‫از همون اول می‌دونستم آخر و عاقبت ‫خوبی نخواهی داشت.
‫بابا؟
‫تو، لیدیا پوئت،
‫از عمد به ذات قانون،
‫اعتبار نهادهای ما و نظم عمومی ‫آسیب زدی.
‫به زور روی خودت اسم وکیل گذاشتی
‫و حضور زنانه‌ت رو در راهروهای ‫عدالت تحمیل کردی.
‫برای همین، بدین وسیله تو رو ‫محکوم می‌کنیم.
‫آماده!
‫هدف بگیرید!
‫شلیک!
‫- چیزی لازم دارید، خانم؟ ‫- نه.
‫ممنون، آلبرتینا.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، لیدیا.
‫خوب خوابیدی؟
‫آره، بگی نگی.
‫من و ترسا می‌خوایم بهت بگیم ‫که تا آخرش کنارتیم.
‫حمله‌ی زشتی بود.
‫ویراستار گازت شخصاً عذرخواهی کرده
‫و قول داد که خیلی سریع ‫این نسخه روزنامه رو منع چاپ می‌کنن،
‫هرچند تو فکرشم با توجه به لحن ‫زشت و اتهام‌آمیزشون و
‫کنایه‌های توهین‌آمیزشون درخواست ‫یه غرامت سنگین کنم.
‫لازم... نه.
‫- حرف بدی زدم؟ ‫- نه.
‫آخه...
‫چیزی که نوشتن کاملاً غلط نیست.
‫- آره. ‫- بله؟
‫من و دادستان فورنو،
‫قبل از شروع این دادرسی،
‫میشه گفت ارتباط دوستانه‌ای داشتیم.
‫لطفاً
‫منظورت از دوستانه رو توضیح بده.
‫عاشقانه.
‫البته خیلی احتیاط کردیم،
‫و این مسئله هیچ تاثیری روی ‫دادگاه نداشت.
‫اتفاقاً برعکس.
‫ولی ببینید، اگه مسئله‌ای که روزنامه‌ها ‫دارن درباره‌ش حرف می‌زنن...
‫راست میگن؟
‫آره.
‫- بهتره تنهاتون بذارم. ‫- نه، ترسا، بمون.
‫بمون. می‌تونیم درباره‌ش صحبت کنیم.
‫اصلاً چیزی نیست که بخوام ازش ‫خجالت بکشم.
‫بحث خجالت کشیدن نیست، لیدیا.
‫برام مهم نیست. ‫برام مهم نیست چطوری عاشق شدی،
‫فارغ شدی، ازدواج کردی، ‫نکردی.
‫من دیگه سعی نمی‌کنم درکت کنم.
‫ولی اینکه پای من رو تو
‫دادگاه جنایی باز کردی
‫در حالی که خودت با اون دادستان ‫رفت‌وآمد داشتی، غیرقابل بخششه.
‫کجاش غیرقابل بخششه، انریکو؟
‫که من تصمیمات آزادانه‌ای می‌گیرم؟
‫آزادی تو، تصمیماتت، ‫روی زندگی بقیه مردم هم تاثیر می‌ذارن.
‫مثل بابا حرف نزن. واسه من...
‫- نه. اجازه نمیدم. ‫- باید همون اول بهت می‌گفتم. متاسفم.
‫- دیگه نمی‌دونم باید چی بگم. ‫- نه! بمون و گوش بده.
‫چهار ساله هر چی میگی میگم چشم.
‫«کمک کن تو این دادگاه فرجام ‫درخواست استیناف بدم.»
‫«چشم!» ‫«دادخواست قانونیم رو تو دادگاه ثبت کن.»
‫«چشم، خانم!»
‫«می‌تونی وکالت دوستم گراتزیا رو قبول کنی؟» ‫«البته! اونم مجانی!»
‫به خاطر تو دیگه نمی‌تونم بخوابم.
‫هر کاری بگی برات کردم!
‫و تو؟
‫چیکار کردی؟
‫فقط به فکر خودتی.
‫- وسایلت رو جمع کن و از این خونه برو. ‫- انریکو.
‫دیگه هیچی بین ما نیست.
‫متاسفم، ترسا.
‫بفرمایید، اینجا اتاق شماست.
‫- ممنون. ‫- راحت باشید.
‫یاکوپ عزیز، تو تنها دوست واقعیم هستی ‫که می‌تونم براش بنویسم
‫و درباره حرفای برادرم صحبت نکنم،
‫بلکه می‌خوام درباره تنها مسئله‌ای که ‫واقعاً برام مهمه صحبت کنم،
‫یعنی سرنوشت دوستم گراتزیا.
‫می‌خوام درباره آینده صحبت کنم، نه گذشته، ‫چون آماده نیستم.
‫هرچند، می‌خوام در صورت امکان انریکو ‫نبردی که علی‌رغم
‫دعوای بینمون با هم شروع کردیم رو ‫ناتموم باقی نذاره.
‫درباره گذشته فونتانا تحقیق کن. لیدیا.
‫باورم نمیشه.
‫لیدیا پوئت.
‫من رو یادته؟ جولیو بونامو.
‫سال ۸۱ با هم فارغ‌التحصیل شدیم. ‫هنوز یادمه چقدر تشویقت کردن.
