‫برو!
‫بزنش!
‫تموم شد!
‫پس از اینکه دادستان کل، پیرلوئیجی فورنو، ‫اتهامات وارده رو فورا ثبت و اعلام کرد،
‫دادگاه جنایی تورین قراره ‫میزبان اتفاقی باشه...
‫که خیلی از مطبوعات محلی...
‫بهش لقب «محاکمه جنجالی قرن» رو دادن.
‫- خجالت بکش! ‫- خجالت بکش!
‫از قاتل دفاع می‌کنی!
‫می‌شه گفت به حداقل به لحاظ عمومی،
‫حضار بیرون در دادگاه برای متهم ‫گراتزیا فونتانا که قراره محاکمه بشه،
‫حکم گناهکار صادر کردن.
‫دادستان تلگرافی داره که ‫دو روز قبل از عید پاک...
‫به شوهرت زده بودی.
‫- امکان نداره. ‫- ولی داره. خودم دیدم.
‫به طور واضح ازش خواسته بودی ‫که خونه ما بیاد.
‫تو بگو.
‫نه، نه. نه، نه. ‫لیدیا، به خدا من تلگراف نزدم.
‫گراتزیا، من باورت دارم. ولی...
‫مهم اینه که هیئت‌منصفه ‫چه فکری می‌کنه، نه من.
‫شاید جعلیه.
‫آها، عالیه!
‫می‌تونیم دادستانی و پلیس رو...
‫به ایجاد توطئه متهم کنیم. ‫چرا به ذهن خودمون نرسیده بود؟
‫توطئه‌ای در کار نیست، ‫چون من هیچی ننوشتم.
‫گراتزیا، گوش کن. ‫شاید الان به نظرت مسخره بیاد،
‫ولی ازت می‌خوام قبول کنی ‫که اون تلگراف رو خودت زدی.
‫بگو یه لحظه احساس ناامیدی کردی ‫چون نقشه فرارت شکست خورده بود،
‫و می‌دونستی اگه برگردی خونه، ‫قراره تا حد مرگ کتک بخوری.
‫- از روی ترس دعوتش کردی. ‫- اینطوری فکر می‌کنن نقشه داشتم.
‫شاید درک کنن که ترسیده بودی،
‫و می‌خواستی در حضور بقیه ببینیش.
‫فقط اینطوری می‌تونیم ‫از آسیب‌هاش جلوگیری کنیم،
‫که فکر نکنن تو سو نیت داشتی.
‫درسته؟
‫شاید جواب بده.
‫من همیشه بهت اعتماد داشتم.
‫حالا تو باید بهم اعتماد کنی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫قیام کنید. دادگاه رسما شروع شد.
‫متهم توی دادگاه حضور داره؟
‫- بله. ‫- وکیلتون کیه؟
‫منم جناب قاضی. ‫انریکو پوئت از کانون وکلای تورین.
‫خانم پوئت، اگه اشتباه نکنم،
‫دادگاه استیناف حکمی صادر کرده ‫که توسط دادگاه رسیدگی تایید شده،
‫و عضویت شما در ‫کانون وکلا رو ابطال کرده.
‫درسته.
‫جناب قاضی، خانم پوئت صرفا ‫به عنوان دستیار حضور دارن.
‫خب، اگه اصراری به کمکش هست، ‫باید جای بهتری پیدا کنه.
‫جناب قاضی، می‌شه بپرسم ‫دقیقا کدوم بند و کدوم ماده...
‫وکیل رو از داشتن دستیار خانم منع می‌کنه؟
‫اگه همین الان از روی ‫اون نیمکت بلند نشی،
‫مجبورم بگم تا بیرون دادگاه هدایتت کنن.
‫باشه جناب قاضی، امیدوارم قضات دیگه ‫به اندازه شما سوگیری نداشته باشن. ممنون.
‫اعضای محترم هیئت‌منصفه،
‫لطفا این دیدگاه شرم‌آور رو نادیده بگیرید،
‫و فقط به شواهد و شهادت‌ها تکیه کنید،
‫تا براساس وجدان و باورهای خودتون،
‫اون‌ها رو ارزیابی کنید،
‫که با انصاف و بی‌طرفی خودتون تصمیمی درخور ‫اعضای امین و آزاد هیئت‌منصفه بگیرید.
‫سوگند می‌خورم.
‫گراتزیا فونتانا تحت بندهای ۵۲۶ ‫و ۵۲۸ در تاریخ...
‫روز دهم آوریل ۱۸۸۷ در شهر تورین،
‫متهم به قتل عمد...
‫ناخدا گوئیدو فونتانا، ‫با سو نیت و برنامه قبلی بوده.
‫فرآیند پرسش و پاسخ از ‫متهم رو آغاز می‌کنیم.
‫جناب قاضی، به خداوندی خدا قسم، ‫من هیچ‌وقت نخواستم شوهرم بمیره.
‫فقط می‌خواستم از خودم ‫و دخترم محافظت کنم.
‫آقایون، سوال دیگه‌ای ندارید؟
‫خیر جناب قاضی.
‫شما اذعان داشتین که از حضور شوهرتون ‫برای ناهار عید پاک...
‫در منزل پوئت‌ها شوکه شدین.
‫درست می‌گم؟
‫با این حال ما مدارکی داریم ‫که نشون می‌ده دو روز قبل از ارتکاب جرم،
‫شما تلگرافی به ایشون زده بودین.
‫این سند شماره ۱۲ ‫در مدارک پرونده قرار گرفته.
‫«تورین خونه لیدیا پوئتیم.»
‫«منتظرتم.»
‫«گراتزیا.»
