‫[منطقه‌ی صنعتی وایخو] ‫[مکزیکو سیتی]
‫خیلی خب، خیلی خب، ‫خانم‌ها و آقایون،
‫همین الان تأییدیه گرفتیم ‫که هدف توی راهه.
‫وقتی شما تو موقعیت مستقر شدید، ‫من وارد میشم، محموله رو از کیف برمی‌دارم،
‫درست همونطور که نقشه کشیدم.
‫این یعنی می‌خوام همه‌تون ‫واقعاً سرِ جاهاتون باشید.
‫معطلی واسه چیه، تیم؟
‫منتظر دعوتنامه هستید؟
‫- به ما نگاه نکن. ‫- بریم.
‫- وارد شدیم و در حال حرکتیم. ‫- به سمت هدف برید.
‫می‌ریم سمتِ موقعیت.
‫آره، شاید بهتره دفعه‌ی بعد ‫از مسیر خوش‌منظره نرید.
‫برنز، سانتوس.
‫می‌دونید آخرین کسی که به موقعیت برسه ‫باید برای همه شام بخره، آره؟
‫یه دقیقه مونده، فرمانده.
‫خیلی خب، خیلی خب. ‫این چیزیه که می‌خوام بشنوم.
‫یه لحظه صبر کنید، ‫بذارید با مقر هماهنگ کنم.
‫مأمور تاپن، شروع عملیات رو تأیید می‌کنید؟
‫از این اطلاعات مطمئنی؟
‫اطلاعات خوبه، نقشه از اونم بهتره.
‫واقعاً؟ چی باعث میشه این رو بگی؟
‫این که خودم نقشه رو کشیدم.
‫خیلی خب، می‌تونید شروع کنید، کریسی. ‫اون طرف می‌بینیمت.
‫هورا. [سی‌آی‌ای]
‫خیلی خب، تیم، الان چراغ سبز گرفتیم. ‫حالا بررسیِ نهایی بی‌سیم‌ها و دوربین‌ها.
‫- پی‌۱، وضعیت چطوره؟ ‫- صدات رو دارم.
‫مستقر شدم و منتظرم.
‫تیم ۲.
‫- به گوشم. ‫- در موقعیت و آماده‌ایم.
‫خیلی خب، پی۳.
‫پی۳. اَنت. صدام رو داری؟
‫کریسی، فکر کنم یه مشکلی دارم.
‫یه پرنده‌ی کوفتی اینجاست. ‫ببین می‌تونی توی مانیتورها ببینیش.
‫- چی؟ ‫- چیزی می‌بینی؟
‫نه، پرنده‌ای نیست، ‫ولی یه عوضی رو از نمای نزدیک می‌بینم.
‫خیلی خب. ‫هدف ده دقیقه دیگه می‌رسه.
‫همه آماده شید.
‫- پی۱. اون دیگه چه کوفتیه؟ ‫- کریسی، مهمون داریم.
‫سانتوس.
‫فوراً پشتیبانی لازم داریم.
‫همین الان کمک لازم داریم.
‫برنز!
‫سانتوس.
‫همه‌ی موقعیت‌ها، گزارش بدید.
‫کریسی.
‫- کریسی... ‫- هی! هی!
‫...به زنم بگو دوستش دارم...
‫[چهار سال بعد]
‫[پخش بریمن]
‫[ایربگ]
‫[مردی در آتش]
‫معمولاً، به افسرِ ارشدت سلام نظامی میدی.
‫ولی با توجه به شرایطت، ‫ازش چشم‌پوشی می‌کنم.
‫رجینا همیشه بهم میگه ‫که من زیادی نگرانتم.
‫می‌خوام ازت تشکر کنم که ‫بهش احساس عوضی بودن میدی.
‫می‌خوای بهم بگی فکر می‌کردی ‫چی اون طرفِ اون ستونه؟
‫ببین، چرا برنمی‌گردی پیش من؟
‫تازه یه کار جدید گرفتم، ‫زیاد سنگین نیست.