‫جولیو، البته.
‫ببخشید، داشتم نامه می‌نوشتم. ‫اگه اجازه بدی، باید...
‫- ممنون. ‫- راحت باش، عجله ندارم.
‫ببین، مقاله‌ای که درباره‌ت نوشتن یه ‫اتهام زشت بود. امیدوارم...
‫- دو لیوان نوشیدنی بیار! ‫- جولیو، جولیو، تو...
‫راستش من نمی‌دونم...
‫که من کی هستم. آره، متوجهم.
‫- تو به دست تقدیر ایمان داری؟ ‫- نه.
‫منم همینطور.
‫ولی وقتی اینجا دیدمت،
‫گفتم شاید باید نظرم رو عوض کنم.
‫چند وقت پیش یه پرونده مهم بهم دادن
‫که خواب رو از سرم پرونده.
‫جولیو، من واقعاً دارم دوران سختی ‫رو پشت سر می‌ذارم و...
‫کلی کار دارم. واقعاً نمی‌تونم...
‫درباره یه پسر بچه‌ست. ‫که اشتباهی متهم به آدم‌کشی شده.
‫چهارده سالشه. از بچگی کتک می‌خورده.
‫میشه ادامه بدم؟
‫مگه می‌تونم بگم نه؟
‫مدیر مدرسه دو متر اون طرف‌تر از جنازه معلمش
‫با دستای خونی پیداش کرده.
‫دادستان میگه برای متهم کردنش کافیه،
‫ولی مطمئنم کار خودش نبوده.
‫اسمش برتو تونلیه.
‫می‌خوام کمکش کنم، ولی هیچی نمیگه.
‫یه جوری نگاه می‌کنه... ‫گوشت با منه؟
‫آره.
‫اگه کمکم کنی تا ابد مدیونتم. ‫هیچوقت...
‫باشه، ولی اگه کمکت کنم، ‫می‌تونی پنج ثانیه ساکت بشی؟
‫حالا که اینقدر حرف گوش کنی، ‫این رو هم تحویل بده.
‫آدرس روش نوشته شده. ‫ممنون، بونامو.
‫داداشت عقلش رو از دست داده.
‫اشتباه هم نمی‌کنه.
‫شاید.
‫ولی داشتم فکر می‌کردم،
‫اگه ارتباط بین ما
‫یه ارتباط عادی بود،
‫و همه ازش خبر داشتن...
‫ما که با هم درباره‌ش تصمیم گرفتیم.
‫فردا گازت به صورت رسمی ‫خبرش رو رد می‌کنه.
‫- الکی فکرت رو درگیرش نکن. ‫- منم همین رو میگم.
‫ممکنه عجیب به نظر بیاد،
‫ولی بیا انکارش نکنیم.
‫انکارش نمی‌کنیم و جلوی همه ‫اعتراف می‌کنیم که عاشق همدیگه‌ایم.
‫و قصدمون ازدواجه.
‫برای حفظ آبرومون نمیگم. ‫جدی هستم.
‫چون همین رو می‌خوام.
‫از اولین دیدارمون.
‫بگو داشتم توهم می‌زدم، اگه...
‫- یا همه‌ش فکر و خیال خودم بوده... ‫- پیر.
‫من نمی‌خوام ازدواج کنم.
‫می‌دونی که چقدر برام مهمی.
‫و دوستت دارم.
‫متاسفم.
‫هم‌کلاسی‌های برتو میگن
‫که معلمشون جلوی همه بچه‌ها به شدت ‫تنبیهش کرده.
‫دادستان کانتامسا واسه همین فکر می‌کنه ‫که زده سر معلمش رو شکسته.
‫از رز صحرایی استفاده کرده، ‫یه سنگ از کلکسیون معلمش.
‫می‌بینیش؟ ‫هیچی نمیگه.
‫چون هیچی ازش نپرسیدی.
‫خیلی خب...
‫سلام، من لیدیا هستم.
‫اومدم کمکت کنم.
‫شنیدم اسمت برتوئه، درسته؟
‫خوشبختم، برتو.
‫می‌خوای سعی کنم بفرستمت خونه؟
‫می‌دونستم همین رو می‌خوای.
‫برای آزاد کردنت، اول باید چندتا ‫سوال ازت بپرسم.
‫باشه؟
‫درسته که معلم جلوی همه ‫تنبیهت کرد؟
‫زیاد همچین کاری می‌کرد؟
‫کتکت زد؟
‫آقای بورومی کسی رو کتک نمی‌زد.
‫بقیه معلم‌ها با خط‌کش بچه‌ها ‫رو می‌زدن.
‫ولی اون نه.
‫فقط سرم داد می‌زد.
‫وقتی رفتم تو، دیدم افتاده روی زمین.
‫همه جا پر خون بود. ‫بعدش بهم گفتن مُرده.
‫متاسفانه همینطوره.
‫ولی الان اینجاییم
‫تا بفهمیم چه بلایی سرش اومده.
‫اگه می‌خوای کمکمون کنی.
‫به نظرتون می‌تونم برم خونه؟
‫برتو، کسایی که آوردنت اینجا،
‫به دلایلی فکر می‌کنن تو ‫معلمت رو کشتی.