‫می‌شه بگید چرا از حضور شوهرتون...
‫شوکه شده بودین؟
‫اصلا چه دلیلی داره ‫حرف‌های دیگه شما رو باور کنیم؟
‫چون من اون تلگراف رو نزدم.
‫دروغگو!
‫ساکت!
‫این تلگراف جعلیه جناب قاضی.
‫دفاعیه نهاییتون همینه؟
‫که زحمات افسران رو بی‌اعتبار کنین؟
‫نه.
‫نه جناب قاضی.
‫بیشتر باید گفت کار من بی‌اخلاقی بود...
‫که قبل از شروع فرآیند پرسش و پاسخ، ‫به خانم فونتانا بگم چه جوابی بدن.
‫اگرچه این شواهد هیچ بررسی ‫موشکافانه‌ای نشدن...
‫تا اصالت و حقیقی‌بودن ‫این تلگراف رو تایید کنن.
‫بذارین ببینم درست فهمیدم؟
‫شما درخواست تحلیل متخصصان...
‫برای اثبات واقعیت مدرک رو دارین؟
‫بله.
‫بسیارخب. درخواستتون رد شد.
‫می‌خواید اعتراض کنید؟
‫نه.
‫نه، ممنونم جناب قاضی.
‫تنفس در دادگاه برقراره.
‫خب، در نهایت... ‫اونقدر هم بد نشد.
‫لیدیا، می‌دونستی در نهایت ‫این روز فوق‌العاده...
‫زناردلی هم بهم زنگ زد؟
‫لحنی که پشت تلفن گرفته بود ‫چندان دلگرم‌کننده نبود.
‫- نگفت ازت چی می‌خواد؟ ‫- نه.
‫گفت میاد تورین همدیگه رو ببینیم.
‫پس هر موقع اومد، ‫اگه دیدیم مشکلی وجود داره،
‫با هم حلش می‌کنیم.
‫به اینجام رسیده.
‫لیدیا، باید درکی کنی که ارتباط ‫زناردلی و انریکو مثل زن و شوهرهاست،
‫که یک حرکت اشتباه ‫باعث می‌شه زندگیشون بپاشه.
‫آقای فراری همین خونه بغل رو ‫می‌خواد اجاره کوتاه‌مدت بده.
‫- می‌تونم برات تخفیف بگیرم. ‫- جای گرمای حضورت رو نمی‌گیره انریکو.
‫شومینه قشنگی داره.
‫کونسوئلو خوشش میاد. ‫می‌تونی خودت رو بندازی توش.
‫بسه انریکو!
‫یاکوپ تا هر موقع بخواد ‫می‌تونه پیش ما بمونه.
‫مرسی آلبرتینا. می‌تونی بری.
‫می‌شه یه چیزی بگم؟
‫راحت باش.
‫راستش من وکیل می‌خوام.
‫آلبرتینا، زدی یکی رو کشتی؟
‫نه خانم. چرا همچین فکری کردین؟ ‫واسه فامیلمونه. ارنستو دوتزا.
‫خیلی آدم خوبیه. ‫آزارش به مورچه نمی‌رسه.
‫پلیس می‌گه مرتکب قتل یه بوکسور شده.
‫بعضی وقت‌ها می‌رفتم مسابقه ‫بوکس نگاه می‌کردم که هوا عوض کنم.
‫از وقتی پسرم مرد شروع کردم.
‫نوشیدنی‌هاش ارزون بود، ‫بعضی وقت‌ها هم شرط می‌بستم.
‫اون شب چند تا بازی دیدم ‫و بعدش بلند شدم که برم.
‫وقتی اومدم بیرون...
‫یه پسره رو دیدم که سرش توی آبه.
‫آهای! چیکار می‌کنی؟
‫می‌خواستم به هوش بیارمش، ‫ولی یکی داد زد و گفت من کشتمش.
‫نزدیک بود حلق‌آویزم کنن.
‫می‌شه بپرسم چه نسبتی ‫با قربانی داشتین؟
‫هیچ نسبتی.
‫یعنی اسمش رو که می‌دونستم،
‫چند باری مبارزه‌هاش رو دیده بودم. ‫ولی فقط همین.
‫معذرت می‌خوام. ‫بذارین چند قدم بریم عقب.
‫توی این گردهمایی‌ها که می‌رفتین ‫شرط‌بندی مجاز بود، درسته؟
‫بله. یه نفر مسئول همه‌چی بود.
‫اسمش ماریو فدلیه.
‫بوکسورها رو خودش میاره، ‫قبل از هر مبارزه،
‫خودش ضریب مشخص می‌کنه ‫و پول‌ها رو جمع می‌کنه.
‫تا حالا از شرط‌بندی روی ‫این نینو بیراگو باخته بودین؟
‫همچین فکری می‌کنین؟ ‫که شرط باخت خودم زدم کشتمش؟
‫آقای دوتزا، ما طرف شماییم، ‫اگر هم سوالی ازتون می‌پرسیم،
‫واسه همینه که انگیزه‌های ‫احتمالی رو حذف کنیم.
‫دلیلی نداشت من این بچه رو بکشم. ‫وقتی پیداش کردم مرده بود.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫راستش انگیزه برام مهم نیست.
‫من نه تا شاهد دارم...
‫که می‌گن دوتزا آقای نینو بیراگو رو کشته.
‫که به اصطلاح قانونی می‌شه: ‫«حین ارتکاب جرم دستگیر شد.»
‫ببخشید، ولی شاهدهای شما ‫به وضوح دیدن که...
‫قربانی رو توی آب خفه کنه؟
‫به وضوح دیده باشن خانم؟ شب بود. ‫حتی بهشون نزدیک نبودن.
