باهات خوشوقتم میسومی.
‫بچه داهاتی‌ها دست دادن بلد نیستن؟
‫ببخشید مزاحم می‌شم.
‫چی؟
‫اگه قراره دست‌وپاگیر باشی، پس بزن به چاک.
‫میسومی،
‫نظرت چیه؟
‫خفن بود، نه؟
‫حالا به عظمت من اعتراف کن.
‫نیازم به تحسین شدن رو برطرف کن.
‫آره، تو فوق‌العاده‌ای.
‫اما...
‫عمراً برم! بمیر!
‫- وایسا عوضی! ‫- تقاصش رو پس می‌دی!
‫آقای تسونه.
‫شما فوق‌العاده‌اید. کاملاً بی‌نظیرید.
‫ولی اگه اجازه بدید با کمال احترام ‫یه پیشنهادی بهتون بدم.
‫با احتساب همین اتفاقی که الان افتاد، ‫تمام فرضیات شما...
‫پیشنهاد؟ به من؟
‫دیگه جوگیر نشو.
‫اگه توی توریومون قبول بشیم، ‫با هم همکار می‌شیم آقای تسونه.
‫من نمی‌تونم اجازه بدم همکار فوق‌العاده‌ای مثل شما...
‫به‌خاطر گمانه‌زنی‌های بی‌دقتش کشته بشه.
‫پس لطفاً اجازه بدید چند تا توصیه بهتون بکنم.
‫این داهاتیِ بی‌سروپا حالا فکر کرده مشاور منه؟
‫خیلی‌خب، گوش می‌دم ببینم چی می‌خواد بگه.
‫باشه. اگه حرفی داری، فقط بگو.
‫اولاً، شما خیلی زود نتیجه‌گیری می‌کنید.
‫وقتی رسیدم به این مسافرخونه، گفتید: ‫«می‌بینید؟ ترسیده، نه؟»
‫اگه قراره چنین ادعاهایی بکنید،
‫عاقلانه‌ست که قبل از حرف زدن، ‫به حالت چهره طرف مقابل دقت کنید.
‫دوماً، اشاره کردید که «تو دوره ژاپن،
‫روشن‌فکرها به‌خاطر ترکیب کلمات خارجی ‫توی حرف‌هاشون مورد احترام بودن.»
‫ولی من دیدگاه‌های دیگه‌ای هم خوندم، مثل:
‫«از آدمایی که کلمات قلمبه‌سلمبه ‫استفاده می‌کنن خوشم نمیاد»،
‫یا «کاش ژاپنی حرف می‌زدن، فهمیدنش سخته.»
‫همون‌طور که لائوتسه می‌گه: «وقتی اعتمادی در کار نباشه، ‫چطور می‌شه به کسی اعتماد کرد؟»
‫به‌عبارت دیگه، اگه فقط به نظراتی گوش بدید ‫که به نفعتونه آقای تسونه،
‫به‌جای اینکه احترام مردم رو به دست بیارید،
‫ترس یا حتی نفرت اونا رو نصیب خودتون می‌کنید.
‫و در آخر،
‫گفتید: «شاید فکر کنی پاچه‌خواری نکردن یه فضیلته»،
‫[آئوترو]
‫اما کاملاً در اشتباهید.
‫هدف من عمل به عهدیه که با همسر عزیزم بستم،
‫کسی که به دست عالی‌جناب تایرا اعدام شد.
‫اینکه فکر کنم پاچه‌خواری نکردن فضیلته؟
‫من با یه همچین طرز فکر رقت‌انگیز ‫و پرمدعایی نیومدم اینجا.
‫اگه پاچه‌خواری لازم بود، کل روز این کار رو می‌کردم.
‫اما هرگز، تحت هیچ شرایطی، ‫تسلیم این گروهی فشار آوردن مزخرف نمی‌شم،
‫حتی اگه به قیمت کتک خوردن، ‫تیکه‌تیکه شدن یا مرگم تموم بشه.
‫من مصمم اومدم اینجا...
‫برای اینکه این دنیا رو تغییر بدم.
‫وای، این یارو دیگه کیه؟ چقدر چندشه.
‫اون احمق، رقت‌انگیز و به‌شدت مسخره‌ست.
‫و با این حال...
‫و با این حال، چه مرگمه؟ قضیه چیه؟
‫به نظر میاد من باختم.
‫گفتی «اگه پاچه‌خواری لازم بود، ‫کل روز این کار رو می‌کردم»؟
‫کاملاً حق با توئه میسومی.
‫خیلی ممنون که چشم‌هام رو باز کردی.
‫من رو دست‌کم نگیر.
‫منم می‌تونم همه‌ی اون کارها رو بکنم.
‫ببخشید. دستت خوبه؟
‫آقای تسونه... ازش تشکر کرد؟!
‫«من مصمم اومدم اینجا برای اینکه این دنیا رو تغییر بدم»؟
‫حرفای گنده‌گنده نزن.
‫تو عمراً توی توریومون قبول بشی.
