‫قبل از اینکه از اون فاجعه باخبر بشه،
‫استبان تروئبا درباره‌ی ازدواجش رویاپردازی می‌کرد،
‫چون به‌زودی پولدار می‌شد.
‫با این حال، هیچ‌وقت به ذهنش خطور نکرده بود
‫که رزا فانیه.
‫عشق چیز خطرناکیه.
‫از من یاد بگیر.
‫من عاشق یه آدم احمق عیاش مثل پدرت شدم،
‫و ببین آخرش چی شد.
‫تو همیشه نق‌نقو بودی.
‫گریه کردن چه فایده‌ای داره؟
‫آیا عزت و ثروت از دست‌رفته‌ام رو ‫بهم برمی‌گردونن؟
‫و تو چی؟
‫آیا اون دختر رو به زندگی برمی‌گردونن؟
‫- دخالت نکن! ‫- نمی‌تونم!
‫می‌خوام یه زن نجیب پیدا کنی ‫و سروسامون بگیری!
‫واسم مهم نیست دوستش داری یا نه، ‫این موضوع اصلاً ربطی نداره.
‫ولش کن، مامان.
‫استبان دل‌شکسته‌ست.
‫تو از عشق چی می‌دونی؟
‫داری چیزی رو از من مخفی می‌کنی، فرولا؟
‫مراقب باش.
‫من دیگه به معدن برنمی‌گردم.
‫اما باید یه کاری پیدا کنی، استبان.
‫ما خرجمون کمه، اما داروی مامان گرونه.
‫من از ۱۵ سالگی خرج جفتتون رو دادم.
‫تا وقتی زنده‌ام، هیچ کم‌وکاستی‌ای نخواهید داشت.
‫معلومه، گفتنش واسه تو آسونه.
‫این ماییم که توی بلاتکلیفی زندگی می‌کنیم.
‫میرم به «لاس ترس ماریاس».
‫اونجا کاملاً ویران شده، استبان.
‫- اونجا تنها جاییه که توش خوشحال بودم. ‫- خوشحال؟
‫زندگی ما همیشه سخت بوده.
‫و اگه پول معدن رو به باد بدی، ‫بازم همین‌طور می‌مونه.
‫درست همون کاری که پدر با ارثیه‌ی مادر کرد.
‫پدر یه شکست‌خورده بود. ‫من قصد ندارم دوباره فقیر بشم.
‫مراقب باش، این یه چیز ارثیه.
‫اگه شمّ اقتصادی خوبی داشته باشی،
‫پولدار شدن توی شهر ‫خیلی آسون‌تر از مزرعه‌هاست.
‫من از این شهر متنفرم.
‫بهتره بگی از این خونه متنفری.
‫اونم همین‌طور.
‫کاش یه مرد به دنیا اومده بودم.
‫تا بتونم از اینجا برم.
‫من اصلاً دلم نمی‌خواست یه زن به دنیا بیام.
‫«خـانـه‌ی ارواح»
‫«قسمت دوم»
‫مامان!
‫برمی‌گرده.
‫گاری قصاب حدوداً همین موقع‌ها می‌رسه.
‫یه چیزی می‌دزده و زود برمی‌گرده.
‫داری جهت اشتباهی رو نگاه می‌کنی.
‫کلارا،
‫اینقدر نگران نباش.
‫تو اصلاً نمی‌تونستی بفهمی که کی قراره بمیره.
‫ما همیشه نمی‌تونیم درست بگیم.
‫تنها کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که ‫به قلب‌مون اعتماد کنیم.
‫و با ذهنی باز با ناشناخته‌ها روبرو بشیم.
‫اینا رو بذاریم واسه بعداً.
‫فعلاً،
‫تمام ما یه موهبت منحصربه‌فرد داریم.
‫و وقتی اونو با بقیه به اشتراک می‌ذاریم،
‫نه تنها زندگی اونا رو روشن می‌کنیم،
‫بلکه زندگی خودمونم روشن میشه.
‫به خودت اعتماد کن، کلارا.
‫تو خیلی قوی‌تر از چیزی هستی که فکر می‌کنی.
‫از موهبتت استفاده کن، کلارای روشن‌بین.
‫بهش خیره نشو، دوشیزه کلارا.
‫ممکنه باعث بشه کابوس ببینی.
‫دیشب واسه من اتفاق افتاد. ‫انگار کار اهریمن بود.
‫خواب دیدم که مارها دارن از پاهام میان بالا.
‫تکونشون دادم که بیفتن، ‫اما دوباره میومدن بالا.
‫جونورهای اهریمنی.
‫[تو پول زیادی به دست میاری]
‫[زیاد دووم نمیاره. روی ۱۹ شرط ببند.]
‫واقعاً؟
‫بیا.
