‫داری ازم می‌خوای ‫پدر بچه‌هام رو بکشم.
‫که اون تو رو نکشه.
‫ادو، امروز قراره این کارو بکنه. ‫امروزِ امروز.
‫در قسمت قبل…
‫- مامان. ‫- چی؟
‫بابا کی میاد؟
‫از کجا می‌دونی می‌خواست تو رو بکشه؟
‫می‌دونی ادواردو سیلوا کیه؟
‫ادواردو سیلوا؟
‫چطور ممکنه جنازه‌ای نباشه؟ خودم دیدمش.
‫رو به زمین افتاده بود روی چمن.
‫خواهش می‌کنم! یه نفر رو کشته!
‫و همکارش رو هم کشته! ‫دخترا رو باهاش نذارین!
‫آنجلا، می‌فهمی هیچ مدرکی ‫برای حرف‌هات وجود نداره؟
‫فقط می‌دونم دارم حقیقت رو می‌گم.
‫حالت خوبه؟
‫سرم گیج می‌ره.
‫به‌خاطر داروهای آرام‌بخشه.
‫نگران نباش، می‌گذره.
‫ببین، برای امنیتت ‫کل ساختمان دوربین داره.
‫یکی اینجاست، یکی هم اون‌طرف.
‫اون اتاق کنترله.
‫همیشه یکی اونجاست ‫برای مواقع اضطراری.
‫از این طرف بیا با من.
‫- سلام. ‫- سلام، صبح بخیر.
‫اون اتاق دکتر آرامبوروئه. ‫دکتر خودته، باشه؟
‫ناهار ساعت یکه. ‫راس ساعت یک، باشه؟
‫گردنبندم. گردنبندم رو بده.
‫لوسیا.
‫- اگه پیش اون نیست، پس دست کیه؟ ‫- بیا جلو.
‫گردنبندم. پس گردنبندم کجاست؟
‫حتماً یکی برداشته.
‫- سلام، نیا. ‫- سلام.
‫اینجا جاییه ‫که نسخه‌تو می‌گیری.
‫نسخه‌ی چی؟
‫نگران نباش، ‫دکترت همه‌چیو توضیح می‌ده.
‫بیا. برگردیم.
‫و اینجا جاییه ‫که می‌تونی کتاب بخونی یا تلویزیون ببینی.
‫بعضی وقتا فیلم هم می‌ذاریم.
‫بازی رومیزی هم داریم.
‫- نیاز دارم استراحت کنم. ‫- حتماً.
‫می‌برمت اتاقت.
‫درها بسته می‌شوند.
‫- مال منه. ‫- گیر کرده.
‫حالا می‌تونی یه کم استراحت کنی. ‫تا ویزیت دکتر وقت داری.
‫وسایلت رو چک می‌کنم
‫که چیزی نباشه ‫باهاش به خودت آسیب بزنی، باشه؟
‫مثل فرودگاه‌ها.
‫چقدر باید اینجا بمونم؟
‫هنوز زوده بگیم، ‫ولی با داروی مناسب...
‫نه. نمی‌خوامشون. ‫سرم گیج می‌ره، نمی‌تونم فکر کنم.
‫آنجلا، همکاری‌ت مهمه. ‫یادت نره به حکم قاضی اینجایی.
‫نه. من به خاطر شوهرم اینجام.
‫دیشب،
‫مامانت یه حمله داشت.
‫چی شد؟
‫سگ رو ول کرد بیرون.
‫فرستادش دنبالت، ‫و… ماشین بهش زد.
‫- مامانم حالش خوبه؟ ‫- خوبه.
‫شوهرت بهمون گفت
‫بیش از بیست ساله ‫اسکیزوفرنی پارانوئید داره.
‫حتماً می‌دونی این بیماری‌ها ‫زمینه‌ی ژنتیکی قوی دارن.
‫معلومه.
‫و حالا فکر می‌کنید منم مثل اونم؟
‫خب، تو چند روز آینده ‫یه‌سری تست می‌گیریم.
‫می‌بینیم چی می‌شه.
‫بهانه‌ی کامل
‫کتاب خوندن شاید کمک کنه.
‫چیزی که کمکم می‌کنه ‫حرف زدن با دخترامه.
‫اول باید اتفاقی که افتاده رو بپذیری.
‫تموم شد؟
‫آره، خیلی خوب. خیلی خوب خوابیدم.
‫صبحانه شکلات داغ ‫و بیسکوییت خوردم.
‫لوسیا، من دو دقیقه می‌رم داخل. ‫دردسر درست نکن.
‫ساعت هفت صبح بیدار شدم.
‫آره.
‫غذاشون بد نیست. اون...