‫ولی دیدن دوتزا روی این بیچاره افتاده،
‫و سرش رو زیر آب نگه داشته.
‫دوتزا مدعیه که وقتی پیداش کرد ‫مرده بود و سرش توی آب بود.
‫جز این هم نباید بگه.
‫هر حرفی می‌خواد بزنه، ‫ما که باورش نمی‌کنیم.
‫ما هم دلیلی نداره بدون وجود انگیزه ‫حرف شاهدهای شما رو باور کنیم.
‫جناب، دوتزا به شرط‌بندی ‫و مواد مخدر اعتیاد داشت.
‫اگه زحمتی نیست یه کمکی بدین.
‫طبیعیه...
‫که آدم یکی رو سر باختش بزنه بکشه.
‫نه، نه. ببخشید دادستان. ‫ولی این‌ها فرضیه است.
‫بله خانم، صرفا فرضیه است. ‫ولی من نه تا شاهد دارم...
‫ولی شما صرفا استدلال‌هایی دارین ‫که به درد کمپین انتخاباتی می‌خوره.
‫می‌شه حداقل بدونیم ‫نینو عضو خانواده‌ای داشت یا نه؟
‫یه خواهر کوچیک‌تر به اسم رومیلدا داشت.
‫اگه بخواین می‌تونین برین یکی از ‫زاغه‌های ویال مونفراتو ببینیدش.
‫ببخشید. می‌شه بگی رومیلدا کجاست؟
‫رومیلدا بیراگو شمایی، درسته؟
‫معذرت می‌خوام.
‫ما وکیلیم.
‫خواستیم اگه می‌شه چند تا سوال ‫درباره برادرتون بپرسیم.
‫شبی که نینو کشته شد کجا بودین؟
‫تسلیت می‌گم.
‫من هر چی می‌دونستم رو ‫به دادستان گفتم.
‫متوجهم.
‫ببینین خانم...
‫ما داریم از ارنستو دوتزا ‫در مقابل اتهام قتل دفاع می‌کنیم...
‫و سعی داریم که بفهمیم...
‫ممکنه کس دیگه‌ای قصد جون ‫نینو رو کرده باشه یا نه.
‫هر اطلاعاتی که بدین ‫ممکنه به کارمون بیاد.
‫حرف زدن با شما فایده‌ای نداره. ‫مشخصه هیچ درکی از زندگی ما ندارین.
‫حرفی درباره ماریو فدلی ندارین؟
‫ماریو برای من و نینو ‫عین پدرمون بود.
‫همیشه هوامون رو داشت. ‫باهاش چیکار دارین؟
‫که درباره نینو و دیشب ‫باهاش صحبت کنیم.
‫اگه می‌خواین با ماریو صحبت کنین ‫باید یکی از شب‌های مسابقات برین.
‫اونجا پیداش می‌کنین.
‫ممنون.
‫چقدر هم که همکاری کرد.
‫چیکار کنیم؟ بریم خونه؟
‫تو برو. من یه کاری دارم.
‫چیه؟ باز نقشه‌های احمقانه داری؟
‫کار جدی‌ای نیست انریکو.
‫آدم که نباید همیشه کار کنه.
‫یه حموم برو.
‫سلام.
‫نگران بودم عصبانی باشی.
‫صرفا وظیفه‌ات رو انجام دادی.
‫درک می‌کنم.
‫وقتی قاضی از جایگاه بلندت کرد...
‫می‌خواستم به باد مشت بگیرمش.
‫در اون صورت خیلی خوب می‌شد.
‫داشتی تکالیفت رو انجام می‌دادی؟
‫اگه گراتزیا می‌گه تلگراف رو ننوشته،
‫حتما یه توضیحی داره.
‫مسئول تلگراف می‌گه نمی‌تونه ‫فرستنده رو شناسایی کنه.
‫اتفاقا برادر فونتانا بود ‫که توی تحقیقات پیداش کرد.
‫لیدیا، ولی واضحه که قاضی درخواستت رو...
‫از روی سوگیری‌هاش رد کرد.
‫خلاصه من از یه متخصص خواستم ‫که بررسی کنه.
‫تلگرافه واقعیه.
‫راحت نیست که قبول کنی ‫دوستت بهت دروغ گفته.
‫تو اصلا نمی‌شناسیش.
‫اگه دوستت نبود، ‫طبیعتا بهش شک می‌کردی.
‫- باشه. ‫- می‌شه یه لحظه گوش کنی؟
‫نمی‌خوام سر این موضوع بحث کنم.
‫- من نمی‌خوام فکر کنی... ‫- من هیچ فکری نمی‌کنم.
‫تو داری اشاره می‌کنی که گراتزیا ‫یواشکی شوهرش رو...
‫توی خونه ما کشت ‫تا شواهد به نفع خودت باشه.
‫حتی من هم انقدر ‫استدلال‌سازی مسخره ندارم.
‫این هیچ ربطی به تو، اون، ‫یا دوستیتون نداره.
‫- من با مدرک حرف می‌زنم. ‫- طبیعیه دیگه.
‫چون آدم روشنفکری هستی، نه؟ ‫عین بقیه نیستی.
‫محاکمه تازه شروع شده، ‫ولی شما هیچی نشده محکومش کردین.
‫همه اینطوری نیستن.
‫باربریس عمدا تورین موند، نه؟
‫- لیدیا، می‌شه... ‫- متوجه حرفت نیستی.
‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫عزیزم،
‫شنیدم شب افتتاحیه اتللو ‫توی سالن کنستانزی موفقیت‌آمیز بود،
‫متاسفم که نتونستم شخصا ‫ردیف جلو بشینم و تماشا کنم.
