‫[اوایل قرن بیستم]
‫اوف!
‫وای!
‫اوپس.
‫نگاه کنید! مرغ دریایی!
‫راست میگی. باید به خشکی نزدیک باشیم.
‫پس اونجا انگلستانـه.
‫[انگلستان، لندن]
‫- سلام. ‫- مشتاق دیدار!
‫«قسمت اول: نان سیاه و امید هفت رنگ»
‫بالاخره رسیدم.
‫بعد از سفر طولانی ‫باید حسابی خسته باشی، لیلی.
‫هم‌سفر بودن با تو باعث افتخار بود.
‫خانم سوزوکی!
‫باعث افتخار من بود.
‫ممنون که منو... هی!
‫حالت خوبه، لیلی؟
‫من خوبم.
‫یه لحظه ترسیدم. ‫باید به خیلی چیزا عادت کنم.
‫با این‌حال، کی فکرشو می‌کرد ‫لندن انقدر سرزنده باشه؟
‫نمی‌دونستم.
‫به مناسبِ سالگرد تولد ملکه سابق رژه برگزار کردن،
‫از همیشه سرزنده‌تره.
‫کشوری که حاکم اون یه زن بود.
‫به امید دیدار.
‫موفق باشی، لیلی!
‫امیدوارم سلامت باشید!
‫خیلی‌خب.
‫اول از همه...
‫اوه، بی‌فایده‌ست.
‫فکر می‌کردم فورا پیدا کنم.
‫باید نقشه می‌گرفتم.
‫آم، ببخشید جناب!
‫ها؟
‫چیزی می‌خوای، دختر کوچولو؟
‫آم... بی‌خیال.
‫چرا همه انقدر قدشون بلنده؟
‫تو ژاپن، می‌گفتن من بین زن‌ها ‫قد بلندی دارم اما...
‫نباید انقدر راحت عصبی بشم!
‫- ببخشید. ‫- عجله داریم.
‫و بعد، می‌دونی...
‫ببخشید!
‫ببخشید...
‫بی‌خیال!
‫فایده‌ای نداره. نمی‌تونم پیداش کنم.
‫حالا چیکار کنم؟
‫ای‌وای!
‫هی، صبر کن! برگرد ببینم!
‫نرو!
‫به فنا رفتم.
‫فقط همین یه یادداشت رو داشتم.
‫چه خاکی تو سرم بریزم؟
‫خب، اسم اونجا رو بلدم، ‫نباید مشکلی پیش بیاد.
‫البته فکر کنم.
‫اول، باید بفهمم کجا هستم.
‫چرا همین که رسیدم ‫این همه بلا سرم اومد؟
‫ها؟
‫سریع و فرزه.
‫ها؟
‫چیه؟
‫ببخشید مزاحم شدم.
‫کاری ندارم.
‫اولین باره میام لندن، ‫و مسیر رو بلد نیستم.
‫می‌خوام سوار کالسکه به مقصدِ ‫آکادمی هنر سنت توماس بشم.
‫آم...
‫ببخشید! کالسکه...
‫ها؟
‫گرسنه‌ای؟
‫چی؟
‫نه، ممنون!
‫با اون زغال پاک کردی!
‫آم... الان چیکار کردی؟
‫خدای بزرگ.
‫اگه سر درنمیاری، بزن به چاک!
‫ببخشید!
‫اون چه کاری بود؟
‫چرا باید همچین چیزی رو تعارف کنه؟
‫- پسره‌ی عجیب‌غریب. ‫- دو تا بلوک برو و بعد برو چپ.
‫چی؟
‫بعد برو انتهای خیابون.
‫جنبِ فروشگاه الکس و پسر.
‫ممنون.
‫- الکس و پسر... ‫- خانم؟
‫ها؟
‫شما لیلی ایچیجوین هستم؟
‫بله!
‫خدا رو شکر. به لندن خوش آمدید.
‫وقتی دیدم اثری از شما نیست ‫حسابی دلشوره گرفتم.
‫ببخشید دیر کردم.
‫نگران نباشید.
‫وای! چه ساختمون قشنگی!
‫و اونجا رو! برج ساعت بزرگ!