‫و این رو فردا با تمام وجودت می‌فهمی.
‫ما فردا حتماً باید با هم توی این آزمون شرکت کنیم.
‫خیلی هیجان‌زده‌م!
‫بله.
‫خیلی هیجان‌زده‌م.
‫جناب ریومون، دلم می‌خواد ببینم ‫امروز داوطلب خوبی میاد یا نه.
‫خب، خواهیم دید.
‫جناب ریومون، شما واقعاً سخت‌گیرید، می‌دونستید؟
‫این ماه و ماه قبل، حتی یه نفر رو هم استخدام نکردید.
‫باید یه کم کوتاه بیاید.
‫نمی‌تونم کوتاه بیام.
‫به‌خاطر آینده این کشور.
‫خب، دلم می‌خواد ببینم امروز چی پیش میاد.
‫[دفترچه و کیف آئوترو]
‫[تو... ریو... مون]
‫شایعه شده که روزانه بیش از هزار نفر در مقابل اقامتگاه...
‫ژنرال مرز، میتسوهیده ریومون، ‫توی اوساکا پایتخت یاماتو جمع می‌شن،
‫به امید اینکه تحت فرمانش بشن.
‫[صف طولانی]
‫مردم کم‌کم به قبول شدن توی این آزمون استخدامی گفتن
‫«قبولی در توریومون».
‫[سال ۵۷ از دوره یاماتو، بهار] ‫[ساعت ۷:۴۲، ۱۶ درجه سانتی‌گراد]
‫بالاخره وقتش رسید ساکی.
‫میسومی، به‌خاطر خودت رک و پوست‌کنده بهت می‌گم.
‫خیلی برات بهتره که قید توریومون رو بزنی.
‫آخه اصلاً نمی‌تونم ببینم آدمی مثل تو ‫که هیچ آموزش رزمی‌ای ندیده، بتونه از پسش بربیاد.
‫تازه، حتماً از توی این صف‌های طولانی وایسادن متنفری، نه؟
‫[۸۰ دقیقه، ۹۰ دقیقه، ۱۰۰ دقیقه]
‫آقای تسونه.
‫تو دوره ژاپن، بیشترین زمان انتظار ‫توی شهربازی‌هایی مثل یونیورسال...
‫ظاهراً خیلی طولانی‌تر از این صفی بوده که الان توشیم.
‫هان؟
‫«مینیون می‌هم، ۳۶۰ دقیقه.»
‫«رؤیای هالیوود، سواری: بک‌دراپ، ۵۶۰ دقیقه.»
‫«دایناسور پرنده، ۷۶۰ دقیقه.»
‫آدما همیشه توی صف‌های طولانی وایسادن ‫تا به خواسته‌های قلبی‌شون برسن.
‫پس برای من، اگه این به معنی رسیدن به هدفم باشه،
‫انتظار حتی یه ذره‌ام اذیتم نمی‌کنه.
‫هان؟
‫اوه، این من رو می‌بره به قدیما.
‫این دستور پخت همون رامن هاکاتای خوشمزه‌ست ‫که من و ساکی توی تعطیلات خوردیم.
‫«برای تهیه آبِ گوشت، گوشت خوک رو بخیسونید ‫تا خونش بره، بعد بجوشونید...»
‫چی؟ چی داره می‌گه واسه خودش؟
‫هفتصد و شصت دقیقه؟ این بدجوری من رو کنجکاو کرد!
‫آئوترو میسومی...
‫واقعاً فاز این یارو چیه؟
‫دیشب خودش آستین بالا زد ‫تا اون مردی که توسط اون راهزن کشته شده بود رو دفن کنه،
‫چون توی این کشور، حتی اگه هویت قربانی هم تأیید بشه،
‫خبر مرگش به خانواده‌اش داده نمی‌شه.
‫بعدش تا پاسی از شب مدام فک می‌زد ‫و از مهارت شمشیرزنیِ من تعریف می‌کرد،
‫تا جایی که با خودم گفتم: «دیگه بسه.»
‫فکر می‌کردم سر تا پاش از منطق ساخته شده،
‫اما ظاهراً یه روی رمانتیک هم داره.
‫اصلاً چرا دارم تحلیلش می‌کنم؟
‫یعنی ممکنه کم‌کم دارم بهش علاقه‌مند می‌شم؟
‫نه بابا، عمراً، به هیچ‌وجه! محاله همچین اتفاقی بیفته!
‫من وارثِ رئیس خاندان آساما هستم!
‫من اصلاً علاقه‌ای به یه بچه‌دهاتیِ بی‌سروپا مثل اون ‫با ظاهر معمولی و فرق‌بغلِ ندارم...
‫یگان ژنرال مرزی، ریومون، برگشتن!
‫چی؟
‫اونا اینجا نیستن.
‫وایسا، اون طرفن!
‫می‌خواستم بازگشت پیروزمندانه‌شون رو ببینم...
‫[۲۵۰ دقیقه بعد]
‫همین‌جا منتظر بمونید.