‫واسه کونسوئلو نامه می‌نویسی؟
‫آره.
‫واقعا دلت براش تنگ شده؟
‫انقدر چیز عجیبیه؟
‫نه.
‫لیدیا توی زندگی من تموم شده.
‫پس خدا رو شکر.
‫ولی آره. دلم واسه کونسوئلو تنگ شده.
‫خیلی دختر خوبیه، نه؟
‫انگار خیلی هم دوستت داره، نه؟
‫ترسا، این چه کاریه؟ چه خبره؟
‫من...
‫دلم واسه ماریانا تنگ شده.
‫خیلی هم نگران میلام.
‫ببخشید، شما انریکو رو ندیدین؟
‫با زناردلی قرار داشت. رفته.
‫چیزی می‌خواستی؟
‫نه، می‌خواستم بهش بگم ‫من رو واسه مسابقات بوکس ببره.
‫ولش کن.
‫لیدیا، می‌شه بیام تو؟
‫نه، دارم حاضر می‌شم.
‫حالا منظورم همین لحظه که نبود.
‫کارت چیه یاکوپ؟
‫می‌خوام باهات واسه مسابقات بیام.
‫آره، من هم دلم می‌خواست ‫پروانه وکالتم باطل نمی‌شد. دنبال بی‌رحمه.
‫گفته بودم وقتی پاریس بودم ‫کلاس بوکس رفته بودم، نه؟
‫می‌خواستم بوکسور بشم.
‫بعدش چی شد؟
‫یهو عقلت به کار افتاد؟
‫نه، نمی‌خواستم صورتم خراب بشه. ‫جذبه‌ام بهم می‌ریخت.
‫چقدر هم که خاصم.
‫ماریو فدلی هستین؟
‫اگه اومدین شرط ببندین دیر شده. ‫این آخرین مسابقه است.
‫نه، اومدیم درباره روال ‫این مبارزات بپرسیم.
‫چرا براتون سواله؟
‫دوستم بوکسوره.
‫توی بدترین محلات پاریس دعوا می‌کرد.
‫به نظر اتوکشیده میاد، ‫ولی خیلی وحشی و قدرتمنده.
‫کلا عوض می‌شه.
‫الان پول‌لازمه.
‫بوکسورها در صورت برد پنجاه لیره، ‫و در صورت باخت بیست لیره می‌گیرن.
‫فقط هم می‌تونن روی خودشون شرط ببندن. ‫نه روی رقیبشون.
‫وگرنه یکی ممکنه عمدا بخواد ببازه.
‫خدا نکنه.
‫سیمونه.
‫پایه یه مبارزه دیگه هستی؟
‫من که هنوز انرژی دارم.
‫- خوبه، همین رو می‌خوایم. ‫- با همین سیمونه؟
‫این فرصت مبارزته.
‫مسلما اگه ببری سی لیره دیگه می‌گیری.
‫یاکوپ.
‫این یارو گنده است.
‫آره، ولی جلوی من چیزی نیست. ‫می‌تونم ببرم.
‫- چی می‌گی؟ ‫- اگه بگم می‌برم یعنی می‌برم.
‫یا ممکنه بمیری.
‫خب؟
‫یاکوپ.
‫یه مبارزه برنامه‌ریزی‌نشده داریم.
‫مبارزی داریم که صاف از دل پاریس اومده... ‫اسمت چیه؟
‫یاکوپم.
‫اسمش احمقه.
‫هر کسی که روی فرانسویه ببنده رو ‫با ضریب هفت حساب می‌کنم.
‫زناردلی، نگرانی‌هات رو درک می‌کنم. ‫ولی تو هم یه‌کم درکم کن.
‫خیلی من رو دست بالا گرفتی.
‫بذار اینطور بگم.
‫اگه این محاکمه رو موفق بشی، ‫اسمت سر زبون همه میفته.
‫اینکه اسمت زبان‌زد دنیای حقوقی بشه، ‫برات اعتبار اجتماعی میاره.
‫اگه ببازی خودت و مدرک حقوقیت ‫با همدیگه سقوط می‌کنین.
‫حتی من هم نمی‌تونم نجاتت بدم.
‫قاضی‌های جانشین چندان ‫قابل پیش‌بینی نیستن.
‫ولی همه‌شون مردن.
‫که موکل تو یه زن قاتله.
‫آینده کاریت توی وکالت خیلی روشنه.
‫می‌ارزه توی مبارزه‌ای ‫که قراره ببازی شرکت کنی؟
‫سوال خوبیه.
‫یاکوپ، فرار کن!
‫بدبخت شدیم!
‫خواهرم اگه اینجا بود می‌گفت ‫اگه ما همه اهدافی که فکر می‌کردیم...
‫شکست‌خورده‌ان رو ول می‌کردیم، ‫امکان نداشت به تمدن برسیم.
‫ما همه می‌دونیم ‫خواهرت چطور فکر می‌کنه.
‫تو چطور؟
‫خودت چطور فکر می‌کنی؟
‫زناردلی، من والدوسی‌ام.
‫هفتصد ساله که می‌خوان ‫سعی کنن ما رو تغییر بدن.
‫ما رو طرد اجتماعی کردن، ‫محاکمه کردن، آتیش زدن.
‫ولی فایده نداشت.
‫چون آدم‌های یه‌دنده‌ای هستیم.
‫نمی‌تونیم خلاف وجدانمون عمل کنیم.
‫یاکوپ!
‫بزنش!
‫همینطوری بزنش!
‫چرا معطلی؟ بزن!
‫سه، دو، یک!