‫توی تیم به دردمون می‌خوری.
‫اول دوباره سرِ پات می‌کنیم، می‌تونیم ‫بعداً در مورد این چیزها حرف بزنیم.
‫آره، در حال حاضر بیشتر تنها کار می‌کنم.
‫آره، چه عاقبتی برات داشته؟
‫صبح بخیر و به هواپیما خوش اومدید.
‫یه گزارش سریع از کابین خلبان.
‫حالا به ارتفاع پروازی ۳۰ هزار پا رسیدیم.
‫قراره پروازی به مدت ۹ ساعت و ۳۰ دقیقه ‫به مقصد ریو دو ژانیرو داشته باشیم.
‫احتمالاً باید قبل از قبول کردن ‫می‌پرسیدم خونه کجاست.
‫خب، می‌دونی که چی میگن. ‫خونه همیشه اونجاست که کودتا باشه.
‫چی... چه غلطی می‌کنی؟
‫سعی دارم یکم بخوابم.
‫آره، نه، خیلی خب.
‫باید مجله بخونی یا فیلمی چیزی ببینی.
‫هر چیزی که باعث نشه به نظر بیاد ‫تو رو گروگان گرفتم.
‫[ریو دو ژانیرو] ‫[برزیل]
‫خب، گمونم همیشه فکر می‌کردم ‫برزیل یکم خشن‌تر از این باشه.
‫خشن‌تره.
‫فقط توی محله‌هایی مثل لبلون اینطور نیست.
‫مالِ منه!
‫سلام علیکم! بابابی برگشته خونه!
‫نه!
‫سلام!
‫- مالِ منه! ‫- وای!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫هی، بیا اینجا. هی، هی!
‫خیلی خوشحالم که اومدی.
‫بیا اینجا. کجا میری؟
‫هی، میشه بیاید بغلم لطفاً، هان؟
‫ممنون. میشه لطفاً به آقای کریسی سلام کنیم؟ ‫جان، اینا دیوید و رابی هستن.
‫مشکلش چیه؟
‫هیچی. مشکلِ چی... ‫این دیگه چجور سؤالیه؟
‫می‌دونید چیه، چرا نمی‌رید ‫کیف‌های آقای کریسی رو بگیرید
‫و اونا رو ببرید اتاقش، باشه؟
‫- یالا. ‫- اوه.
‫ممنون. "سلام، آقای کریسی. سلام."
‫بچه‌ها، لطفاً کمک کنید ‫بشقاب‌ها رو جمع کنیم.
‫یالا، بچه‌ها. به مادرتون کمک کنید ‫ظرف‌ها رو جمع کنه.، لطفاً.
‫خیلی ممنون.
‫گرفتیش؟ با دو دست، خب؟
‫برو. برو تو.
‫- بیا، لطفاً. ‫- ممنون.
‫- کارتون عالیه. خیلی مواظب باشید. ‫- ممنون.
‫چی؟ هی، پو!
‫پو، بیا اینجا.
‫بیا اینجا. ببین کی اینجاست.
‫به آقای کریسی سلام کن.
‫سلام، پو. خیلی وقته ندیدمت.
‫واقعاً تو رو تا اینجا کشوندن آوردن؟
‫میشه لطفاً بیای اینجا و بشینی شام بخوری؟
‫اگه اون کاپشن مادرته ‫که بستی دورِ کمرت،
‫بهتره تا ندیده بازش کنی.
‫پو، گرسنته؟ شام داریم.
‫نه، خونه‌ی لیام خوردم.
‫خونه‌ی لیام. ما اون رو آوردیم ‫به یه کشور غنی از فرهنگ و تاریخ،
‫و تنها کاری که می‌خواد بکنه وقت گذروندن ‫با این بچه‌های مدرسه‌ی بین‌المللیه،
‫که والدینشون همه چی رو ‫با هواپیما به اینجا میارن
‫تا مجبور نباشن ‫واقعاً توی دنیای اطرافشون شریک بشن.