‫متوجهی؟
‫ولی اگه حرفی که بهم زدی حقیقت داشته باشه، ‫یه کاری می‌کنیم نظرشون عوض بشه.
‫خب؟
‫جزئیات زیاد واضح نیستن.
‫ولی فکر کنم انریکو هم اونجا بود.
‫و داشت با یه جور پمپ مکانیکی ‫کار می‌کرد،
‫از همونی که برای دوچرخه‌ت ازش ‫استفاده می‌کردی.
‫وقتی داشت باهاش ور می‌رفت، ‫من باد کردم.
‫ولی سبک بودم و رفتم تو آسمون، ‫بالاتر از تپه‌ی سوپرگا.
‫مثل بالن هوای گرم؟
‫دقیقاً.
‫مثل بالن هوای گرم گرد شده بودم.
‫یا مثل زنی که تو آخرین ماه ‫بارداریش بود.
‫عزیزم، اینی که میگه خواب بوده.
‫عزیزم،
‫خواب دیدم باردارم.
‫آره، ما زیاد خواب می‌بینیم.
‫آره، ولی یه سری خواب‌ها از آینده خبر میدن. ‫حتی شوپنهاور هم همین رو میگه.
‫بیخیال فلسفه آلمانی شو، ترسا.
‫به کاری که کردی افتخار می‌کنی؟
‫لیدیا من رو تو موقعیت توجیه‌ناپذیری ‫قرار داد. دادگاه رو باختیم رفت.
‫اشتباهت همینجاست.
‫درسته که تمام روزنامه‌های ‫بورژوازی علیه تو هستن.
‫ولی یکیشون آماده‌ست که ازت ‫حمایت کنه.
‫روزنامه خودت رو میگی؟
‫پای لیدیا که میاد وسط،
‫روزنامه یاکوپ همیشه خیلی ‫جسور میشه.
‫همیشه قراره همینجوری گیر بدی، عزیزم؟
‫فهمیدم. دیگه اذیتت نمی‌کنم. ‫ببخشید.
‫یاکوپ.
‫با اجازه، عزیزم.
‫انریکو، یک بار هم که شده ‫خوب به حرفام گوش بده.
‫روایتی که مطبوعات دارن به مردم ‫ارائه میدن خیلی ساده‌ست.
‫از یک طرف، یه قهرمان جنگی شریف رو داریم.
‫از طرف دیگه، زنش رو،
‫که بی‌وفاست،
‫و وکیلش هم دوستیه که زیاد ‫اخلاق‌مدار نیست.
‫برو سر اصل مطلب.
‫بیا درباره ناخدا گوئیدو فونتانا صحبت کنیم.
‫انریکو، ما هیچی درباره یارو نمی‌دونیم.
‫نمی‌دونیم کِی عضو نیروی دریایی شده.
‫نمی‌دونیم چطوری نشان شجاعت گرفته.
‫انریکو، ما حتی نمی‌دونیم اصلاً ‫تو جنگ حضور داشته یا نه.
‫هنوز یه مقدار شرافت برام مونده، یاکوپ،
‫و به هیچ عنوان حاضر نیستم ‫یه قربانی رو دادگاهی کنم.
‫وایسا. موضوع همینه.
‫اگه میگی ناخدا فونتانا قربانیه،
‫یعنی داری فرض رو بر این می‌گیری که ‫گراتزیا به صورت مشروع از خودش دفاع نکرده.
‫به این کار میگن مصادره به مطلوب.
‫انریکو، اگه می‌خوای تو دادگاه از ‫استدلال دفاع از خود استفاده کنی،
‫باید ثابت کنی که گراتزیا تنها ‫قربانی این ماجراست.
‫حالا که شاهد دیگه‌ای نداری،
‫باید امیدوار باشی ناخدا فونتانا
‫اونقدری که همه میگن آدم حسابی نباشه.
‫کورسویی از امید.
‫پس کنجکاو نیستی بفهمی
‫ناخدا فونتانا قبل از ازدواج کردنش ‫مشغول چه کاری بوده؟
‫اونطور که من فهمیدم، وقتی روباتینو ‫تو دهه هفتاد
‫از طرف دولت ایتالیایی خلیج عصب ‫رو خریده،
‫نیروی دریایی یه کشتی به اسم ‫کشتی ودتا فرستاد،
‫و شوهر من از مامورهای اجراییش بود.
‫چند ماه اونجا موند.
‫فکر کنم تو اون دوران مجروح شده بود،
‫ولی وقتی همدیگه رو دیدیم، ‫از نیروی دریایی عزل شده بود.
‫هیچوقت درباره گذشته حرف نمی‌زد. ‫حتی نمی‌دونم کجا زندگی می‌کرده.
‫معمولاً آدم‌ها تو ارتش دوست‌های ‫خیلی صمیمی پیدا می‌کنن.
‫با هیچکدوم از هم‌خدمتی‌هاش ‫در ارتباط نبود؟
‫دوست و رفیق خاصی نداشت.
‫آدم بداخلاقی بود.
‫نکته خوبیه.
‫ای کاش یکی باشه که بتونه ‫درباره‌ش شهادت بده.
‫ایده لیدیاست؟
‫بله؟
‫ایده لیدیاست؟
‫نه، فکر لیدیا نیست. ‫یه ایده‌ست دیگه.