‫ببخشید، تلفن رو می‌خوام.
‫یه لحظه، بابا.
‫باید به بچه‌هام زنگ بزنم. ‫لطفاً بده‌ش به من.
‫- نه. ‫- بیست یورو می‌دم.
‫- نه. ‫- پنجاه می‌دم. خواهش می‌کنم. پنجاه خوبه.
‫باید بفهمی. ‫لازمه باهاشون حرف بزنم.
‫گردنبندت پیش منه. پیداش کردم.
‫توی اتاقمه. ‫اگه بذاری استفاده کنم، بهت می‌دمش.
‫فقط یه دقیقه‌ست.
‫گردنبندت رو می‌دم.
‫قبوله؟
‫اونجاست، باشه؟
‫همینه. یه دقیقه.
‫نه، امروز صبح ‫برای آزمایش بردنش.
‫آره، فکر کنم تقریباً...
‫چی شده؟
‫نه.
‫نه. داد نزن. نکن.
‫نه. چی شده؟
‫خواهش می‌کنم داد نزن.
‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم، ببخشید.
‫آروم باش. نفس بکش.
‫باشه، لوسیا، با من نفس بکش. ‫آفرین، خیلی خوب.
‫- خوبه. ‫- آروم باش.
‫- همینه. ‫- آروم.
‫آره، عالیه، همینه...
‫پلیس.
‫- پلیس! لطفاً ببریدش! ‫- آنجلا.
‫آنجلا، داری چی کار می‌کنی؟
‫خواهش می‌کنم! یه نفر رو کشته!
‫و همکارش رو هم کشته! ‫دخترا رو باهاش نذارین!
‫سلام. داروهات رو آوردم.
‫هیچ دارویی نمی‌خوام.
‫- آنجلا، به نفع خودته. ‫- گفتم دارو نمی‌خوام.
‫یا می‌خوری، ‫یا سرم می‌زنم. خودت انتخاب کن.
‫خیلی خوب. دهنت رو باز کن.
‫زبونت.
‫اگه چیزی خواستی، بگو.
‫الان می‌دونم واقعی نبود، ولی قبلش…
‫چند هفته می‌دیدمش و باهاش حرف می‌زدم.
‫- می‌خندوندم. ‫- کی فهمیدی چی داره اتفاق می‌افته؟
‫یه بعدازظهر، خونه بودیم، ‫معرفیش کردم به خواهرم، و…
‫خب، هیچ‌کسی اونجا نبود.
‫چند هفته با کسی قرار می‌ذاشتم ‫که تو ذهنم ساخته بودم.
‫چند هفته می‌دیدمش و باهاش حرف می‌زدم.
‫کی فهمیدی چی داره اتفاق می‌افته؟
‫یه بعدازظهر، خونه بودیم، ‫معرفیش کردم به خواهرم، و…
‫خب، هیچ‌کسی اونجا نبود.
‫چند هفته می‌دیدمش و باهاش حرف می‌زدم.
‫کی فهمیدی چی داره اتفاق می‌افته؟
‫یه بعدازظهر، خونه بودیم، ‫معرفیش کردم به خواهرم، و…
‫خب، هیچ‌کسی اونجا نبود.
‫تنها بودن سخته.
‫چند هفته با کسی قرار می‌ذاشتم ‫که تو ذهنم ساخته بودم.
‫فقط این‌که…
‫آدم خوبی بود.
‫یه روز، توی پارک بودیم…
‫آنجلا؟
‫آنجلا.
‫صدامو می‌شنوی؟
‫آنجلا.
‫آنجلا، نفس بکش.
‫آنجلا، حالت چطوره؟
‫بهترم.
‫- می‌تونیم حرف بزنیم؟ ‫- آره.
‫به نظرت چرا این اتفاق افتاد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- می‌دونی، آنجلا. چرا غش کردی؟
‫- فکر کنم داستان اون مرد روم تأثیر گذاشت. ‫- باهاش همذات‌پنداری کردی؟
‫سرگیجه گرفتم.
‫می‌گفت زیاد همدیگه رو می‌دیدن،
‫همدیگه رو می‌دیدن و حرف می‌زدن،
‫حتی می‌خندوندش، ‫و این‌که هیچ‌کدومش واقعی نبود فقط…
‫خب، نگران نباش.
‫این اولین قدمه، ‫پذیرفتن خیال.
‫می‌شه… به کسی ‫که وجود نداره احساس داشت؟
‫احساس عاشقانه؟
‫بیشتر وقت‌ها، ‫ما عاشق یه خیال می‌شیم.
‫ویژگی‌هایی که دوست داریم ‫رو روی طرف مقابل فرافکنی می‌کنیم.
