‫سلام به همه.
‫- سلام! ‫- سلام!
‫همه با هم!
‫آخر ساله! پول دربیاریم!
‫[پذیرایی لویال]
‫خیلی خوب!
‫- برو! ‫- باشه.
‫- با احتیاط رانندگی کن. ‫- حتماً.
‫تا حالا کمک خواستی؟
‫منظورم
‫درخواست کمک ساده نیست.
‫منظورم وقتیه که واقعاً داری تقلا می‌کنی.
‫کی همچین می‌کنه؟
‫حتماً از من بپرس، باشه؟
‫بدترین حسی که اصلاً نمی‌خوام تجربه کنم.
‫برام سخته
‫که با کلمات بیانش کنم.
‫انگار افتادی تو یه چاله
‫که فقط 30 سانتی‌متر عرض داره ولی صد متر ‫عمق داره، نمی‌تونی یه سانت هم حرکت کنی.
‫همینه که هست،
‫ولی حالا که می‌دونم می‌تونم کمک بخوام
‫اون سوراخ 30 سانتیمتری
‫الان تقریباً یه متر پهنه.
‫پس قول بده
‫که کمک بخوای، باشه؟
‫باشه.
‫تا از حالت خود تخریبی درت بیارم،
‫غرق اون احساس شدم...
‫توش فرو رفتم، ‫و کلمات نجاتت رو پیدا کردم.
‫کلماتی که هیچ وقت تو زندگیم نگفتم.
‫«کمکم کن.»
‫ولی کلماتی که برای نجاتت پیدا کردم
‫آخرش خودمو نجات داد.
‫هیچ کی اشتباهی وارد زندگیت نمیشه
‫وقتی از بدترین حالت بیرون میای
‫یک‌باره دید آدم رو عوض می‌کنه.
‫و چیزهایی که قبلاً باهاشون دست و پنجه نرم می‌کردی ‫شروع می‌کنه به بی اهمیت بودن.
‫موفقیت؟
‫اولین فیلم؟
‫بی خیال همه اینا.
‫اگه فقط یه آرزو تو زندگی داشتم
‫این بود که از سن پیری بمیرم.
‫امیدوارم گربه‌ها، درخت‌ها
‫و همه موجودات زنده از پیری بمیرن.
‫نه از بیماری
‫نه از رنج.
‫امیدوارم همه چی از پیری بمیره
‫مثل برگ‌هایی که از درخت می‌افتن.
‫ما جی‌یونگ
‫اسمتو تو تیتراژ فیلمنامه میاورم.
‫ولی با یه اسم مستعار.
‫نمی‌خوام اسم واقعیت رو روش بذارم.
‫این بهترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫اشکالی نداره از یونگ‌سیل
‫به عنوان اسم مستعار استفاده کنم؟
‫دوست دارم یه زندگی راحت داشته باشم.
‫ممنونم.
‫مطمئنم یونگ‌سیل هم بهت افتخار می‌کرد.
‫ممنون.
‫یونگ‌سیل.
‫اون چیه؟
‫اسم مستعارم.
‫یونگ‌سیل.
‫می‌دونی منظورم چیه.
‫مثل وقتی که مَرده هیچ نقطه قوت ‫یا موفقیتی نداره،
‫ولی وقتی یه زن بهش میگه داره، ‫طرف اونطور میشه.
‫با خودت میگی، ‫«باید یه چیزی داشته باشه که من نمی‌دونم.»
‫حالا که از هوانگ دونگ‌من خوشت اومده، ‫خیلی تاثیرگذاره.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫باید بهش بگم.
‫وای، دستش خیلی فرزه.
‫فوق العاده‌ست.
‫- خیلی سریعه. ‫- وای، ببین.
‫میرم به کارت برسی.
‫صبر کن، ولی...
‫این دفعه داداشم واقعاً رفت دائگوال‌یونگ.
‫یون‌ای، خیلی منتظر موندی؟
‫- تازه رسیدم. ‫- فهمیدم.
‫[نارنگی 5 هزار وون]
‫خوشمزه‌س.
‫زمان آرامش داره نزدیک می‌شه
‫می‌تونی زیر پتو بشینی، ‫نارنگی بخوری و کتاب مصور بخونی.
‫چرا زمستون آروم‌تره؟
‫چون باعث می‌شه دنبال گرما بگردی؟
‫حق با توئه.
‫راستی، فکر کنم می‌تونم این هفته ‫پیش‌نویس ادیت‌شده‌ام رو برات بفرستم.
‫فیلمنامه داره جالب‌تر می‌شه.
‫خیلی هیجان زده‌م که بخونمش.
‫حالا می‌فهمم چرا کارگردان‌ها مشتاقن ‫فیلمنامه‌هاشون رو پاره کنی.
‫وقتی فیلمنامه‌ها رو به تهیه کننده‌های دیگه می‌فرستی
‫اونا درباره ساختار داستان ‫و پایانش حرف می‌زنن.
‫اصطلاحات فنی رو دور می‌زنن
‫ولی تو فرق داری.
‫دقیقاً می‌دونی من کجا گیر کردم
‫و کجا باید از نظر احساسی تمرکز ‫کنم تا واقعاً بتونم بلند شم.
‫می‌دونی،
‫واقعاً استعداد خاصی تو شناختن آدم‌ها داری.
‫فکر کنم این یه مهارته
‫که ذاتی هست، درسته؟
‫بیا دیگه.
‫تو بودی که فهمیدی ‫احساس «کمکم کن» چیه.
‫می‌تونم بپرسم چرا...
‫این روی ساعتت ظاهر شد؟
‫لازم نیست جواب بدی.
‫به خاطر جین‌من بود.
‫می‌تونم بپرسم چرا
‫این روی ساعتت ظاهر شد؟
‫لازم نیست جواب بدی.
‫به خاطر مامانم بود.
‫با مامانت کنار می‌اومدی؟
‫بعد از اینکه فوت کرد
‫بهتر کنار می‌اومدیم.
‫درکی از مفهوم «مراقب مامانت باش» ندارم.
‫ایده‌م از مادر خیلی با بقیه فرق داره.
‫هر وقت احساس می‌کنم رها شدم
‫مثل وقتی نامزدم ترکم کرده
‫یا اوضاع تو کار بد پیش می‌ره...
‫کل بدنم درد می‌کنه و خون دماغ میشم.
‫وقتی منبع این علائم رو ردیابی کردم،
‫به یه نفر ختم شدن.
‫اولین کسی که منو کنار گذاشت
‫مامانم.
‫وقتی جوون بودم نمی‌دونستم
‫ولی وقتی بزرگتر شدم، فکر کردم
‫زنی که منو به دنیا آورد
‫خیلی
‫زن ضعیفی بوده.
‫اون موقع بود که تصمیم گرفتم
‫که قراره یه مادر و یه زن قوی بشم.
