‫باورم نمی‌شه ما یه حصار چوبی سفید داریم.
‫هم خیلی بانمکن و در عین حال
‫یه‌جورایی هم پر از نیش و کنایه‌های ریزن.
‫آره. و با این حال یه جورایی حصار خونه‌ی مامان‌بابام آخرش
‫شبیه دندونای انگلیسی شد،
‫یه‌کم زرد و عجیب‌غریب کج‌و‌کوله.
‫خیلی سریع از لافت شهری رسیدیم به حیاط و چمن.
‫کلاً همه‌چی رو خیلی سریع پیش بردیم.
‫آره.
‫ولی وقتی تک‌شاخ رو پیدا می‌کنی همینه دیگه، عزیزم.
‫محکم نگهش می‌داری و از دستش نمی‌دی.
‫فکر کنم اینجا کم‌کم به دلت بشینه.
‫هینکلی هیلز جای امنی برای بزرگ شدنه.
‫می‌خوام مایلز اینو داشته باشه.
‫می‌خوام همه‌چیز رو براش.
‫می‌دونم زندگی تو خونه‌ی مامان‌بابام
‫دقیقاً جزو برنامه‌هامون نبود
‫ولی می‌تونست بدتر هم باشه.
‫می‌تونستن خودشونم اینجا باشن.
‫بلدی چمن بزنی دیگه،
‫چون من قرار نیست سمت اون کارا برم.
‫حواسم بهشه.
‫پسر، وقتی اون چمنو می‌زنی چه خوش‌تیپ می‌شی
‫خیلی میای به چشم ‫همین‌جوری ادامه بده
‫صدات می‌کنم بیگ ددی ‫وقتی اون چمنو مرتب می‌کنی
‫چی، با چی داری بازی می‌کنی؟
‫وای خدا. ‫دلم نمی‌خواد برگردم سر کار.
‫شما دوتا بدون من خیلی خوش نگذره بهتون، باشه؟
‫مرخصی زایمانم قراره بگذره با زل زدن به پنجره
‫مثل برنامه‌های براوو
‫و یاد گرفتن حرکات رقصِ...
‫چی شد؟
‫اصلاً از این یکی خوشم نمیاد.
‫قدم‌زدن تموم شد.
‫مطمئنی اون خونه خالیه؟
‫آره، کاملاً.
‫وقتی صبح از خواب بیدار می‌شم، عشق من
‫و نور آفتاب چشمامو اذیت می‌کنه
‫و یه چیزی ‫بی‌خبر و بی‌هشدار، عشق من
‫سنگینی می‌کنه رو ذهنم
‫اون‌وقت به تو نگاه می‌کنم
‫و دنیا ‫برام روبه‌راه می‌شه
‫فقط با یه نگاه به تو
‫نه، نه، نه. نه.
‫و می‌دونم که قراره
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫یه روز قشنگ باشه
‫صبر کن. صبر کن.
‫وایسا! وایسا!
‫منو با این پوشکا تنها نذار!
‫سلام مو ژولیده.
‫یادم رفت.
‫خوشحال شدم دیدمت.
‫برگشتی اَشفیلد پلیس؟
‫داداش، تو... ‫منو یادت نمیاد؟
‫ببخشید. هیچ‌وقت تو یادآوری چهره‌ها خوب نبودم.
‫عیبی نداره.
‫می‌دونی، ‫همیشه از این خیابون خوشم میومده.
‫داستان کوچه‌های بن‌بست رو شنیدی؟
‫- اه... ‫- فقط یه راه خروج دارن!
‫روز خوبی داشته باشی، رابرت.
‫باشه. خداحافظ.
‫باشه.
‫کارایی که من برات می‌کنم.
‫مثل اومدن به اینجا.
‫می‌خوای بمونم؟
‫به نینا زنگ بزنم بگم یه هفته دیگه مرخصی می‌خوام؟
‫چی داریم می‌بینیم؟
‫اون خونه چند وقته خالیه؟
‫بیست سال، کم‌وبیش.
‫- به نظرت عجیب نیست؟ ‫- نه واقعاً.
‫حتماً یه دلیل خوبی داشتن که نگهش داشتن.
‫پس یه «اونا»یی هست. ‫اون «اونا» کیا هستن؟
‫می‌دونی دیگه، هرکی مالکشه.
‫باشه، آقای شونه‌بالاانداختن.
‫پس هیچ‌وقت بهش فکر نکردی؟
‫چی... نه، نه واقعاً.
‫بی‌خیال. ‫می‌دونم باید بری سر کار.
‫من و نوین یه قطار سوار می‌شیم.
‫اسمشو گذاشته قطارپولینگ.
‫- ولی فقط بگو، می‌مونم. ‫- نه، نه، نه.
‫باید یه‌جوری اینو تمومش کنیم.
‫من و خودم و مایلز
‫برای اولین بار تنها می‌مونیم.
‫بدون دوست و خانواده نزدیک، ‫ولی همین خوبه.
‫آره، چون اصلاً هم نگران نیستم.
‫یه سیگنالای خیلی ضدونقیضی بهم می‌دی.