‫- فکر می‌کنی اولین باره؟ ‫- فکر نمی‌کنم. مطمئنم.
‫می‌خوام ‫درباره اتفاق پارکینگ حرف بزنیم.
‫- اون بهت گفته؟ ‫- لازمه گذشته‌ت رو بدونیم.
‫یه اتفاق این‌قدر تلخ و همراه با عذاب وجدان ‫می‌تونه دلیلِ...
‫آروم باش.
‫آروم باش، آنجلا. بشین.
‫بعد از یه هفته می‌تونم ملاقات داشته باشم، نه؟
‫امروز روز ششممه.
‫می‌دونم 4A بود، رامون. ‫تو گفتی 4B.
‫اگه بری، باید قید مرکز خرید رو بزنی. ‫می‌تونن بار خالی کنن.
‫پس چی کار کنم؟
‫امیلیو، گفتم دو ساعت. ‫نیم ساعتش مونده.
‫درها بسته می‌شوند.
‫- نگاه کن، همونجاست. ‫- آنجلا.
‫- حالت چطوره؟ ‫- الان بهترم.
‫- کجا حرف بزنیم؟ ‫- هر جا خواستی. پیدات می‌کنم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫عجیبه ‫نتونم به خودم اعتماد کنم.
‫می‌دونی؟
‫چیزی که می‌بینم، چیزی که می‌شنوم، این…
‫نمی‌تونم به خودم اعتماد کنم، استر.
‫کمکت می‌کنم، آنجلا. نگران نباش.
‫گونزالو درباره پارکینگ بهشون گفته.
‫- عوضی. ‫- نه، اشکالی نداره.
‫اشکالی نداره چون روان‌پزشک فکر می‌کنه
‫باعث تروما شدید شده ‫و برای همینه که اینجام.
‫- آنجلا. ‫- و ممکنه...
‫می‌دونم گونزالو کتکت می‌زد.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم. اگه اونم تو ذهنمه ‫و دارم تصورش می‌کنم چی؟
‫زنی که از مادرت مراقبت می‌کنه ‫اومد پیشم.
‫اون کسی بود که گونزالو رو گزارش کرد.
‫ماریبل گزارشش کرد؟
‫کبودی‌ها رو روی تنت دیده بود.
‫استر، ببخشید. می‌شه جمع‌بندی کنی؟
‫- بله. یه لحظه دیگه، لطفاً. ‫- سریع لطفاً. وقت تمومه.
‫تو خیال‌بافی نمی‌کنی.
‫ببین، نمی‌دونم ادو وجود داره یا نه.
‫ولی می‌دونم گونزالو یه آزارگره ‫و همه‌ی اینا تقصیر اونه.
‫از آندر خواستم کمک کنه ‫برای حضانت دخترا بجنگیم. بهش اعتماد دارم.
‫در همین حین، خودم ‫پیگیر زندانی شدن اون عوضی می‌شم.
‫این از طرف ایراتیه.
‫نه! موچی رو بهت داده؟
‫می‌گه مراقبت خواهد بود.
‫و مایا؟
‫همه‌چی برای مایا درست می‌شه.
‫یه چیز دیگه. عاقل باش و ‫به دکترا گوش بده، باشه؟ داروهاتو بخور.
‫هر چی زودتر از اینجا بری بیرون، ‫زودتر پیششون برمی‌گردی.
‫این مال توئه.
‫خیلی خوب.
‫سلام، مارگا. بفرما.
‫خیلی خوب.
‫باورم نمی‌شه.
‫دیگه لازم نیست دنبالت بدوم.
‫- از این به بعد بهترین مریضت می‌شم. ‫- فهمیدم.
‫داریم با هم کنار میایم.
‫این برای توئه.
‫آروم باش، آمایا.
‫- بیا. حالت خوب می‌شه. ‫- الان نه. خیلی زوده.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره. عجله ندارم. ‫این‌ها مال توئه.
‫حتماً.
‫از طرف من نیستن. ‫از طرف یه گونزالویی‌ان.
‫- منو یادت نمیاد؟ ‫- نه. باید بیاد؟
‫ادو؟ ادواردو سیلوا؟
‫- اهل پلنتزیا هستم. ‫- جدی؟
‫وای. خیلی خوب شدی، انجی.
‫خوشحالم اوضاعت خوبه. ‫این ماشین و خونه‌ی خفن.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ، انجی.
‫- آنجلا. ‫- بله.
‫- دکتر آرامبورو منتظرته. ‫- باشه، میام.
‫میام.
‫بفرما.
‫باشه، ادامه بدیم.