‫کسی که
‫از بچه‌ش یا شوهرش خجالت نکشه.
‫یه مادر قوی و یه زن قوی.
‫خیالم راحت شد.
‫می‌بینی
‫من واقعاً مایه آبروریزی هستم.
‫من بودم «واقعا» نمی‌گفتم.
‫فقط یه کم.
‫تو یه کم مایه آبروریزی هستی
‫ولی خیلی دوست داشتنی هستی.
‫الهه باد!
‫کی جرات می‌کنه ترکت کنه؟
‫کی جرات می‌کنه نادیده‌ت بگیره؟
‫راحت باش از من استفاده کن
‫تا وقتی که دیگه لازم نباشم.
‫اگه برگردی اینجا منتظرت می‌مونم.
‫الهه باد.
‫من طرفدار همیشگی بیون یون‌ای هستم.
‫و کسی که هر وقت بخوای می‌تونی بیای پیشش.
‫اون الهه باده!
‫اگه ناراحتت می‌کنه منو اینجوری ببینی
‫برای یه مدت کوتاه
‫با یه زن دیگه آشنا می‌شم.
‫فقط برای یه لحظه.
‫و اگه بهم بگی برگردم
‫برمی‌گردم پیشت.
‫نه، اگه با یه زن دیگه آشنا بشم
‫می‌گم، بیون یون‌ای کنترلم می‌کنه.
‫هر وقت زنگ بزنه باید سریع برم پیشش.
‫این چیزیه که قبل از دیدن کسی می‌گم
‫اگه می‌خوای مجرد بمونم
‫یا برای همیشه منتظر باشم،
‫این کار رو می‌کنم.
‫اگه این کافی باشه تا اضطرابت رو کم کنه
‫یه راه عالی برای زندگی نیست؟
‫وای، چی کار کنم؟
‫من یه آدم دوست داشتنیم.
‫نباید بری بالا؟
‫برو بالا دیگه.
‫نویسنده به زودی میاد.
‫چه فایده‌ای داره؟ اصلاً شدنی نیست.
‫نوشته‌هاشون رو خوندی؟
‫حتی نمی‌تونم نگاه کنم.
‫خط اولش یه اشتباه تایپی داره. ‫دیوونه‌ن؟
‫یه نویسنده واقعی حداقل ۲۰ بار کارش رو ‫قبل از ارسال بررسی می‌کنه.
‫۲۰ دقیقه قبل از قرار
‫باید بهشون بگم نیان؟
‫وقتی دارن از دونگ دوچون میان
‫باید بهشون بگم برگردن؟
‫گفتم من نویسنده همکار نیستم، ‫پس چرا قرار گذاشتی؟
‫بهت هشدار دادم.
‫این دفعه نمی‌تونی تنهایی انجامش بدی.
‫برو بالا.
‫برو بالا، با نویسنده مصاحبه کن،
‫و اگه اینو می‌خوای تیکه تیکه شون کن.
‫ولی کل کشور رو می‌گردم تا ‫برات یه نویسنده مشترک پیدا کنم.
‫فقط برو بالا.
‫اگه قرار ملاقات بود، باید بیای.
‫- گفتی تیکه تیکه شون کنم. ‫- برو خب.
‫پسر، بچه سوسول.
‫باهاش آروم باش.
‫می‌دونی چجوریه.
‫از اون دسته آدماس
‫که همیشه نیاز به تحسین داره
‫تا مغزش فعال بشه و واضح فکر کنه.
‫بچه‌س مگه؟
‫به جای اینکه کل روز بشینی بیکار ‫یه چیزی بنویس.
‫هی، تو...
‫مغزم داره کار می‌کنه.
‫[رزومه پارک جونگ‌مین]
‫به‌خاطر اسمت فکر کردم پسری.
‫زیاد اینو می‌شنوم.
‫می‌گن نویسنده‌های زن ‫بیشتر از نویسنده‌های مرد بدشون میاد.
‫ما هم نویسنده‌های زن رو دوست نداریم
‫چون خیلی خودخواه و لجبازن.
‫نویسنده‌های مرد رو هم همینجوری می‌بینیم.
‫- می‌بینم که خیلی همکاری داشتی. ‫- آره.
‫هنوز تک نفره کار نکردم.
‫چرا؟
‫هنوز به اون سطح نرسیدم.
‫تو فقط به عنوان نویسنده مشترک شناخته شدی.
‫- بله. ‫- نویسنده‌های اصلی کارتو مفید می‌دونستن؟
‫خب، با هم خوب می‌ساختیم.
‫می‌تونی تو کارت بد باشی ‫و همچنان با هم خوب باشید.
‫اگه نویسنده‌های اصلی ‫دندون رو جیگر بذارن و تحمل کنن.
‫می‌فهمم.
‫یه فیلمنامه خیلی خونی و پرتنشه.
‫مطمئن نیستم یه زن بتونه تحملش کنه.
‫می‌دونی موضوعش چیه؟
‫بله، از تهیه کننده جونگ شنیدم.
‫دولت آدمایی رو می‌کشه ‫که به شهروندان استرس می‌دن.
‫باعث تخلیه احساسی می‌شی ‫و می‌تونه یه موفقیت بزرگ باشه.
‫فکر می‌کنی تو هم موفق می‌شی، درسته؟
‫- آره. ‫- حق با توئه.
‫پس بگو چرا باید با تو کار کنم.
‫ببخشید؟
‫بذار باهات صادق باشم.
‫اگه با من کار کنی، هیچ اعتباری نمی‌گیری.
‫می‌گم همه شو خودم نوشتم.
‫همه صحنه‌های خوب
‫همه صحنه‌های مزخرف
‫و همه توهین‌ها و تحسین‌ها مال من میشه.
‫متنفرم که چیزی رو با بقیه شریک شم.
‫هر کسی که فقط یه لقمه بخواد کارش تمومه.
‫کسایی که بیشتر از همه ازشون متنفرم اونایین ‫که فقط یه لقمه می‌خوان.
‫اونا حتی یه لقمه هم نمی‌گیرن.
‫چرا می‌خندی؟ شوخی ندارم.
‫اگه این کارو کنی
‫نمی‌تونی به کسی بگی که روش کار کردی
‫و نمی‌تونی مصاحبه انجام بدی، والسلام.
‫من تنها کسی هستم که مصاحبه می‌کنم.
‫حتی بازیگرا هم بیشتر از من مصاحبه نمی‌کنن!
‫خیلی موفق می‌شه
‫پس همه اعتبارش با منه.
‫تا حالا همه انتقادات رو قبول کردم. ‫پس چرا اعتبار رو تقسیم کنم؟
‫هنوز با چهار تا نویسنده دیگه بعد از تو قرار دارم،
‫ولی هیچی ازشون نخوندم.
‫نوشته‌های دیگران رو نمی‌خونم.