‫نه، برو سوار قطار شو.
‫من همونم که تو گوشیت ذخیره‌ای ‫به اسم حباب سفید
‫با ایموجی شستِ مشکی.
‫و هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫امروز سعی کن از خونه بری بیرون.
‫دختره داری کارتو می‌کنی ‫با اون باسن، آره
‫خیلی بدجنس و جذابی، آره
‫کاری می‌کنی یه مرد همه پولشو خرج کنه
‫آره، حتی آخراشو، آره
‫بقیه اخم می‌کنن وقتی رد می‌شی، آره
‫- وایسا! می‌تونم کمکتون کنم؟ ‫- اوه.
‫ببخشید؟
‫اوه، باید اینو گوش بده؟
‫خب، هنوز معنی کلمات رو نمی‌فهمه.
‫بچه‌ها این چیزا رو جذب می‌کنن.
‫درسته.
‫اوه. اوه.
‫حتماً همسر راب فیشری.
‫اوه.
‫شنیدم که
‫برگشتین اینجا زندگی کنین.
‫- آره. ‫- چه فوق‌العاده.
‫منتظر بودم ببینم کی بالاخره می‌تونم ببینمت.
‫آره. زیاد از خونه بیرون نمیام.
‫من لین گاردنرم.
‫من سمیرا هستم و اینم مایلز.
‫آخ. ‫عین مامانشه.
‫سمیرا. چه اسم قشنگی.
‫آفریقاییه؟
‫آره.
‫جالبه. ‫من همون سر کوچه‌ی مورب زندگی می‌کنم.
‫هر وقت چیزی خواستی.
‫و حتماً باید بیای شبِ نشینی.
‫یه مشت همسایه‌ی صمیمی‌ان
‫که رو ایوون من گپ می‌زنن و شام می‌خورن
‫و خیلی مشتاق دیدنت هستن.
‫اوه، ‫من بچه شیر می‌دم متأسفانه.
‫اوه، براش نگه میداری عزیزم.
‫به اَشفیلد پلیس خوش اومدی.
‫آره.
‫هی.
‫یه سؤال خیلی مهم دارم
‫برای خواهر بزرگم.
‫مارایا، ویتنی،
‫جنت یا بیانسه. یکی باید حذف شه.
‫امروز حوصله جر و بحث با تو رو ندارم.
‫- این که دعوا نیست. ‫- دلم برات تنگ شده.
‫خونه‌م چطوره؟
‫اگه منظورت اون هنرمنده
‫که الان با اسم آپارتمان جدیدم شناخته می‌شه، معرکه‌ست.
‫دختر جون، سلیقه‌ت بی‌نقصه، باشه؟
‫و این ویوها، فوق‌العاده‌ان.
‫- خواهرزاده‌م چطوره؟ ‫- خیلی نازه.
‫آخ. آره، همین‌طوره.
‫چون ما دوقلواییم.
‫و دقیقاً به خاطر همینه ‫داری تو فیس‌تایم می‌درخشی.
‫و هینکی مانتین چطور بود؟
‫هینکلی هیلز خیلی سفیدپوستانه‌ست.
‫حومه‌ست دیگه، عزیزم.
‫من مامان بدی‌ام که
‫- پسر ملانینه‌م رو آوردم اینجا؟ ‫- نمی‌دونم.
‫مامان بدی‌ای چون یه خونه‌ی ‫خیلی خوب رو قبول کردی
‫تو یه محله‌ی خیلی خوب
‫که عملاً جرم و جنایت نداره و ‫مدرسه‌هاش عالیه؟
‫یعنی واقعاً منطقیه؟
‫فقط خیلی حس انزوا می‌کنم.
‫هر روز دقیقاً عین قبله.
‫نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم،
‫و هیچ‌کس هم نیست یادم بده چطور.
‫خب، می‌دونی که اون مراقبته.
‫بابا همیشه اینو می‌گه
‫ولی نمی‌شه از بهشت به یکی یاد داد
‫چطور قنداق کنه بچه رو.
‫آمین به این حرف.
‫چطور قراره از پس مرخصی زایمان بربیام؟
‫من تو محیط‌های تعاملی شکوفا می‌شم.
‫به ساختار و هدف‌های ملموس نیاز دارم.
‫خواهر، من زبان رزومه نمی‌فهمم. ‫من زبان خانه‌داری می‌فهمم.
‫کاری که می‌کنی اینه: یه عادت کوچیک ‫نوشیدنِ روزانه راه می‌ندازی،
‫شاید یه عادت کوچیک پینو، ‫یه چیز بامزه.
‫آره، سخته وقتی یه «هیولای فسقلی» داری.
‫آره، اون یکی رو می‌تونستی نگه داری.
‫عزیزم، فقط چند تا دوست لازم داری.
‫من دوست دارم.
‫منظورم تو شعاع ده مایلیه.
‫هیچ‌کدوم از همسایه‌هات پتانسیل ندارن؟
‫اه، نه.
‫اینجا جمعِ «به درد نخورها»ست.
‫اینا دیوونه‌ان.
‫خب، فقط داشتم ایده می‌دادم، عزیزم.