‫عارضه‌ی دیگه‌ای داشتی، ‫غیر از خشکی دهان؟
‫خواب‌آلودگی؟ گرفتگی عضلات؟
‫خشکی دهان و خواب‌آلودگی.
‫یه سؤال دارم، ‫و مهمه که راستش رو بگی.
‫از وقتی اینجایی، ادو رو دیدی؟
‫نه.
‫ولی خیلی بهش فکر کردم.
‫باشه، طبیعیه. نگران نباش.
‫مهمه که بفهمی ‫هر فکری که می‌کنی واقعی نیست.
‫یه چیز دیگه هم فکر کردم…
‫خیلی به پارکینگ فکر کردم.
‫به اتفاقی که برای دخترا افتاد.
‫می‌خوای برام بگی؟
‫فکر می‌کنم مادر خوبی‌ام، ولی…
‫همیشه این حس رو نداشتم.
‫چرا اینو می‌گی؟
‫چون اوایل، ‫خیلی… سخت بود.
‫بعضی وقت‌ها،
‫آرزو می‌کردم کاش به دنیا نیومده بودن.
‫یه ثانیه، عشقم. ‫چی شده؟ چی هست؟
‫مایا، لطفاً. یه ثانیه، عشقم.
‫ولی تو که قبلاً غذا خوردی.
‫ایراتی، یه ثانیه، عزیزم.
‫چی شده؟
‫اینجا جنگ راه افتاده؟
‫مامان شما رو گاز می‌گیره؟ ‫هر بار میام، گریه می‌کنید.
‫درسته، آنجلا؟
‫شاهزاده‌ی کوچولوی من چه خبره؟
‫انگار مامان ‫حتی وقت نکرده جمع‌وجور کنه.
‫از صبح دارن گریه می‌کنن. ‫همه‌جام بالا آوردن. حموم نرفتم.
‫- و نمی‌دونم… ‫- چی؟
‫- نمی‌دونی چی؟ ‫- به یکی‌شون غذا دادم، ولی نمی‌دونم کدوم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫بده‌ش به من. بیا.
‫شاهزاده.
‫وای! فوری باید سوخت‌گیری بشی.
‫- آنجلا. ‫- چی؟
‫خیلی گرسنه‌ست.
‫بهش غذا بده.
‫- جدی می‌گم، می‌تونی بهش غذا بدی؟ ‫- سینه رو نمی‌گیره.
‫- پس من چی کار کنم؟ ‫- بشین و بهش غذا بده.
‫یک هفته بعد
‫خیلی خوب داری پیش می‌ری.
‫خب، روان‌پزشک گفت ‫پیشرفت خوبیه.
‫آنجلا، متأسفم، ‫ولی خبر خوبی ندارم.
‫چی شده؟
‫گونزالو درخواست ‫اقدامات موقت علیه تو داده.
‫یعنی چی؟
‫نمی‌تونی دخترا رو ببینی.
‫می‌تونه این کارو بکنه؟
‫بله، می‌تونه.
‫اعتراض می‌زنیم با استناد به استرس پس از سانحه ‫به‌خاطر آزار مداوم.
‫البته باید مدارک ‫درست ارائه بشه.
‫آنجلا.
‫حواست هست؟
‫- فندق‌ها رو یادت بود؟ ‫- آره، فکر کنم.
‫- فکر می‌کنم. ‫- مطمئنی؟
‫آره.
‫این‌ها بادومن، آنجلا.
‫ببخشید.
‫- کمکت می‌کنم. ‫- لازم نیست. همه‌چی رو مرتب کردم.
‫این مزخرف چیه؟
‫- خواستم امتحانش کنم. ‫- گفتیم شیرخشک نه.
‫تو گفتی، گونزالو. ‫من فکر نمی‌کنم مشکلی داشته باشه.
‫همه‌ی بچه‌ها می‌خورن.
‫می‌خوای برگردی سر کار.
‫- می‌خوام برگردم سر کار. ‫- پس شفاف حرف بزن.
‫تصمیمم جدیه برای برگشتن به کار. ‫دخترا انقدر بزرگ شدن که برن مهد.
‫خیلی بزرگن. خیلی بزرگن.
‫ازشون خسته شدی؟ ‫فکر می‌کردم گفتیم مهد نه.
‫- نه، عزیزم. این رو هم تو گفتی. ‫- آها، باشه.
‫باشه؟ تازه فقط یه ایده‌ست...
‫آره، معلومه، ‫خودتو بنداز تو کارت.
‫دخترا هم با مهد ‫و شیرخشکای مزخرف سر کنن.
‫همین الان که نه...
‫واقعاً؟
‫عکاس نیم ساعته رسیده. ‫من مثل احمق‌ها منتظرم.
