‫شاه لطیف!
‫خوش اومدی به برنامه ‫«سر چتریک استوارت»...
‫با میزبانی من، ‫یعنی «سر پاتریک استوارت.»
‫مایه افتخارمه که اینجا باشم.
‫افتخار از بنده است.
‫من توی پادکست کوچولوم میزبان...
‫- کلی بازیگر خوب بودم. ‫- اوهوم.
‫ولی تعداد کمی از اون‌ها ‫انقدر روز پرماجرایی داشتن.
‫خب، قطعا می‌شه گفت ‫اتفاقات عجیب زیادی افتاده.
‫خب، من یکی دو تا بازیگر باند رو می‌شناسم،
‫- دنیل کریگ از دوستان عزیزمه. ‫- عه؟
‫سخته بخوای جای پاش رو پر کنی.
‫به نظرت از پس این کار بر میای؟
‫آره.
‫آره، بر میام.
‫الان از همیشه بیشتر ‫حاضرم به دنیا ثابت کنم...
‫که جربزه‌اش رو دارم.
‫[قسمت دوم: جهت مسخره‌بازی و اعصاب‌خردی]
‫شاه هستی؟ نایجل موری‌ام. ‫حالت چطوره؟ خدا رو شکر.
‫- آره، خوبم. ‫- خوبه.
‫آم، فلیشا گفته بود کار حفاظتی ‫واسه آدم‌های معروف می‌کنی.
‫آره، راست گفته.
‫همچنین پیش اومده گاهی ‫با آدم‌های تازه‌مشهور کار کنم.
‫- حله؟ ‫- آره.
‫حفاظت شخصی هم انجام می‌دی؟ ‫چون امشب ممکنه... به یه مهمونی برم.
‫آره بابا. خدمات کامل داریم.
‫- حتی اگه بخوای پیشمرگ غذا هم داریم. ‫- عه.
‫ببین، بذار یه نگاه به خونه بندازیم، بعدش...
‫- حرف‌ها رو بزنیم. ‫- باشه.
‫- خب، خونه دو تا نقطه ورودی داره. ‫- خب.
‫شیء متخاصم از پنجره بیرونی وارد شد.
‫اون پنجره‌ها و درها ‫باید نوسازی بشن و...
‫توی فکرم بود که...
‫محافظ فیزیکی اطراف محوطه بذاریم. ‫اگه آدم دارین.
‫فردا حدود شصت نفر قراره جمع بشن.
‫عجب. کارت رو بلدی‌ها.
‫من نقش مترجم سریال هوملند رو...
‫- توی فصل هفتش داشتم. ‫- آره.
‫آره، آره. یادمه.
‫اون سریال رو خیلی بد خراب کردن. بیا بریم.
‫بسیارخب.
‫پس گمونم مهمون‌های عید فطرت باشن، نه؟
‫- آره. ‫- خیلی‌خب.
‫آره، فقط حواست باشه ‫احساس امنیت کنن.
‫- آره، حتما. ‫- گندت بزنن!
‫انگشت پام!
‫آم، شاید بهتر باشه ‫از طبقه بالا شروع کنی.
‫می‌دونم دفاع از ارتفاع بالاتر ‫کار سخت‌تریه، درسته؟
‫آره، باشه. کفشم رو در میارم...
‫- و می‌رم طبقه بالا. ‫- آره.
‫قبول داری این نقشی نیست ‫که آدم باید بازیش کنه؟
‫باید بخشی از وجودش بشه!
‫کاملا.
‫کاملا درسته.
‫آره، می‌دونین...
‫خوشبختانه من تجربه زیادی ‫توی مورد حمله قرار گرفتن دارم.
‫چه در انظار عمومی، ‫چه اصلا خونه خودم،
‫که واقعا رخ داد.
‫- آره، الان رسید. ‫- ماندارین اورینتاله.
‫- ردیفش کردم. ‫- دستت درد نکنه فلیشا.
‫بعدا درباره مراسم حرف می‌زنیم، خب؟ ‫فعلا خداحافظ.
‫- این چیه نشونم می‌دی؟ ‫- هتله.
‫اقامت رایگان واسه افراد مشهور دارن. ‫مثل میشل یو، دیگا دی...
‫حتی نورث‌وست ننی.
‫خب؟
‫داداش، دنبال‌کننده‌هات زیاد شدن، خب؟ ‫جایی امن‌تر از اینجا پیدا نمی‌کنی.
‫همه‌مون می‌تونیم یک هفته ‫مجانی بریم اونجا.
‫البته بدون احتساب هزینه‌های خودم، ‫ولی... قبوله؟
‫ببین، ما که نمی‌ریم هتل.
‫دارم درستش می‌کنم. ‫نمی‌ذارم هیچ بلایی سرت بیاد.
‫- اصلا از هیچی نترس. ‫- من که نمی‌ترسم.