‫تموم شد!
‫بردم!
‫تموم شد!
‫آخ.
‫- هنوز دستم هم نخورده. ‫- می‌دونم. ولی زخمی شدم.
‫- چیکارش کنم؟ ‫- فقط مراعات کن.
‫خلاصه اولین مسابقه بوکس زندگیم بود ‫و زدم دمار از روزگار قهرمانشون در آوردم.
‫جات بودم سر بردن توی مسابقه‌ای ‫که گاوبندی بود پز نمی‌دادم یاکوپ.
‫گاوبندی چیه؟ زدم لهش کردم.
‫خودش گذاشت بزنی.
‫نه بابا! قشنگ جلوم وایستاده بود. ‫خسته بود، من هم...
‫یاکوپ، وقتی مشغول مبارزه بودی،
‫ماریو فدلی یه لیوان رو ‫روی پیشخوان برعکس گذاشت.
‫از اون لحظه به بعد، ‫سیمونه گذاشت بهش مشت بزنی.
‫- تصادفی که نیست. ‫- بعید می‌دونم.
‫خودت فکر کن. همه شرط‌بندی‌ها ‫یه‌جور کلاهبرداری محسوب می‌شن.
‫منطقیه دیگه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫این خیلی چیزها رو توجیه می‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫بگذریم. خیلی باحال بود که ببینم ‫یکی بالاخره داره اینطوری...
‫لهت می‌کنه.
‫- بذار خودم پاکش کنم. ‫- باشه.
‫ماریو فدلی چقدر بهت می‌ده ‫که توی مسابقات ببازی؟
‫مسابقه تموم شد. ‫شما هم برین خونه.
‫نینو هم توی این مسابقات ‫گاوبندی شرکت می‌کرد؟
‫توی مسابقه‌ای که توان بردش رو داشت، ‫عمدا می‌باخت که پول بگیره؟
‫- ولم می‌کنی؟ ‫- آروم باش، خب؟
‫اینجا می‌تونم تا می‌خوری بزنمت. ‫بفهم چی می‌گی.
‫واقعا خودت گذاشتی من ببرم؟
‫یاکوپ.
‫من نماینده حقوقی آقای دوتزا هستم.
‫می‌تونم ببرمت دفتر دادستان ‫که ازت سوال بپرسم.
‫واقعا فکر می‌کنین دوتزا بی‌گناهه؟
‫نگفت پسر خودش چطوری مرد؟
‫پسرت توی یکی از مبارزه‌ها ‫با نینو بیراگو مرد.
‫چرا نگفته بودی؟
‫اگه دادستان این رو بفهمه...
‫یه انگیزه غیرقابل رد علیهت می‌سازن. ‫می‌گن انتقام بوده.
‫من دنبال انتقام نبودم.
‫پس چرا می‌رفتی مسابقات؟ ‫خود ورزش رو دوست داشتی؟
‫من اصلا نمی‌دونستم ‫کی پسرم رو تا حد مرگ زده بود.
‫واسه همین می‌رفتم مسابقات. ‫که بفهمم کی بود.
‫خود نینو اومد پیشم. ‫عذاب‌وجدان داشت.
‫به نظرت از ته دلش بود؟
‫آره.
‫آخرش من رو قانع کرد...
‫که همون شب علیهش شرط ببندم. ‫قرار بود ببازه.
‫با پول اون شرط‌بندی ‫می‌تونستم کل بدهی‌هام رو بدم.
‫باقیش هم که می‌دونین.
‫عجب مصیبتی شد.
‫قابل دفاع نیست.
‫وقتی با طرف قرار گذاشته، ‫دلیلی نداره بکشش.
‫می‌دونم، ولی این صرفا حرف خودشه. ‫باقی بازجویی‌ها رو نقض می‌کنه.
‫باشه.
‫آقای دوتزا، کسی هست که بتونه از ‫این معامله شما و نینو شهادت بده؟
‫نه.
‫عالی شد.
‫روایت دوتزا رو باور نمی‌کنم.
‫راستش رو نمی‌گه.
‫گوشت با منه؟
‫نه، ببخشید. ‫توی فکر زناردلی بودم.
‫به زناردلی چه ربطی داره؟
‫بهم نگفتی دیشب چی شد.
‫- درباره چی حرف زدین؟ ‫- هیچی.
‫اینکه کریسپی ممکنه ‫نخست‌وزیر جدید بشه.
‫- از این حرف‌ها. ‫- آها.
‫درباره محاکمه حرف نزد.
‫پس تا تورین اومد که فقط ‫درباره کریسپی صحبت کنه.
‫آره.
‫ترسا، من کلا بیست متر دور شدم.
‫لطفا انقدر شلوغش نکن.
‫انریکو بعضی وقت‌ها عین غارنشین‌ها می‌شه. ‫نمی‌خواست ناراحتت کنه.
‫می‌شه بدونم باز چیکار کردم؟
‫- یاکوپ، وایستا. ‫- ترسا.
‫یکی بهم می‌گه چه خبره؟
‫یاکوپ می‌خواد تا خونه آقای فراری بره.
‫چه خبر مبارکی. ‫قیمت خوب پیشنهاد داد؟
‫لیدیا، لطفا بهش بگو ‫ما ترجیح می‌دیم اینجا بمونه.
‫ببخشید عزیزم. ولی شاید ‫خودش دلش نمی‌خواد بمونه.
‫ما کار اشتباهی کردیم؟
‫- حرفش هم نزن. ‫- دیدی؟ اگه بی‌ادبی نمی‌کردی...
‫ترسا، ترسا، ترسا... ‫تو بهترین خواهر دنیایی. جدی می‌گم.