‫بذارشون توی آب تا تازه بمونن.
‫همون‌طور که مادربزرگم پیش‌بینی کرده بود،
‫باغبون ۸۰ پزو توی یه قمارخونه برنده شد،
‫که با اون پول دو روز بی‌وقفه نوشیدنی نوشید،
‫و یه عروسک چینی واسه دختر روشن‌بین خرید.
‫[شرط‌بندی نکن.]
‫شهرت اون به عنوان یه پیشگو بین خدمه پیچید.
‫و کم‌کم، با این سرگرمی و همینطور عشق مادرش...
‫دردش تسکین پیدا کرد. ‫[به‌زودی نامزد پیدا می‌کنی]
‫چیزی که استبان تروئبا رو بیشتر از همه عذاب می‌داد
‫این بود که می‌دونست دیگه هیچ‌وقت ‫نمی‌تونه رزا رو داشته باشه،
‫یا موهای زیبای سبزرنگش رو باز کنه،
‫یا در اعماق وجود اون غرق بشه.
‫اما می‌دونست که باید به راهش ادامه بده،
‫چون درجا زدن به معنی تجربه‌ی غمی بود
‫که هنوز آماده‌ی تحمل کردنش نبود.
‫کارگران لاس ترس ماریاس ‫بیشتر از ۲۰ سال رو
‫بدون اینکه رئیسی ببینن گذرونده بودن.
‫و فرض رو بر این گذاشته بودن که ‫اصلاً رئیسی وجود نداره.
‫[لاس ترس ماریاس]
‫هیچ‌کس نمی‌تونست توی اون مرد،
‫پسرک موطلایی‌ای رو ببینه که سال‌ها قبل
‫با خوشحالی توی همون حیاط بازی می‌کرد.
‫بقیه‌ی کجان؟
‫رفتن.
‫کجا؟
‫که خرجیشون رو دربیارن.
‫پدرو سگوندو گارسیا هستم، آقا.
‫اسم من استبان تروئباست.
‫من از این به بعد رئیستونم.
‫کسایی که سخت کار کنن، محتاج چیزی نمیشن.
‫اونایی که نمی‌خوان، بهتره برن.
‫من اینجا آدمای تنبل نمی‌خوام. فهمیدید؟
‫ما تمام عمرمون اینجا زندگی کردیم.
‫ما از اینجا نمی‌ریم.
‫بسیار خب.
‫این خبر خوب رو به گوش هر آدم زحمت‌کشی برسونید.
‫اون کیه؟
‫امیلیو. یه پسر از یه مزرعه‌ی دیگه‌ست.
‫حیاط رو تمیز کنید و سگ رو بسوزونید.
‫و تو، چمدون‌ها رو بیار داخل.
‫اون پسر رو ساکت کنید.
‫تب‌وتابی از فعالیت شروع شد که ‫لاس ترس ماریاس رو از اون رخوت بیرون آورد.
‫یالا، زود باشید!
‫یالا!
‫تروئبا هر مرد، زن، کهنسال یا بچه‌ای رو
‫که می‌تونست روی پاهای خودش بایسته استخدام کرد،
‫تا توی چند ماه، چیزی رو که طی سال‌ها ‫ویران شده بود بازسازی کنه.
‫سنگینن.
‫ممنون، رئیس.
‫با این حال،
‫زحمت کار واسه سرکوب کردن انرژی مردانه
‫و نیازهای شخصیش کافی نبود.
‫ببخشید، جناب استبان.
‫بگو.
‫فقط می‌خواستم بهتون خبر بدم که ‫کارگاه خیاطی آماده‌ست.
‫خوبه.
‫و کی رو قراره مسئول اونجا کنیم؟
‫باید یه زن سخت‌کوش باشه
‫که بتونه نظم رو برقرار کنه، رئیس.
‫پانچا.
‫اون می‌تونه گزینه‌ی خوبی باشه.
‫با تمام احترام، رئیس،
‫خواهرم واسه همچین مسئولیتی خیلی جوونه.
‫زود یاد می‌گیره و شخصیت محکمی داره.
‫موافق نیستی؟
‫من کارمو خوب انجام میدم، رئیس.
‫پس حل شد.
‫پانچا کارگاه رو می‌چرخونه.
‫با اجازه.
‫بیا بریم خونه.
‫پدر داره صدات می‌کنه. ‫می‌خواد همه‌مون سر میز جمع بشیم.
‫نمی‌تونم. باید یاد بگیرم ‫چطوری از این وسیله استفاده کنم.
‫لجبازی نکن.
‫اینا دستورات آقای استبانه، پدرو.
‫مراقب باش، خواهر کوچولو.
‫الکی خیال‌بافی نکن.