‫چی می‌گی بابا؟
‫داداش؟
‫داداش، این چه وضعیه؟
‫مگه شبیه چیه؟ حفاظتیه دیگه.
‫گفتم که خودم بخش حفاظت رو حل کردم...
‫تند نرو بابا. ‫از این وضع درس بگیر.
‫- فیلم سینمایی که نیست، خب؟ ‫- واقعا؟
‫لازمه بپرسم این‌ها از کجا اومده؟
‫این‌ها چیه؟
‫خدا بهمون رسونده داداش.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫این سربازهای افراطی رو هم خدا فرستاده؟
‫من این‌ها رو می‌شناسم داداش. ‫عین افراطی‌ها می‌مونن.
‫کدوم افراطی‌ها؟ ‫یعنی کدوم نقطه از خاورمیانه؟
‫آخه استانداردهاشون با هم فرق داره.
‫اینطوری شنیدم.
‫حالا دکترا که نمی‌خوان، می‌خوان؟
‫سخت‌کوشن و زحمت می‌کشن!
‫- خدا پشتمون باشه. ‫- خدا بزرگه.
‫مگه اینجا مدرسه باز کردیم؟
‫می‌خوام یه نیروی حفاظتی واقعی داشته باشیم.
‫پس لطفا یه بار هم که شده ‫به حرفم گوش کن.
‫اگه ازت نیروی محافظتی خواستم، ‫خودم زبون دارم درخواست کنم.
‫- حال کردی، نه؟ ‫- آره.
‫ببین گیر کی افتادیم. ‫انقدر رو مخ من نرو!
‫- برو با آبا صحبت کن. ‫- بعدا حرف می‌زنیم.
‫هر روز رو اعصابم اسکی می‌ره.
‫بابا.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اینطوری هر ولگردی ‫می‌تونه بیاد توی خونه.
‫چون در پشتی رو کندی.
‫واسه همین نیروی حفاظتی...
‫- خودم بلدم. ‫- به تو که شک ندارم، صرفا...
‫اگه بسپاریش به خودم، ‫همه اینطوری راحت‌ترن.
‫الان شان کانری شدی ‫که بیای ما رو نجات بدی؟
‫- تو اصلا از کجا بلدی؟ ‫- شاه! شاه.
‫شاجو، کمکم کن این‌ها رو ‫توی ماشین بذارم.
‫زود باش.
‫شصت تا مهمون واسه عید زیاده.
‫باید به مامانت کمک کنم.
‫آهای!
‫پدرسوخته.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- چی؟ عه...
‫- آروم باش مامان. ‫- به من نگو آروم باش!
‫بیست ساله که می‌خواد ‫عید ما رو ازمون بدزده.
‫همینطوریش داره بوی گند کبابش میاد.
‫من که کباب‌هاش رو دوست دارم.
‫تاهیرا، اینجایی؟
‫نایلا!
‫وای! دو روز پشت سر هم!
‫مگه عید همه نیست؟ ‫من هم دارم کمک می‌کنم.
‫نایلا، تو که همینطوریش ‫کلی زحمت کشیدی.
‫شاجو، قابلمه‌ها ور ببر داخل. ‫چرا واسه نایلا زحمت می‌تراشی؟
‫زحمتی نیست تاهیرا.
‫داشتم به شاجو می‌گفتم...
‫می‌تونم خیلی بیشتر کمک کنم.
‫متاسفانه بعد از دیشب...
‫اینجا دیگه امن نیست، نه؟
‫می‌خواین عید رو خونه ما بگیریم؟
‫کجا امن نیست؟
‫خیلی‌خب! همه بس کنن! ‫می‌شه بس کنی بابا؟
‫بابا، می‌شه لطفا بیای اینجا؟ ‫یه لحظه کار رو متوقف کنین.
‫خب. یه صحبت کوچولو کنیم.
‫- درباره عید و برنامه‌مون... ‫- برنامه تو اینه؟
‫- چی؟ ‫- می‌خوای نیروهای ما رو...
‫با این فراماسون‌های سوسول عوض کنی؟
‫- من سوسول نیستم. ‫- باید می‌رفتیم هتل.
‫نایجل اومده کمک کنه خونه رو... ‫ایمن کنیم.
‫تاهیرا، بیا خونه رو ببین! ‫همه‌چی حاضره...
‫اینجا که آماده نمی‌شه. ‫غذا آماده نمی‌شه.
‫- من... ‫- نایلا، نایلا! خواهش کردم. شاجو...
‫ببخشید رفقا. پیامبر خدا...
‫- خوب گفتی. ‫- دقیقا. دقیقا.
‫ایشون گفته بود ایمانت به خداوند باشد،
‫اما برای همه‌چیز آماده باش.
‫رفیق خودمه. کارش رو بلده.
‫- می‌شه بهش اعتماد کرد. ‫- صرفا خواستم بگم...