‫اولین باره به لندن میاید؟
‫آره! هر جا نگاه می‌کنم، ‫مکان‌های دیدنی جدید می‌بینم!
‫- پس مورد پسند شماست؟ ‫- آره!
‫خب، استثنا این بار هوا آفتابیه.
‫چطوره شهر رو نشونتون بدم؟
‫ها؟ میشه؟
‫صبر کن منم بیام!
‫من واقعا اومدم لندن.
‫پدر، مادر.
‫تونستم صحیح و سالم برسم.
‫من، لیلی، الان لندن هستم!
‫خدای من.
‫به آکادمی هنر سنت توماس خوش اومدی،
‫لیلی ایچیجوین.
‫من معلم نقاشی با رنگ روغن آکادمی،
‫چارلز برانت هستم.
‫از آشنایی‌تون خوشوقتم.
‫لیلی ایچیجوین؟
‫بله؟
‫همون‌طور که اطلاع داری،
‫ما یه آکادمی هنر با سابقه و بزرگ هستیم ‫که افراد سلطنتی و نجیب‌زادگان اینجا درس می‌خوندند.
‫ما فقط بر روی تکنیک تمرکز نداریم
‫بلکه می‌خوایم توانایی‌های فردی و بیانگر ‫هر شاگرد رو رشد بدیم.
‫هدفِ ما تولید هنرمندانی‌ست ‫که اسم‌شون در سراسر دنیا بپیچه.
‫تو به‌عنوان دانشجوی نقاشی ‫نماینده کشورت هستی.
‫توقع دارم نهایت تلاشت رو به‌کار بگیری!
‫چشم جناب! با تمام توان تلاش می‌کنم!
‫بابت معرفی کامل متشکرم، استاد برانت.
‫آقای هایاشی درباره شما به من گفتن.
‫گفتن یه خانم جوان ‫با استعدادی فوق العاده رو پیش ما فرستادن
‫و گفتن مراقب شما باشیم.
‫از شما خیلی تعریف کردن.
‫حتی گفتن اومدن شما به آکادمی ‫ارزش سرمایه‌گذاری بودجه دولتی رو داره.
‫از این بابت خیالتون راحت باشه ‫که ما تمام نیازهای شما رو فراهم می‌کنیم
‫تا استعدادتون رو به‌طور کامل پرورش بدید.
‫خیلی ممنون.
‫هرچند!
‫آقای مدیر، بقا در آکادمی ما راحت نیست.
‫استعداد تو مهم نیست.
‫موضوع مهم اینه که
‫آیا اثر هنری تو در دنیا تاثیر داره یا نه.
‫- جوون‌های با استعداد به وفور ریخته. ‫- ببخشید.
‫برای خوش آمدگویی و استقبال ‫از دانشجوی انتقالی جدید اومدم.
‫باز شروع کردی، استاد؟
‫همم؟ تویی، براون.
‫- هنوز حرفم تموم نشده بود. ‫- استاد! وقت نداریم.
‫- شکسپیر میگه... ‫- زود باش، بریم.
‫کاری که از انجام آن لذت می‌بریم...
‫هی! براون!
‫فکر می‌کنی کجا میری؟
‫هیچ‌وقت یاد نمی‌گیری، نه؟
‫گفتم حرفم تموم نشده.
‫داشتم می‌گفتم،
‫شکسپیر توی مکبث میگه،
‫«کاری که از انجام آن لذت می‌بریم، ‫رنج و خستگیِ آن کار را درمان می‌کند.»
‫همین جمله اهمیت تلاش ‫و کوشش رو به ما می‌آموزه.
‫وای! نزدیک بودا.
‫وقتی استاد برانت شروع می‌کنه ‫درباره شکسپیر حرف زدن، دیگه بی‌خیال نمیشه!
‫آم، اینکه اونطوری رفتیم زشت نبود؟
‫عیب نداره. ‫دلت نمی‌خواد یه روز کامل رو از دست بدی.
‫اوه!
‫یادم رفت خودمو معرفی کنم.
‫اسم من دوروتی براونه.
‫من از کاتسولدز اومدم.
‫دوروتی صدام کن.
‫من لیلی ایچیجوین هستم.
‫از آشناییت خوشوقتم، دوروتی.
‫اینکه یه ژاپنی اینجا داریم خیلی خوشحالم.
