‫این یه حقیقت تلخه که اگه یه دختر جوون...
‫ اون‌قدر بدشانس باشه که بدون هیچ آینده‌ای به دنیا بیاد،
‫بهتره هر کاری از دستش برمیاد بکنه
‫تا مطمئن بشه که زیباست.
‫فقیر و زیبا بودن به‌اندازه‌ی کافی سخت هست.
‫اما بی‌پول و زشت بودن...
‫واقعاً سرنوشت تلخیه.
‫حداقل این چیزی بود که مادرمون بهمون یاد داد.
‫آقای بنت.
‫شنیدی بالاخره عمارت ندرفیلد رو اجاره دادن؟
‫نه، نشنیدم.
‫می‌خوای بدونی کی اجاره‌ش کرده؟
‫تو می‌خوای بهم بگی، منم مخالفتی با شنیدنش ندارم.
‫من دلم می‌خواد بدونم.
‫دادنش به یه آقایی به اسم بینگلی.
‫یه مرد مجرد.
‫با یه ثروت عظیم.
‫سالی چهار پنج هزارتا!
‫شنیدم دوشنبه با یه کالسکه و چهار تا اسب اومده.
‫- این رو از کی شنیدی؟ ‫- دخترها، باید خودتون رو آماده کنین.
‫خانم لانگ بهم گفت که اهل شمال انگلیسه.
‫عمارت ندرفیلد رو دیده، عاشقش شده
‫و درجا روی هوا گرفتتش...
‫برای درک ذوق‌وشوق مادرم...
‫از اومدن این غریبه،
‫باید از اول شروع کنیم.
‫با کیک...
‫توی مریتون انگلیس.
‫جایی که یه پسر پولدار با یه دختر زیبا آشنا شد.
‫پدر... با مادر آشنا شد.
‫و چیزی که بعدش به دنیا اومد، یه دختر بود،
‫- بعدش یه دختر دیگه... ‫- پنس بدین!
‫یه دختر دیگه...
‫و بعدش... یه دختر دیگه.
‫مادرم روزهاش رو اینطوری می‌گذروند ‫که پدرم رو راضی کنه،
‫تا کمک کنه از این وضعیت وحشتناک نجات پیدا کنن.
‫اما پدرم پشت روزنامه‌ش قایم می‌شد
‫و اصلاً براش مهم نبود.
‫اصلاً چرا باید راضی می‌شد؟ وقتی وقتش برسه...
‫من که به‌هرحال مُردم.
‫هر کدوم از بچه‌هاش یه ویژگی خاصِ غیرقابل‌توصیف داشتن.
‫چه زیباییِ جین.
‫هوش و ذکاوت لیزی.
‫خوش‌اخلاقیِ کیتی.
‫یا شور و نشاط... لیدیا.
‫مری!
‫اگه می‌تونست شوهرهای خوبی ‫برای هر کدوم از ما دخترها پیدا کنه
‫کافی بود تا همه‌مون رو از فقر و بیچارگی نجات بده.
‫با اینکه من هنوز ‫بهترین ویژگی خودم رو پیدا نکرده بودم...
‫اوه!
‫کاملاً مطمئن بودم که پیدا می‌کنم...
‫چشم‌بند رو بده مری.
‫تا روزی که نظر واقعی مادرم در موردم بهم ثابت شد.
‫مری رنگ‌وروی خیلی قرمزی داره.
‫رنگ‌وروی خواهراش رو نداره، این درسته.
‫خیلی هم دست‌پاچلفتیه.
‫بی‌ظرافت.
‫همون‌طور که می‌گن، بی‌دست‌وپاست.
‫چهار تا ازدواج خوب هم کارمون رو راه میندازه.
‫فقط امیدوارم شانس خواهرهاش رو خراب نکنه.
‫اگه اون دختری که خوشگله نباشی،
‫یا اونی که باهوشه،
‫یا اونایی که توی بازی‌ها خوبن و پر از انرژی‌ان،
‫پس کی هستی؟
‫و اگه وصله‌ی ناجوری باشی، چیکار می‌تونی بکنی؟
‫[ام‌بی]
‫اصلاً ممکنه یه روزی راهی واسه بهشون رسیدن پیدا کنی؟
‫فکر کنم بدتر شد.