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫و قدردانت هستم.
‫و دوستت دارم.
‫و به‌زودی میام دیدنت، باشه؟
‫و می‌دونم مارایا رو حذف می‌کردی.
‫من اصلاً اونو نمی‌شناسم.
‫دوستت دارم. خداحافظ.
‫نوین.
‫نگاه کن به ما. ‫هم‌قطاری‌ها.
‫رفقای مسیر رفت‌وآمد.
‫مگان درخواست طلاق داده.
‫- چی؟ ‫- وقتی دیروز رسیدم خونه
‫منتظرم بود.
‫چمدونا پایین پله‌ها،
‫عین یه فیلم بد.
‫- لعنتی. ‫- گفت مدت‌هاست ناراضیه
‫و می‌خواد از نو شروع کنه
‫تا وقتی هنوز جوونه.
‫گفت دیگه طاقت
‫یه روز دیگه بداخلاقی منو نداره.
‫من حتی...
‫من حتی اون‌قدرها هم بداخلاق نیستم، راب.
‫با دندون‌پزشکش صمیمی شده.
‫دکتر جیمز.
‫تنها کسی که بیمه‌ی منو قبول می‌کنه.
‫عالیه دیگه، نه؟ ‫باید حدس می‌زدم.
‫خیلی بیش از حد کار دندون انجام می‌داد
‫برای کسی که دندوناش بی‌نقصه.
‫- دندوناش واقعاً عالیه. ‫- مگه نه؟
‫دو بار جرم‌گیری تو یه هفته.
‫گفت باید یه دندونشو پر کنه.
‫لعنت.
‫یادته تو مهمونی مجردی‌م چی گفتی؟
‫نه. گیج بودم و سه نوع غذا رو هم خورده بودم.
‫میامی بودیم. ‫فکم تو تگزاس بود.
‫صورتمو گرفتی و گفتی،
‫«هیچ‌وقت به یه مگان اعتماد نکن.»
‫نوستراداموس، مادرجون. ‫باید گوش می‌دادم.
‫متأسفم رفیق.
‫بی‌خیال، از تو بگیم. ‫بسّه دیگه از من.
‫حال و احوال مرد کوچولو چطوره؟
‫وای خدا. ‫عالیه. بی‌نقصه.
‫یعنی نمی‌خوابه
‫و مثل راننده کامیون می‌ریزه
‫ولی حاضر نیستم با هیچ‌چیز عوضش کنم.
‫عالیه. و سمیرا؟
‫مدام سؤال می‌پرسه
‫درباره اون خونه‌ی روبه‌رو.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫چی بهش گفتی؟
‫مگه چی هست که بگم؟
‫می‌دونی چیه، کاملاً حق با توئه.
‫امروز سعی کردم از خونه برم بیرون.
‫اونم وسط روز؟
‫آره. و لین رو دیدم.
‫دقیقاً همونی بود که مامانت گفته بود.
‫فضول، با درک خیلی عجیب از حریم شخصی؟
‫آره، همونه.
‫و، ام، دعوتم کرد برای نوشیدنی با همسایه‌ها.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫برو. من و مرد کوچولو یه کم وقت دونفره می‌گذرونیم.
‫فکر کنم برم.
‫می‌خوام ببینم کیا قراره باشن.
‫بیست سال، ها. ‫پس حتماً می‌شناختیشون.
‫- کیو، گرنت‌ها رو؟ ‫- آها!
‫- چی؟ ‫- پس می‌شناختیشون.
‫- اون حالت رو گرفتی. ‫- کدوم حالت؟
‫اون حالتی که وقتی یه کم وسواسی می‌شی می‌گیری.
‫اون وکیل درونته. ‫قفل می‌شی رو موضوع.
‫- یادت هست توطئه‌ی رامن؟ ‫- می‌دونم
‫ایده‌آل نبود که از بقالی محل بندم کنن
‫ولی هنوزم پای نظریه‌م وایسادم ‫که داشتن
‫موادو تو لیوان‌های نودل فوری قاچاق می‌کردن. جلو چشممون بود.
‫یعنی صددرصد داشتی به یه چیزی می‌رسیدی.
‫حتی یه گربه‌ی بقالی هم نداشتن.
‫چه بقالی‌ای گربه‌ی بقالی نداره؟
‫عزیزم، وسواس نگرفتم، باشه؟ فقط باهام راه بیا.
‫دفعه بعدی که اون هیولا
‫از چمن من به‌عنوان دستشویی شخصی استفاده کنه،
‫چسب حرارتی‌مو درمیارم.
‫خب، مداد‌رنگی‌ها رو بیار بیرون
‫و منو هیجان‌زده رنگ کن. ‫سمیراست.
‫نزدیک بود.
‫بیا، بیا، بیا.
‫بشین، بشین، بشین. اوه‌اوه.
‫- این همسر راب فیشِره. ‫- اوه.
‫- از روبه‌رو. ‫- دانا ریچاردز هستم.
‫خیلی خوشحالم بالاخره آشنا می‌شیم.
‫همچنین. سمیرا.
‫سمیرا. اوه. ‫من خیلی تو اسم‌ها ضعیفم.