‫چرا؟ چون کسل کننده‌ست.
‫نوشته‌های من سرگرم کننده‌ترین نوشته‌های دنیاست.
‫به هر حال، باید به اسم خودم تموم بشه،
‫و اگه از نوشته‌هات خوشم نیاد، ‫اخراجت می‌کنم.
‫اشکالی نداره تا وقتی نگی خودت نوشتی.
‫ولی هنوز باید خیلی سخت کار کنی.
‫هنوزم کار رو می‌خوای؟
‫چرا هی می‌خندی؟ جدی می‌گم.
‫هر وقت این فیلمنامه مطرح بشه
‫مطمئنی می‌تونی دهنتو بسته نگه داری؟
‫لحظه‌ای که بگی اینو نوشتی، ‫دیوونه می‌شم و نفرینت می‌کنم.
‫حاضری؟
‫کارگردان پارک.
‫خیلی بانمکی.
‫بانمک‌ترین کارگردانی هستی که تا حالا دیدم.
‫من اینو سفارش ندادم
‫چرا خشکت زده؟
‫برو.
‫کارگردان پارک، تو خیلی بانمکی.
‫بانمک‌ترین کارگردانی هستی که تا حالا دیدم.
‫خدای من.
‫لطفاً قبل از بیرون اومدن در بزن.
‫به چی نگاه می‌کردی؟
‫هیچی، خانم.
‫شوخی بود.
‫شوخی کردم.
‫مصاحبه فردا ساعت ۴ بعدازظهره.
‫گفتم ساعت ۴ بعدازظهره.
‫چرا زحمت بکشم؟ ‫همونی که امروز دیدم رو انتخاب می‌کنم.
‫فقط باید با هم کار کنیم، نه؟
‫ولی باید یه نویسنده باشه ‫که واقعاً بتونه کمک کنه.
‫اون کمک کرد.
‫ببین، مهم نیست.
‫به هر حال تنهایی می‌نویسمش، ‫پس بیا همینو انتخاب کنیم.
‫گفتی خط اول اشتباه تایپی داشت.
‫- چه جور نویسنده ای این کارو می‌کنه؟ ‫- مگه کتاب می‌نویسیم؟
‫چاپش می‌کنیم؟
‫کی به اشتباه تایپی اهمیت می‌ده؟
‫فقط ایده لازم دارم.
‫ایده داره؟
‫مطمئنم داره.
‫گفتم باهاش کار می‌کنم.
‫این کافی نیست؟
‫بانمک‌ترین کارگردانی هستی که تا حالا دیدم.
‫- هی، چه خبر؟ ‫- کجایی؟
‫یه کم اومدم بیرون. چرا؟
‫می‌خواستم بپرسم یون‌ای چیکار می‌کنه.
‫برای چی؟
‫پیشنویس اصلاح شده‌م رو براش فرستادم...
‫نه ساعت و نیم پیش.
‫ولی هیچ کلمه‌ای نیست.
‫ترسیدی؟
‫تمام شب بیدار بودم، ‫پس باید می‌خوابیدم، ولی نمی‌تونم.
‫فرستادمش، ولی دوباره نگاه کردم، ‫عالی نیست.
‫هی، اگه آقای چوی ببینه داره تو ‫ساعت کاری می‌خونه، پدرشو در میاره.
‫احتمالاً امشب بهت زنگ می‌زنه، ‫پس تا اون موقع بترس.
‫ای وای.
‫لطفاً، لطفاً راضی باشه
‫لطفاً راضی باشه.
‫این نویسنده پارک جونگ‌مینه.
‫اون یه زنه.
‫این رهبر تیم لی این‌یونگ از شرکت استریم هست.
‫- درسته. ‫- سلام، خوشبختم.
‫ممنون.
‫خیالم راحت شد ‫که اینقدر سریع یه نویسنده پیدا کردی
‫نگران بودیم که شاید بی ادبانه باشه ‫که یه نویسنده مشترک بهت پیشنهاد بدیم.
‫بی‌ادبانه نبود.
‫بی‌ادبانه بود.
‫فقط می‌خوایم کار خوب رو سریع تولید کنیم.
‫شنیدی؟ باید سریع بنویسیم.
‫وای، ما کارخانه نبودیم ‫که بتونیم نوشتن رو تولید کنیم.
‫شنیدم این اولین بارتونه که همکاری می‌کنید.
‫امیدوارم شما دوتا خوب با هم کار کنید.
‫فکر می‌کنم نویسندگی مشترک عالیه.
‫از این به بعدش با من.
‫من بیشتر وقتم رو صرف ‫بازی کردن می‌کنم تا نوشتن.
‫ولی باید مراقب باشم.
‫باید یه دور بازی کنم یا نه؟
‫تحت فشاری که همیشه کاملاً درگیر کارت به نظر بیای.
‫امروز حتی یه دور هم بازی نکردی.
‫ولی من بازی کردم.
‫یه دور تو دستشویی بازی کردم.
‫هی، من اول می‌رم.
‫فردا می‌بینمت.
‫- داریم می‌ریم. ‫- خداحافظ.
‫[هواساز از هوانگ دونگ‌من]
‫با دقت می‌خونمش.
‫بیا این کار رو تو زندگی بعدیمون نکنیم
‫ارزشش رو نداره.
‫بعد از اینکه کلی زحمت کشیدی و نوشتی
‫مثل یه بچه‌ایه که منتظر تنبیهه
‫قدیما، برای هنرمندان
‫اینقدر رو اعصاب نبود.
‫فقط همونطور که به دنیا اومدن زندگی کردن.
‫نابغه‌ها؟
‫اونا نابغه نیستن که تأثیرگذار باشن.
‫همینطور به دنیا اومدن.
‫موضوع این نبود که کسی ‫تو این یا اون استعداد داشته باشه.
‫همه فقط طبیعی زندگی کردن، ‫همونطور که به دنیا اومدن.
‫من هیچ استعدادی ندارم، ‫ولی یه میل عجیب منو به این کار رسوند
‫و حالا روزگارم جهنم شده.
‫باید هنر رو بذارم
‫برای نابغه‌ها.
‫و درس خوندن رو بذار برای آدمای باهوش.
‫به جای اینکه بیکار بشینم دارم جون می‌کَنم.
‫هی، وقتی هیچی ندارم چی بنویسم؟
‫الفبا رو پشت هم بچینم؟
‫هی، چرا یه چیزی مثل این به ما نمی‌دی؟
‫به جای این مزخرفات!
‫ببین، داری چیزای شیک رو ‫برای مهمون ویژه‌ت میاری.
‫کی اینجاست؟
‫جونگ‌هوی.
‫چی؟ جونگ‌هوی؟
‫احتمالاً وحشت کرده بود
‫که دختر بیولوژیکیش ممکنه پیداش بشه.
‫شایعه شده که اصلاً نمی‌بینتش.