‫بازم بدتره.
‫نگران نباشید دوشیزه بنت.
‫پیداش کردیم؟
‫فکر کنم آره آقای اسپارو!
‫اوه، خدا رو شکر!
‫ببینید، این عدسی‌ها با خم کردن پرتوهای نور، ‫دیدتون رو اصلاح می‌کنن.
‫وای، چه جالب!
‫هوم.
‫عینک خیلی بهتون میاد.
‫مخصوصاً وقتی لبخند می‌زنید.
‫اوه.
‫بعید می‌دونم مادرم باهاتون موافق باشه.
‫ولی من علاقه‌ی زیادی به مطالعه دارم
‫و اگه مجبور می‌شدم ولش کنم خیلی غصه می‌خوردم.
‫امیدوارم کمکتون کنه ‫که از مهمونیِ پیش‌روی مریتون بیشتر لذت ببرین.
‫- مهمونی؟ ‫- آره! یه ماه دیگه.
‫امروز صبح شنیدم.
‫خواهرهام خوشحال می‌شن.
‫شاید اونجا ببینم‌تون.
‫هوم.
‫- دوشیزه مری، باید راه بیفتیم. ‫- حتماً هیل.
‫من حساب می‌کنم.
‫آم... ممنونم.
‫ممنونم. از شما هم ممنونم آقای اسپارو.
‫یه خبری دارم!
‫قراره یه ماه دیگه توی مریتون یه مهمونی برگزار بشه.
‫می‌دونیم!
‫من می‌خوام به مامان بگم.
‫این اولین مهمونیِ منه.
‫اولین ورودم به اجتماع.
‫همین‌طوره.
‫همیشه برام سوال بوده چطوری باید ‫یه نفر رو برای رقص پیدا کنم؟
‫اوه مری، مطمئنم با هوشت چیزی به این سادگی...
‫مثل پیدا کردن یه نفر برای رقص رو حل می‌کنی. نگران نباش.
‫نیستم! نگران نیستم.
‫آقای تامپسون خودش بهم گفت.
‫من اولین کسی بودم که فهمیدم مهمونی قطعی شده.
‫- «ما» اول فهمیدیم. ‫- من اول فهمیدم. تو یه کم عقب‌تر از من وایستاده بودی.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫من چی بپوشم؟
‫پدر، کیتی و لیدیا اجازه دارن بیان مهمونی؟
‫چرا نباید داشته باشیم؟ من بودم که اول فهمیدم.
‫من اجازه دارم؟
‫جین، لیزی، شما که قطعاً می‌رین.
‫مری هم همین‌طور.
‫پدر! من اگه نرم می‌میرم!
‫- منم احتمالاً می‌میرم. ‫- بعید می‌دونم.
‫آقای بنت، کیتی و لیدیا هم بالاخره باید شوهر پیدا کنن.
‫البته بعد از جین و لیزی.
‫نمی‌فهمم این‌همه هیاهو برای چیه.
‫اون مراسم‌ها وحشتناک و گرمن.
‫مری!
‫تو حتماً می‌ری.
‫اوه.
‫اوه، خب البته مادر، اگه شما...
‫اگه شما این‌طور می‌خواین.
‫من و بانو لوکاس به یکی نیاز داریم ‫که برامون نوشیدنی بیاره.
‫به شرطی که از من انتظار نداشته باشین بیام.
‫- آقای بنت... ‫- بهت که گفتم، من دیگه پام رو توی اون...
‫مراسم‌های رقص بیخود و غیرقابل‌تحمل نمی‌ذارم.
‫اوه!
‫می‌گم آقای بینگلی هم میاد مهمونی مریتون؟
‫اوه، حتماً میاد.
‫مگه کسی هم از دستش می‌ده؟
‫ظاهراً من.
‫همه‌تون می‌رین مهمونی.
‫به شرطی که دیگه یه کلمه هم در موردش نشنوم.