‫میشه لطفاً بیای اینجا و پیش ما بشینی؟ لطفاً؟
‫چیه؟
‫هیچی. فقط...
‫یادمه تو اشکِ آدم بزرگ‌ها رو ‫در می‌آوردی و غیره،
‫پس فقط یکم...
‫یکم تعجب کردم که می‌بینم ‫تو خونه‌ی خودت بهت بی‌محلی میشه.
‫خب...
‫- پو! برگشتی! ‫- دیوی!
‫بیا اینجا. می‌خوام یه چیزی نشونت بدم!
‫باشه، بریم.
‫خب، دولت نگرانِ یه جور حمله‌ی تروریستی ‫قبل از انتخاباته.
‫رئیس فعلی دولت، رئیس‌جمهور کارمو،
‫شرکتِ من رو استخدام کرده ‫که مطمئن شیم این اتفاق نیفته.
‫و اون چه ربطی به اومدنِ ما ‫به یه محل ساخت و ساز داره؟
‫پروژه‌های ساختمانی پر زرق و برق مثل این
‫یه سری از دستاوردهای اصلی ‫رئیس‌جمهور کارمو هستن.
‫رقباش حس می‌کنن کارمو به جای فقرا ‫روی آپارتمان‌های لوکس تمرکز کرده،
‫و اطلاعاتِ ما نشون میدن که تروریست‌ها ‫شاید این پروژه‌ها رو هدف بگیرن.
‫نگرانش نباش. ‫چیزی نیست که قبلاً ندیده باشم.
‫قرار داخل یکی رو ببینیم ‫به اسمِ پرادو سورز،
‫سرپرستِ امنیت رئیس‌جمهور، ‫که آخرین ارزیابی ریسک رو ازش بگیریم
‫لعنتی. فکر می‌کردم گفتی چیز سنگینی نیست.
‫می‌دونی روال کار چطوره.
‫من و تو دلیلِ سنگین نشدنش هستیم.
‫ببخشید که منتظر نگهتون داشتم.
‫و با توجه به این که برای شروع دیر شده،
‫بذارید یه راست برم سرِ اصل مطلب.
‫این چیه؟
‫چی چیه؟
‫بیا در مورد سابقه‌ی این حرفه‌ایِ خبره ‫صحبت کنیم.
‫جان کریسی.
‫اهل نیو اورلئانِ لوییزیانا. ‫عضو نیروهای ویژه‌ی ارتش آمریکا.
‫سه دوره خدمت در عراق و افغانستان.
‫و بعدش کلی پیمانکاری امنیتی خصوصی ‫برای سی‌آی‌ای.
‫- درسته. ‫- تا چهار سال پیش.
‫وقتی عملیاتی رو توی مکزیکو سیتی فرماندهی کرد ‫و تونست کل تیمش رو به کشتن بده.
‫من قویاً حس می‌کنم هیچوقت ‫درست و حسابی در مورد اون حادثه تحقیق نشد.
‫و بعد از اون از خدمت کنار گذاشته شد
‫و در انتظار درمان برای اختلال استرس ‫پس از ضایعه‌ی شدید قرار گرفت.
‫اینجا یه مرکز بازنشستگی ‫واسه سربازهای داغون نیست.
‫خب، بذار یه چیزی رو روشن کنم.
‫جان کریسی با فاصله بهترین فرد
‫در چنین موقعیته که تا حالا باهاش کار کردم.
‫- بهترین؟ ‫- بله، بهترین.
‫تفنگت رو بده من.
‫شما با این سلاح آشنایی داری، آقای کریسی؟
‫یه گلاکه. گلاک ۱۹.
‫بسیار عالی. اون یه گلاگ ۱۹ـه.
‫و می‌تونم بپرسم...
‫چقدر سریع می‌تونی این سلاح رو باز کنی؟
‫عه...
‫قبلاً می‌تونستم ظرف ۸ ثانیه انجامش بدم.