‫تو همیشه یه گارسیا می‌مونی و بس.
‫اینو فراموش نکن.
‫من یه زن بالغم.
‫می‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
‫خواهران،
‫ما دیگه نمی‌تونیم تحت سلطه‌ی چیزهایی ‫که مردها بهمون تحمیل می‌کنن زندگی کنیم.
‫همه‌ی ما برابر به دنیا اومدیم،
‫اما بهمون گفتن که ما پایین‌تریم،
‫و لیاقت حقوق برابر با مردها رو نداریم.
‫صدای ما، قدرت ماست.
‫حق رأی زنان خیلی بیشتر از حق ماست.
‫این به رسمیت شناختن کرامت ماست،
‫حق ما واسه برابری،
‫و رهایی ماست.
‫و اگه همگی کنار هم بایستیم،
‫متحد بشیم و یک‌صدا فریاد بزنیم،
‫بهم اعتماد کنید، هیچ قدرتی ‫نمی‌تونه جلومون رو بگیره.
‫ما باید خودمون رو متقاعد کنیم ‫[زنان خواهان حق رأی هستند]
‫که خواستار لطف و ترحم نیستیم.
‫ما داریم حق قانونیمون رو طلب می‌کنیم.
‫دیگه نمی‌تونیم صبر کنیم.
‫کمکم کن، کلاریتا.
‫توی کشورهای دیگه، ‫زنان حق رأی رو به دست آوردن.
‫اونا حتی شروع به تغییر مسیر کشورهای خودشون کردن.
‫این کشور به صدا و درایت ‫تمام دخترانش نیاز داره.
‫اونا از ما می‌خوان مثل مردها کار کنیم،
‫اما مثل اونا رأی ندیم.
‫کلارا بین دیوارهای خونه‌اش ‫تبدیل به یه زن جوان شد،
‫به دور از واقعیت‌های تلخ زندگی،
‫جایی که واقعیت و رویا به راحتی ‫با هم ترکیب می‌شدن،
‫و قوانین فیزیک یا منطق همیشه صدق نمی‌کرد.
‫حالا تقریباً هم‌سن هستیم.
‫بیا کلارا.
‫کمکم کن تمومش کنم.
‫هر کدوم از ما جایگاه خودشو ‫روی این پارچه‌ی بزرگ داره.
‫جور دیگه‌ای نمی‌تونست باشه، کلاریتا.
‫من باید می‌رفتم، چون نوبتم رسیده بود.
‫حالا نوبت توئه که جایگاهت رو پیدا کنی.
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫مامان.
‫بابا.
‫من به زودی ازدواج می‌کنم.
‫چی؟
‫تو حرف زدی!
‫کلاریتا.
‫شنیدن صداش بعد از این همه مدت چنان شوکی بود،
‫که همه فراموش کردن چی گفته بود.
‫و چندین هفته بعد حرف‌هاشو به یاد آوردن،
‫وقتی که یه مهمون سرزده واسشون اومد.
‫♪ میگن من گل پاییزی‌ام، پاییز ♪
‫توی اون سال‌ها، لاس ترس ماریاس ‫تبدیل به یه تجارت خیلی پرسود شد.
‫یه مزرعه‌ی نمونه توی جنوب کشور.
‫و استبان تروئبا تبدیل شد به ‫قابل‌احترام‌ترین رئیس منطقه.
‫نه‌تنها ثروتش بیشتر شد، بلکه ‫تعداد فرزندانش هم افزایش پیدا کرد.
‫♪ زندگی من زرد و نارنجیه، نارنجی ♪
‫♪ زندگیم، میگن من گل پاییزی‌ام، پاییز ♪
‫♪ میگن من همدم یه ابرم، همدم ♪
‫به چی نگاه می‌کنی؟
‫اسمت چیه؟
‫استبان.
‫یه کم می‌خوای، همنام؟
‫عذر می‌خوام، جناب استبان.
‫آفرین!
‫همسایه‌های لاس ترس ماریاس،
‫ما اینجا جمع شدیم
‫چون باید یه تصمیم خیلی مهم بگیریم.
‫ما داریم آینده‌ی کشورمون رو تعیین می‌کنیم.
‫تمام چیزهایی که به دست آوردید ‫به خاطر سخت‌کوشیتون بوده.
‫اما جناح چپ می‌خواد ‫چیز کاملاً متفاوتی رو بهمون بقبولونه.
‫اونا بهمون قول بهشت میدن، اما بهتون اطمینان میدم
‫که اگه برنده بشن، همه‌چیز رو نابود می‌کنن.
‫واسه همینه که ازتون دعوت می‌کنم ‫به پیشرفت رأی بدید،
‫به ارزش‌های اخلاقی رأی بدید،
‫به حزب محافظه‌کار رأی بدید.