‫نمی‌دونیم که نمی‌بینتش یا نمی‌تونه.
‫با اوه جونگ‌هوی کار کردی؟
‫- آره. ‫- درسته.
‫- یه ماه؟ ‫- یه ماه کافیه که کسی رو بشناسی.
‫حتی یه روز هم کافیه.
‫وقتی من دستیار تیم کارگردانی سگ‌ها و گربه‌ها بودم
‫قهوه از دستگاه فروش خودکار می‌خوردیم.
‫هر وقت صدای سکه می‌شنیدم، ‫سریع بلند می‌شدم.
‫چرا؟ چون گرفتن قهوه کار دستیارها بود.
‫لحظه‌ای که صدای سکه‌ رو شنیدم، ‫مثل سگ پاولوف می‌پریدم بالا.
‫اون روز
‫صدای سکه‌ شنیدم و پریدم بالا.
‫بعد اوه جونگ‌هوی رو دیدم
‫که وقتی داشت می‌رفت بیرون
‫داشت سکه‌ها رو تو دستش می‌شمرد.
‫خودش رفت بیرون و قهوه خودشو گرفت.
‫همون موقع عاشقش شدم.
‫این همون چیزیه که یه دستیار ‫سر صحنه عاشقش میشه.
‫فکر کردم
‫وقتی بزرگتر بشم، ‫خودم به نیازهای خودم رسیدگی می‌کنم.
‫هیچ وقت کس دیگه ای رو ندارم ‫که این کار رو انجام بده.
‫می‌دونی چرا این کار رو می‌کنه؟
‫ازش لذت می‌بره.
‫توجه یعنی این.
‫هی، اوه جونگ‌هوی.
‫واسه همینه که خودش همه جا میره.
‫داروخانه، سوپرمارکت، هر چی بگی.
‫این دیدگاه بدبینانه توئه.
‫اگه اون موقع اینطوری تسلیم نشده بودم...
‫حداقل تا حالا می‌تونستم باهاش سلام علیک کنم.
‫سلام.
‫اشکالی نداره.
‫[سازنده هوا نوشته هوانگ دونگ‌من]
‫سلام.
‫قبلاً برات ایمیل کردم.
‫بهت نرسید؟
‫الان تو جلسه‌م.
‫تا آخر سال آماده‌ش می‌کنم.
‫گفتن پنجمین بازنگری تا آخر ماه آینده
‫آماده می‌شه.
‫سلام.
‫نمی‌دونم منو یادتونه یا نه
‫ولی اسم من هوانگ دونگ‌منه، ‫و تو تیم کارگردانی
‫برای سگ‌ها و گربه‌ها کار کردم.
‫واقعاً؟
‫ببخشید، ولی اصلاً شما رو یادم نمیاد.
‫درسته.
‫تعجب نمی‌کنم.
‫عوضی رفت تو اتاق.
‫کدوم اتاق؟
‫همونی که اوه جونگ‌هوی توشه.
‫برو همین الان بکشش بیرون!
‫عجله کن!
‫- هرچی. اون دیوونه‌ست. ‫- هی!
‫احتمالاً منو یادت نمیاد ‫چون بعد از یه ماه ترک کردم،
‫ولی چیزی که بیشتر از همه از ترک کردنش پشیمون شدم
‫نمی‌تونستم بازیگریت رو ببینم.
‫طوری که می‌تونستی فوراً شدت رو بالا ببری،
‫خودتو تو نقش بذاری و تو شخصیت فرو بری.
‫از پشت صحنه نگاه می‌کردم، ‫نفسم رو حبس می‌کردم و عرق می‌کردم.
‫حتی نمی‌تونستم نفس بکشم چون فکر ‫می‌کردم ممکنه حواست پرت بشه.
‫به محض اینکه کارگردان گفت، کات!
‫و بالاخره نفست رو بیرون دادی
‫خودمو دیدم که دارم همین کار رو می‌کنم.
‫یه فرصت عمری داشتم که ‫اجرای یه بازیگر افسانه‌ای رو ببینم،
‫و به یه لحظه روشن‌بینی منجر شد.
‫من فقط تئوری فیلم و بازیگری رو فهمیده بودم
‫ولی درست جلوی چشمام ‫تو مشخص کردی که واقعاً چی هستن.
‫و اون حس
‫از اون موقع تا حالا همراهم مونده.
‫ممنون.
‫یه بار به فیلمنامه نگاه کردی و گفتی
‫نوشتن منو در تنگنا قرار نمی‌ده.
‫نمای نزدیک.
‫شنیدن جمله‌ای که فقط ‫در میدون نبرد نزدیک شنیدم
‫واقعاً چشمامو باز کرد.
‫نمای نزدیک فقط می‌تونه از طرف کسی باشه ‫که با تمام بدنش بازی کنه.
‫حتی الان
‫از خودم می‌پرسم، ‫نوشته‌هام منو در تنگنا قرار میدن؟
‫یا فقط اینجا نشستم و زیادی بهش فکر می‌کنم؟
‫یه اصل راهنمای بزرگ برای من شد،
‫و همیشه خودمو باهاش مقایسه می‌کنم.
‫خیلی وقت بود
‫نمای نزدیک رو نشنیده بودم.
‫قبلاً زیاد می‌گفتم.
‫بله.
‫با اینکه فقط یه ماه بود
‫خیلی چیزا از دور ازت یاد گرفتم.
‫پس واقعاً می‌خواستم بهت بگم
‫که کسی که حتی یادت نمیاد
‫با حرفایی که یه بار گفتی زندگی کرده
‫انگار که حرفات یه اصل راهنما تو زندگیش بودن.
‫واقعاً می‌خواستم اینو بگم.
‫مرسی.
‫چه فیلم‌هایی بازی کردی؟
‫یهو دلم می‌خواد ببینمشون
‫من...
‫هنوز نتونستم شروع کنم.
‫خب، مطمئنم به زودی می‌تونی.
‫راستی، چرا اون موقع استعفا دادی؟
‫پیشنهاد کار بهتری گرفتی؟
‫یادت میاد
‫وقتی چند روز فیلمبرداری رو متوقف کردیم
‫تا یه بو رو از بین ببریم؟
‫آره، درسته.
‫واقعاً باید خیالمو راحت می‌کردم
‫پس چاره‌ای نداشتم جز اینکه ‫از دستشویی سر صحنه استفاده کنم.
‫متاسفانه، توالت تو دستشویی
‫فقط یه وسیله بود ‫که مستقیم روی زمین گذاشته شده بود.
‫اصلاً نمی‌دونستم
‫چون تازه کار بودم.
‫فکر کردم برش دارم و باهاش بدوم
‫ولی تهش باز بود،
‫پس نمی‌تونستم.
‫بیست و چند ساله بودم و خیلی خجالتی بودم ‫پس چاره‌ای نداشتم جز اینکه فرار کنم.