‫شاید ایده درستی هم نباشه، ‫ولی بهرحال یه ایده‌ست.
‫گراتزیا، ایده خیلی خوبیه.
‫و مطمئنم لیدیا اگه بشنوه ‫موافقت می‌کنه.
‫براش یه نامه نوشتم.
‫لطفاً بده بهش.
‫به نظرتون یه روز میاد دیدنم؟
‫بذار روراست باشم.
‫لیدیا به اندازه کافی گند زده.
‫الان دیگه من اینجام،
‫و به شرافتم قسم می‌خورم که ‫دادگاه رو نبازم.
‫آقای بورومی اینجا یه آزمایشگاه علمی ‫ساخته بود، می‌بینید؟
‫اینجا روی زمین پیداش کردم. ‫لکه‌های خون هنوز روی زمینن.
‫این همون کلکسیونیه که گفتی؟
‫بله. دادستان میگه برتو اون سنگ رو ‫برداشته و زدتش...
‫بیا. بپا خونی نشی.
‫خیلی خب، الان
‫من و تو اینجاییم.
‫- آره. ‫- داریم حرف می‌زنیم، یه دفعه هلت میدم.
‫سرت می‌خوره اونجا،
‫میفتی زمین، و زمین پر خون میشه.
‫ولی اگه یه بچه
‫که از تو کوتاه‌تره،
‫یه سنگ برداره و از پشت سر بزندت، ‫در واقع باید نشسته باشی.
‫دادستان گفته معلم کجا نشسته بوده؟
‫پشت میزش.
‫از اینجا مشخصه.
‫اگه اونجا نشسته بوده باشه، ‫امکان نداشته بیفته اون سمت.
‫اوه، یعنی میگی نمی‌خواسته ‫بکشتش.
‫- فقط می‌خواسته هلش بده. ‫- نه، برتو یه پسربچه‌ست.
‫فکر نکنم زورش رو داشته باشه که ‫اینقدر محکم هلش بده.
‫پس کار کی بوده؟
‫آقای مدیر، تا جایی که شما می‌دونید،
‫آدم بزرگسال یا یکی از معلم‌ها ‫با آقای بورومی بحثش نشده بوده؟
‫تازه چند ماه بود اومده بود اینجا، ‫دوست و رفیق زیادی نداشت.
‫ولی میونه‌ی ما با هم خوب بود.
‫- می‌تونید از بقیه هم بپرسید. ‫- البته.
‫ولی بقیه همکارهاش فکر می‌کردن ‫یه مقدار آدم عجیبیه.
‫درست فکر می‌کردن؟
‫من ازش خوشم میومد. ‫آدم آرمان‌گرایی بود.
‫گاهی اوقات که والدین بچه‌هاشون ‫رو نمی‌آوردن مدرسه،
‫خودش می‌رفت خونه‌شون دنبال بچه‌ها.
‫دادستان اینا رو دیده؟
‫بله.
‫خب؟
‫نه، اونا رو ندیده.
‫اینا نقاشی‌های بچه‌ها از معلم هستن. ‫بچه‌ها تو عید پاک اینا رو بهش دادن.
‫و بچه‌ها خیلی خوب همه چی رو ‫درک می‌کنن، نه؟
‫«فراروتی دانته.»
‫«خیابون نهم ریوارولو.»
‫هی. می‌دونستی دیر کردی دیگه؟
‫شاید، ولی خبرهای بزرگی دارم.
‫اول از همه، این رو گراتزیا نوشته.
‫از دست من عصبانی نشو.
‫بعدش کاری که خواستی رو انجام دادم،
‫و نتیجه‌ش این بود که انریکو رو کشوندم ‫به یگان نیروی دریایی،
‫جالبیش اینجاست، یه لیست از ‫ملوان‌هایی بهمون دادن
‫که تو سال ۱۸۷۰، با ناخدا فونتانا ‫تو کشتی ودتا بودن.
‫ماموریتشون محافظت از اولین ‫مستعمره ایتالیایی بوده،
‫یعنی خلیج عصب.
‫پس فونتانا رفته بوده اریتره.
‫همونجا به پاش تیر خورده.
‫ولی می‌تونم اطلاعات بیشتری هم بهت بدم ‫چون یکی از ملوان‌ها تو تورین زندگی می‌کنه.
‫داداشت داره سعی می‌کنه باهاش ‫صحبت کنه.
‫خیلی خب.
‫حالا میشه یه بار لبخند بزنی؟
‫به شرط اینکه بتونی انریکو رو راضی کنی ‫بذاره روی پرونده کار کنم.
‫با شناختی که ازش دارم،
‫فکر نکنم هیچوقت بابت دوستیت ‫با فورنو تو رو ببخشه.
‫پس بهش بگو دیگه چیزی بین ‫من و فورنو نیست.
‫نمی‌تونست که باشه.
‫بگذریم، ترجیح میدم درباره‌ش ‫صحبت نکنم.
‫واقعاً متاسفم.
‫[دادستان فورنو: دست از غیبت کردن بردارید.]
‫صبح بخیر، جناب دادستان.
‫صبح بخیر، جناب قاضی.
‫همونطور که می‌دونی، از دادرسی‌های ‫بدون حضور هیئت منصفه خوشم نمیاد.