‫چنین روزهای مقدسی واسه ‫بازیگرهای بد مثل میله برقیه.
‫بنابراین شاید بهتر باشه ‫مراسم عید خودتون رو...
‫جای دیگه بگیرین.
‫خفه شو بی‌ادب!
‫یه بار رفته دبی ‫فکر کرده فرهنگ ما رو بلده.
‫- این کیه؟ ‫- نه، من برای فرهنگ شما...
‫خیلی احترام قائلم.
‫مخصوصا بعد از شیش باری ‫که افغانستان بودم...
‫این جنایتگر جنگی راست می‌گه.
‫اینجا جونمون توی خطره.
‫- عه، عه... ‫- نایلا.
‫فردا عید رو خونه شما می‌گیریم.
‫پرویز. پرویز...
‫اگه اتفاقی بیفته، ‫تو مسئولیت قبول می‌کنی؟
‫فردا می‌بینمت.
‫مامان، نه... من که...
‫مامان!
‫خوشحال شدم خانواده‌ات رو دیدم. ‫آدم‌های شادابی بودن.
‫- مگه نه؟ واقعا... ‫- اوهوم.
‫دغدغه‌مندن. تازه برادرت...
‫- به نظر آدم خوبی میاد. ‫- برادرم که نیست.
‫فامیلمه. ولی پیش ما بزرگ شده.
‫- آها. ‫- پیچیده است.
‫خیلی‌خب. ببین، این واسه شماست.
‫این نقل‌قول توئه.
‫اما باید پرداختی رو به تعویق بندازم،
‫محض اینکه خواستیم ‫بعدا هم همکاری کنیم.
‫چون اگه تحقیقات اینترنتیم درست باشه،
‫ممکنه در آینده بیشتر ‫به خدمات ما نیاز پیدا کنین.
‫خب، آم... ‫حالا ببینیم چی می‌شه.
‫آم، واقعا منطقیه. ‫می‌شه دست خودم بمونه؟
‫- باید از چند نفر نظرخواهی کنم. ‫- آره، ردیفه.
‫آها، پس واسه امشب ‫خواستی محافظ شخصی داشته باشی؟
‫می‌تونم بهترین آدمم رو بفرستم...
‫- اصلا... ‫- داداش، چیکار می‌کنی؟
‫- مگه نگفتی من محافظ باشم؟ ‫- واسه امشب آره.
‫- ایشون؟ ‫- آره، واسه همین لزومی نیست...
‫مرسی که تشریف آوردین.
‫- آره، نه. مایه افتخار بود. ‫- آره.
‫آها، راستی، ‫اون دوربین‌های داشبورد دزدی...
‫عمر باتریشون کمه...
‫خلاصه شارژر داشته باش. حله.
‫اون مجانی از طرف ما بود.
‫- مرسی نایجل. ‫- اوهوم.
‫چرا پولت رو حروم ‫این مفت‌خورها می‌کنی داداش؟
‫من از قدیم هوات رو داشتم.
‫شنیدم امشب قراره بری مراسم.
‫تنها می‌ری یا...؟
‫همراه دارم.
‫واقعا؟
‫تو کفشی داری که کتونی نباشه؟
‫می‌تونم جور کنم.
‫خب، پس برو پات کن عوضی.
‫[کنزینگتون جنوبی]
‫لطفا، لطفا.
‫ولم کنین.
‫اینجا چه بلبشویی به پا شده.
‫خوب شد اومدم کنارت باشم.
‫باشه داداش. تو شاید عضله داشته باشی،
‫ولی هوش و دلت از من قوی‌تر نیست، خب؟
‫آخه وقتی وسط جنگ فرهنگی باشی...
‫میدون نبرد اصلی اونجاست.
‫داداش، با این قیافه‌ات چطوری می‌خوای ‫دلشون رو ببری؟
‫- چی؟ ‫- همین قیافه‌ات رو می‌گم.
‫وقتی روی فرش قرمزی،
‫انگار می‌خوای بری بغل دوربین،
‫ولی نگرانی که دوربین ازت فرار کنه.
‫اینطوری نیست. ‫لطفا ذهنم رو اون سمتی نبر.
‫ذهنیتم خراب می‌شه.
‫باشه. واسه تاییدته.
‫- این چیه؟ ‫- آره.
‫اینجا رو باش! چه خوب افتادم!
‫انگار قراره نقش یه میمون ‫توی «سیاره زمین» رو بازی کنی.
‫بذار یه چیزی رو ببینم.
‫راج تاکر؟
‫- کله پدرش! این... ‫- خب، خب!
‫حالا خودت رو خراب نکن. ‫صندلی‌های این ماشین گرونه.
‫گوش کن، باید بریم تو ‫کار رو در بیاریم، خب؟
‫داداش، ما همینطوریش هم ‫کار رو در آوردیم، خب؟
‫عملا با موبا وارد مهمونی شدیم.