‫با این کلیشه که فرد گمشده مقصره
‫چاره‌ای نداشتم جز اینکه فرار کنم.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم اولین فیلممو
‫خیلی زودتر می‌ساختم
‫اگه اون اشتباه رو نکرده بودم.
‫به عنوان بزرگترین طرفدارت،
‫خجالتم رو کنار گذاشتم
‫تا این اعتراف رو بکنم
‫و یه شروع تازه داشته باشم.
‫همچنین
‫از صمیم قلب به خاطر بازگشتت
‫بعد از شکستت
‫بهتون تبریک می‌گم.
‫حالا
‫اگه اجازه بدید مرخص بشم.
‫چی شده؟ چرا اینجایی؟
‫فکر کردم ورودت ممنوع شده.
‫ممنوعیت برداشته شد.
‫برداشته شد؟
‫چی گفت؟
‫فقط اینکه طرفداره.
‫اون دیوونه.
‫همیشه آدمایی مثل اون هستن.
‫آدمایی که کنار می‌مونن ولی جوری ‫رفتار می‌کنن که انگار مال خودشونه.
‫بعد از ۲۰ سال هنوز فیلم نساخته ‫و فقط داره می‌چرخه.
‫لعنتی خیلی خوب بود که ندیدمش.
‫خوش اومدی.
‫بریم.
‫نذار کسی بفهمه که اون بچه بیچاره ‫که اوه جونگ‌هوی ولش کرد
‫در واقع منم.
‫منم نمی‌ذارم کسی بفهمه.
‫بفرما
‫برای انتخاب بازیگر می‌خوام ازت کمک بخوام.
‫انتخاب بازیگر؟
‫بله.
‫«تق تق تق؟»
‫این چه جور عنوانیه؟
‫عنوان باید توجه بازیگرا رو جلب کنه.
‫فیلمنامه خوبه.
‫خیلی خوب تنظیم شده.
‫کارگردان ما جی‌یونگه، ‫که جایزه تأمین مالی تولید رو برد.
‫انتخاب اولش بازیگر نو کانگ‌سیک هست.
‫برای یه تازه کار حریصه، نه؟
‫این کار رو با کمک هزینه دولتی انجام می‌دیم
‫پس نمی‌تونیم با یه شرکت بزرگ ‫مثل چوی فیلم کار کنیم
‫ولی اگه کمکمون کنی، ‫قول می‌دم جبران کنم حتماً.
‫رو تو حساب می‌کنم که ازم تعریف کنی.
‫از پروژه‌هایی مثل این بگذریم.
‫تا کی می‌خوای پروژه‌های دولتی رو ادامه بدی؟
‫تو ۲۰ سال تجربه داری.
‫واقعاً می‌خوای با پول دولت زندگی کنی؟
‫آره خب
‫باید یه جوری پول در بیارم.
‫واسه همینه که باید کاری کنی که پول دربیاری،
‫نه اینکه چی خوبه.
‫میگن آماتورها دنبال چیزای خوب میرن
‫و حرفه‌ای‌ها دنبال چیزای پولساز.
‫وقتشه که حرفه‌ای بشی، خانم کو؟
‫بیا، پرو کو
‫فیلمسازا جوری رفتار می‌کنن ‫که انگار گرسنگی یه جور نشان افتخاره.
‫اینو می‌سپارم،
‫ولی این آخرین باره.
‫کاری که پولسازه رو انجام بده، باشه؟
‫چرا هوانگ دونگ‌من دوباره اینجا میاد؟
‫سر عقل اومده.
‫وقت گل نی رو باور می‌کنم.
‫هر کاری که بکنی تاییدم رو نداره.
‫- داری میری؟ ‫- دارم میرم.
‫- خداحافظ، آقا. ‫- می‌بینمت.
‫می‌بینمت.
‫داره بارون میاد.
‫با خودت ببرش.
‫باشه، مرسی.
‫به سلامت برو خونه.
‫می‌دونی...
‫می‌تونم یه مرد خیانتکار رو تحمل کنم ‫ولی تحمل خودنمایی رو ندارم.
‫و این یارو همش خودنمایی می‌کنه.
‫منظورت کیه؟
‫دارم می‌رم خونه.
‫- آروم باش. ‫- بله خانم.
‫من رفتم.
‫- می‌بینمت. ‫- باشه.
‫اینقدر جدیه؟
‫عیب نداره. لطفاً راحت باش.
‫هر چی بگی قبول می‌کنم.
‫خودم رو آماده می‌کنم و مطمئن می‌شم
‫وقتی بهت گوش می‌دم رنگم نپره.
‫آماده‌م.
‫حرکت!
‫چرا اینقدر ناخوشی؟
‫چون می‌ترسم.
‫چرا؟ عالی بود.
‫وقتی داشتم می‌خوندمش
‫گریه کردم.
‫دویدم تا بغلت کنم.
‫پس چرا می‌ترسی؟
‫وای خدا فکر کردم...
‫جدی می‌گی؟
‫شب شد، پس بریم نوشیدنی بخوریم.
‫راه بدید! جانگ می‌ران داره میاد!
‫- خب کجاییم... ‫- چی؟
‫هوانگ دونگ‌من!
‫- مدیر هوانگ! ‫- می‌ران!
‫- چطوری؟ ‫- عالی بودم.
‫- خب من... ‫- خوش بگذره.
‫- بریم... ‫- ای وای.
‫- سلام می‌ران. ‫- سلام، مدیر لی.
‫- وای لازم نیست. ‫- ببخشید؟
‫- می‌ران! ‫- شما هم، مدیر پارک؟
‫چرا؟ چی شده، مدیر پارک؟
‫- کارگردان عزیزم! ‫- بازیگر عزیزم!
‫خیلی خب، بخوریم.
‫- بخوریم. ‫- بخوریم.
‫موج داره میاد.
‫هی!
‫لیوانتو پر کن! یه بار دیگه!
‫- خوبه! ‫- بیا، یه لیوان دیگه.
‫- بزن بریم! ‫- موج شروع شد.
‫داره میاد!
‫هی، این انصاف نیست!
‫می‌ران، چرا نمی‌خوری؟
‫باید بخوری!
‫چرا نمی‌خوری؟
‫اگه به نظرم یه صحنه خوب نوشته شده باشه
‫خیلی به همه سخت می‌گیرم ‫و چند تا برداشت می‌گیرم.
‫ولی اگه یه صحنه به نظرم بد بیاد
‫سریع فیلمبرداری می‌کنم.
‫فقط عجله می‌کنم
‫قبل از اینکه کسی بفهمه که خوب نیست.
‫آماده.
‫اکشن، کات، باشه!
‫کات، باشه! کات، باشه!
‫وای خدای من.