‫مخصوصاً اون دادرسی‌هایی که مورد ‫توجه مطبوعات هستن.
‫خوشحالم که می‌شنوم، جناب قاضی.
‫ولی ازت انتظار شفاف‌سازی ‫قاطع دارم.
‫باید چه فکری درباره دوستیت ‫با خانم پوئت بکنم؟
‫هیچی.
‫یه مشت دروغن، جناب قاضی.
‫ولی خوب یادمه که یه بار شما دوتا رو ‫تو پارک ولنتینو دیدم.
‫که چی؟
‫همین که بهم قول بدی ‫برام کافیه.
‫قول میدم.
‫انتظار چیز کمتری ازت نداشتم.
‫امیدوارم دیگه غافلگیر نشم.
‫لیدیای عزیز،
‫نمی‌دونم باید از کجا شروع کنم،
‫ولی از ته دل حس می‌کنم باید ‫این نامه رو برات بنویسم.
‫متاسفم
‫که همچین مسئله مهمی رو از خیلی وقت ‫پیش ازت پنهان کردم.
‫توجیه دیگه‌ای جز این ندارم
‫که ما آدم‌ها گاهی اوقات به اسم دوستی
‫کارهای احمقانه یا شرورانه‌ای انجام میدیم.
‫می‌ترسیدم بری.
‫امیدوارم بتونی من رو ببخشی.
‫دوستت دارم.
‫ارادتمند تو، گراتزیا.
‫صبح بخیر.
‫آقای فراروتی؟
‫سلام. اگه پسرتون دانته خونه‌ست ‫می‌خوام باهاش صحبت کنم.
‫- چرا؟ تو دردسر افتاده؟ ‫- نه.
‫به هیچ عنوان. ‫باید ازش چندتا سوال بپرسم.
‫همونطور که می‌دونید، معلم دانته ‫به شکل وحشتناکی به قتل رسید...
‫باز قضیه اون معلمه‌ست؟
‫بله، می‌دونید، مدیر مدرسه ‫گفت از بچه‌ها بپرسم
‫چه خاطراتی ازش دارن، واسه همین...
‫رزا، دانته رو بردار بیار!
‫بجنب!
‫تازه از کارخونه نخ‌ریسی برگشته. ‫شیفتش تا ساعت پنج عصر طول کشید.
‫بگذریم، ماها همه‌مون می‌دونستیم برتو ‫پسر عجیبیه، می‌دونی؟
‫یه بار نزدیک بود بیرون کارخونه ‫سر دانته رو بشکنه.
‫اومد!
‫مرد کوچک من. ‫زخم روی سرت رو به خانم نشون بده.
‫- نه. ‫- یالا، نشونش بده.
‫قضاوت با شما.
‫سلام، دانته.
‫این نقاشی توئه، نه؟
‫بله، برای معلم.
‫خیلی قشنگ کشیدی.
‫این خود معلمه، نه؟
‫بله، ولی زیاد شبیهش نیست.
‫این غول چی؟
‫وقتی کشیدیش شخص خاصی ‫تو ذهنت بود؟
‫جواب خانم رو بده. ‫پسر خوبی باش.
‫داشتم به
‫آقای کالکانیو فکر می‌کردم.
‫کی هست؟
‫صاحب کارخونه نخ‌ریسی.
‫ولی اون که غول نیست.
‫به حرفش گوش ندید. ‫همیشه مزخرف میگه.
‫حتماً بعد از ده ساعت کار ‫خسته شده.
‫- بذارید بره استراحت کنه. ‫- برو.
‫ممنون، دانته.
‫دانته سر مرگ معلمش ‫خیلی اذیت شد.
‫همه‌مون خیلی دوستش داشتیم.
‫که اینطور.
‫شنیدم آدم خاصی بوده.
‫ممنون. خداحافظ.
‫راستش آقای بورومی خیلی ‫رو اعصاب بود.
‫کل روستا رو بهم ریخته بود، ‫می‌گفت مردم نباید از بچه‌هاشون کار بکشن.
‫نه، این حرف قانونه، ‫آقای کالکانیو.
‫این بچه‌ها پول می‌برن خونه.
‫و برای شما هم پول درمیارن، نه؟
‫بعد اون رو اعصاب اومد و حمال‌های ‫شما رو ازتون گرفت.
‫البته. ‫همیشه رئیس ماجراست که آدم می‌کشه.
‫من هیچوقت همچین حرفی نزدم.
‫من احمق نیستم، خانم پوئت.
‫شاید یکی درباره بحث من با معلم ‫چیزی بهتون گفته باشه،
‫و شما هم جوگیر شده باشین.
‫پس اعتراف می‌کنین که بحث کردید.
‫گوش کن، همینجا ترمز بزن.
‫من به تو توضیحی بدهکار نیستم، ‫ولی نمی‌خوام وقتت رو تلف کنم.
‫روز قتل، من رفته بودم شهر کومو ‫ابریشم بخرم.
‫شبش هم تو کاروانسرای لاریو خوابیدم.
‫نامه بنویسید و از خودشون بپرسید.
‫با اجازه‌تون، می‌خوام برگردم سر کارم.
‫داره میاد.
‫اگه کمکم کنی، زودتر تموم میشه.