‫قبلاً ندیده بودیمت این اطراف.
‫داشتیم فکر می‌کردیم راب تو رو از خودش درآورده.
‫نه، نه. واقعیم.
‫فقط یه مامان تازه‌وارد گوشه‌گیر ‫با وضعیت اسف بار.
‫راستی، دانا یه تفنگدار دریایی بازنشسته‌ست.
‫- اوه. ‫- خیلی محترم و برجسته،
‫- کلی مدال داره. ‫- واو.
‫راستی من هم خیلی دست‌به‌آچارم.
‫دیدم، نه اینکه فضولی کنم،
‫ولی، ام، یه جاهایی از نرده‌ت
‫حسابی داغونه ‫و می‌تونم برات درستش کنم.
‫من که پایه‌ام، چون تنها پیچ‌گوشتی‌ای که می‌شناسم
‫تو نوشیدنیه و مشکل داره.
‫و اینم تاده.
‫سلام.
‫تاد اهل پرحرفی نیست.
‫فکر نکنم قبلاً این اطراف دیده باشمت.
‫داشتی از پنجره زیر نظر ما می‌گرفتی،
‫جیمی استوارت؟
‫کدوم‌مون قاتله؟
‫صورتت.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. ‫همه می‌دونیم حومه‌شهر
‫تماشاگرهای خودش رو داره.
‫تو منو ندیدی.
‫خونه‌م هیچ دید مستقیمی به خونه‌ی تو نداره
‫و ما هم پرده‌هامونو می‌کشیم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫این‌ور و اون‌ور.
‫تو و راب چیکار می‌کنین؟
‫من وکیل دعاوی مدنی‌ام.
‫واو. سلام خانم مدیرعامل.
‫اوه، نمی‌دونم اون چیه،
‫ولی مرسی.
‫آره. ‫راب، ام، ویراستار کتابه.
‫اوه. چطور باهاش آشنا شدی؟
‫تو یه کنسرت کیترانادا، درواقع.
‫کیت رانادا؟ ‫می‌گردم ببینم کیه.
‫بهم بگو چی پیدا کردی.
‫راب به نظر رمانتیک میاد.
‫هست. خب، شماها چند وقته اینجایین؟
‫خب، برای من فقط چند ساله.
‫یه جایی می‌خواستم که طبیعت داشته باشه،
‫ولی تعریف همسرم از فضای باز
‫یه رستوران با پاسیوئه.
‫پس این شد سازشمون.
‫و بعدش اعزام شد.
‫اونم نظامیه؟
‫نه تأیید می‌کنم، نه تکذیب.
‫راستش، با وجود چیزی که دو دهه
‫تلویزیون روزانه بهتون می‌گه،
‫خیلی‌ها حوصله‌ی
‫غرغروهای میانسال رو ندارن.
‫آره.
‫ولی در کل حس خوشامدگویی گرفتم.
‫من هشت ماه و ده روزه اینجام.
‫چه دقیق.
‫اون از قدیم اینجاست.
‫نه به اندازه بعضیا.
‫من و مارتی ۱۵ سال پیش اومدیم اینجا.
‫مارتی. ‫بی‌صبرانه منتظرم ببینمش.
‫ام، متأسفانه، فوت کرد.
‫اوه لین، خیلی متأسفم. من...
‫مرسی. سکته قلبی.
‫نزدیک شش ماه می‌گذره، ولی...
‫هر روز حضورشو حس می‌کنم.
‫بیا.
‫به هر حال، این شب‌نشینی ها خیلی کمک می‌کنه.
‫یه جورایی مثل خانواده‌ست.
‫دقیقاً.
‫وقتی همسایه داری، هیچ‌وقت تنها نیستی
‫حتی وقتی دلت می‌خواد تنها باشی.
‫شما بچه‌های شهری چطور سر از اینجا درآوردین؟
‫اوه، خب، والدین راب، ‫حتماً می‌شناسینشون،
‫ماه پیش بازنشسته شدن ‫و رفتن روی یکی از اون کشتی‌های
‫اشتراک زمانی.
‫اونم یه انتخابه.
‫انتخاب من نیست، ولی انتخابه.
‫خب، مدت‌ها بود ازمون می‌خواستن بیایم اینجا.
‫نمی‌خواستیم شهر رو ترک کنیم،
‫ولی ساختمونمون رو زدند.
‫فقط حس کردیم
‫شاید باید...
‫حداقل موقت امتحانش کنیم.
‫خب خدا رو شکر که اینجا پیش ما سالم و سلامتین.
‫پس قضیه اون خونه ویکتوریایی چیه؟
‫قتل‌عام با اره‌برقی، فرقه تایتانیک،
‫عروس رانده‌شده‌ای که سرِ ‫عاشق خیانتکارش رو برید.
‫حسابی جن‌زده‌ست.
‫چراغ‌هاش خودبه‌خود روشن و خاموش می‌شن.
‫منم دیدم.
‫شاید فقط سیم‌کشی مشکل داره.
‫یه شکاک. خوشم اومد.
‫لین، تو مورخ محلی هستی،
‫- جریان رو بگو. ‫- خب...