‫راستی
‫می‌دونستی
‫تو هر کلاسی یه دونگ‌من هست؟
‫دونگ‌من سال اولی ۲۰۰۸
‫دونگ‌من سال اولی ۲۰۰۹.
‫به مشکل دارترین دانش آموز اون سال ‫دونگ‌من می‌گن
‫و همیشه هر سال یکی هست.
‫تو مهدکودک هم دونگ‌من هست.
‫سر اینکه کی به کی نزدیک‌تره دعوا می‌کنن.
‫همشون دارن سخت با بی‌ارزشی‌شون می‌جنگن.
‫- پشیمون نیستم! ‫- چی می‌دونستم؟
‫پس رفتم دنبالش
‫گشتم و گشتم، ‫حتی یه راهنمای سبک انگلیسی هم چک کردم.
‫هیچ وقت اولین جمله صفحه اول رو ‫فراموش نمی‌کنم.
‫اگه درباره روابط نمی‌نویسی
‫باید خیلی خوب باشه.
‫- بیخیال، چی بهتر از روابط؟ ‫- چطور...
‫دقیقاً. چطور می‌تونی رو دست رابطه بزنی؟
‫نمی‌تونی.
‫می‌خوام بدونم چه حسی داره ‫به خانم اوه جونگ‌هوی بگی مامان.
‫لعنتی؟
‫لعنتی.
‫فکر می‌کنه اسمش تو تاریخ ثبت می‌شه.
‫ولی نمی‌شه؟
‫نه، نمی‌شه.
‫همه فکر می‌کنن ثبت شدن تو تاریخ آسونه
‫ولی هیچ کس هر چقدر هم تلاش کنه نمی‌تونه.
‫هر جا برم، باید بالاتر از همه باشم.
‫اما تو رو مخم می‌ری.
‫می‌دونی که خوشگلی، درسته؟
‫پس چرا درست حسابی لباس نمی‌پوشی؟
‫خوب لباس پوشیدی؟
‫نه، نپوشیدی.
‫وقتی توی مدرسه ابتدایی بودم،
‫زندگی توی مدرسه سخت‌تر و سخت‌تر می‌شد
‫برای همین من عمدا جامدادیم ‫رو خونه جا می‌ذاشتم.
‫و هر روز،
‫درخواست قرض گرفتن مداد می‌کردم.
‫اون موقع نمی‌دونستم چرا این کارو می‌کنم،
‫اما وقتی بزرگتر شدم فهمیدم.
‫می‌خواستم با این‌که
‫بچه مزاحمی که همه‌ش مداد قرض می‌گیره ‫مشکلم رو کاهش بدم،
‫چون می‌ترسیدم مشکل اصلیم رو بفهمن.
‫برای همینه که
‫درست حسابی لباس نمی‌پوشم.
‫این رفتارت مثل منه که رک حرف می‌زنم؟
‫می‌دونی که یه استعداد عجیب داری، درسته؟
‫تو این قابلیت رو داری
‫که مردم رو برگردونی رو زمین.
‫من همیشه موقع حرف زدن
‫تو هوام و هر جایی می‌رم،
‫اما وقتی با تو هستم،
‫با متانت...
‫برمی‌گردم به زمین.
‫ولی نمی‌ذارم امروز این اتفاق بیفته.
‫بریم دور دوم!
‫- نه! دیگه بسه! ‫- آره!
‫- بیاین دور دوم رو شروع کنیم! ‫- دور دوم!
‫من نمی‌تونم به کارائوکه برم.
‫داری می‌ری؟
‫کارائوکه نمی‌ریم، مگه نه؟
‫- نمی‌خونیم. ‫- هیچ کسی امشب خونه نمی‌ره!
‫- اون گفت امشب کسی خونه نمی‌ره! ‫- هیچ‌کس!
‫- ما قراره بیشتر نوشیدنی بخوریم! ‫- بیا!
‫خانم لی!
‫خانم لی، این طرف!
‫من نوشیدنی نمی‌خورم،
‫برای همین با ماشین میام اونجا پیشتون.
‫هی، اون زن داره فرار می‌کنه.
‫بیاین سوار ماشینش بشیم!
‫- بیاین سوار ماشینش بشیم! ‫- بریم!
‫- بیاین بریم! ‫- کجا داریم می‌ریم؟
‫بیاین بریم!
‫یونگ‌سو!
‫من می‌تونم بیام داخل؟
‫- می‌تونم بیام داخل؟ ‫- البته!
‫- می‌تونم بیام داخل؟ ‫- بفرمایید!
‫بیاین!
‫- بیاین بریم! ‫- یونگ‌سو می‌خواد در بره!
‫- یه منوی کاملش ۱۵۰ هزار وونه. ‫- قطعا ماهی مرکب می‌خوریم.
‫خانم! ۲ تا سینی بزرگ ماهی مرکب لطفا!
‫نمی‌تونین ماهی مرکب بخورین.
‫- ماهی سرخو بخورین. ‫- اونجا می‌بینمشون.
‫اونا خیلی گرونن.
‫چند تا رو اونجا میذارم تا مشتریا بیان داخل.
‫مگه چقدر می‌تونه گرون باشه؟ ‫ماهیه دیگه!
‫دو تا سینی بزرگ ماهی مرکب بیار!
‫یه ماهی مرکب ۳۰ هزار وون هزینه داره.
‫پس به ما ماهی سرخو بده!
‫هی، مشتریا دارن می‌رن. ‫بیاین آروم باشیم!
‫اول خودت آروم باش!
‫خیلی صدات بلنده.
‫این اولین باریه که با هیجان برای رفتن ‫به یه جلسه بیدار شدم.
‫حتی فکر جلسات هم بار ‫سنگینی روی دوشم می‌ذاره.
‫نمی‌دونستم کار می‌تونه انقدر باحال باشه.
‫- ماهی کجاست؟ ‫- این کارو نکن.
‫به اندازه کافی نوشیدنی خوردی؟
‫من از همه فیلمای قدیمی خوشم میاد.
‫فیلم‌های امروزی خیلی حوصله‌سربرن.
‫فیلمای قدیمی، حتی اونایی که برچسب ‫افتضاح روشون می‌زنن
‫وقتی ببینیشون می‌بینی که خیلی خوبن.
‫- درسته. ‫- آره.
‫شاید من درگیر گذشته هستم،
‫اما حس خوبی بهم دست می‌ده وقتی ‫تابلوهای خیاطی
‫یا تعمیر وسایل الکترونیکی ‫رو توی فیلما می‌بینم.
‫می‌خوای یه داستان جالب بشنوی؟
‫انگار...
‫ما در همین لحظه اینجا هستیم، درسته؟
‫اما...
‫فقط داریم خاطرات گذشته رو مرور می‌کنیم.
‫- زندگی‌های ما به پایان رسیده. ‫- خب.