‫نگاه کن چه خوراکی‌هایی داریم.
‫آب زم‌زم دست‌ساز مخصوص داریم.
‫اون عروسک کوچولوت روی داشبورده. ‫من رو نگاه کن.
‫عین سریع و خشن داریم وارد می‌شیم،
‫ولی با این تفاوت که خاورمیانه‌ای هستیم،
‫- می‌گیری؟ ‫- بزن قدش داداش!
‫- بیا بریم تو کارش. ‫- بریم تو کارش.
‫- حاضری؟ خوبی؟ ‫- آره داداش.
‫یه فیگور بگیر ببینم!
‫بنگ!
‫- ایول! ‫- ولی روی فرش قرمز اینطوری نکن.
‫قول که نمی‌دم.
‫همه‌چی هیجان‌انگیز شده،
‫اما خیلی‌ها از تصمیم گوجاراتی ‫برای نقش جیمز باند ناراحت شدن.
‫اثبات اشتباه بقیه ‫از بچگی هدف زندگیم بوده.
‫چطور مگه؟
‫خب، واسه همین نقش رو می‌خوام.
‫برای همین الان داریم صحبت می‌کنیم.
‫برای همین می‌خواستی توی...
‫- مراسم موزه کینگ سخنرانی کنی؟ ‫- دقیقا.
‫که به مردم نشون بدم ‫یه قهرمان می‌تونه این شکلی باشه.
‫که بهشون نشون بدم این هم...
‫می‌تونه بریتانیایی باشه.
‫آهای، گوش کنین! ‫من طرفدار تیمم.
‫من طرفدار تیمم، ‫ولی امشب که کار تموم شد،
‫لطفا با موبا برو خونه. ‫خب، این واسه خودته.
‫ببخشید، سمت شما خدمات نداریم.
‫- من ترکم. ‫- ترکی؟
‫پس خدماتمون واسه شما هم هست. ‫ممنون. ببخشید آبجی،
‫- اولین سفر پنجاه درصد تخفیف داره. ‫- یو!
‫- شاه! ‫- بفرما.
‫ام‌سی ریک‌شاه! رفیق خودم!
‫- می‌شه عکس بگیرم؟ ‫- عکس می‌خوای؟
‫می‌تونم برات دوربین اشعه‌ایکس بیارم. ‫آهای، پسرعمو!
‫بیا با تنها طرفدارت عکس بگیر! بیا!
‫آهای، داداش! من رو نادیده گرفتی؟
‫پسر، باید بریم.
‫واسه چی می‌ری اونجا؟
‫طرف خودش رو فراموش کرده.
‫تو باید پیش ما باشی!
‫عه، عه، عه.
‫طرف خواست عکس بگیره. ‫مگه مشکلش چیه؟
‫داداش، اگه با این‌ها عکس بگیرم، اصلا...
‫الان نمی‌خوام همچین تصویری ‫از خودم نشون بدم، خب؟
‫تغییرات واقعی اونجا رخ می‌ده. ‫باید بین اون‌ها باشیم.
‫ببین، می‌دونم به خیالت ‫نیروی سرویس مخفی اعلی‌حضرتی...
‫خب؟ ولی کل شب اینطوری باهام رفتار نکن.
‫جدی؟ پس تو هم سعی نکن ‫من رو به فنا بدی.
‫داداش، احترامشون رو می‌خوای؟ ‫پس خودت باش، خب؟
‫می‌خوای احترام ببینی؟ ‫نگاه کن و یاد بگیر.
‫- دوباره همون کار رو کردی. ‫- اون کار رو نکردم...
‫- با صورتت کردی... ‫- خودت پس ژست بگیر.
‫بذار نشونت بدم!
‫هوم.
‫- نه. می‌دونی این چیه؟ ‫- هوم؟
‫شبیه یه کودک‌آزار افتادی داداش.
‫اینجا دوربین دارن. ‫چرا جلوی دوربین...
‫- بهم می‌گی کودک‌آزار؟ ‫- صدا رو که نمی‌گیرن.
‫- واسه عکسه... سلام! ‫- آقای لطیف؟
‫- خیلی خوشحالم تشریف آوردین. ‫- افتخار از بنده است. ممنون.
‫ایشون همکارم هستن...
‫کروکدیل دک.
‫آم، می‌شه بپرسم...
‫می‌شه درباره سخنرانی امشبم صحبت کنم؟
‫عه. شما رو به عنوان ‫سخنران هماهنگ نکردیم...
‫عه... ‫فکر کنم من آخرین...
‫آخرین نفر اضافه شدم.
‫- خب... ‫- خب، ویویان نیوهاوس می‌دونه؟
‫- آره. ‫- مدیر جدیدمونه.
‫خیلی‌خب.