‫وگرنه هیچ‌وقت از دستتون خلاص نمی‌شم.
‫- شاید منم با بینگلی برقصم. ‫- منم همین‌طور!
‫این‌همه ذوق‌زدگی برای مردی ‫که تا حالا ندیدینش واقعاً مسخره‌ست.
‫اوه مری، داریم واسه خودمون رویاپردازی می‌کنیم.
‫مری عینک زده.
‫این دیگه چیه...؟
‫خیلی خوبه. امیدوارم کلی کمکت کنه مری.
‫همینطوره پدر، ممنونم.
‫آقای بنت، شما از این موضوع خبر داشتین؟
‫ما مفصل در موردش حرف زده بودیم.
‫- قرار بود مری بره عینک‌سازی. ‫- بله!
‫ولی نمی‌دونستم که واقعاً قراره عینک بزنه.
‫انگار یادت رفته عزیزم،
‫که من خودمم عینک می‌زنم.
‫ولی اون یه زنه!
‫بااین‌حال، باید بتونه ببینه.
‫به نظرم خیلی بهت میاد.
‫سیب‌زمینی مری!
‫گفتم شاید نمی‌تونه ببینتشون.
‫- به نظرم خیلی شجاعی که حاضری این‌قدر زشت به نظر برسی. ‫- لیدیا!
‫ولی بابا، کی حاضره با مری ‫و اون چیزی که روی صورتشه برقصه؟
‫من خوشحالم که می‌تونم بخونم.
‫- وای، امیدوارم بتونیم ببینیمش. ‫- قطعاً می‌بینیمش.
‫عینک که چه عرض کنم.
‫مامان، من و کیتی برای مهمونی لباس‌های جدید می‌خوایم.
‫[سرنوشت تلخ آنه الم]
‫اوه، این...
‫شاید من بتونم توی انتخاب یه لباس برای مهمونی مریتون...
‫بهتون کمک کنم دوشیزه مری؟
‫اوه هیل.
‫من توی مهمونی رقص می‌خوام چیکار کنم؟
‫برقصید؟
‫ولی اگه هیچ‌کس نخواست باهام برقصه چی؟
‫اونوقت کلی بستنی می‌خورین.
‫این‌جور کارهای بیهوده به درد من نمی‌خورن.
‫دوشیزه مری، به نظر من ‫شما خودتون رو اون‌طور که باید، نمی‌بینید.
‫اگه منظورت اینه که من با خواهرهام قابل مقایسه نیستم،
‫سال‌هاست که این رو می‌دونم.
‫یه گل نرگس ممکنه کنار یه زنبق ساده به نظر برسه،
‫اما به‌خودی‌خود، کلی زیبایی قابل تحسین داره.
‫یعنی من دراز و زردم؟
‫دوشیزه مری،
‫به نظرم شاید یکم خوشحال‌تر می‌بودید ‫اگه می‌رفتید توی اجتماع...
‫و می‌دیدید که بقیه چطور شما رو می‌بینن،
‫بقیه به‌جز خونواده‌تون.
‫خب، پس تموم شد.
‫من براتون یه لباس جدید برای مهمونی انتخاب می‌کنم.
‫اوه...
‫و دیگه هم نمی‌خوام یه کلمه هم در این مورد بشنوم.
‫هیل! روبان‌هام رو گم کردم! ‫[یک ماه بعد]
‫پیداشون کردم.
‫خانم، لطفاً اگه می‌تونید تکون نخورید.
‫این رنگ طلایی باعث نمی‌شه شبیه... مادرم بشم؟
‫یه کم.
‫- کیتی! ‫- چیه؟
‫اونا کتاب‌های منن لیدیا.
‫قدم به جعبه‌ی جواهراتم نمی‌رسه. ‫یه چیزی می‌خوام که برم روش.
‫این مسئله مهمه مری.
‫باید کم‌کم آماده بشین دوشیزه مری.
‫اول نوبت جینه.
‫این منصفانه نیست! من همیشه آخرم.
‫مری می‌تونه آخر بره.