‫ما ۹۹ ساله هستیم،
‫روی تخت دراز کشیدیم،
‫زمانی که از دست دادیم رو
‫قبل مرگ دوباره زندگی می‌کنیم.
‫چیزی که الان می‌بینیم
‫صحنه‌ای از خاطراتمونه
‫که قبل از مرگ دوباره زندگی می‌کنیم.
‫فکر کنم فهمیدمش.
‫پس الان...
‫این خاطرات منه یا تو؟
‫نمی‌دونم چرا ولی امروز وقتی با توام ‫احساس راحتی می‌کنم.
‫همیشه وقتی با تو بودم
‫«مضطرب» یا «معذب» رو نشون می‌داد.
‫می‌بینی؟ سبزه.
‫این یعنی از من متنفر نیستی.
‫احساسات من توسط شخص دیگه‌ کنترل می‌شه.
‫اگه از من خوششون بیاد، خیالم راحت می‌شه.
‫اگه از من خوششون نیاد، مضطربم.
‫من وابسته به احساسات بقیه هستم،
‫چون مثل یه اسفنج اونا رو جذب می‌کنم.
‫تمومش کن.
‫جا تنگه. ثابت بمون دیگه.
‫بس کنین، بچه‌ها.
‫- عجب، برو کنار! داری چه‌کار می‌کنی؟ ‫- شوخیت گرفته؟
‫- ای خدا! ‫- شوخیت گرفته؟
‫از دست این دو تا خسته شدم.
‫این خیلی خوبه.
‫این عالیه!
‫ما توی ساحل باید زوربای یونانی باشیم! ‫[فیلم محصول ۱۹۶۴]
‫خیلی وقته نیومدم اینجا!
‫- برقص، برقص، برقص، آره. ‫- بیا پسر!
‫اول سمت چپ! بریم!
‫- یک، دو! ‫- یک، دو!
‫برید جلو!
‫دوباره برید جلو!
‫بذارین ما هم بیایم!
‫خیلی خب!
‫- خیلی خب! ‫- بیاین بریم!
‫یه مشت دیوونه اینجان.
‫هی، من فهمیدم پایانش چطور باشه.
‫یونگ‌سو، فهمیدم!
‫دیگه بازبینی انجام نده!
‫حس می‌کنم دارم قبل مرگ ‫این خاطره رو دوباره زندگی می‌کنم.
‫واقعا دارم خاطرات رو مرور می‌کنم؟
‫بیاین بریم!
‫نمی‌تونم دست‌خطت رو بخونم.
‫باید قبل رفتن طلوع آفتاب رو تماشا کنیم.
‫آخه این همه راه به دریای شرق اومدیم.
‫- بیاین قبل رفتن تماشاش کنیم! ‫- بیاین این کارو بکنیم!
‫خورشید چند ساعت دیگه طلوع می‌کنه.
‫می‌تونیم توی یه فروشگاه قهوه بگیریم ‫و صبر کنیم.
‫بگید ببینم!
‫دقیقا کی از کی خوشش میاد؟
‫این انرژی از بنیه نیست.
‫هیچ کسی تو سن ما چنین بنیه‌ای نداره.
‫کی توی سن ما دو سه دور نوشیدنی می‌خوره ‫و بعدش میاد به ساحل؟
‫مشخصه یه نفر از یکی دیگه خوشش میاد،
‫و من اینجا قربانی هستم.
‫بگین کیه.
‫من از هوانگ‌ دونگ‌من خوشم میاد.
‫غافلگیر شدی؟
‫و تو هم از من خوشت میاد...
‫[معذب]
‫ها؟
‫منظورت از «معذب» چیه؟
‫بگو ببینم!
‫من از...
‫خانم بیون یون‌ای خوشم میاد.
‫اگه مچتون رو بگیرم که به ‫همدیگه پیام می‌دین می‌کشمتون.
‫مشخصه که تمومش کردین.
‫این واقعی بود؟ «معذب»؟
‫چرا معذبی؟ مگه ازت خواستم ‫از من خوشت بیاد؟
‫کی گفته فقط از یه نفر می‌شه خوشمون بیاد؟ ‫چرا آدما انقدر کوته فکرن؟
‫بیون یون‌ای.
‫تو هم همین فکرو می‌کنی؟
‫حق داره احساس معذب بودن بکنه ‫چون گفتم ازش خوشم میاد؟
‫من هیجان‌زده می‌شم اگه کسی که ‫ازش خوشم بیاد بگه از من خوشش میاد.
‫تو این‌طور نیستی؟
‫- چرا. ‫- دقیقا!
‫پس چرا احساس معذب بودن می‌کنی؟
‫ها؟ هی، آقا!
‫خوابیدی؟
‫- اونم توی چنین موقعیتی؟ ‫- یونگ‌سو، بیدار شو.
‫بیدار شو.
‫اون چند روزه نخوابیده.
‫چطور می‌تونه وقتی من عصبانیم بخوابه؟
‫«معذب»؟ شوخیت گرفته؟
‫چه خبره؟!
‫ترمز بگیر! ترمز!
‫آرزوی من مردن از کهولت سنه.
‫نه از رنج،
‫نه از تحقیر.
‫من می‌خوام از کهولت سن بمیرم.
‫برو داخل بخواب.
‫می‌دونی،
‫برای من مشخصه که کسی واقعا خوابه
‫یا خودشو به خواب زده.
‫چرا وانمود می‌کنی که خودتو زدی به خواب؟
‫همین‌جوری.
‫خسته‌م.
‫بیخیال شو.
‫فیلم کارگردان لی جون‌هوان رو بیخیال شو.
‫هزینه تولیدش حداقل ۲۰ میلیارد وونه.
‫چه جور تهیه‌کننده‌ای خرج ‫اولین فیلمش ۲۰ میلیارد وونه؟
‫با یه چیز کوچیک شروع کن ‫و تجربه کسب کن.
‫می‌تونی دفعه بعد روی یه فیلم بزرگ کار کنی.
‫من کسیم که این رو شروع کرده.
‫و من جانگ می‌ران رو استخدام کردم.
‫مگه حقوق نمی‌گیری؟
‫مجانی کار می‌کنی؟
‫اگه می‌خوای روی این کار کنی، ‫به طور مستقل انجام شده.
‫خیلی رو داری.
‫تو تا حالا تهیه‌کننده نبودی،
‫اون‌وقت فکر می‌کنی از پس یه ‫پروژه ۲۰ میلیارد وونی بر میای؟
‫می‌دونی سرمایه‌گذاری یعنی چی؟
‫تا حالا با فیلمبردار کار کردی؟
‫چیزی در مورد مدل دوربین، بودجه ‫یا این‌که چند تا دوربین می‌خوای می‌دونی؟
‫البته که نمی‌دونی.
‫درخواست خانم اوه جونگ‌هوی بود
‫که منو از پروژه برداری؟
‫فکر کردی من نوکر بقیه‌م؟
‫شبیه کسی به نظر میام ‫که از بقیه دستور می‌گیره؟
‫چوی فیلم شرکت منه، ‫پولشم من می‌دم!