‫عزیزم، این لباسی که برام گرفتی ‫بعد زایمان بهم نمیاد.
‫راحت نیستم. می‌خوام عوض کنم...
‫- داری چی کار می‌کنی؟ ‫- من نمی‌فهمم چی به زنم میاد؟
‫چی رو نمی‌فهمی ‫در مورد سفید پوشیدن؟
‫- داری دردم میاری. ‫- همین الان بیا پایین.
‫لبخندها رو ببینیم.
‫بجنبید.
‫این خانواده‌ی قشنگ رو ببینیم.
‫باشه. همینه.
‫حالا نوبت بابای قهرمانه.
‫- گرفتی؟ ‫- آره.
‫آنجلا؟
‫امروز منوی ویژه داریم.
‫- ممنون، جولن. ‫- شنیدی چی گفتم؟
‫بهانه‌ی کامل
‫ببخشید، نه.
‫امروز منوی ویژه داریم.
‫گرسنه نیستم.
‫ببین.
‫همین اتفاق تو زندان برای من افتاد. ‫سیزده ماه تو ال‌دوئسو بودم.
‫سیزده ماه خیلیه.
‫خب، چهار سال بهم خورده بود. ‫خدا رو شکر وکیل خوب داشتم.
‫البته نه خوب. چی می‌گم؟ بهترین.
‫«امشب ساعت شش دقیقاً زنگ بزن ‫و دوربینت رو روشن کن! استر.»
‫دقیق گوش کن.
‫دیگه پانچو، ‫سگ میلیونر نیستی.
‫هیچ‌کس نباید بفهمه کی هستی.
‫اگه به دردسر افتادی، عقلت رو به کار بنداز.
‫دنبال من نگرد، خودم پیدات می‌کنم.
‫بدو.
‫آنجلا… فیلم رو نمی‌بینی؟
‫- قبلاً دیدمش. ‫- پس می‌تونی کمکم کنی.
‫ببین، این لِیره‌ست. ‫تازه اومده و یه‌کم گیجه.
‫فکر کردم بهتر از هر کسی ‫می‌تونی راهنماییش کنی.
‫واقعاً ممنونم.
‫خواهش می کنم.
‫ممنون. باهاش برو.
‫- ببین، این اتاق مطالعه‌ست... ‫- سلام.
‫- مارگا. ‫- ترسوندم.
‫ولش کن. برو فیلمت رو ببین.
‫نترس. اینجا همه بی‌آزارن.
‫- آره، همینو گفتن. ‫- می‌رم دستشویی. منتظرم می‌مونی؟
‫- یه لحظه. ‫- باشه.
‫با من بیا.
‫ساعت چنده؟
‫اجازه نداریم این کارو بکنیم، ‫ولی فوریه.
‫در رو نگه دار ‫و حواست باشه کسی نیاد، لطفاً.
‫استر.
‫- استر، اونا اونجان؟ ‫- آره.
‫صبر کن، الان رفتن.
‫مامان لوکاس رو راضی کردم ‫جشن تولدشو یه ماه زودتر بگیره.
‫دخترها، مامانه.
‫مامان؟
‫سلام، عشقم.
‫سلام عزیزم. چه‌قدر ناز شدی.
‫مایا، کنار خواهرت وایسا. ‫وگرنه نمی‌بینمت.
‫الان می‌بینمت.
‫کجایی؟
‫تو بیمارستانم، عزیزم. ‫ولی زود برمی‌گردم خونه.
‫واقعاً؟
‫بابا می‌گه مثل مامان‌بزرگ مریضی.
‫نه. مثل مامان‌بزرگ نه.
‫به‌هرحال تقریباً خوب شدم.
‫واقعاً؟
‫می‌دونی چرا؟
‫- چرا؟ ‫- چون موچی خوب ازم مراقبت کرد.
‫خیلی خوب.
‫مامان، اینجا یه پینیاتای خیلی بزرگه.
‫جدی؟ حسودیم شد!
‫مایا، تو هیچی نمی‌گی، عزیزم.
‫بابا گفت نمی‌تونیم باهات حرف بزنیم.
‫آره، چون…
‫چون بابا از مامان ناراحته.
‫ولی درستش می‌کنیم. نگران نباش.
‫چرا دعوا کردید؟
‫مسائل بزرگ‌ترهاست.
‫ولی مهم اینه ‫که هر دوتاتون رو خیلی دوست داریم.
‫باشه؟ نگران نباشید.
‫باشه.
‫- در رو باز کن. ‫- میام. یه لحظه. الان میام.
‫عشقم، الان باید برم، باشه؟
‫خیلی خوش بگذره. دوستتون دارم.
‫- در رو باز کن. ‫- میام.