‫فکر می‌کنی می‌تونم باهاش برقصم؟ هنوز درد می‌کنه؟
‫- آره. دو هفته پیش بود. ‫- می‌دونم!
‫باید قبلش یه چیزی بخوریم؟
‫شاید یه غذای خیلی سبک، خیلی هم نوشیدنی نخور.
‫ولی اگه تشنه‌م شد چی؟
‫لیدیا، فکر نمی‌کنم دلت بخواد جلوی همه...
‫- مجبور بشی بری دستشویی. ‫- لیزی!
‫فکر می‌کنی برای من زیادی خوشگله؟
‫با این لباس خیلی زیبا شدین.
‫- کیتی! عطر من رو برداشتی! ‫- من مال خودم رو دارم.
‫دوشیزه لیدیا، شما که کلی عطر دارید!
‫ولی نه با اون رایحه.
‫اوه شارلوت!
‫چقدر شلوغه. قسم می‌خورم هر فصل جمعیت بیشتر می‌شه.
‫باید ورود رو محدود کنن ‫به اون خانم‌های جوونِ خوش‌شانسی...
‫که تونستن با کسی بیان.
‫آره، منم دقیقاً به همین فکر کردم.
‫اوه!
‫الیزابت!
‫آقای بینگلی. خوش اومدید.
‫اینا خواهرهای منن، لوئیزا و ایشون کارولاین هستن.
‫ایشون آقای هرست و آقای دارسی هستن.
‫و اجازه بدید خانم بنت رو معرفی کنم.
‫دوشیزه جین بنت.
‫دوشیزه الیزابت بنت.
‫کیتی و لیدیا.
‫اوه، ایشون هم دوشیزه مری بنت هستن.
‫موفق‌ترین دختر کل این محل.
‫که مطمئناً دستاورد بزرگیه.
‫مشخصه که مطالعه توی ذهن شما ‫نسبت به بقیه‌ی چیزها اولویت داره.
‫چه الگوی خوبی برای همه‌ی ما.
‫باورت نمی‌شه که آقای بینگلی...
‫با چه آدمای غیرقابل‌تحملی رفت‌وآمد داره.
‫چی شده؟
‫کاملاً اتفاقی شنیدم که...
‫آقای بینگلی داشت با اون مرد مغرور...
‫که اونجا به دیوار تکیه داده حرف می‌زد،
‫یه آقایی به اسم دارسی.
‫که در مورد من گفت:
‫«بد نیست، اما اون‌قدر خوشگل نیست که وسوسه بشم.»
‫ببخشید.
‫دوشیزه بنت.
‫قصد دخالت ندارم، اما این‌جوری تنگ کردن چشم‌ها...
‫برای بینایی‌تون خیلی ضرر داره.
‫آقای اسپارو.
‫شاید اگه اجازه بدید بتونم توی پیدا کردن ‫چیزی که دنبالش هستید کمکتون کنم؟
‫دنبال... امم...
‫خواهرهام می‌گشتم!
‫از این‌همه رقص خیلی خسته شدم.
‫ترجیح دادم این یکی رو بشینم.
‫چقدر حیف.
‫می‌خواستم بپرسم افتخار می‌دید
‫برای رقص بعدی با من همراه بشید؟
‫راستش الان احساس می‌کنم خستگیم در رفته.
‫و باعث افتخارمه.
‫خیلی‌خب، پس ازتون ممنونم.
‫- عینکتون چطوره؟ ‫- خیلی خوبه.
‫بله، الان می‌تونم ساعت‌ها بدون هیچ مشکلی مطالعه کنم.
‫خوشحالم این رو می‌شنوم.
‫شاید بتونید یه کتاب بهم معرفی کنید؟
‫چی می‌خونید که این‌قدر ازش لذت می‌برید؟
‫اوه، خانم کاترین مکالی یه روایت فوق‌العاده...
‫از تاریخ بریتانیا نوشته، خوندنش واقعاً جذابه.
‫- حتماً دنبالش می‌گردم. ‫- شما پژوهشگر هستید آقا؟
‫من خوندن رو دوست دارم، اما بیشتر علم تا تاریخ.