‫شوهرت هم آدم فوق‌العاده خوبیه. ‫عاشق اینم با هم بحث کنیم.
‫ولی الان کافیه. ‫چون داره مسخره می‌شه، خب؟
‫اگه کارم داشتی، کلا چند قدم فاصله دارم. ‫در خونه رو بزنی میام پیشت.
‫بچه‌ها، مواظبت کنین.
‫آلبرتینا، حرف نداری.
‫نمی‌دونم چه‌ام شده. انگار...
‫انگار چی؟
‫فایده نداره. ‫تو که اصلا نمی‌فهمی.
‫- چیکار کنم؟ ‫- برو پیشش!
‫چشم و چراغ زندگیم.
‫این رو یادت رفت.
‫عه، مرسی.
‫می‌تونستی به عنوان ‫یادگاری پیش ترسا بذاری.
‫انقدر بی‌شعور نباش. ‫ترسا الان خیلی احساساتیه.
‫همه‌مون احساساتی‌ایم لیدیا.
‫- نوشیدنی می‌خوری؟ ‫- نه.
‫اصلا فکر خوبی نیست ‫که وقتم رو اینطوری بگذرونم.
‫- چطور مگه؟ ‫- هیچی. یاد قدیم میفتم.
‫آها. قدیم‌ها.
‫- هنوز درد داری؟ ‫- آره، یه‌کم.
‫ولی حداقل ارزشش رو داشت؟
‫آره، فهمیدیم که دوتزا و بیراگو ‫همدیگه رو می‌شناختن.
‫با همدیگه قرار گذاشته بودن ‫که از ماریو فدلی پول بچاپن.
‫این به تنهایی می‌تونه ‫اتهام قتل رو رفع کنه.
‫- ولی؟ ‫- ولی هیچ شاهدی وجود نداره.
‫من واسه این معامله دنبال شاهدم. ‫دوتزا می‌گه به کسی نگفته.
‫نینو چی؟ شاید نینو گفته.
‫آره، خواهرش رومیلدا رو داریم.
‫ولی اون و نینو یه ارتباط ‫صمیمی و نه‌چندان سالمی...
‫با ماریو فدلی داشتن...
‫و اگه بدونه برادرش می‌خواست ‫سر اون کلاه بذاره...
‫نظرش رو عوض می‌کنه.
‫شاید زورش رو زده ولی نتونسته. ‫برادرهای بزرگتر گاهی یه‌دنده می‌شن.
‫آره.
‫دیدی این همه مشت خوردی ‫عقلت سر جاش اومد؟
‫حتی بهتر فکر می‌کنی. آفرین.
‫می‌دونی پسر دوتزا چطوری مرد؟
‫تصادفی شد. تقصیر نینو نبود.
‫پس بهت گفته بود.
‫بهت گفته بود که به دوتزا گفته ‫که روی مبارز مقابلش شرط ببنده؟
‫- چون عذاب‌وجدان داشت. ‫- نمی‌دونم منظورتون چیه.
‫ماریو فدلی فهمید ‫و نینو رو توی آب خفه کرد.
‫پیغامش کاملا واضحه. ‫هیچ‌کس حق نداره سرش کلاه بذاره.
‫کی بهش هشدار داد؟ ‫یکی که از نینو کینه داشت؟
‫یا کسی بود که فکر نمی‌کرد ‫ماریو واقعا نینو رو اذیت کنه؟
‫بس کن، گفتم...
‫رومیلدا، می‌دونم ترسیدی.
‫ولی آدم‌های امثال ماریو فدلی...
‫روی این حساب می‌کنن که زن‌ها ‫سکوت اجباری رو به پیامدها ترجیح بدن.
‫چرا دست از سرم برنمی‌داری؟
‫چون برادرت لایق عدالته.
‫همینطور دوتزا.
‫می‌دونم دیگه نمی‌شه برش گردوند.
‫ولی فقط تو می‌تونی ‫بهمون بگی چه اتفاقی افتاد.
‫اگه شر فدلی رو کم نکنی، ‫آدم‌های بیشتری می‌میرن.
‫ولی اگه شهادت بدی، خلاص می‌شی.
‫من و نینو بچه بودیم که ماریو ‫ما رو از پرورشگاه برداشت.
‫هیچ‌وقت برامون کم و کسری نذاشت.
‫ما هم هیچ‌وقت اذیتش نکردیم.
‫ولی وقتی اون پسره مرد... ‫پسر دوتزا رو می‌گم...
‫نینو خیلی حالش بد شده بود.
‫خانم، می‌شه برین سر اصل مطلب؟
‫من به فدلی گفتم که برادرم ‫با دوتزا اون قرار رو گذاشته.
‫فدلی بهم تسلی خاطر داد ‫و گفت: خودم حلش می‌کنم.
‫بعد دیدم که سرش رو توی آب کرده.
‫داد زدم که بس کنه.
‫ولی نینو دیگه نفس نمی‌کشید.
‫فدلی همون‌جا ولش کرد.
‫بهم گفت خفه شم.
‫گفت حقش بود بمیره.
‫چی بگم جناب قاضی؟
‫ما دنبال انگیزه دوتزا بودیم،
‫ولی آقای پوئت لطف کردن ‫و این موضوع رو زودتر از ما حل کردن.
‫امروز آقای فدلی رو بازداشت می‌کنم.
‫از شما هم ممنون آقا.
‫دیگه لزومی نداره موکلتون بازداشت بمونه.
‫ولی یه چیزی هنوز برام سواله.