‫- آنجلا. ‫- درست می‌شه. نگران نباش.
‫- بیا بیرون، آنجلا. لِیره کجاست؟ ‫- ممنون، استر.
‫لطفاً باز کن.
‫تقریباً رسیدیم، کوچولوها.
‫حالا تمام روز تو مهد می‌خوابید،
‫و دیگه دلتون نمی‌خواد ‫خونه بخوابید، نه؟
‫- سلام، رامون. ‫- آنجلا؟
‫- الان وقت خوبیه؟ ‫- آره.
‫- باشه، گوش کن. ‫- چی شده؟
‫یه مشکل داریم.
‫- توی محوطه‌ی سولوآرته‌ام. ‫- چی؟
‫نقشه‌های 4B رو فرستادی.
‫- قرار بود از 4A شروع کنیم. ‫- نمی‌تونم…
‫- مطمئنی؟ ‫- ده نفر اینجان بیکار.
‫الان راه‌حل بده ‫وگرنه همین الان می‌برمشون باراکالدو.
‫- یعنی چی؟ ‫- می‌برمشون.
‫نه. نباید برن.
‫- نباید برن. بذار یه تماس بگیرم. ‫- نمی‌تونم کل روز بیکار نگهشون دارم.
‫دارم ضرر می‌کنم.
‫رامون، بذار زنگ بزنم. ‫صبر کن. زنگ می‌زنم.
‫باشه، خبر بده. خواهشاً.
‫می‌دونم 4A بود، رامون. ‫تو گفتی 4B.
‫- نه، گفتم 4A. ‫- نه، گفتی B.
‫- نه، گفتم 4A. ‫- تو گفتی B، منم همونو فرستادم.
‫- و حالا… می‌دونم. ‫- مهم نیست تقصیر کیه.
‫پس چی کار کنم؟ صبر کن.
‫- لطفاً نقشه‌ها رو بفرست. ‫- صبر کن، رو اسپیکره.
‫باشه. دارم درخواست می‌کنم ‫گروه کار نرن.
‫لطفاً نذار برن.
‫می‌تونن مصالح رو خالی کنن.
‫دو ساعت یعنی زیاد؟ ‫من چی کار می‌تونم بکنم؟
‫امیلیو، آره، با رامون هماهنگه. ‫آدمات بمونن و داربست رو شروع کنن.
‫و دو ساعت دیگه… ‫نه، آدمات رو نبر.
‫اگه بری، باید قید مرکز خرید رو بزنی.
‫می‌خوای چه‌جوری عمل کنم؟
‫سال‌هاست با هم کار می‌کنیم، ‫الان یه اشتباه پیش اومده، تو...
‫نه، فقط… ‫سیلویا، لطفاً سولوآرته رو بده.
‫دقیقاً، حالا همدیگه رو می‌فهمیم.
‫خب… ممنون.
‫آره، باراکالدو...
‫- ویسنته، می‌شه استفاده کنم؟ ‫- حتماً.
‫آره، الان شروع می‌کنم.
‫هر حرفی هست، ‫با رامون هماهنگ کن.
‫دقیقاً. باشه، ممنون.
‫خدایا.
‫رامون، آره. حل شد. دو ساعت.
‫آره.
‫عالیه، ممنون.
‫قهوه با شیر معمولی.
‫ممنون، جون.
‫بله.
‫امیلیو، گفتم دو ساعت. ‫نیم ساعتش مونده.
‫خب، پس نیم ساعت دیگه.
‫آنجلا، ماشینت.
‫لطفاً برید عقب.
‫- حالش چطوره؟ ‫- چی شده؟
‫حال‌شون خوبه؟ من باباشونم.
‫حالِ اون خوبه؟
‫چی کار کردی؟
‫چه غلطی کردی؟ ‫چی کار کردی؟ لعنتی!
‫همه خیلی هیجان‌زده بودن…
‫بعدش با خودم گفتم «خب معلومه.» ‫موسیقیِ خودم بود.
‫اون عوضی داشت موزیک منو دی‌جی می‌کرد.
‫چی کار کردی؟
‫یه مشت کوبیدم تو صورتش. دیگه چی؟
‫بعد فهمیدم همه‌ش تو ذهنم بوده.
‫- الان چه حسی داری؟ ‫- نمی‌دونم، خوبم.
‫فقط اینه که تکنو کل زندگیم بود.
‫نمی‌خوام دوباره دی‌جی کنم ‫نکنه باز تکرار بشه، می‌فهمی؟
‫منم همین حس رو دارم.
‫می‌ترسم دوباره اتفاق بیفته.