‫برنامه‌م اینه که توی لندن پزشکی بخونم.
‫توی بارتز یا شاید مورفیلدز.
‫چه هدف شرافتمندانه‌ای.
‫اما خیلی‌ها ازش خبر ندارن.
‫قبل از شما به هیچ‌کس دیگه‌ای نگفته بودم.
‫منم به هیچ‌کس نمی‌گم.
‫یه نوشیدنی خنک میل دارین دوشیزه بنت؟
‫بله، فکر خیلی خوبیه.
‫ممنون.
‫به نظر میاد داره بهت خوش می‌گذره مری.
‫همراهت جان اسپاروی جوونه، مگه نه؟
‫بله. پسرِ عینک‌ساز.
‫و تو دو بار باهاش رقصیدی؟
‫مری، تو خیلی جوونی...
‫و شاید کاملاً درک نکنی که چه برداشتی... از کارهات می‌شه.
‫اگه بخوای دوباره باهاش برقصی، ‫بقیه ازش حرف درمیارن.
‫دوتا رقص پشت‌سر‌هم نشونه‌ی علاقه‌ست.
‫سه‌تا ممکنه معنی بیشتر از اینا بده.
‫ولی من با این کارم خیلی خوشحالم.
‫می‌بینم که دوبار با این پسره اسپارو رقصیدی.
‫بله مامان.
‫دیگه باهاش نمی‌رقصی.
‫اما مادر، اون خیلی باوقار بود.
‫کاملاً مثل یه آقا رفتار کرد.
‫مری، پدرش مغازه داره.
‫بله.
‫از اونا که زنگوله دارن.
‫مادر، من فقط دو بار باهاش رقصیدم.
‫قصد ندارم باهاش ازدواج کنم که.
‫شاید تو مشکلی با پایین آوردن شأن خودت نداشته باشی،
‫اما من اجازه نمی‌دم شانس خواهرهات رو ‫برای یه ازدواج خوب خراب کنی.
‫مایل هستید بازم برقصیم دوشیزه بنت؟
‫البته بعد از این‌که بستنی‌هامون تموم شد.
‫آقای اسپارو، متأسفم اما من...
‫- دیگه امشب نمی‌تونم کنارتون باشم. ‫- اوه.
‫ولی من فکر می‌کردم...
‫فکر کردم...
‫امیدوارم باعث رنجشتون نشده باشم.
‫نه، نه، نه. اصلاً آقا.
‫من... اوه، من، من...
‫از کنار شما بودن خیلی لذت بردم.
‫موضوع اینه که...
‫یعنی می‌خوام بگم که...
‫مادرم نگرانه.
‫نگران؟
‫نگران من و خواهرهام.
‫مهمه که ما یه...
‫یه وصلت مناسب، اجتماعی،
‫یا می‌شه گفت از نظر مالی...
‫خب، یه وصلت مناسب داشته باشیم...
‫دوشیزه بنت، نیازی به توضیح نیست.
‫من دیگه اصرار نمی‌کنم.
‫من ازش لذت بردم، از وقتی که با شما گذروندم...
‫شبتون بخیر.
‫متأسفم، من...
‫متأسفم.
‫من مردی رو رنجونده بودم ‫که تنها جرمش مهربون بودن با من بود.
‫من کی بودم؟
‫یه آدم ترسو که جرئتِ دنبال کردن ‫خواسته‌های خودش رو نداشت؟
‫وقتش بود که مسیر خودم رو پیدا کنم.
‫که دنبال یه نسخه‌ی جدید از خودم بگردم
‫به‌عنوان یه زنِ جدی و متفکر.
‫دیگه نه روبانی هست،
‫نه لباسِ جشنی و نه کارتِ رقصی!
‫مریِ قدیمی دیگه وجود نخواهد داشت.
‫من قرار بود تبدیل بشم به اون دختری که روشن‌فکره.
‫این‌جوری بود که می‌تونستم به‌عنوان یه خواهرِ متفاوت ‫توی خانواده‌ی بنت خودی نشون بدم.
www.Doostihaa.com