‫دو برابر اون زمان رو بهت میدم.
‫یالا، این باید بچه‌بازی باشه
‫برای بهترینِ بهترین‌ها، ‫درسته، آقای ریبرن؟
‫شروع کن.
‫هی!
‫کافیه.
‫خیلی خب، برو عقب.
‫چه غلطی می‌کنی، سورز؟
‫ببین، آقای ریبرن، ‫ما انتخاباتِ حساسی پیش رو داریم،
‫و کسی رو لازم داریم که بتونه قبل از وقوع مشکل ‫پیش‌بینی کنه و واکنش نشون بده.
‫پس...
‫یا من به شدت در مورد آقای کریسی اشتباه می‌کنم،
‫یا از اول در مورد جدّیتِ شما ‫اشتباه قضاوت کردم.
‫بابتش شرمنده‌ام.
‫گمونم اینجای دنیا مصاحبه‌های کاری رو ‫یه جور دیگه انجام میدن.
‫شنیدی، من صلاحیت ندارم.
‫از اون موقع توی میدون نبودم. ‫این چیزیه که سعی دارم بهت بگم.
‫اگه نمی‌تونستی انجامش بدی، ‫این شغل گیرت نمی‌اومد.
‫- چی؟ ‫- بهش گفتم تو کُند شدی.
‫ولی تیز کردن بهترین چاقویی که تا به حال ‫استفاده کردم نگرانم نمی‌کنه.
‫نباید اونا رو هم نگران کنه.
‫و همین؟
‫- اون فقط گفت اشکالی نداره؟ ‫- اوهوم.
‫یکی رو استخدام کرد که تازه ‫ماشینش رو به دیوار کوبیده؟
‫آره، در واقع اون و این که بهشون گفتم ‫یا می‌تونن تو رو استخدام کنن
‫یا من رو از دست بدن.
‫- نباید این کارو می‌کردی. ‫- بیخیال، چرت میگی.
‫به زودی، سورز و افرادش،
‫قراره ازم بپرسن کجا می‌تونم ‫ده تا دیگه از تو پیدا کنم.
‫می‌دونی بهشون چی میگم؟ ‫چیزی رو میگم که به دولتِ آمریکا می‌گفتم.
‫چی؟
"میگم: ‫"فقط یکی لازم دارید.
‫یالا جان. بیا از اینجا بریم.
‫منوی این رستوران فوق اصیل ‫کاملاً انگلیسیه،
‫یا پرتغالیِ من به قدری خوب شده ‫که نمی‌تونم فرقشون رو تشخیص بدم؟
‫وای خدا، من الان دارم ‫به چه زبونی حرف می‌زنم.
دارم پرتغالی حرف می‌زنم؟ ‫هنوزم می‌فهمی چی میگم؟
‫- انگلیسی! ‫- اوه...
‫خیلی خب، بهش نخند.
‫- اون خنده‌داره. وقتی خنده‌داره... ‫- داری تشویقش می‌کنی.
‫- خنده‌دار نیست. ‫- اون داره می‌خنده.
‫آره، اون باباته. ‫به همه چی می‌خنده.
‫- باهم یه چیزی سفارش بدیم؟ ‫- آره، شاید.
‫مرغ؟ پیتزا ندارن، نه.
‫هی!
‫جان، وایسا!
‫جان!
‫هی، هی، کجا میری؟ ‫بیا اینجا ببینم، هی.
‫دیگه نمی‌تونم ادامه بدم.
‫آره، باشه، هی گوش کن.
‫به نظرم مشکلت همینه، داداش.
‫به نظرم اجازه میدی زیرِ بار بدترین اتفاقی ‫که تا حالا برات افتاده لِه شی،
‫ولی فکر نکنم راه حلش این باشه ‫که تنهایی بری و توش غرق شی.
‫مرد، برای راه انداختنِ بعضی‌ها ‫باید زیرشون آتیش روشن کنی،
‫ولی این روش هیچوقت ‫روی تو جواب نداده.