‫خب بعدش چی؟
‫حتی اگه فرار کنیم، میلا چی میشه؟
‫مگه نگفتی باهوشه؟
‫اگه بتونی فرار کنی، ‫شاید اونم بتونه از دست عموش فرار کنه.
‫بهش بگو کجایی که بیاد پیشت.
‫ولی اگه بمونی و محکوم بشی...
‫چون می‌دونی محکومت می‌کنن دیگه؟
‫بله متاسفانه.
‫بعدش چی؟
‫بعد از محکومیت، می‌اندازنت زندان ‫فوق امنیتی.
‫دیگه نمی‌تونی دخترت رو ببینی.
‫جلسه آخر دادرسی هفته بعده. ‫نمی‌تونیم فرار کنیم.
‫شاید.
‫ولی حداقل می‌تونی بگی تلاشت رو کردی.
‫من جهنم‌دره‌های زیادی رو دیدم، ‫ولی خلیج عصب...
‫خورشید چشم آدم رو کور می‌کنه، ‫آبی در کار نیست.
‫شن و ماسه، گرد و خاک میرن ‫توی همه چیز.
‫فونتانا هم که روزگار ما رو سیاه کرده بود.
‫- ولی یه قهرمانی بود که مدال گرفته بود، نه؟ ‫- خب...
‫من فقط می‌دونم که از من متنفر بود.
‫می‌دونین، یه بار من رو هفت روز ‫انداخت زندان
‫چون پوتین‌هام به اندازه کافی ‫برق نمی‌زدن.
‫تو عصب.
‫درباره زخمی که تو نبرد خورده بود بگو.
‫کدوم نبرد؟
‫خودش، خودش رو زخمی کرد. ‫اشتباهی به پاش شلیک کرد.
‫جز اون، بیشتر وقتش رو با دخترهای ‫محلی می‌گذروند.
‫بله؟
‫آره، می‌گفت از دخترهای سفیدپوست ‫بیشتر باهاش راه میان.
‫هر چقدر کوچیکتر بودن، بیشتر ‫خوشش میومد.
‫- یعنی هیکلشون کوچیک بود؟ ‫- انریکو...
‫آقای محترم، چی میگی؟
‫ببخشید. شما ادامه بدید. من ‫الان برمی‌گردم.
‫بگید. ادامه بدید، لطفاً.
‫ترسا، چیکار می‌کنی؟
‫دختر کوچولو به یه تخت جدید نیاز داره. ‫تخت ماریانا به دردش نمی‌خوره.
‫اوه. از الان می‌دونی قراره دختر باشه؟
‫حسش می‌کنم.
‫شوهرم، آقای پوئت.
‫قربان، صبح بخیر.
‫صمیمانه بهتون تبریک میگم.
‫- اه. ‫- ممنون.
‫- عزیزم؟ ‫- بله؟
‫نمی‌خوام گیر بدم،
‫ولی حس نمی‌کنی یه کم زوده؟
‫امروز صبح سه بار بالا آوردم.
‫- خب پس... ‫- آره.
‫- خسته نباشید. ‫- ممنون.
‫لطفاً به کارتون ادامه بدید.
‫این ادواردو گوارینو، ملوان ودتا،
‫ادعا می‌کنه که ناخدا فونتانا یه ‫دختر کم سن
‫به اسم امیرا رو خریده و با خودش ‫برگردونده ایتالیا.
‫گراتزیا هیچوقت درباره‌ش چیزی ‫نگفته بود.
‫درسته، دقیقاً. ‫من نمی‌دونم اصلاً داستان واقعیش چیه.
‫تازه، البته خودم اینطور فکر می‌کنم،
‫انگار به صورت شخصی از ناخدا فونتانا متنفره.
‫ولی حتی اگه حقیقت داشته باشه، ‫سندی برای اثباتش نداریم.
‫نه کاغذکاری اداری، هیچی.
‫می‌دونیم وقتی ناخدا از آفریقا ‫برگشته کجا زندگی کرده؟
‫می‌دونیم که متولد تورین بوده،
‫تو یه آکادمی تو لا اسپتزیا درس خونده،
‫و بعد از عروسی، تو جنوا ‫یه آپارتمان خریده.
‫متاسفانه از قبل همه اینا هیچ ‫ردی ازش نیست.
‫- عالیه. ‫- آره.
‫- رفتی اداره ثبت احوال؟ ‫- اونجا چرا؟
‫فونتانا با پای زخمی برگشت دیگه؟
‫و وقتی شما مردها مجروح می‌شید، ‫گریه کنان می‌رید پیش مامانتون.
‫دنبال مادرش بگرد، و شاید بتونیم ‫خودش رو هم پیدا کنیم.
‫بسه دیگه! بچه‌ها!
‫مثل آدم بازی کنید، شنیدید؟ ‫توپ رو بندازید وسط.
‫باید برم.
‫چی شد؟
‫هیچی. ممنون، کارت عالی بود.
‫ولی...
‫می‌خوای درباره دوستات برام بگی؟
‫- زیاد دوست و رفیق ندارم. ‫- جدی؟
‫چرا؟
‫ولی می‌دونیم با هم‌کلاسیت ‫دعوات شد
‫و زدی سرش رو زخمی کردی.
‫- چرا خفه نمیشی؟ ‫- برتو.