‫وقتی نینو این تصمیم رو گرفت،
‫چرا به اعتمادش خیانت کردی؟
‫نه جناب قاضی. ‫من اعتماد کسی رو نشکستم.
‫می‌ترسیدم ماریو زودتر بفهمه ‫و خیلی بد نینو رو اذیت کنه.
‫واسه همین بهش گفتم.
‫فقط امیدوار بودم که تهش ‫همه‌چی ختم به خیر بشه.
‫می‌خواستم تهش ختم به خیر بشه.
‫خانم.
‫شک و تردیدی دارین؟
‫نه، همه‌چی واضحه.
‫به نام خداوند یکتا و رحمان.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫خداوندا، تو را بابت این غذا سپاسگزاریم.
‫گوئیدوی ما، برادر ما، ‫خادم وفادارت رو به خاطر بسپار.
‫و نور خودت رو در مسیر تاریک ما روشن کن.
‫می‌شه غذا بخوریم؟
‫تو از خدا خواسته‌ای نداری؟
‫از پادشاهی، ارتش، عمو ‫و روح من محافظت بفرما.
‫اگر هم می‌شه...
‫اگر می‌شه چی؟
‫به مامانم کمک کن. ‫چون نیاز داره.
‫آمین.
‫حالا غذات رو بخور.
‫ستوان، انریکو پوئت و خواهرش ‫می‌خوان شما رو ببینن.
‫میلا، تو همین‌جا بمون.
‫صبح به خیر ستوان. ‫می‌خواستیم با برادرزاده‌تون صحبت کنیم.
‫من حق اعتراض دارم؟
‫بله، ولی در اون صورت مجبوریم ‫به قاضی بگیم که ببینیمش.
‫من حق اعتراض دارم؟
‫آقای فونتانا، ‫متوجهید اگه این کار رو بکنید،
‫این بچه مجبوره توی دادگاه شهادت بده؟
‫من حق اعتراض دارم یا نه؟
‫پس اعتراض می‌کنم.
‫با اجازه.
‫همیشه انقدر توی خودتی؟
‫اسمم ویرجینیاست. یه ساله اینجام.
‫- من گراتزیام. ‫- می‌دونم. شوهرت رو کشتی.
‫همون دریانورد قهرمانه.
‫نمی‌خواستم بکشمش.
‫کار درستی کردی.
‫همه‌شون رو باید کشت ‫که دنیا دوباره درست بشه.
‫- فقط خودمون بمونیم. ‫- حالا یکی دو تاشون رو نگه داریم.
‫فقط به درد بچه‌آوردن می‌خورن. ‫بعدش باید سر از تنشون جدا کرد.
‫عین ملخ می‌مونن.
‫من از خودم دفاع کردم.
‫کسی براش مهم نیست علتش چی بود.
‫کاریه که کردی. ‫بابتش هم محکوم می‌شی.
‫مرسی. واقعا حرف دلگرم‌کننده نیاز داشتم.
‫باید جای درستی دنبال امید بگردی.
‫اگه خواستی با کسی حرف بزنی، ‫بیا سمت ما.
‫چند تا نقطه اشتراک داریم.
‫جناب، من متوجه نمی‌شم چرا...
‫استشهادیه یه کودک صغیر...
‫که شاهد اون اتفاق نبوده، ‫انقدر امر مهمیه.
‫خب جناب قاضی، ‫ما کاملا مطمئن نیستیم حیاتی باشه.
‫ولی برای نظریه‌ای که داریم ‫می‌خوایم باهاش صحبت کنیم.
‫- جناب قاضی... ‫- امکانش نیست.
‫شما که می‌دونین چقدر راحت ‫می‌شه روی ذهن کودکان کار کرد.
‫یعنی فکر می‌کنین استدلال دفاعی ما ‫روی شهادتش تاثیر می‌ذاره؟
‫نه خانم. ‫همچین جسارتی نکردم.
‫ولی می‌دونم که راحت می‌شه ‫روی کودکان صغیر تاثیر گذاشت...
‫حتی اگه هیچ منظوری ‫از این سوال و جواب نداشته باشین.
‫میلا فونتانا اطلاعات خیلی مهمی داره...
‫که باید به هیئت‌منصفه ارائه بشه.
‫باشه خانم. متوجهیم.
‫جناب، اگه می‌خواین ‫نظریه‌تون رو تایید کنین،
‫باید توی دادگاه این کار رو بکنین.
‫مقابل دادستان و هیئت‌منصفه.
‫مشکلی نداره.
‫وکیل مدافع خواستار احضار ‫کامیلا فونتانای صغیر به جایگاهه.
‫کامیلا فونتانای صغیر... ‫دختر قربانی، ناخدا فونتانا...
‫و متهم، گراتزیا فونتانا.
‫میلا، تو در جریان جر و بحث‌های مداوم...
‫پدر و مادرت بودی؟
‫متوجه سوال شدی؟
‫بله.
‫معمولا زیاد دعوا می‌کردن.
‫از این بابت اذیت می‌شی؟
‫جناب قاضی، فکر نمی‌کنم ‫احساسات کودک ربطی داشته باشه.
‫منظورم این بود که...
‫سعی کردی آشتیشون بدی؟
‫بله.
‫چطوری؟
‫رفتم دفتر تلگراف و به خانمه گفتم...
‫برای بابام یه نامه بنویسه.
‫گفتم به اسم گراتزیا باشه.
‫ببخشید مامان. ‫باید بهت می‌گفتم.
‫تقصیر تو نیست. ‫کاری که کردی کاملا عادی بود.
‫- کاری بود که هر کس دیگه‌ای... ‫- دلداری‌ها رو بذار برای بعدا جناب.