‫پس کارِ من چیه؟
‫کارِ من اینه که اطرافت هیزم جمع کنم،
‫چون می‌دونم دیر یا زود ‫خودت آتیش به پا می‌کنی.
‫ولی هیچوقت از اینجا تا اونجا ‫یه مسیرِ مستقیم نیست.
‫خب این یه سرویس ماشینه که بری خونه.
‫و گوش کن، جان. ‫من دست از جمع کردن اون هیزم‌ها برنمی‌دارم
‫و نه به خاطر این که می‌خوام ‫تو رو تبدیل به یکی دیگه کنم
‫بلکه چون می‌خوام کسی رو بهت یادآوری کنم ‫که می‌دونم هنوزم هستی.
‫دیدی؟ بهت گفتم ما یه طرف هستیم.
‫چی؟
‫کاملاً معلومه که تو هم به اندازه‌ی من
‫از این که بابا میگه: "بهم اعتماد کن، ‫به نفع خودته" لذت می‌بری.
‫حداقل وقتی تو ناراحتی، ‫شام تموم میشه، پس...
‫♪ ازم نپرس چیزی که می‌دونی حقیقت داره ♪
‫♪ نباید بهت بگم... ♪
‫چیکار می‌کنی؟
‫♪ قلب عزیزت رو دوست دارم... ♪
‫خیلی خب، می‌تونی بس کنی؟ ‫چرا این شعر رو می‌خونی؟
‫پس یادت میاد.
‫اصلاً چرا ماجرای اون رو بهت گفته؟
‫لازم نبود بهم بگه. من اونجا بودم.
‫چهارتامون توی هلیکوپتر بودیم، ‫حتی تجهیزاتمون رو در نیاورده بودیم.
‫به محض این که مجوز می‌گرفت، ‫با تلفن ماهواره‌ای مامانت رو می‌گرفت.
‫می‌گفت حتی نمی‌دونست چطوری ‫بهش وابسته شدی،
‫ولی تنها چیزی بود که ‫قبل از خواب می‌خواستی بشنوی.
‫و اگه فرصتش رو داشت ‫که اون شعر رو بخونه،
‫هرجا هم که بود، انجامش می‌داد.
‫خب؟
‫خب هر چقدر هم که اذیتت کنه
‫هیچوقت نمی‌تونی قانعم کنی
‫که به اندازه‌ای که دوستت داره نزدیک میشه.
‫گروه اون یکی وَن قبلاً مسلح شدن؟
‫همه چی ردیفه. یک، دو، سه، ‫چهار، پنج، شش.
‫اون کیه؟
‫اسکورته. فراز فرستادتش. ‫چیزی نیست، می‌تونی ببندیش.
‫اینجا چه خبره؟ ‫شما حق ندارید اینجا باشید.
‫همه چی روبراهه، آقا.
‫مجوز گرفتیم و به هر حال داریم می‌ریم.
‫ورود به این منطقه ممنوعه. ‫باید با مافوقم حرف بزنم...
‫لعنتی!
‫یالا! بیا از اینجا ببریمش بیرون. ‫بیا. بگیرش.
‫شب بخیر، بچه‌ها.
‫دوستتون دارم.
‫- من به اون رسیدگی می‌کنم. ‫- موفق باشی.
‫خیلی خب.
‫میشه لطفاً امشب این بحث رو نکنیم؟
‫چی؟ چه بحثی؟
‫"ما از رفتارت خسته شدیم."
‫"ما هر کاری برات می‌کنیم
‫و ما سعی داریم به این یارو کمک کنیم ‫و تو فلان و بهمان، بی‌احترامی می‌کنی...
‫یا یه بچه‌ی لوس توی کشورِ جادویی هستی."
‫خب، آسون بود.
‫ببین...
‫من سعی کردم قانعت کنم ‫این شرایط رو بپذیری،
‫ولی شاید این سخته اگه احساس می‌کنی ‫من متوجه نشدم...