‫یه کم قبل از زمان من بود.
‫یه خانواده اونجا زندگی می‌کردن.
‫- گرنت‌ها؟ ‫- آره.
‫و یه دختر داشتن که...
‫- مُرد. ‫- تو همون خونه؟
‫پچ‌پچ‌هایی درباره شرایط مرموز
‫مرگش بود، شاید حتی...
‫قتل.
‫و بعد پدر و مادرش
‫نقل مکان کردن
‫و هیچ‌وقت خونه رو نفروختن.
‫پس همون‌طور مونده و داره می‌پوسه،
‫و اعصاب انجمن محلی رو خرد کرده.
‫خدا، حاضرم دست چپمو بدم ‫فقط برم اونجا
‫یه شکار روح راه بندازم.
‫سلام به همه.
‫- وقت کوکیه. ‫- اوه.
‫انگار دقیق می‌فهمه کی قندم می‌افته.
‫روری عاشق شکار
‫نوشنده‌های آسیب‌پذیره.
‫راستش اینجا سودش خیلی بیشتر از محله‌ی ماست.
‫همیشگی رو بده
‫و بقیه‌ش برای خودت، عزیزم.
‫هی، کالسکه‌ای دم درت دیدم.
‫من کمک‌یار مادر فوق‌العاده‌ای‌ام،
‫اگه همچین چیزی برات جالب باشه.
‫- چند سالته؟ ‫- ماه بعد سیزده‌ساله می‌شم.
‫گواهی CPR دارم،
‫و نشان‌های رشد کودک،
‫سوادآموزی اولیه و قنداق کردن.
‫- قنداق کردن؟ خب... ‫- آره.
‫- پیشاهنگان آفتابگردان. ‫- کارت ویزیت من.
‫هر وقت خواستی می‌تونی باهام تماس بگیری.
‫- دفتر اسناد رسمی هم هستی؟ ‫- آره.
‫انگار حرف‌هامونو شنیدن.
‫بعد از این همه مدت؟
‫ما که از یه پیچش داستانی بدِمون نمیاد.
‫قول می‌دم واقعاً از این کتاب خوشت میاد.
‫درباره دو تا مرده که دارن
‫در مورد تکنیک‌های ساخت‌وساز قرون وسطی حرف می‌زنن.
‫تو واقعاً خیلی خسته‌کننده‌ای.
‫یه کم عجیبن.
‫آره. ‫خب، اینجا بن‌بسته دیگه.
‫بن‌بست چه ایرادی داره؟
‫آدماش عجیبن.
‫نمی‌دونستم آدما
‫تو بن‌بست‌ها عجیب می‌شن.
‫صبر کن. جمعش میشه کولز دساک؟
‫مثل وکلای عمومی؟
‫اینجا بده‌بستانه، بعدش هم خداحافظ.
‫آره، می‌فهمم چی می‌گی.
‫ببین، وقتی خانواده‌م اول اومدن اینجا،
‫بعضیا نمی‌دونستن چه حسی باید نسبت به ما داشته باشن.
‫ولی منطقه خوبیه
‫و مردم دوست دارن فکر کنن آدمای خوبی‌ان.
‫پس سعی می‌کنن نقش آدم خوب رو بازی کنن ‫تا واقعاً خوب بشن.
‫- این خوبه. ‫- آره.
‫بد برداشت نکنی. ‫من هنوزم یه بچه‌ی غمگین بودم
‫تا وقتی آدمای خودمو پیدا کردم.
‫منظورش از «آدماش» یه پسر دست‌وپاچلفتی،
‫قدبلند و لاغر با لهجه‌ی بامزه‌ست،
‫که تازه از اون‌ور آب کشیده شده بود اینجا
‫- برای شغل جدید باباش. ‫- لهجه‌ی بامزه؟
‫چی می‌گی؟ ‫داداش، لهجه‌ت دل می‌برد.
‫اگه صادق باشیم، هنوزم می‌بره.
‫می‌دونی دخترا بهش می‌گفتن شاهزاده راب.
‫فکر نکنم همچین چیزی درست باشه.
‫کاملاً درسته.
‫می‌دونستی اون خونه ویکتوریایی برای فروشه؟
‫منو از خودم بی‌خود می‌کنه
‫- جدی؟ ‫- خب فکر کنم معنای
‫تابلوی «فروشی» همین باشه.
‫آره، معمولاً همینو نشون می‌ده.
‫پس چرا بهم نگفتی اونجا یه نفر کشته شده؟
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫دختر گرنت.
‫آره بابا. ‫آلیسون که کشته نشد.
‫اون فقط شایعه‌ی شهر کوچیکه.
‫آلیسون.
‫پس چی سر آلیسون اومد؟
‫من... راستش،
‫اون‌قدر قدیمیه که خیلی چیزا
‫از اون ماجرا یادم نمیاد.
‫- ولی می‌شناختیش؟ ‫- ام، آره،
‫ولی در حدی که همه همسایه‌ها همدیگه رو می‌شناسن.
‫چرا اینو بهم نگفتی؟
‫چون فکر نمی‌کردم مهم باشه، عزیزم.