‫میلا، اسم خانمی که برات ‫تلگراف رو زد یادت میاد؟
‫ازش نپرسیدم. ببخشید.
‫به نظرت می‌تونی دوباره پیداش کنی؟
‫- می‌شه تایید کنیم... ‫- سوال دیگه‌ای ندارین جناب؟
‫خیر جناب قاضی.
‫دادستان؟
‫میلا.
‫سواد خوندن داری؟
‫- بله. ‫- آره؟ خوبه.
‫چند روز اخیر روزنامه‌ها رو خوندی؟
‫که ممکنه متوجه شده باشی مادرت ‫نوشتن تلگراف رو انکار کرده؟
‫بله، خوندم.
‫مرتیکه عوضی.
‫یاکوپ.
‫سوال دیگه‌ای ندارم جناب قاضی.
‫واسه امروز کافیه.
‫جناب قاضی، دکتر موناری ‫قرار بود امروز شهادت بده.
‫باشه برای فردا جناب.
‫شهادت ایشون برای دفاعیه ما مهمه.
‫دقیقا.
‫خوب براش آماده بشین ‫و بذارین هیئت‌منصفه استراحت کنه.
‫دادگاه به تنفس می‌ره.
‫ببخشید خانم. ‫یعنی نمی‌ذارن امروز صحبت کنم؟
‫نه، وقتی دادستان...
‫دست بالا رو داره، ‫معمولا تنفس می‌دن.
‫فردا بهتره. برو خونه استراحت کن.
‫ممنون.
‫«علی‌رغم آنچه که قضات ‫ممکن است فکر کنند،»
‫«جای انکار ندارد که شهادت ‫کامیلا فونتانای جوان کاملا...»
‫«استدلال‌های دادستانی را رد می‌کند.»
‫«ضمنا دادستان فورنو،»
‫«به جای ایجاد کردن شبهه‌های خودش ‫در ذهن صادق این کودک،»
‫«می‌بایست این نظریه گیج‌کننده،»
‫«که ناخدا گوئیدو فونتانا با نقشه قبلی ‫به قتل رسیده را رد کند.»
‫ادامه نده.
‫لزومی داره به فورنو اشاره کنی؟
‫لیدیا، قراره ناراحت بشه. خب؟
‫قراره ناراحت بشه، ولی مهمه. ‫چون ما توی جنگیم.
‫ما با طرز فکر اون و امثال اون توی جنگیم، ‫نه خودش یاکوپ.
‫گوش کن لیدیا.
‫کاملا می‌فهمم الان تحت شرایط...
‫سختی قرار گرفتی. ‫باور کن می‌خوام کمکت کنم.
‫ولی بحث ما الان کاریه، ‫پس ارتباط شما...
‫جواب نمی‌دی؟
‫سورپرایز عزیزم!
‫سلام عزیزم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چی شده؟
‫- نه، چیه؟ هیچی... ‫- هیچی.
‫مزاحمتون شدم؟
‫- نه. ‫- نه بابا. اصلا.
‫- نه، صرفا این مقاله رو نوشتم... ‫- داشتیم...
‫ای خدا.
‫- رسیدن به خیر کونسوئلو. ‫- مرسی.
‫- من دیگه برم. ‫- باشه.
‫چطور بود؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫فکر کردم مجبورم کردی اینجا بمونم ‫که توی رم جلوی دست و پات نباشم.
‫حسودیت شد؟
‫لیدیا.
‫ببخشید.
‫بابت امروز متاسفم.
‫ببخشید اگه با...
‫اون دختره بد حرف زدم. ‫نمی‌خواستم...
‫بیا درباره محاکمه حرف نزنیم. ‫عین سری پیش می‌شه.
‫الان حوصله ندارم.
‫چون گوش نمی‌دی.
‫نه که با اون حرفت ‫گذاشتی بهت گوش بدم.
‫الان تقصیر من شد؟
‫- منظورم این نبود. ‫- طبق معمول.
‫پیِر، دارم زورم رو می‌زنم.
‫می‌دونم.
‫اگه این بحث رو ادامه بدیم،
‫ممکنه چیزهایی بگیم که از ته دلمون نیست ‫و الکی خرابش کنیم.
‫جدی دارم می‌گم.
‫پس چیکار کنیم؟
‫به همدیگه نگاه نکنیم ‫که بتونیم کنار هم بمونیم؟
‫اگه این بحث رو ادامه بدیم،
‫ممکنه چیزهایی بگیم که از ته دلمون نیست ‫و الکی خرابش کنیم.
‫جدی دارم می‌گم.
‫پس چیکار کنیم؟
‫به همدیگه نگاه نکنیم ‫که بتونیم کنار هم بمونیم؟
‫وقتی گراتزیا تبرئه بشه، ‫اوضاع عین قبل می‌شه.
‫اگه محکوم شه چی لیدیا؟
‫نمی‌دونم.
‫جواب نمی‌ده.
‫اصلا.
‫ولی با تمام وجود امیدوارم ‫فکرم اشتباه باشه.
‫خداحافظ پیِر.
‫ولی با تمام وجود امیدوارم ‫فکرم اشتباه باشه.
‫خداحافظ پیِر.
‫لیدیا.
‫توی محاکمه فردا موفق باشی.
‫ممنون.
‫دکتر تولیو موناری؟
‫بله. صبحتون به خیر.
‫فکر نمی‌کردم با حضور پلیس ‫لازم باشه تا دادگاه بیام.
‫قرار نیست بریم دادگاه دکتر.
‫توی راه توضیح می‌دیم.
‫ببینید، من باید تا ساعت...
‫نه، این موضوع مهم‌تره.
www.Doostihaa.com