‫چی می‌تونست باشه.
‫خیلی خب، من می‌دونم ‫تو کلی دوست توی لس‌آنجلس داشتی.
‫- و قبل از اون آتلانتا و قبلش هیوستن... ‫- آره.
‫آره. و می‌دونم که قرار بود ‫عضو تیم بسکتبال دانشگاه بشی.
‫و من قرار بود از دستش بدم ‫چون باید برم جایی که کار هست.
‫خودت این رو می‌دونی.
‫و من فقط می‌تونم چند سال با شما باشم ‫و شما رو با خودم آوردم
‫چون نمی‌تونستم تحمل کنم ‫که هر روز صبح بیدار شم
‫و قیافه‌ات رو نبینم.
‫حتی اگه عصبانی باشی.
‫باشه.
‫- شب بخیر. ‫- آره.
‫اوه، نزدیک بود یادم بره.
‫امروز این رو پیدا کردم.
‫همیشه فکر و ذکرت این بود که ‫سکه‌ها برات خوش‌شانسی میارن.
‫آره، وقتی که ۹ سالم بود.
‫آره، درسته، ولی بازم،
‫یعنی، اگه چیزی پیدا کردم ‫که من رو یاد تو انداخته،
‫چطور می‌تونه خوش‌شانسی نباشه؟
‫بگیر.
‫دوستت دارم.
‫من...
‫کریسی!
‫- نه! خواهش می‌کنم! ‫- کریسی!
‫آقای کریسی؟
‫سلام.
[والریا ملو]
‫شما ماشینی هستی که سفارش دادم؟
‫والریا.
‫والریا ملو.
‫ولی فقط مامانم به اسمِ کوچیک صدام می‌کنه.
‫سوار شو.
‫این ماشین از آپارتمانم قشنگ‌تره.
‫از آپارتمانِ من خیلی قشنگ‌تره.
‫ماشینِ شرکته. واسه چی اومدی ریو؟
‫کار.
‫کارت چیه؟
‫کاری که قبل از این که شروعش کنم ‫باعث شده نوشیدنی بخورم.
‫خب می‌تونم ازت بپرسم ‫چرا این کارو می‌کنی؟
‫تو چرا این کارو می‌کنی؟
‫سؤال آسونیه.
‫برای توجیه نوشیدنی خوردنم.
‫گمونم توی خط کاری مشابهی هستیم.
‫بازم، هر کاری که تو رو آورده ریو
‫نمی‌تونه انقدرم بد باشه.
‫بحث خوب یا بد نیست. ‫بحث اینه که می‌تونم انجامش بدم یا نه؟
‫معلومه که می‌تونی.
‫از کجا انقدر مطمئنی؟ ‫تو که اصلاً نمی‌دونی کارم چیه.
‫من دو چیز یاد گرفتم.
‫آدم‌هایی که نگرانِ خوب انجام دادن کاری هستن ‫اغلب همون‌هایی هستن که خوب انجامش میدن.
‫چیز دیگه چیه؟
‫آدم‌ها وقتی اونا رو می‌خندونی ‫بهتر انعام میدن.
‫سلام.
‫خب الان می‌برمت خونه؟
‫چیزی رو که دنبالش می‌گردم ‫اونجا پیدا نمی‌کنم.
‫من تجربه‌ی زیادی توی پیدا کردن ‫همه جور چیز دارم.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫آقای کریسی؟
‫آقای کریسی!
‫هی!
‫آقای کریسی!
‫کیفت رو رد کن بیاد. یالا.
‫کارت رو بکن، رفیق.
‫احتمالاً داری در حقم لطف می‌کنی.
‫آقای کریسی؟
هی. اون یکم حالش خوش نیست، خب؟
‫ما دنبال دردسر نیستیم.
‫کیف!
‫من باهاش حرف می‌زنم، خب؟
‫آقای کریسی.
‫کیفت رو می‌خواد، خب؟
‫- گوش کن، اون می‌خواد... ‫- هی! هی! هی!