‫رأیت اشتباهه. دوباره بنویس.
‫یکی دیگه بهش بده.
‫نامه‌هاتون، رئیس.
‫[برای استبان تروئبا]
‫- چیز دیگه‌ای لازم دارید؟ ‫- نه.
‫[تلگراف ملی]
‫[به: استبان تروئبا]
‫[مادر در بستر مرگه.]
‫[می‌خواد تو رو ببینه. فرولا.]
‫پسرم، نزدیک‌تر نیا.
‫این بو.
‫مُسریه.
‫اون ریش‌ها رو بزن.
‫شبیه وحشی‌ها شدی.
‫واسه خودت یه زن نجیب و کاتولیک پیدا کن...
‫که بتونه بهت بچه‌های سالمی بده.
‫دردسر درست نکن.
‫استراحت کن. باشه.
‫استراحت کن.
‫مقدمات یه مراسم خاکسپاری آبرومندانه رو فراهم کن.
‫تکلیف من چی میشه؟
‫تمام زندگیم رو صرف مراقبت از اون کردم.
‫زندگی کن.
‫سفر کن.
‫واسه خودت یه لباس بخر.
‫از پول داروهای مادر استفاده کن.
‫استبان.
‫[رزا دل وایه کورتس] ‫[۲۴ سپتامبر ۱۹۲۴]
‫تنها دخترمون که هنوز ازدواج نکرده کلاریتاست.
‫کلارا.
‫کوچک‌ترین دخترتونه، درسته؟
‫آره. و همین‌طور خاص‌ترینشون.
‫خاص؟
‫از چه نظر؟
‫راستشو بخواید، اون یکم عجیبه.
‫نُه سال حرف نزد.
‫چون خودش نخواست که حرف بزنه.
‫سکوت یه حُسنه، نه یه عیب.
‫آره، اما چیزهای دیگه‌ای هم هست.
‫مثل حرف زدن با مُرده‌ها.
‫یا تکون دادن اشیاء با ذهنش.
‫پیشگویی کردن فجایع.
‫من نگران این چیزای عجیب‌وغریب نیستم،
‫تا زمانی که بتونه بچه‌های سالمی به دنیا بیاره.
‫عجله نکن، استبان.
‫اول باید با دخترمون آشنا بشی،
‫و اونو بهتر بشناسی.
‫با توجه به اینکه اون دختر شما و ‫خواهر رزاست، مشکلی نمی‌بینم.
‫اما باید نظر کلارا رو هم بپرسیم. ‫این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫اوناهاش.
‫منتظرت بودم.
‫بیا.
‫با اجازه.
‫پدر و مادرت حسابی ازت تعریف کردن.
‫من یه مرد یتیمم که سنش هم از تو بالاتره،
‫پس باید خودم از خودم تعریف کنم.
‫هیچ‌کس تا حالا چیزی به من نداده.
‫ثروت من چشم‌گیره،
‫و امیدوارم بازم بیشتر بشه.
‫من به سخت‌کوشی و نظم باور دارم...
‫دلت می‌خواد با من ازدواج کنی؟
‫منظورم اینه که پس دیگه وقت رو هدر ندیم.
‫از رک‌وراست بودن خوشم میاد.
‫دلت می‌خواد با من ازدواج کنی؟
‫آره.
‫چرا؟
‫چون تقدیر منه.
‫باراباس. بیا اینجا.
‫چیزی نیست.
‫چی شده، باراباس؟
‫بسیار خب. چیزی نیست.
‫برو یه چیزی از قصاب بدزد.
‫اما واسه جشن دیر نکن، باشه؟
‫عذر می‌خوام.
‫- برادرم می‌خواست بدونه... ‫- بیا داخل.
‫من از وصلت خونواده‌هامون خوشحالم.
‫منم همین‌طور.
‫بهم گفتن علاقه‌ای به کارهای خونه نداری.
‫اما من علاقه دارم.
‫دیگه لازم نیست نگران باشی.
‫تنها نمی‌مونی.
‫تو با ما زندگی می‌کنی. ‫ما مثل دو تا خواهر می‌شیم.
‫ممنون.
‫- خیلی خوشگل شدی. ‫- عزیزم.
‫واست آرزوی خوشبختی می‌کنم.
‫خیلی ممنونم.
‫باراباس به آرومی جون داد،
‫در حالی که چشماش به کلارا دوخته شده بود،
‫کسی که جشن رو کاملاً فراموش کرد ‫که تا آخرین نفس کنارش باشه.
‫استبان تنها کسی بود که از اون بدیمنی بی‌خبر بود،
‫چیزی که توی فضا حس می‌شد،
‫و هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد درباره‌اش حرفی بزنه.
www.Doostihaa.com