‫عه، می‌تونم همراهم رو بیارم؟
‫عه...
‫آقای ذوالفقار علی هستم.
‫مدیرعامل شرکت موبا هستم.
‫فکر می‌کنم باید رسما ثبت کنیم...
‫که بنده امشب اینجا بودم. ‫پس خیلی ممنون.
‫فامیل، ما رو کجا برداشتی آوردی؟
‫اینجا شبیه...
‫خونه شیطون می‌مونه.
‫تو هم عین من گذشته متواضعی داشتی.
‫خب، خانواده‌ات چطور ‫با شهرتت کنار اومدن؟
‫همونطور که با همه‌چی کنار اومدیم.
‫کنار همدیگه. مثل تیم.
‫مایه افتخارمه که بگم ‫ما همیشه هوای همدیگه رو داریم.
‫- داداش، باورم نمی‌شه. ‫- آره، گفته بودم که.
‫کارم درسته.
‫- سلام عرض شد. ‫- سلام.
‫جان؟
‫آم... خیلی‌خب.
‫باید ویویان رو پیدا کنیم، نه؟
‫- آره. ‫- اگه نتونم روی صحنه برم...
‫- اینجا اومدن فایده نداره. ‫- اونجاست.
‫مدیر موزه است، نه؟
‫دمت گرم.
‫- بابا، تو دیگه کی هستی؟ ‫- ایول.
‫- عین عقابی. چشم‌هات تیزه. ‫- ایولا.
‫- خیلی‌خب، ببین... ‫- چیه؟
‫- می‌خوام برم سمتش... ‫- وایستا، وایستا.
‫- می‌خوای دو تایی حرف بزنیم؟ ‫- چی؟
‫اونطوری که نه.
‫یعنی، یعنی... ‫با همدیگه قانعش کنیم...
‫تو پاکی خوب باش، من پاکی بد.
‫یعنی چطوری می‌شه؟
‫عین پلیس خوب و پلیس بده دیگه.
‫- ولی پاکستانی هستیم. ‫- باشه.
‫من خودم این رو حل می‌کنم، خب؟
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، آره، آره. الان میام.
‫خیلی‌خب. من همین‌جام.
‫سینگ، بیا یه چیزی بهت بگم.
‫اگه برام بیشتر بفرستی...
‫کم‌کم فکر می‌کنم عقده ادیپ داری.
‫- ولی نفهمید. ‫- ویویان، تو فوق‌العاده‌ای.
‫آم، ویویان؟ شاه لطیف هستم.
‫آها، بله! می‌شناسم آقای لطیف.
‫می‌شه یه لحظه باهات خصوصی صحبت کنم؟
‫حتما.
‫ولی ظاهرا باید زود تموم کنیم که برگردم.
‫چه کمکی از دستم بر میاد آقای لطیف؟
‫راستش من می‌خواستم ‫یه کاری برای شما بکنم.
‫هیچ‌کس عین ما خاورمیانه‌ای‌ها...
‫نمی‌تونه سروقت بودن رو جدی بگیره.
‫ما روزی پنج بار مناجات می‌کنیم.
‫اگه بهم زنگ بزنی...
‫«ذوالفقار، می‌تونی من رو برسونی؟» ‫سریع خودم رو می‌رسونم.
‫این موزه خیلی برای من مهمه...
‫و دیدم یه تعدادی معترض ‫اون بیرون وایستادن.
‫آره، از طرفی واقعا ‫هیجان‌انگیزه که می‌بینم...
‫که جوون‌ها درباره میراث مشترک ‫و فرهنگمون صحبت می‌کنن.
‫- اوهوم. ‫- ما حتی از این گفتمان خوشمون میاد.
‫ولی به نظرت گفتمان بهتر نیست ‫اینطوری باشه که یک نماینده‌ای...
‫کمک کنه این دودستگی پیوند بخوره ‫و کسایی که این داخلن...
‫با معترض‌های بیرون همدل بشن؟
‫- اسمت چیه؟ ‫- علی رضا.
‫- علی رضا، اسم و فامیلت همینه؟ ‫- آره.
‫- آره؟ از خودمونی؟ ‫- آره، آره.
‫بزن قدش.
‫- جفتمون از منطقه‌ایم. ‫- آره.
‫من شخصا مایه افتخارمه...
‫که روی استیج چند کلمه‌ای بگم... اجازه هست؟
‫درباره اینکه بریتانیا... ‫چقدر جهان‌شموله.
‫چه از لحاظ فرهنگی، چه از لحاظ مردمش.
‫من یک هشتمم هندیه.
‫نمی‌دونستم. وای.
‫شما چی؟ اهل کجایی؟
‫- لندن. ‫- اهل لندنی؟
‫به نظر...
‫وایستا، یعنی اصالتا لندنی هستی؟
‫ولی اینطور که فهمیدم ‫آخرین مجموعه موزه شما...