‫خیلی خب، هی. ‫باشه، فقط آروم باش.
‫آروم باش، خب؟ ‫دارم دست می‌برم سمتِ کیفم.
‫اون کیفش رو برمی‌داره، خب؟
‫دارم دست می‌برم سمتِ کیفم!
‫داره کیفش رو برمی‌داره.
‫خب؟
‫کریسی!
‫نه. کریسی، نه!
‫یالا. باید بریم.
‫چقدر بدم یه جایی پیدا کنی ‫فقط یکم بشینم.
‫حداقل تا وقتی به خودم بیام.
‫آره، یه جایی می‌شناسم.
‫لعنتی.
‫عوضی‌ها!
‫پس یعنی هنوز یه شانسی دارم.
‫[بابا]
‫لعنتی.
‫- بابا، من... ‫- به‌به، ببین کی از مهمونی برگشته.
‫فکر کردی می‌تونی من رو گول بزنی؟
‫بیخیال.
‫- بفرمایید، آقا. ‫- شاید مامانت رو بتونی.
‫بهتره تا از خواب بیدار نشده ‫اون کاپشن رو در بیاری.
‫شاید بتونم کاری کنم ‫فقط یه هفته تنبیه شی.
‫لعنتی.
‫اونجا کجاست؟
‫- شبیه لبلونه. ‫- همین الان من رو ببر اونجا.
‫چی؟
‫الان! الان!
‫نه، برو کنار! بذار برم! ‫یالا، ولم کن!
‫[خبر فوری] ‫[مرگ ۶۰۰ نفر تأیید شده]
‫ما شاهد سنگدلیِ غیر قابل تصوری هستیم...
‫رئیس جمهور برزیل امروز در محل حادثه ‫حاضر بود و برای مردم سخنرانی می‌کرد.
‫ایشون قول داد که اقدام سریعی ‫علیه هر گروه تروریستی
‫که مسئولیتِ بمب‌گذاری برج رو بپذیره ‫انجام خواهد شد،
‫و دوباره روی تعهدش برای برقراری امنیت ‫و ایمنی تأکید کرد.
‫خیلی بهتون تسلیت میگم.
‫آقای ریبرن مرد خوبی بود.
‫فقط می‌تونم بگم که با توجه به کلیتِ ویرانی
‫عملاً معجزه شده که دختره زنده مونده.
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫دخترِ آقای ریبرن.
‫اون خارج از محدوده‌ی انفجار پیدا شده.
‫خاطر جمع باشید که ترتیبی دادیم ‫اون در امان باشه.
‫در مورد حمله‌کننده‌ها چی می‌دونید؟
‫یه سازمانِ افراطی، اف‌آر‌پی،
‫قبلاً مسئولیت رو قبول کرده.
‫ما شایعاتی شنیده بودیم
‫که شاید نقشه‌ای برای آسیب زدن به کارمو ‫قبل از انتخابات داشته باشن،
‫ولی هیچ سرنخی از چنین عملیاتِ وحشیانه‌ای ‫در این مقیاس نبود.
‫فیلم دوربین ساختمون بغلی رو بازیابی کردیم.
‫ظاهراً پو در موقعیتی بوده که ‫تنها شاهد وقوع انفجار باشه.
‫اون به طور قابل درکی وحشت کرده ‫و حاضر نشده چیزی بگه.
‫اون کجاست؟
‫تو با اونا نبودی؟
‫یه عده قراره بخوان کلی سؤال ازت بپرسن.
‫می‌دونم.
‫تحت هیچ شرایطی نباید بهشون چیزی بگی ‫مگر این که من بهت بگم.
‫می‌فهمی؟
‫آره، می‌فهمم.
‫مادرِ بابات هنوز زنده‌ست، آره؟
‫آره.
‫اون نزدیک‌ترین عضو خانواده‌ات توی آمریکاست؟
‫آره، گمونم.
‫من ترتیبی میدم که برت گردونن خونه ‫پیش مادربزرگت توی آمریکا.