‫گوش کن.
‫هر سوالی داری، از خودم بپرس.
‫- ممنون. ‫- بیا اطراف رو نشونت بدم.
‫پردیس آکادمی خیلی بزرگه!
‫این طبقه کلاس مجسمه‌سازیه.
‫کلاس‌های پنجره شیشه‌رنگی ‫اون سمت حیاط آکادمیه.
‫مثل عمارت می‌مونه.
‫ولی ابعاد این آکادمی شگفت انگیز نیست.
‫اینجا، چه اشرافی باشی یا عوام، ‫مرد یا زن،
‫همه با جایگاه‌های برابر ‫توی یه کلاس درس می‌خونن.
‫خیلی کم‌یابه، می‌دونی.
‫چقدر قشنگ.
‫شعار بنیان‌گذار آکادمی اینه
‫«هنر برای همه‌ست.»
‫«هنر تنها زبان جهانی دنیاست.»
‫فلسفه‌ی تحسین برانگیزیه، نه؟
‫در نسل‌های آینده، ‫زن‌ها هم باید پیش قدم بشن.
‫تو رشته‌ات نقاشی با رنگ روغنه، آره؟
‫آره! درس خوندن اینجا باعث افتخاره.
‫اجازه نمیدم این فرصت از دستم بره!
‫روحیه‌تو دوست دارم!
‫ولی چالش اصلی تازه در راهه.
‫ها؟
‫از طراحی گرفته تا دروس اصلی، ‫و کلاس سخنرانی‌های مشترک با دانشکده‌های دیگه،
‫کارهای زیادی وجود داره.
‫جلسات هنرسنجی از همه سخت‌تره.
‫فکر کنم وقت سر خاروندن پیدا نکنم.
‫یه‌دفعه اضطراب وجودم رو گرفت.
‫مشکلی پیش نمیاد.
‫خیلی‌خب، بریم مکان بعدی!
‫باید خودمو آماده کنم.
‫اینجا گالریه.
‫اثرهای هنری ارزشمند نه تنها انگلستان، ‫بلکه سراسر دنیا
‫اینجا گردآوری شده.
‫تابه‌حال این همه تابلو رو یه جا ندیده بودم.
‫فوق العاده‌ست، مگه نه؟
‫امروز تعطیله،
‫ولی معمولا بازدید برای عموم آزاده.
‫مردم زیادی میان تا آثار هنری رو ببینن.
‫این چیه؟
‫آثار هنری از جلساتِ هنرسنجی که گفتم.
‫بهترین آثار انتخاب میشن ‫و اینجا به نمایش گذاشته میشن.
‫این سه آثار برتر جلسه‌ی آخره.
‫سه آثار برتر؟
‫«کیت چرچ.»
‫وای.
‫یه نابغه واقعیه.
‫شنیدم به همین زودی ‫مشتری‌های زیادی پیدا کرده.
‫اون بی‌رقیب نفر اول دوره‌ی ماست.
‫بی‌رقیب نفر اوله.
‫اما این‌ها رو بی‌خیال.
‫یه درخواست دارم!
‫از وقتی اومدی له‌له میزنم که ببینم.
‫از اون‌ها داری، نه؟ شوریکن؟
‫هر چی نباشه،
‫سامورایی هستی، نه؟
‫ها؟
‫من همه‌چی رو می‌دونم!
‫میگن همه ژاپنی‌ها از تبار سامورایی میان.
‫شوریکنـت رو توی کیمونوت قایم کردی، آره؟
‫خیلی خفنه!
‫صبر کن، دوروتی. ‫فکر کنم اشتباه فهمیدی.
‫اول بگم که شوریکن ‫واسه سامورایی‌ها نیست ولی...
‫نگران نباش. ‫رازتو به هیچ‌کس نمیگم.
‫خب، اگه بقیه بفهمن، ‫مجبوری هاراگیری کنی، آره؟
‫هاراگیری؟
‫آره! شوریکن!
‫اوه، دوروتی. اینجایی.
‫درباره تکلیف فردا سوال دارم.
‫وقت داری؟
‫باشه، حتما! الان میام.
‫خیلی‌خب لیلی، ‫بعدا حرف میزنیم... ها؟
‫لیلی؟
‫شوکه شدم.