‫- از یه کشور خاورمیانه‌ای بوده؟ ‫- بله.
‫ولی گنجینه‌هایی که امشب ‫می‌خوایم رونمایی کنیم...
‫متعلق به یک فرهنگ نیست.
‫مال تمام دنیاست.
‫پس می‌تونم من چند کلمه‌ای صحبت کنم؟ ‫قول می‌دم کوتاه بگم.
‫نه آقای لطیف.
‫روال کار ما اصلا اینطوری نیست.
‫اینجا که نمایشگاه بنکسی نیست.
‫تازه، دوست خوبمون راج تاکر ‫قراره سخنرانی کنه.
‫- از شبتون لذت ببرین. ‫- باشه.
‫من هم گفتم: اعلی‌حضرت...
‫حالا به بخش غمگین‌تری از بحث امروز می‌رسیم.
‫تو که فکر نمی‌کردی این مسیر ‫قراره آب خوردن باشه، نه؟
‫به خاطر راج تاکر که رقیبته؟
‫به نظرم که رقیب نیست.
‫بی‌خیال، بی‌خیال. ‫می‌تونی روراست باشی.
‫من هم تحمل ندارم با ایان مک‌الن ‫که بازیگر مگنیتو بود یه جا باشم.
‫عه، شرمنده.
‫منظورم سِر ایان مک‌الن بود.
‫من صرفا فکر می‌کنم برای همه ما ‫در جایگاه‌های بالا جا هست.
‫- نه بابا! ‫- می‌دونین.
‫تو که تا همین دیروز یه خاورمیانه‌ای بودی ‫که در به در دنبال شغل بود.
‫حالا، دو تا شدین.
‫اینطور که توی اینترنت می‌گن،
‫اون جیمز باند بهتری می‌شه.
‫راستش، من زیاد به حرف مردم ‫درباره خودم گوش نمی‌دم.
‫- اصلا توی ذاتم نیست. ‫- ولی باید باشه رفیق.
‫راج آدم معروف‌تریه و طرفدارهای بیشتری داره.
‫حتی می‌شه گفت به عقیده خیلی‌ها ‫بازیگر بهتری هم هست.
‫این دیدگاه شخصیه.
‫تعارف رو بذار کنار لطیف!
‫تو حتی نتونستی اون مدیر موزه رو ‫مجاب کنی که سخنرانی کنی.
‫چطوری می‌خوای دنیا رو مجاب کنی ‫که می‌تونی باند بعدی باشی؟
‫تو با این ضعیف‌النفس بودنت ‫هیچ شانسی نداری،
‫مگه نه پسره‌ی تیتیش‌مامانی؟
‫حداقل واسه آزمون قبول شدم احمق روانی!
‫عصبانیت از من که چیزی رو درست نمی‌کنه.
‫- باید خودت رو مقصر بدونی. ‫- دارم سعی می‌کنم.
‫بیشتر تلاش کن. متوجه می‌شی؟
‫- ایناهاش. ‫- سلام...
‫- سلام. ‫- شاه لطیف.
‫- پسر، خیلی وقته ندیدمت. ‫- حالت چطوره؟
‫آره، آخرین بار کجا دیدمت؟
‫- آم... ‫- اکران درخت انبه بود؟
‫- آره، آره، آره. ‫- مرسی که اومدی.
‫- پسر، چقدر بازیت خوب بود. ‫- لطف داری.
‫شما فیلم رو دیدین؟ ‫«زیر درخت انبه» رو می‌گم.
‫- یادمه. ‫- درباره یه درخت انبه جادویی بود...
‫که یه خانم سفیدپوستی ‫ازش یه انبه می‌خوره...
‫و توی زمان به دوران استعمار هند برمی‌گرده.
‫عاشق یه هندی می‌شه و...
‫ارتباطشون رو فرازمانی ایجاد می‌کنن.
‫درباره اینه که عشق چقدر...
‫زمان و حد و مرز نمی‌شناسه.
‫- اوهوم. ‫- نمی‌دونم چرا بیشتر توضیح ندادن.
‫راستش، می‌شه چند لحظه...
‫- آره، آره. ‫- خیلی سریع... آره.
‫دمت گرم.
‫آم، راستی خیلی خوش‌تیپ شدی.
‫خیلی خیلی هم باهوشی.
‫با کت و شلوارت عکس می‌گیری، ‫نوشیدنیت هم دستته، خیلی...
‫صرفا اومدم تا یکی از نهادهای فرهنگی ‫ملت خودمون حمایت کنم.
‫آم، ببین...
‫این جریان نقش جیمز باند ‫داره از دست خارج می‌شه، نه؟
‫آره، همه خیلی هیجان‌زده‌ان.
‫- آره. ‫- موضوع اینه که... خیلی نفرت می‌ورزن.