‫ولی… نمی‌دونم…
‫الان می‌دونم آدمایی هستن ‫که دوستم دارن و حمایتم می‌کنن و…
‫بیشتر از هرچی، ‫فکر می‌کنم یه‌سری ابزار دارم
‫که اگه دوباره پیش بیاد، ‫کمکم می‌کنه بهتر مدیریتش کنم.
‫قطعاً، آنجلا. برداشت خیلی خوبیه.
‫لِیره، نوبت توئه.
‫می‌خوای؟
‫سلام، اسمم لِیره‌ست.
‫و خب، اومدم اینجا ‫چون از خودم خوشم نمیاد.
‫مدته از چیزی که می‌بینم ‫خوشم نمیاد.
‫و می‌خوام عوضش کنم.
‫امیدوارم بودن اینجا کمکم کنه.
‫خیلی خوبه، لِیره. خیلی خوب.
‫گونزالو می‌خواد تو رو بکشه.
‫منو اجیر کرده این کارو بکنم.
‫حرفی که زدم جدی بود.
‫می‌تونم انجامش بدم.
‫- نه. ‫- نه؟
‫پس چی کار می‌کنی؟ بگو.
‫تا ابد با دخترا فرار می‌کنی؟
‫هیچ‌کس حرفت رو باور نمی‌کنه. ‫این دیوونگیِ محضه، آنجلا.
‫آنجلا، دنبالت می‌گشتم.
‫تمومش کردم.
‫همه‌چی توش بود.
‫همه‌ی اتفاقا.
‫خب، اون چیزی که فکر می‌کردم اتفاق افتاده. ‫هیچی واقعی نبود.
‫خیلی شجاع بودی.
‫سرعت پیشرفتت واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫و آزمایش‌ها؟
‫خوب بودن. خوب پیش رفت.
‫- جدی؟ ‫- بله.
‫هیچ مدرکی نیست ‫که مشکل روان‌پزشکی داشته باشی.
‫یه اپیزودِ منفردِ مرتبط با استرس بوده.
‫کارِ بیشتری نیست ‫که اینجا برات انجام بدیم.
‫پس می‌تونم دخترا رو ببینم؟
‫نه، آنجلا. ‫یعنی من دارم مرخصت می‌کنم.
‫دیدنِ دخترا به من ربطی نداره.
‫- معلومه. ‫- باشه.
‫وسایلت رو جمع کن. داری می‌ری.
‫آنجلا!
‫تموم شد.
‫دخترا تا ۱۵ دقیقه دیگه از مدرسه میان بیرون. ‫می‌بری منو ببینمشون؟
‫- آنجلا. ‫- از ماشین پیاده نمی‌شم.
‫- نمی‌تونم. ببخش. ‫- هیچ‌کس نمی‌فهمه، استر.
‫قول می‌دم. هیچ‌کس نمی‌فهمه.
‫می‌دونم خیلی سخته. ‫ولی باید بهم اعتماد کنی.
‫- فقط یه لحظه ببینمشون. ‫- آنجلا، حکمِ منعِ تماس داری.
‫- خدایا. ‫- خطرناکه. ممکنه برای همیشه از دستشون بدی.
‫نمی‌خوایم این لذت رو به گونزالو بدیم، نه؟
‫نه.
‫- ممنون. ‫- تمومه.
‫- می‌تونم یه خواهش بکنم؟ ‫- حتماً. کل روزم مال توئه.
‫می‌دونم همه‌ی اینا خیال بوده ‫و ادو وجود نداره. اینو می‌دونم.
‫اما دلم می‌خواد برم جاهایی ‫که فکر می‌کردم باهاش بودم.
‫برای بستنِ این پرونده.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫چیزی رو به‌یاد میاری؟
‫این‌جا فوق‌العاده‌ست، نه؟
‫فانوسِ دریاییِ انتهای صخره‌ها.
‫یادم میاد.
‫یادم میاد با موتور اومده بودم.
‫مطمئنی؟
‫دیگه مطمئن نیستم.
‫جوری یادمه انگار واقعی بوده.
‫روزِ خوبیه براش.
‫سلام؟
‫کسی هست؟
‫کلیدها اینجا بودن.
‫اینجا نیستن؟
‫بذار ببینم.
‫ببینیم چیزی بازه یا نه. ‫تو اون‌طرف رو نگاه کن.
‫من از این‌طرف می‌رم.
‫آنجلا!
‫درِ گاراژ درست بسته نشده بود.
‫نمی‌تونیم زیاد بمونیم. این ورود غیرمجازِه. ‫به دردسر می‌افتیم.
‫آنجلا.
‫اون اینجا بود.
‫می‌تونیم بریم اون‌طرف؟
‫حتماً.
‫ببخشید، کاره.
‫سلام، پاتکسی. چی گفتن؟
‫باشه.