‫- ببخشید. ‫- گفتی من رو برمی‌گردی خونه.
‫دلم می‌خواد، ولی اول باید مطمئن بشم ‫که تمام حقیقت رو بهم گفتی.
‫زیاد پیش میاد با بقیه دعوا کنی؟
‫آره، گاهی اوقات.
‫ولی من بلایی سر معلم نیاوردم.
‫خیلی خب، ولی تو و دانته ‫چرا دعواتون شد؟
‫چون معلم براش کلاس خصوصی ‫برگزار می‌کرد.
‫می‌گفت باهوشه و باید ادامه تحصیل بده.
‫می‌خواست بفرستتش مدرسه شبانه‌روزی ‫پولدارها.
‫این حرفش چه حسی بهت داد؟
‫نمی‌دونم.
‫یه حس بد.
‫ولی آخرش بابای دانته راضی نشد ‫بفرستتش جایی.
‫گفت دانته باید کار کنه.
‫مثل خودش، مثل همه.
‫درسته.
‫منظورت از، «درسته» چیه؟
‫اول می‌خوای من رو ببری خونه. ‫الان فکر می‌کنی کار من بوده؟
‫اتفاقاً برعکس، برتو.
‫یادمه چه قولی بهت دادم.
‫تو هم اطلاعات مهمی بهم دادی.
‫چه اطلاعاتی؟
‫میشه بیام تو؟
‫شوهرم خونه نیست.
‫دنبال شوهرتون نبودم.
‫می‌خواستم با شما صحبت کنم.
‫این شوهر شماست، نه؟
‫معلم می‌خواسته راضیش کنه که بذارید ‫پسرتون درس بخونه.
‫و فکر کنم واسه همین بحثشون شد.
‫و دانته هم اونا رو دید.
‫تو چند ماه آینده، معلم هی ‫اصرار می‌کرد،
‫شوهرتون هم صبرش تموم شد،
‫و یه روز، حتماً محکم هلش داده،
‫و معلم مُرده.
‫شاید تصادفی بوده باشه، شاید هم نه. ‫ولی دقیقاً همین اتفاق افتاده و شما...
‫خانم، ما می‌دونیم شما با وکیل ‫برتو تونلی کار می‌کنید.
‫ما حرفی برای گفتن به همدیگه نداریم.
‫رزا، من نمی‌تونم مجبورت کنم کاری کنی.
‫هیچکس نمی‌تونه.
‫ولی دلم می‌خواد
‫این جرئت رو بهت بدم
‫که حقیقت رو افشا کنی
‫چون می‌دونی که در حق پسرت ‫انصاف نیست.
‫انصاف نیست که یه بچه اینقدر ‫تو کارخونه خسته بشه.
‫انصاف نیست که وسط خشونت ‫زندگی کنه
‫و نتونه آینده‌ای رو جز زندگی پدرش ‫تصور کنه. انصاف نیست.
‫و الان یه بچه‌ی دیگه به خاطر
‫شوهرت زندانه، و در حق اونم ‫بی‌انصافیه.
‫نمی‌خوای به خاطر خودت این ‫کار رو بکنی؟ باشه.
‫به خاطر اونا این کار رو بکن.
‫به خاطر پسرت، رزا. من می‌تونم ‫کمکت کنم.
‫باز برگشتی به خونه‌ی من؟
‫خانم داشت می‌رفت، ارنستو.
‫خب؟ میری یا نه؟
‫اگه نرم من رو مثل اون ‫معلم می‌کشی؟
‫بس کن، ارنستو! بس کن!
‫خفه شو!
‫برو!
‫رزا.
‫نمی‌تونم باز ازت دفاع کنم.
‫- متاسفم. ‫- رزا. رزا!
‫رزا!
‫مامان!
‫دیدی که دیدار ما کار دست تقدیر بود؟
‫یا شانسی بود.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫حتی تو دوران دانشگاه هم بهترین بودی.
‫حالا که غیبت‌ها کمتر شدن، ‫خودت میری دادگاه دوستت...
‫حرف زدن درباره‌ش بدشانسی میاره.
‫- ببخشید. ‫- عیبی نداره.
‫نامه‌م به دستت رسید؟
‫نیاز نیست درباره‌ش صحبت کنیم، گراتزیا.
‫چرا، باید درباره‌ش صحبت کنیم.
‫می‌خواستم عذرخواهی کنم، ‫خیلی خودخواه بودم.
‫چند شب پیش خواب دیدم.
‫در واقع کابوس بود.
‫یه جوخه آتش
‫آماده بودن که بهم شلیک کنن.
‫دستام بسته بودن.
‫و پدرم داشت کیفرخواست رو می‌خوند.
‫چه ترسناک.
‫و واقعی.
‫من و تو هیچ فرقی با هم نداریم، گراتزیا.
‫همیشه تو تیم غلط بودیم.
‫و می‌تونم کاری که کردی رو درک کنم.
‫چه خودخواهانه چه نه، درک می‌کنم.
‫چون وقتی ازدواج کردی، منم سعی نکردم ‫جلوت رو بگیرم.
‫باید جلوم رو می‌گرفتی.
‫آره.
‫پس باز دوست شدیم؟
‫من و تو تا ابد دوست باقی می‌مونیم.