‫این نفرته... زیادیه. قبول داری؟
‫می‌دونم تو احتمالا...
‫تو هم نظرات نفرت‌انگیز می‌شنوی.
‫راستش نه.
‫حداقل ذهنم رو درگیر نمی‌کنه.
‫آدم باید خدا رو شکر کنه.
‫خیلی‌ها هر روز مثل چی کار می‌کنن...
‫که یه لقمه نون سر سفره ببرن.
‫- ولی زندگی ما رویاییه، نه؟ ‫- آره. قبول دارم.
‫این نفرته یه هزینه کوچیکه که باید بدیم.
‫آره، راست می‌گی. ‫آخه یه روانی...
‫سر قطع شده خوک ‫دم خونه مامانم گذاشته بود.
‫جدی می‌گی؟
‫- آره. ‫- باورم نمی‌شه.
‫- راستش واسه همین اومدم. ‫- اوهوم.
‫آم، می‌خوام بهشون نشون بدم...
‫که هیچ میزانی از نفرت‌ورزی ‫باعث نمی‌شه من قایم بشم.
‫راستش، اگه این موزه...
‫می‌تونه خونه‌ای برای ‫گنجینه‌های سراسر دنیا باشه...
‫پس این کشور باید از آدم‌های سراسر دنیا ‫با آغوش باز استقبال کنه.
‫- قبول داری؟ آره؟ ‫- آره، خوب گفتی.
‫می‌خوام یه بیانیه‌ای بدم. ‫که بگم این، این هم...
‫چهره‌ای از بریتانیاست.
‫عاشق شور و انگیزه‌تم.
‫خیلی خوشحالم این حرف رو زدی...
‫- چون شنیدم قراره سخنرانی کنی... ‫- آره.
‫گفتم شاید بتونیم دو تایی حرف بزنیم.
‫آره، خیلی فکر خوبیه.
‫- جدی؟ ‫- تو حرف مهمی داری.
‫- من هم می‌خوام جزوی ازش باشم. ‫- آره!
‫ببین، بذار من اول برم بالا...
‫بعدش بگم تو بیای بالا؟
‫- خیلی خوب می‌شه. دمت گرم داداش. ‫- عالیه. ایول.
‫- خیلی حال کردم. ‫- قابلی نداشت.
‫- واقعا لطف کردی. ‫- آره، آره.
‫- اینجایید؟ ‫- سلام.
‫تو رو می‌شناسم.
‫- این محافظمه. ‫- همون یارو از موبایی.
‫آره، شنیدم داشتی ‫در موردش حرف می‌زدی.
‫- کانسپت جالبی داره. ‫- دمت گرم داداش.
‫- آره، آره. ‫- مذهب شما چیه؟
‫- مگه فرقی می‌کنه؟ ‫- دقیقا.
‫کارت ویزیتت رو بده. تبلیغ می‌کنم.
‫مرسی.
‫آره، خیلی‌خب.
‫- من باید برم. مامانم اومده. ‫- مامانت هم آوردی؟
‫آره، آره، آره. ‫بدون اون که به اینجا نمی‌رسیدم.
‫پس درست نیست بدون اون ‫همچین جایی باشم، نه؟ ذوالفقار.
‫- خودمم. ‫- خوشحال شدم. دمت گرم داداش.
‫همچنین.
‫پسر.
‫این یا مهربون‌ترین آدمیه که دیدم، ‫یا دوروترین آدم دنیاست.
‫خودت دورویی.
‫- چرا؟ ‫- «محافظ»؟
‫من برات محافظم؟
‫خودت گفتی می‌خوای ‫بیای که هوام رو داشته باشی.
‫چرا غر می‌زنی؟ ‫هنوز روزه‌ات رو باز نکردی؟
‫- نه بابا. خیلی گرسنمه. ‫- پس یه چیزی بخور...
‫- چرا منتظری؟ ‫- نوشیدنی میل دارین؟
‫یه چیزی بخور شکمت پر بشه.
‫کلا خودت رو گشنه نذار.
‫غذاهای اینجا رو دوست ندارم.
‫نه کوچیک‌هاش، نه اون بزرگ‌هاش.
‫- حلومی بخور. ‫- حلومی؟
‫- حلومی که یهودی نیست. ‫- اینطوری جا انداختن.
‫- پنیر عربیه. ‫- ثابت کن.
‫- توی گوگل بزن. ‫- تو که می‌دونی گوگلی نیستم.
‫ممنون.
‫لطف دارین.
‫شبتون به خیر.
‫در سال ۲۰۰۱،
‫ما شاهد بودیم که چطور تعصب...
‫باعث شد فرهنگ ملتی که زمانی بزرگ بود...
‫اینطور به تاراج برده و نابود بشه.
‫ما با دیدن خاکستر شدن ‫نمادهای صلح‌آمیز...
‫اشک ریختیم.