‫اینجا ژاپنی‌ها رو به این چشم می‌بینن؟
‫خوب گوش کن، لیلی.
‫به این سوال‌ها جواب بده.
‫بلندترین کوه ژاپن چیه؟
‫کوه فیجی.
‫دومین کوه بلند ژاپن چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب بلندترین رودخونه ژاپن رو بگو.
‫آم، رود شینانو؟
‫و دومین رود بلند چیه؟
‫دوباره؟
‫نمی‌دونم.
‫اول بودن
‫یعنی اسمت در تاریخ و ذهن مردم حک میشه.
‫دوم بودن یعنی همیشه فراموش میشی.
‫خودت الان با مثال نشون دادی.
‫چون اصرار داشتی،
‫بر خلاف میلم اجازه میدم به انگلستان بری.
‫ولی همچنان مخالف هستم.
‫با این سن و سال، ‫باید به فکر ازدواج باشی.
‫خواسته‌ی من اینه که مدیریتِ ‫بوتیک کیمونوی ایچیجوین رو به عهده بگیری.
‫نباید تمام وقتت رو وقفِ هنر کنی.
‫بهترین گزینه برای تو پسر دوم خانواده‌ست، ‫آدم با پشتکاری باشه.
‫بچه‌های تو به ترتیب باید ‫پسر، دختر، پسر باشن.
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫- لیلی باید خودش تصـ... ‫- ساکت!
‫ببخشید!
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫نهایت شش ماه خارج از کشور درس می‌خونی.
‫چی؟ شش ماه؟
‫در این شش ماه،
‫باید شاگرد اول آکادمی هنر سنت توماس بشی.
‫اگه موفق شدی، می‌تونی ادامه بدی.
‫فهمیدی؟
‫بهت شش ماه زمان میدم.
‫طوری تلاش کن ‫انگار زندگیت به این موقعیت بسته‌ست.
‫اون بی‌رقیب نفر اول دوره‌ی ماست.
‫شش ماه...
‫ها؟
‫چی... ها؟
‫وسایلم!
‫هی، معلومه داری چیکار می‌کنی؟
‫ببخشیدا، ولی این وسایل منه!
‫ها؟
‫چه پارچه عجیبی.
‫واسه چیه؟
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫لباس منه!
‫هی، چی شده؟
‫ماجرا چیه؟ صدای جیغ و فریاد شنیدیم.
‫کمک! این یارو مزاحمم شده!
‫محض رضای خدا، کیت!
‫وقتش رسیده یاد بگیری ‫وسایل مردم رو نگردی.
‫چی؟
‫دردم گرفت.
‫کیت؟
‫لیلی، بذار معرفیت کنم.
‫این آدم عجیب‌غریب کیتـه، شاگرد اول ما.
‫باورم نمیشه!
‫هی، کیت! ‫این طرز رفتار با یه خانم درست نیست.
‫چند بار صداش زدم،
‫اما گوش نداد.
‫بازم دلیل نمیشه چمدونشو باز کنی.
‫بگذریم، امروز جیم زدی کجا رفتی؟
‫آبنما.
‫ها؟ آبنما؟
‫هی!
‫تو همون آدم عجیبی هستی ‫که نون سیاه می‌خورد!
‫دوباره؟
‫واسه سلامتیت ضرر داره. بس کن.
‫اصلا. نمیشه.
‫آبنما، ها؟
‫امروز از همیشه کثیف‌تر شدی.
‫اون روز، یه دفعه سعی کرد ‫توی رودخونه تیمز شیرجه بزنه!
‫واقعا؟ واسه چی؟
‫افتاده بود دنبال مرغ دریایی تا نون‌شو بگیره، ‫همونی نونی که جای پاک‌کن استفاده می‌کرد.
‫- هیچ‌وقت درس نمیگیری... ‫- خوب گوش کن، لیلی.
‫در این شش ماه،
‫باید شاگرد اول آکادمی هنر سنت توماس بشی.
‫اگه موفق شدی، می‌تونی ادامه بدی.
‫آدمی مثل اون...
‫آدمی مثل اون
‫هیچ‌وقت منو شکست نمیده!
www.Doostihaa.com