‫تا وقتی که این رو تضمین کنیم ‫و بلیتت رو به دست بیارم،
‫هیچی بهشون نمیگی، باشه؟
‫باشه.
‫کریسی؟
‫کِی می‌تونم برم خونه؟
‫هر موقع قبل از فردا غیرمنطقیه ‫و هر موقع بعد از اون غیرقابل‌قبوله.
‫ممنون.
‫کارِ خیلی خوبی کردی که ساکت موندی ‫و چیزی بهشون نگفتی.
‫این بهت اهرمِ فشار داد.
‫اگه بابات بود بهت افتخار می‌کرد.
‫
‫تسلیت میگم، آقای کریسی.
‫به همه‌مون تسلیت میگم.
‫ممنون، آقای رئیس جمهور.
‫برام ارزشمنده.
‫- مطمئنم برای مردم هم ارزشمنده. ‫- بله.
‫خب،
‫بهم گفتن تونستید با دختری حرف بزنید ‫که شاهد انفجار بوده.
‫قرار بود اون رو به حرف بیاری.
‫- و برعکسش رو انجام دادی. ‫- درسته.
‫و گمونم چون گوش می‌کردید، ‫خودتون شرایط رو درک می‌کنید.
‫می‌خوام یه اتاق بهش بدید
‫که بتونه استراحت کنه و تا فردا بهتر شه.
‫وقتی پروازی تدارک دیدید که ‫برش گردونه خونه پیش مادربزرگش،
‫اون توی کنسولگری آمریکا شما رو می‌بینه،
‫و به دقت تعریف می‌کنه ‫که چی دیده یا ندیده.
‫اون یه شاهد توی تحقیقاتِ جاری امنیت ملیه.
‫سورز.
‫تمام هماهنگی‌ها همونطور ‫که گفتید انجام میشه.
‫و شما هم همراهش برای بازجویی میاید
‫تا بتونه در حد امکان راحت و کامل شهادت بده.
‫بعدش شما و اون به آمریکا برمی‌گردید ‫با این تفاهم
‫که هنوز می‌تونیم روی همکاریش از اونجا حساب کنیم ‫اگه سؤالات بیشتری پیش بیاد.
‫- این قابل قبوله؟ ‫- بله، قربان.
‫فقط یه چیزی.
‫فقط پو نیاز به ترتیبات ‫بازگشت به آمریکا داره.
‫شما قصد نداری بهش ملحق شی؟
‫من از اینجا نمیرم تا همه‌ی کسایی که مسئول
‫کشتن ریبرن و خانواده‌اش بودن بمیرن.
‫می‌تونیم راجع به روش‌هایی بحث کنیم که ‫مهارت‌هاتون می‌تونه به تحقیقات کمک کنه
‫بعد از این که پو صحیح و سالم ‫به خونه برگرده. بله؟
‫من چندتا از محافظ‌های شخصی‌ام رو ‫میذارم بیرون اتاقش نگهبانی بدن.
‫هرکی هم که بیرون باشه، ‫من شخصاً داخل اتاق ازش محافظت می‌کنم.
‫و یه اسلحه هم می‌خوام.
‫داوی. یه غلاف و تفنگ بهم بده.
‫لطفاً مواظب باش.
‫دیروز به نظر می‌اومد ‫یه مشکل‌هایی با این مدل داری.
‫باید فردا انجام شه.
‫مفهومه.
‫هر منابعی که لازم دارید ‫در اختیارتون قرار می‌گیره.
‫فهمیدی؟
‫بله.
‫و این محافظ شخصی ‫که دختره داره کیه؟
‫یه مرده. یه دوستِ خانوادگی.
‫سابقه‌اش تحسین‌برانگیز به نظر میاد،
‫ولی خیلی وقته که بهترین روزهاش گذشته.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫بهم اعتماد کن.
‫اون هیچ مشکلی به وجود نمیاره.
www.Doostihaa.com