‫خانم اون جونگ‌هوی می‌خواد شما رو ببینه.
‫من توی ماشین نزدیک چوی فیلم منتظرم.
‫تو به من گفتی که نذارم کسی بفهمه،
‫پس چرا خودت به می‌ران نزدیک می‌شی؟
‫اگه تصمیم گرفتی اسمت رو عوض کنی ‫و به عنوان شخص دیگه‌ای زندگی کنی،
‫نباید توی این دنیا قدم می‌گذاشتی.
‫این دنیای بابا هم بود.
‫جایی که بدون ‌اینکه احترامی ‫بهش گذاشته بشه ازش رفت.
‫برام سوال بود که آدمای ‫اینجا چه خصوصیتی دارن.
‫فهمیدم اصلا چیز خاصی نیستن.
‫اونا جز رفتار افاده‌ای چیزی ندارن
‫و به‌طرز رنج‌آوری سنتی هستن.
‫برای همین با همچین آدمی دوست شدی؟
‫به‌خاطر دلسوزی برای بابات؟
‫می‌دونم برات جذابه.
‫اون یاغی و رام‌نشده‌ست،
‫مثل یه بچه نابالغ.
‫اما توانایی‌هایی داره، درست می‌گم؟
‫ببین واقعا داره یا نه.
‫افتضاح‌ترین چیز توی دنیا ‫یه مرد بی‌عرضه‌ست.
‫یه مرد بی‌عرضه مثل یه جونور نر بدردنخوره.
‫بگو ببینم.
‫تو از شوهر باعرضه‌ت راضی هستی؟
‫وقتی خیابونا رو نگاه می‌کنم،
‫راه رفتن آدما رو نمی‌بینم.
‫من جرم‌هایی از احساس ‫رو می‌بینم که راه می‌رن.
‫می‌تونی وضعیت احساسی اونا رو
‫در هر قدمی که برمی‌دارن و ‫هر قیافه‌ای که می‌گیرن ببینی.
‫برای همین اونا رو نه به عنوان مردم،
‫بلکه به عنوان اجرام احساسی می‌بینم.
‫می‌دونی جرم احساسی تو چیه؟
‫جرم بزرگی از خواری.
‫تا حالا بدون خواری به کسی ‫که روبه‌روت نشسته نگاه کردی؟
‫برای تو همه رقت‌انگیزن،
‫و از کسی خوشت نمیاد.
‫بعد از ترک کردن شوهر و بچه رقت‌انگیزت،
‫اونا رو با شوهر و بچه درخشان و جدید ‫جایگزین کردی.
‫وقتش نشده که بیخیال این خوارسازی بشی؟
‫اما حدس می‌زنم هنوز یه چیزی درونت کمه.
‫[هیچ‌کس اشتباهی وارد زندگیت نمی‌شه]
‫من با یه سازمان تماس گرفتم تا ببینم می‌تونن ‫بیون سی‌ان رو توی اینترنت پیدا کنن یا نه.
‫تونست یه پرونده از دبیرستانت پیدا کنن
‫که اسم سرپرستت رو «گا سوجا» ثبت کرده بود.
‫[لیست تماس اضطراری]
‫[بیون سی‌ان] ‫[گا سوجا]
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫ممنون. روز خوبی داشته باشین.
‫اسم منحصربه‌فردی بود، برای همین ‫آدما آسون می‌تونستن پیداش کنن.
‫پرونده حذف شده،
‫اما یه نفر ممکن بود اونو دیده باشه،
‫برای همین باید از اون خونه بری.
‫این یه خونه آپارتمانی جدید ‫توی گانگ‌بوکه.
‫کاملا مبله‌ست، ‫فقط کافیه بری داخلش.
‫و اینم یه کارت بانکیه.
‫رمزش چهار رقم آخر تلفنته.
‫اگه از زندگی کردن در ‫اونجا خوشت نیومد به من بگو.
‫یه جای دیگه پیدا می‌کنم.
‫اگه بخوای یه خونه برات می‌خرم.
‫تو گفتی اجازه نمی‌دی کسی بفهمه
‫که تو بیون سی‌ان بیچاره هستی.
‫پس از اونجا برو.
‫تو از این خجالت می‌کشی
‫که من توی همچین جایی
‫با مادربزرگ ناتنیم زندگی می‌کنم.
‫آره، این خجالت‌آوره.
‫خجالت‌آوره و از من انتقاد می‌شه.
‫اگه با بابات اونجا زندگی می‌کردی ‫برای کسی مهم نبود.
‫اما حالا که مرده اوضاع فرق می‌کنه.
‫کاش از زیر بوته به دنیا میومدم.
‫خیلی خوب می‌شد
‫که بی‌کس و کار به دنیا بیای،
‫نیازی به پدر و مادر نداشته باشی.
‫فقط اینو بدون.
‫تقصیر تو نیست که من وضعم بهتر از این نیست.
‫اما قراره موفق بشم.
‫اما وقتی من خودمو در موفقیت تصور می‌کنم
‫با این فکر عصبی می‌شم که ‫تو پیدات می‌شه
‫لبخند می‌زنی و به من می‌چسبی.
‫مادری که به‌خاطر خوب نبودن بچه‌ش ‫ولش می‌کنه یه چیزه.
‫اما مادری که مثل زالو ‫به بچه موفقش می‌چسبه...
‫از اون بدتره.
‫پس هیچ‌وقت
‫جوری رفتار نکن...
‫که انگار به هم نزدیکیم.
‫کمکم کن.
‫[خانم بیون یون‌ای]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نیست...
‫این فیلمنامه خیلی عجیبه.
‫امشب یه اتاق رو خالی نگه دار.
‫نوه کانگ‌سیک میاد.
‫مطمئن شو که دونگ‌من ‫امروز از ای‌جی‌آی‌تی دور بمونه.
‫چرا از قبول کردن پول و خونه امتناع می‌کنی؟
‫مشکلی نیست که برای خونه مادربزرگم ‫آدرس خونه تو رو ثبت کنم؟
‫- گفتی کارگردان کی بود؟ ‫- از ملاقات با شما خوشوقتم.
‫وقتی یه نفر کارش خوبه، ‫حالم خیلی بد می‌شه.
‫چیزی که یه نفر همه چیزشو ‫براش گذاشته خراب نکن.
‫بیا اینو خودمون بسازیم.
‫از اینجا به بعدش رو ما قبول می‌کنیم.
‫کارگردان گفت که با من کار می‌کنه.
‫من این کارو کردم چون کس ‫دیگه‌ای نمی‌تونست بکنه!
‫من این کارو کردم چون همه از ‫یه آشغالی مثل اون می‌ترسن!
www.Doostihaa.com