‫این خبر رو اعلام کن.
‫اما آتش‌بازی چی میشه؟
‫کاری که گفتم رو انجام بده.
‫« منع رفت و آمد » ‫« هفت صبح الی هفت شب تا اطلاع ثانوی »
‫روث؟
‫امروز بهت نیاز دارم.
‫باشه. ‫فقط باید ساعت سه برم.
‫نه. دقیقا منظورم همین بود. خیلی‌خب.
‫دیوونگی محض‌ـه، ‫نمی‌تونی منو اینجا زندانی کنی.
‫وقت ندارم دوباره بحث کنم.
‫باید نیم ساعت دیگه برم. ‫اگه خوراکی خواستی، به روث بگو.
‫می‌فهمم داری حساب‌وکتاب می‌کنی ‫تو این نیم ساعت چطوری جیم بزنی.
‫خب بذار بهت بگم، ‫هر ده دقیقه یه بار زنگ میزنم.
‫چیکار کنم؟ چیزه...
‫دکمه رو فشار بدم و بعدش...
‫چطوری... چی... چطوری... ‫ساز و کار اینجا چیه؟
‫ساز و کارش اینه که ‫اون تلفن لعنتی رو جواب میدی.
‫نمی‌دونستیم می‌تونیم فحش بدیم.
‫میگم، راسته که کشیش برایس ‫خودشو دار زده؟
‫مگه دوستت نبود؟
‫وقتی برگشتم حرف میزنیم.
‫نمی‌فهمم. همین چند هفته پیش ‫توی رای اونو دیدم.
‫داشت قهوه می‌گرفت.
‫فکر کنم.
‫شاید هم نه. حرف نزدیم.
‫در هر صورت زیاد اونو نمی‌شناختم.
‫ممنون، پال.
‫یک‌بار دیگه میگم، به همه یادآوری می‌کنم ‫صحبت و سخنرانی اجباری نیست.
‫« چشم من بازه »
‫هیچی نیست.
‫همیشه یه چیزی وجود داره.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫و چرا باید همه‌چی رو بسوزونه؟
‫هر چی می‌تونید رو بردارید.
‫خیلی‌خب.
‫باید به مردم خبر بدیم ‫وگرنه دونه‌به‌دونه می‌میرن.
‫- قصد دارم همه‌چی رو کنترل کنم. ‫- آره.
‫منع رفت و آمد مسخره‌ات فایده‌ای نداره. ‫تو حتی نمی‌تونی پسر خودتو کنترل کنی.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫چی شده؟
‫اون...
‫اون به من زنگ زده.
‫و یه شماره دیگه.
‫و یه عالمه شماره دیگه.
‫زنگ بزن.
‫الو؟
‫سلام. بله...
‫شما؟
‫شما کی هستید؟
‫ببخشید. چیزه...
‫شماره شما رو تو تلفنم پیدا کردم، ‫و من...
‫گندش بزنن.
‫تو حرف بزن.
‫- آره! ‫- جواب نمیده.
‫با همون شماره داری زنگ میزنی.
‫الو؟
‫سلام. حال شما؟
‫خوبم.
‫کشیش برایس شماره شما رو به من داد.
‫مایل هستید نوبت بگیرید؟
‫- بگو آره. ‫ بله، تمایل دارم.
‫یه ربع دیگه تشریف بیارید.
‫چیزه... باشه. کجا هستید؟
‫خیابون برچ پلاک ۱۲.
‫بفرمایید!
‫سلام.
‫ممنون.
‫حس خوبی داره.
‫خیلی‌خب.
‫چی می‌خواید؟
‫چیه؟
‫بازم سلام.
‫این جنس آدمو زمین میزنه.
‫لعنت، باباجون.
‫تاد اوکانر؟
‫سلام پتی. چطوری؟
‫خوبم، ممنون.
‫- خدای من. تو ساقی شدی. ‫- نه، نه. نه، این‌جوری نگو.
‫من راهنما هستم.
‫کوکایین میشه؟
‫آره.
‫من و تاد هم‌مدرسه‌ای بودیم. ‫ما مثل...
‫این‌ها... این‌ها چیه؟
‫دوست من، این تنها ماشرومیه ‫که منو بکشی هم سمتش نمیرم.
‫رفیق، این زهرماری ‫تو رو یه جایی می‌بره که باید بری،
‫چه بخوای چه نخوای.
‫قدیمی‌ها اسمشو دید حقیقی گذاشتن.
‫فقط تو همین جزیره رشد می‌کنه.
‫عین این می‌مونه چشم سومتو لیزیک کنی.
‫اون لامصبو باز می‌کنه.
‫پوف!