‫ببخشید. سلام، ببخشید.
‫- سلام. ‫- کمکی ازم برمیاد؟
‫همدیگه رو می‌شناسیم؟
‫نه، آشنا به نظر نمیای.
‫آشنا نیستم؟ تو به نظرم آشنایی.
‫فکر کنم منو با یکی دیگه اشتباه گرفتی.
‫نه، ببخشید.
‫می‌دونی قبلاً اینجا بوده‌ام؟
‫حدود دو ماه پیش ‫یا همچین چیزی؟
‫- نمی‌دونم خانم، یادم نمیاد. ‫- با ادواردو سیلوا فوتبال بازی می‌کنی؟
‫- سنش بالاتره. ‫- نمی‌دونم.
‫با آدمای زیادی بازی می‌کنم. ‫شهر کوچیکه.
‫- ولی صبر کن. ‫- چی کار می‌کنی؟
‫- دوچرخه داره. دوستِ باباته. ‫- ببخشید.
‫- نرو. ‫- آنجلا، عزیزم.
‫بسه، باشه؟
‫- باورم نمی‌شه. ‫- بریم.
‫می‌خوای بیام تو؟
‫لازم نیست. بهترم.
‫بعداً خونه‌م می‌بینمت.
‫- نه، امشب اینجا می‌مونم. ‫- محاله، آنجلا.
‫میای خونه‌ی من، باشه؟
‫برو. به مامانت سلام برسون.
‫باشه.
‫دیگه خونه‌ام.
‫عزیزم.
‫تو تنها کسی بودی که متوجه شد.
‫خب…
‫هیچ‌کس خودش گردنش کبود نمی‌شه.
‫یا از لیز خوردن تو خیابون ‫کمرش آسیب نمی‌بینه.
‫نه.
‫هیچ‌کس این‌قدر به خودش آسیب نمی‌زنه.
‫ضمن این‌که من… منم قبلاً همینو می‌گفتم.
‫آره.
‫شوهرم منو می‌زد. ‫مشت و لگد کم نمی‌زد.
‫آخرین کتک نزدیک بود منو بکشه.
‫یه هفته کامل تو کما بودم.
‫نمی‌خواستم همون بلا سرت بیاد.
‫ممنونم.
‫کاری که باید می‌کردم ‫این بود که اسمم رو تو گزارش می‌نوشتم.
‫همه‌چی واضح‌تر، ‫موثرتر، سریع‌تر می‌شد، بیشتر…
‫ماریبل، خیلی لطف کردی. واقعاً خیلی.
‫واقعاً.
‫ماریبل!
‫اوه، بیداره.
‫من می‌رم.
‫- نه مامان. ماریبل سرش شلوغه. خودم انجام می‌دم. ‫- باشه.
‫- الان راحتی؟ ‫- بله.
‫- آره؟ ‫- همون‌طور که می‌گفتم.
‫هیچ‌کس چیزی بهم نمی‌گفت ‫و نمی‌دونستم چی کار کنم.
‫و چون سگ‌ها بویایی خوبی دارن، ‫خواستم پیدات کنه.
‫باشه، الان تموم شد.
‫- اوه. ‫- سگت حالش خوبه.
‫- نه «سگ» نه، پانچیتوعه. ‫- درست.
‫- پانچیتو الان خوبه، مامان. ‫- آره.
‫- دیدیش؟ ‫- نه.
‫نه. هر روز برام عکس می‌فرستن. ‫بهت نشون می‌دم.
‫- گوشیم کجاست؟ ‫- اینجاست.
‫بده به من.
‫ولی قسمتِ عکس‌ها رو بیار بالا.
‫اون… گالری.
‫- اینجاست. ‫- ببین. چه بامزه‌ست.
‫پنجه‌ش باندپیچی شده. ‫طفلکی.
‫نگاه کن چطور دراز کشیده. ‫به نظرم غمگینه.
‫پانچو، پانچیتو.
‫فکر نکنم برگردوننش.
‫چرا؟
‫- به اسم کی چیپ شده؟ ‫- به اسم من.
‫پس وقتی حالش بهتر شد ‫برش می‌گردونن، مامان.
‫امیدوارم.
‫- اون روی پات چیه؟ ‫- کجا؟
‫همون‌جا روی پات. ‫سوختگیه یا چی؟
‫چطور این‌طوری شد؟
‫- بسه. چیزی نیست. ‫- بهتره؟
‫به اگزوز موتور خورده.
‫الان برمی‌گردم.
‫استر.
‫ادو وجود داره.
‫مطمئنم. ادو وجود داره.
‫کمکم کن پیداش کنم.
www.Doostihaa.com