‫بیست سال پیش بوده.
‫بی‌دلیل نیست به هینکلی هیلز می‌گن
‫امن‌ترین شهر آمریکا.
‫آره. باشه.
‫خب، چیز دیگه‌ای هست
‫که بخوای درباره اینجا بهم بگی؟
‫نه.
‫تکمیل‌شده در سال ۱۹۰۲،
‫خانه هینکلی توسط بنیان‌گذار هینکلی هیلز،
‫اِیچ. هورِس هینکلی ساخته شد.
‫این سرمایه‌دار معدن و نیکوکار
‫در سال ۱۸۹۸ بیست‌وپنج هزار اِیکر جنگل تپه‌ای خرید
‫و آن را به حومه‌ای پررونق
‫که نام او را یدک می‌کشد تبدیل کرد.
‫امروزه، هینکلی هیلز
‫فقط یک جامعه‌ی ایده‌ال خوابگاهی نیست.
‫بلکه نمونه‌ای درخشان
‫از همدلی و ارزش‌های خانوادگی است.
‫هینکلی هیلز، امن‌ترین شهر آمریکا.
‫خب، بریم.
‫اوه، سلام. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫بخش نشریات دوره‌ای دارین؟
‫مجموعه روزنامه‌های قدیمی، ‫شاید میکروفیش؟
‫من خوبم. ‫مرسی که پرسیدی.
‫اوه. ببخشید.
‫من یه مامان تازه‌کارم و تقریباً وحشی شدم.
‫درک می‌کنم.
‫اوه، چه کوچولوی موکای بامزه‌ای.
‫ام، برای جواب سوالتون،
‫بله، نسخه‌های جلدشده
‫از تمام روزنامه‌های هینکلی هیلز هرالد
‫از سال ۱۹۴۶ داریم.
‫تاریخ خاصی مدنظرتونه؟
‫پانزده مارس ۲۰۰۵.
‫یه لحظه لطفاً.
‫متأسفم، جلد ماه مارس امانت رفته.
‫- جدی؟ ‫- یه هفته دیگه باید برگرده.
‫اون موقع می‌تونی بیای.
‫قراره دوباره همو ببینیم، جودی.
‫بیل. یه جا رو جا انداختی، عزیزم.
‫اوه، لعنتی. ‫سگ رو هم آورده.
‫هوم، هوم، هوم.
‫اصلاً خونه خودش هم نیست.
‫به اون سگه چی می‌ده می‌خوره؟
‫وقتی حسابی فحش بشنوه می‌فهمه چه خبره.
‫اوه خدای من.
‫باور نمی‌کنی چی شده.
‫اوه خدای من.
‫می‌دونم.
‫خب، بریم داخل؟
‫خانوم‌های سفیدپوست عاشق سالادن؟
‫صد در صد می‌ریم داخل.
‫الان برمی‌گردم. می‌رم لین رو خبر کنم.
‫راب، عزیزم، اگه بیدار بودی
‫می‌پرسیدم نظرت چیه، ولی خب، نشدی.
‫یهویی بدنم لرزید.
‫کسی دیگه هم لرزید؟
‫- من انجامش می‌دم. ‫- می‌خواستم پیشنهاد بدم،
‫ولی انگار خودت پیشنهاد دادی.
‫اوه، گیر کرده.
‫اوه، خب.
‫اوه.
‫خب. همه خونسرد باشین.
‫من الان نمی‌تونم از این خونسردتر باشم.
‫این‌جا شبیه موزه‌ست.
‫یا مقبره.
‫اوه.
‫برای همین چراغ‌ها روشن بود.
‫داشتن خونه رو برای فروش آماده می‌کردن.
‫سلام، خریدارای خونه. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫ما دنبال یه خونه‌ی خیلی بزرگیم
‫برای خواهرزاده‌مون.
‫ام، خیلی دوست داریم یه بازدید داشته باشیم.
‫دنبالم بیاین.
‫مالک‌ها دستور دادن
‫عکاسی داخل خونه مجاز نیست.
‫این کتابخونه‌ست.
‫خیلی خوش‌سلیقه‌ست.
‫- ما اهل کتابیم. ‫- آره.
‫تمام کف‌پوش‌ها اصلِ خود خونه‌ست
‫که به سبک ملکه آن ساخته شده.
‫همون‌طور که می‌تونین تصور کنین، یه کم رسیدگی
‫- و یه سنباده‌کار حرفه‌ای... ‫- آره.
‫معجزه می‌کنه.
‫راحت باشین و اطراف رو ببینین.
‫ببخشید. سلام. خوش اومدین.
‫اینا به خریدارای زنِ مسن تبعیض قائل می‌شن.
‫همیشه همین‌طوره.
‫اوه، لطفاً. خواهرزاده‌مون؟
‫دروغ گفتنت اصلاً خوب نیست.
‫خب، مجبور بودم بندازمش تو دام
‫وگرنه ممکن بود بیرونمون کنه.
‫خب، این یه بازدید آزاده، پس ذاتاً...
‫می‌رم یه چرخی بزنم.