‫ولی امشب، ما این اشتباه رو درست می‌کنیم.
‫پس از نه سال،
‫و پروژه پونزده میلیون پوندی بازسازی و احیا،
‫مایه افتخارمه که نسخه احیا شده...
‫از اثری به نام...
‫بودای بامیان نشون بدم.
‫حالا یه رونمایی ویژه اضافی هم داریم.
‫در کمال شوق و ذوق...
‫می‌خوام از سخنران امشب ‫دعوت کنم تا روی صحنه بیاد.
‫قطعا محترم‌ترین شکارچی خون‌آشامیه ‫که افتخار دیدنش رو داشتم.
‫راج تاکر.
‫یوهو!
‫مایه افتخارمه که اینجا باشم، یعنی...
‫عجب.
‫این موزه خونه‌ای برای آثار تاریخی ‫از سراسر دنیاست.
‫و همچنین انگلستان باید اینطور باشه...
‫که خونه‌ای برای مردم ‫از همون نقاط باشه.
‫امشب مراسم جشن ماست،
‫اما می‌خوام درباره تجربیات خودم ‫به عنوان یک انگلیسی،
‫و یک رنگین‌پوست بهتون بگم.
‫اخیرا یک جنایت نفرت‌انگیز...
‫باعث شد که...
‫سر قطع شده خوکی...
‫جلوی در خونه خانواده‌ام بیفته.
‫وحشتناک بود.
‫همه‌جا خون ریخته بود.
‫مادرم آسیب روحی روانی دید. ‫مادر جان، معذرت می‌خوام.
‫ولی هیچ میزانی از نفرت ‫باعث نمی‌شه من قایم بشم.
‫کسایی که تعصب پیشه می‌کنن...
‫باید ما رو توی این فضاها ببینن.
‫به خاطر این هم...
‫یک شکلی از بریتانیاست.
‫اوهوم.
‫ممنون.
‫- ببخشید آقای لطیف؟ ‫- هوم؟
‫یه موردی پیش اومده.
‫مردی که ادعا می‌کنه برادر شماست ‫داره بقیه رو اذیت می‌کنه و...
‫- مهمانان موزه رو آزار نژادی می‌ده. ‫- چی؟
‫متاسفانه باید تشریف ببرین آقا.
‫واقعا کار ویژه‌ای انجام دادین.
‫آها، شاه لطیف هم می‌خواستن حرفی بزنن.
‫الان باید برم روی استیج.
‫شاه؟
‫در غیر این صورت مجبورم فورا ‫ایشون رو از محوطه خارج کنم.
‫من نمی‌شناسمش.
‫موفق باشی!
‫خب، بیا درباره لحظه بزرگت صحبت کنیم.
‫سخنرانی‌ای که اصلا رخ نداد.
‫تاکر تمام حرف‌هات رو دزدید. ‫عملا نقش رو هم با این کارش گرفت.
‫تازه این آدم کسیه که حتی ‫دیالوگ یادش نمی‌مونه.
‫دیالوگ چی بود؟
‫می‌تونم بهتر باشم. می‌تونم.
‫واقعا می‌گی؟
‫ببینیم و تعریف کنیم.
‫دم خونه مامان من هم سر قطع‌شده خوک فرستادن.
‫واقعا؟
‫عه...
‫خوب گفتی احمق.
‫تو از من هم بیشتر یخ زده بودی.
‫ولی مشکل بازیگریت نیست، نه؟
‫مشکل خود واقعیتی.
‫تو جربزه کافی نداری...
‫که باند بشی.
‫خفه شو!
‫فامیل! بیا با تنها طرفدارت عکس بگیر.
‫تو به طرفدارهای خودت پشت کردی.
‫طرف خودش رو یادش رفته!
‫تو به خانواده خودت پشت کردی.
‫ولم کن بابا!
‫با حقیقت روبه‌رو شد. ‫امثال تو هیچ‌وقت قهرمان داستان نبودن.
‫تو تا آخر عمرت قراره...
‫یه پاکستانی کوچولوی ترسو باشی.
‫برگرد همون‌جا که ازش اومدی!
‫[در خدمت سرویس ویژه پادشاهی]
‫بله؟
‫خوبی؟
‫- آره، تو خوبی؟ ‫- چیکار می‌کنی؟
‫هیچی. تو چیکار می‌کنی؟
‫هیچی داداش. ساعت دو صبحه.
‫با کسی حرف می‌زنی؟
‫عه، شرمنده. داشتم دیالوگ تمرین می‌کردم.
‫با کت و شلوار؟
‫لباس نقشمه دیگه.
‫خب، ماه رویت شد. پس...
‫- عیدت مبارک. ‫- عیدت مبارک.
‫- آره. ‫- آره.
‫شب به خیر عجیب‌الخلقه.
‫عیدت مبارک.
‫عوضی.
www.Doostihaa.com