‫شرمنده.
‫حیف که قراره بهم شلیک کنن.
‫نه، این حرفا رو نزن.
‫در بدترین حالت بهت حبس ابد میدن.
‫ها؟ با کار اجباری.
‫بیست سالی میشه کسی رو ‫اعدام نکردن.
‫همچین اتفاقی نمیفته.
‫حرفت رو باور می‌کنن.
‫امیدوارم.
‫قول میدم.
‫[کاروانسرای استلا]
‫شب بخیر. اتاق شونزده، لطفاً.
‫نامه دارید. از طرف شما گرفتمش.
‫عالیه.
‫تهدید. تهدید. توهین.
‫[به لیدیا پوئت، از طرف برتو]
‫این یکی رو نگه می‌دارم.
‫اوه، خانم. یکی تو اون اتاق ‫سراغتون رو گرفت.
‫والدین ناخدا فونتانا تو پورتا نوئووای ‫تورین زندگی می‌کردن.
‫ولی خونه بهش ارث رسیده بوده.
‫اما سریع فروش رفته، ‫پس اون یه بن‌بسته.
‫ولی رد وصیت‌نامه‌ی کتبی رو زدم،
‫که به یه ملک بزرگ تو دریاچه گرانده‌ی ‫آویلیانا اشاره می‌کنه.
‫می‌بینی؟
‫یه ویلای هشتصد متر مربعی به ‫عنوان ارث باقی مونده.
‫فردا صبح با انریکو میرم اونجا.
‫«برای پسرم گوئیدو فونتانا، که همین الانش ‫هم ساکن دائمی اون ویلاست.»
‫می‌دونم، سرنخ بزرگی نیست.
‫ولی اگه کسی یه دختر اهل ‫اریتره رو یادش باشه...
‫شاید بتونم درباره‌ش یه مقاله بنویسم.
‫به نظرت هیئت منصفه در نظر می‌گیردش؟
‫خب، اگه بتونیم خود امیرا رو پیدا کنیم، ‫شرایط عوض میشه، آره.
‫اگه هنوز ساکن ویلا باشه، ‫فکر نکنم کار سختی باشه.
‫آره، ولی مراقب باش. ‫خوشبینی واسه سیاستمدارهاست.
‫شنیدم کونسوئلو قراره تو میلان بخونه.
‫که چی؟
‫- هیچی. همینجوری. ‫- نه، فقط...
‫کونسوئلو چه ربطی داشت؟
‫هیچی. خواستم یه بحث بندازم وسط.
‫لیدیا، الان فقط من و تو داریم ‫حرف می‌زنیم.
‫داریم سعی می‌کنیم یه مشکل جدی ‫رو حل کنیم. چه ربطی به کونسوئلو داره؟
‫- یه سوال ساده بود. ‫- نپرس!
‫- باشه. هیس. خیلی خب. ‫- نپرس.
‫ببخشید. اغراق کردم. ببخشید.
‫نه، تو ببخش. قصد نداشتم...
‫لیدیا، کونسوئلو بی‌نظیره.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫وقتی کنارشم حس می‌کنم به درد نخورم ‫چون عاشقمه.
‫ولی من عاشقش نیستم.
‫می‌دونی چی فهمیدم؟
‫وقتی گفتی دادستان رو ول کردی.
‫چون همونطور که ممکنه حدس ‫زده باشی،
‫وقتی گفتی خوشحال شدم چون...
‫- بسه. بهتره بری. ‫- چی؟ چرا؟
‫چون خودت هم می‌دونی داری ‫مزخرف میگی.
‫وایسا! می‌دونی چی مزخرفه، لیدیا؟ ‫می‌دونی؟
‫که من و تو الان اینجاییم،
‫و نمی‌تونیم حرف دلمون رو بزنیم.
‫و نمی‌دونم چرا.
‫چون نمی‌خوایم کسی رو اذیت کنیم؟ ‫چون خودمون نمی‌خوایم عذاب بکشیم!
‫ولی حتی اگه وانمود کنیم همه چی مرتبه، ‫مشخصه که...
‫چی؟
‫تو بگو.
‫[به لیدیا پوئت، از طرف برتو]
‫[ممنونم]
‫[به لیدیا]
‫[از طرف ترسا - فوری]
‫لیدیای عزیز، امیدوارم این نامه ‫ناراحتت نکنه.
‫با این نامه می‌خوام از سوءتفاهمی ‫برات بگم
‫که ممکنه خوشبختی برادرم یاکوپ ‫رو در خطر بندازه.
‫کونسوئلو بارداره،
‫ولی جرئت نداره بهش بگه
‫چون می‌ترسه یاکوپ هنوز عاشق تو باشه.
‫خواهش می‌کنم چیزی درباره این ماجرا ‫بهش نگو، ولی اگه می‌تونی سعی کن
‫دیگه باهاش در ارتباط نباشی.
‫یادت نره که هنوز نبخشیدمت.
‫باشه، فهمیدم.
‫خوبه.
‫نمی‌خوام الکی امیدوار بشی.
‫خودشه.
‫امیراست.
‫لیدیا. من کار اشتباهی کردم؟
‫بیاید اینجا. ببینید.
‫ما اشتباه کردیم، یاکوپ.
www.Doostihaa.com