‫این زشت‌ترین آشپزخونه‌ایه که تو عمرم دیدم.
‫اوه، نه، نه، نه.
‫کی اومدی اینجا؟
‫باشه.
‫خیلی ترسناکه.
‫اصلاً و ابداً.
‫همه‌چی روبه‌راهه، خانم؟
‫بله، خوبم. ‫خونه عالیه. خیلی هم زیباست.
‫باورت میشه؟
‫بعد از بیست سال.
‫- پایان یه دوره. ‫- خب، خبری داری
‫از همسایه‌های جدید آینده‌مون؟
‫کل معامله نقدی بود. ‫تسویه هم سریع انجام شد.
‫اوه، پس خیلی دلشون می‌خواسته بخرنش.
‫اون. فقط خودش.
‫- ادامه بده. ‫- هوم، یه دکتره.
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- راه‌های خودمو دارم.
‫یه سیستم امنیتی نصب کرده ‫که به نظر تخصصی من
‫برای یه خونه شخصی زیادیه.
‫فقط وقتی همچین سیستم امنیتی قوی‌ای لازم میشه
‫که در خطر باشی
‫یا چیزی برای پنهان کردن داشته باشی یا هر دو.
‫تا حالا نشنیده بودم این‌قدر یه‌نفس حرف بزنی.
‫خب، براش آرزوی موفقیت می‌کنم ‫با اون عمارت هیولایی
‫و امیدوارم پیمانکار خوبی داشته باشه.
‫و یه جن‌گیر خوب.
‫- ساعت چنده؟ ‫- دو نصف‌شبه.
‫یه چیزی اون بیرون درست نیست.
‫باشه. این خیلی عجیبه.
‫اون...
‫نه.
‫- آره. ‫- نه‌اَه.
‫اون‌ها برای همسایه جدیده.
‫ولی من غمگینم و گرسنه‌م.
‫حیف شد، دارم مؤدبانه رفتار می‌کنم.
‫مگه این همون جایی نیست که همسایه‌ها
‫مودبانه رفتار می‌کنن تا واقعاً مودب بشن؟
‫- آره، خودم گفتم. ‫- آره، گفتی.
‫مامانت یه نقشه‌ای داره.
‫چی؟ فقط می‌خوام بدونم داستانش چیه.
‫- تو نمی‌خوای؟ ‫- شاید اصلاً داستانی نداشته باشه.
‫یه مرد ساعت دو نصف‌شب ‫میاد تو یه خونه مخروبه جن‌زده
‫زندگی کنه. بیا بابا.
‫- اوهوم. ‫- قطعاً یه داستانی داره.
‫خیلی، خیلی عجیبه.
‫کی اینو برداشتی؟
‫نینجا.
‫گرفتمش.
‫پنج دقیقه داشت شیر می خورد
‫و مثل چراغ خاموش شد.
‫- عالیه، عزیزم. ‫- عالیه؟
‫معجزه‌ست، باشه؟
‫اگه بتونه وقتی بیرون تاریکه
‫تو یه حالت ثابت بخوابه، ‫این یه تغییر اساسی‌ه،
‫یه لحظه‌ی تأییدکننده‌ی زندگیه.
‫به چی زل زدی؟
‫براونی‌هات هنوز همون‌جاست.
‫صبر کن، جدی؟
‫چرا براونی‌های لعنتی رو نمی‌خوره؟
‫اوه، شاید با گلوتن حال نمی‌کنه.
‫پس بندازشون دور ‫و بشقابو برگردون بهمون.
‫- بشقاب خوبیه. ‫- منطقی نیست.
‫همه براونی دوست دارن. ‫براونی‌ها بیانسه‌ی دسرن.
‫و اگه دوست نداشته باشن...
‫فقط لجبازی می‌کنن.
‫جینکس؟ شاید اصلاً ندیده ‫که گذاشتی‌شون اونجا.
‫دوربین روشن بود، روشن.
‫هوم. ببخشید.
‫فقط وقتی حالت وکیل‌طور می‌گیری خیلی خوشم میاد.
‫- نظم در دادگاه. ‫- اوه، وکیل مدافع،
‫- لطفاً نزدیک جایگاه بیاید. ‫- اعتراض دارم.
‫چیز دیگه‌ای هم متوجه شدی؟
‫- هوم. ‫- پرده‌ها که باز و بسته میشن.
‫ممکنه داره ما رو نگاه می‌کنه؟
‫کاملاً ممکنه.
‫فکر کنم ما، اه...
‫دارم میام. دارم میام.
‫مرسی.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم.
‫یه کم استراحت کن، عزیزم.
‫بیا.
‫بی‌خیال.
‫می‌رم بشقابمو پس بگیرم.
‫فکر کرده کیه؟ ‫براونی‌هامو نمی‌خوره؟
‫من براونی‌هامو دوست دارم. ‫خودم می‌خورمشون.
‫اوهوم.
‫بشقاب لعنتیو خودش نگه داره.
‫لعنتی!
‫هی، همه‌چی روبه‌راهه؟
‫دستاتو بذار جایی که ببینم.
‫چه خبره؟
‫تماس گرفتند درباره یه مزاحم
‫توی خونه قدیمی گرنت.