‫تحت فرماندهی ژنرال مرزی ریومون، دانشم رو به کار می‌گیرم
‫تا یه عصر صلح‌آمیز بسازم.
‫تا با استعداد خودم تحت رهبری ژنرال مرزی ریومون، ‫قلمرو رو متحد کنم
‫و احترام همه مردم رو به دست بیارم.
‫- توریومون... ‫- توریومون...
‫- قطعاً توش قبول می‌شم! ‫- قطعاً توش قبول می‌شم!
‫[آزمون ورودی توریومون] ‫[آغاز]
‫شروع کنیم؟
‫اونا دارن چی می‌نویسن؟
‫دارن لباس‌پوشیدنمون رو چک می‌کنن یا طرز برخوردمون رو؟
‫وای، لعنتی، پیرهنم رو توی شلوارم نکرده بودم.
‫من کاکو، استراتژیست نظامی هستم. ‫بیاین بریم سر اصل مطلب.
‫اولاً، این آزمون استخدامی برای جذب سربازهای معمولی نیست،
‫بلکه فقط برای جذب نیرو برای یگان ژنرال مرزیه،
‫یگانی که مستقیماً تحت فرمان امپراتور یاماتو کار می‌کنه.
‫و برای اینکه روشن بشه، ‫ما در حال حاضر مشغول انجام کارهای اداری روزمره...
‫و رسیدگی به کارهایی هستیم ‫که توی زمان اعزاممون تلنبار شده بود.
‫می‌دونم ممکنه این‌طور به نظر برسه ‫که داریم ارزیابی‌تون می‌کنیم،
‫اما این‌طور نیست.
‫پس همگی راحت باشید.
‫[- خب، فکر کنم همینطوره.] ‫[- آره، حدس می‌زدم.]
‫آداب معاشرت. رفتار. سن. جنسیت. ‫پیشینه خانوادگی. تحصیلات. تجربه.
‫کارِ گروهی. انگیزه. سوءپیشینه. ‫هیچ‌کدوم از اینا مهم نیستن.
‫برای کسی که دنبالشیم، فقط یه شرط وجود داره.
‫کسی که بتونه زانوهام رو بزنه زمین. همین و بس.
‫محدودیت زمانی ده دقیقه‌ست.
‫خیلی‌خب، شروع می‌کنیم.
‫[هان؟ وایسا وایسا. ناموساً؟ ‫ده دقیقه، زمین، زانوها، معما]
‫چطور زانوهاش رو بزنم زمین؟
‫قطعاً با زور بازو که نمی‌شه؟
‫پس این همون آزمون استخدامی ملی‌ئه ‫که آینده کشور رو رقم می‌زنه؟
‫خیلی جالبه.
‫این آزمون خیلی آسونه.
‫تنها کاری که باید بکنید اینه که کاری کنید ‫ژنرال مرزی ریومون زانو بزنه، درسته؟
‫شونه‌هات رو فشار می‌دم پایین و مجبورت می‌کنم زانو بزنی.
‫من اولین کسی‌ام که قبول می‌شه.
‫- چرا تو باید اول باشی؟ ‫- من اول می‌شم!
‫- نه، من! ‫- من!
‫جداً داستان این یارو چیه؟
‫زور بدنی عجیبی داره.
‫تمام این مدت هم داشت کار می‌کرد.
‫توریومون...
‫غیرممکنه!
‫توی سه ماه گذشته،
‫تمام مدارکی که می‌تونستم ‫درباره یگان ژنرال مرزی پیدا کنم رو زیرورو کردم.
‫توضیحاتی در مورد این آزمون وجود داشت، ‫اما محتواش هر بار متفاوت بود،
‫که پیش‌بینی و آماده شدن براش رو غیرممکن می‌کرد.
‫تنها وجه مشترکش این بود،
‫که آزمون‌ها ارزیابی‌های عملکردی بر اساس ‫یه شایسته‌سالاریِ به‌شدت سخت‌گیرانه هستن.
‫مسخره‌ست، واقعاً مسخره‌ست.
‫شماها همه‌تون فقط یه مشت دلقکید.
‫میسومی، خوب تماشا کن. شاهد خفن بودن من باش.
‫بعدش به ضعف و ناتوانی خودت پی ببر.
‫خب، فکر کنم واسه این‌بار کافی باشه.
‫این پسرها به‌جای اینکه از این زمانِ محدود ‫برای خلاقیت و فراتر از چارچوب فکر کردن استفاده کنن،
‫فقط کورکورانه دارن همون کار تکراری رو انجام می‌دن.
‫حتی با اینکه تازه برگشته خونه، بازم این‌قدر خونسرده.
‫آقای ریومون خیلی قویه.
‫بعد اون دوتا، که تمام این مدت فقط اونجا ایستادن.
‫یعنی تا الان بی‌خیال شدن، یا یه برنامه‌ای دارن؟
‫چهار دقیقه تا پایان زمانِ امتحان باقی مونده.
‫من پاهات رو ازت می‌گیرم.
www.Doostihaa.com