‫و حدس بزن کی با توضیحاتش جور درمیاد.
‫هی.
‫چه کوفتی داره میشه؟
‫صاحب جدید گفته یه آدم سیاه‌پوست
‫دور ملک پرسه می‌زده.
‫این یه سوءتفاهم بزرگه.
‫واقعاً؟ چون ظاهراً ‫دو بار اتفاق افتاده.
‫فقط براونی آورده بودم.
‫هی. این همسر منه
‫و این خونه‌ی ماست، ‫جایی که با پسرمون زندگی می‌کنیم.
‫گمشو!
‫رابرت فیشر؟
‫دنی دنیلز از دبیرستان.
‫شنیدم برگشتی.
‫اشکالی نداره. عزیزم، اشکالی نداره.
‫- مامان اینجاست. ‫- ببخشید، مرد.
‫می‌دونی که باید تماسو پیگیری کنیم.
‫این دیوونگیه.
‫بیخیال این موضوع می‌شیم، رفیق.
‫باشه.
‫آره، نگران نباش.
‫همه بچه‌ها تو اون سن یه‌شکلن.
‫رابرت فیشر،
‫باورم نمیشه.
‫شبتون بخیر، دوستان.
‫ممنون.
‫الان از پلیسا تشکر کردی؟
‫اوه، لعنتی.
‫چه مرگمه من؟
‫ببخشید، عزیزم. من...
‫نمی‌تونیم روبه‌روی همچین آدمی زندگی کنیم.
‫یعنی اگه من به‌موقع نرسیده بودم
‫چی می‌شد؟
‫چی شده، مرد؟ ‫این مزخرفه.
‫اون خبرچین خل‌وضع یه روزی حسرتشو می‌خوره
‫که پاشو تو هینکلی هیلز گذاشت.
‫ها. آره، همین الان ‫«حسرتشو می‌خوره» رو تو جمله استفاده کردم.
‫خواهش می‌کنم.
‫- هی. ‫- هی.
‫تاد بهم گفت چی شده.
‫از اسکنر پلیس شنیدم.
‫لعنتی. ‫چی لازم داری، عزیزم؟
‫یه کم شربت می‌خوای؟
‫یا یه کم بستنی؟
‫قاتل اجاره‌ای می‌خوای؟ ‫آدم دارم.
‫- خودمم آدمم. فقط بگو. ‫- باشه.
‫فعلاً اون آخری رو نگه می‌داریم،
‫ولی یه کم شربت بد نمی‌شه.
‫آره، دوا برای همه‌چی‌ه.
‫حتی پروفایل نژادی؟
‫ما هم خشم تو رو داریم.
‫اون اینجا دووم نمیاره.
‫عین یه هِیتر واقعی حرف زدی.
‫این انرژی رو دوست دارم، داداش.
‫اوه، سامِلیه هم رسید.
‫اوه، راب،
‫این دیوونگی در ابعاد فضاییه
‫و ما زیر بارش نمی‌ریم.
‫لیوان بیارم؟
‫بله، راحت باش.
‫بیا اینجا.
‫باشه، جا بده.
‫فکر کنم امشب همه اینجا بخوابیم
‫ایمنی در تعداد، سنگر بگیریم.
‫یکی باید همیشه نگهبانی بده، نه؟
‫مثل تفنگدارای دریایی؟
‫آره. من... ‫من جلوی خونه می‌مونم...
‫- خوبه. عالیه. ‫- کل شب.
‫و کلی قهوه می‌خورم که...
‫کل شب بیدار بمونم. ‫و بیرون بخوابم مثل یه...
‫تاد، ام، ما باید،
‫الان کنار هم بمونیم ‫و یه اتحاد تشکیل بدیم...
‫- نه‌اَه. ‫- درسته؟
‫- من گرگ تنهام. ‫- متحد و یکپارچه.
‫چندتا چراغ‌قوه خفن دارم.
‫حدود ده‌تاشو میارم.
‫چیزی از زمان خدمتت تو تفنگدارا آوردی خونه؟
‫یه عالمه وسیله تو گاراژ دارم.
‫فقط باید رمز اون جعبه رو یادم بیاد.
‫اوه، واو.
‫اون‌ها کرم‌شبن؟
‫آره.
‫همیشه دلم می‌خواست بچگی کرم‌شب ببینم
‫ولی تو شهر دیده نمی‌شن.
‫انگار تو طبیعت یه پری رو ببینی.
‫منصفانه نیست.
‫تازه داشتم اینجا حس خونه‌بودن می‌گرفتم.
‫فضا داره و حس اجتماع.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد کالسکه رو
‫چهار طبقه از پله‌ها بکشم بالا.
‫فکر کنم باید بمونیم.
‫می‌خوام مایلز کرم‌شب ببینه
‫و خانواده‌ی ما قرار نیست رانده بشه
‫به‌خاطر یه نژادپرستِ از براونی متنفر.
‫این کارو می‌کنیم.
‫آره، به هر شکلی که شده، انجامش میدیم.
‫اوه، لعنتی.
www.Doostihaa.com