‫ببخشید، سعی دارم بفهمم ‫چرا کشیش برایس باید همچین‌چیزی رو مصرف کنه؟
‫خب، دنبال جواب بوده.
‫خودشو دار زد.
‫لعنتی.
‫فکر کنم از جواب‌ها خوشش نیومده.
‫گندش بزنن.
‫می‌دونید، یه رفیق دارم ‫که این جنسو مصرف کرده.
‫برایان موریسون رو یادت میاد؟
‫بری؟ همونی که کلاس هشتم ‫ماشین مامانشو می‌دزدید؟
‫تو جنگل چپ کرد؟ روانی بود.
‫بگذریم، برایان تو تریپِ این ماشروم ‫چیزی دید که به‌کل تغییرش داد.
‫با یه چیزی روبه‌رو شده ‫که درباره‌اش حرف نمیزنه.
‫ولی بعدش خیلی آروم شد.
‫دعوا و بزن‌بزن رو کنار گذاشت، ‫دیگه سر خانمش داد نمیزنه.
‫ولی زن بنده‌خدا مجبور غذا دهنش کنه.
‫مهارت‌های حرکتی‌شو از دست داده.
‫ولی شاده.
‫فقط زنش اذیت میشه ‫شب‌ها اونو بخوابونه.
‫به هر حال، بارها و بارها ‫یه تصویر مشابه رو کشید.
‫فکر کنم تو تریپش دیده بود. ‫یکی‌شو همین‌جاها دارم.
‫یه جورایی باستانیه...
‫یه نمادگرایی مذهبی مبهمه.
‫یه نوع هندسه مقدسه ‫که نمیشه دستکاریش کرد.
‫آره رفیق.
‫آره، خوب نگاه کن.
‫- یه درهایی باید بسته بمونه. ‫- آره.
‫درست میگم، رفقا؟
‫چطور مصرف میشه؟
‫خب، در ازای ۳۵ دلار می‌تونم ‫یه دوز واستون ردیف کنم، اگه مایل باشید؟
‫- نه، ممنون. ‫- تو و دوستات می‌تونید
‫بدون هزینه اضافه تو مرکز آرامش بمونید.
‫قبول.
‫خیلی‌خب.
‫میشه یه دقیقه صحبت کنیم؟
‫آره، آره. واسه تقویت روح ‫عجله‌ای در کار نیست، رفقا.
‫این قارچ رازهای جزیره رو توی خودش نداره.
‫باعث میشه یه گوشه به هذیون بیفتی.
‫ببین، اگه نمی‌خوای ‫اون ماشروم ترسناک رو مصرف کنی،
‫اونم بعد این همه توریست ‫که به این جزیره اومده،
‫موضوعیه که خودت باید باهاش کنار بیای.
‫ویک مصرف می‌کنه.
‫خیلی هم خوب.
‫نه. البته که آتش‌بازی‌ای در کار نیست.
‫کدوم بخش از «منع رفت و آمد» رو نمی‌فهمن؟
‫گوش کن، به نظرم باید بدونی ‫که این مردم عصبانی هستن.
‫ظاهرا کرت می‌خواد جلسه برگزار کنه. ‫قصد داره قانون منع رفت و آمد رو باطل کنه.
‫من یه ربع دیگه میام.
‫لعنت بهش.
‫- من باید برگردم. ‫- اوهوم.
‫من باهاش می‌مونم.
‫- مطمئنی می‌خوای این‌کار رو کنی؟ ‫- تنها راه خروج اینه باهاش روبه‌رو بشی.
‫می‌دونم، اما چیزه... نمی‌دونم.
‫خدای من. حتی قیافه‌اش نفرت انگیزه.
‫اما مزه نداره، نه؟
‫چی؟
‫چیز... تو لیوان بود؟
‫ما گفتیم ویک مصرف می‌کنه.
‫آره. تو ویک هستی.
‫- خدای من. خدای من! ‫- چیزی نیست، چیزی نیست.
‫- آروم قورت بده. ‫- چی؟ قورت دادم، تموم شد!
‫نباید اینو مصرف کنم! ‫نباید اینو مصرف کنم!
‫الان نه! امروز نمیشه!
‫کاری کن بالا بیاری.
‫- نمی‌تونم! ‫- آروم باش.
‫- یه تجربه ۱۲ ساعته‌ست. ‫- خدای من!
‫- تام..
‫خدای من. خدای من.
‫بهترین کار تخلیه‌ست!
‫نمی‌تونم بالا بیارم. ‫هیچ‌وقت نتونستم.
‫- وایسا. ‫- نکن، نکن!
‫زود باش، تام.
‫بسه، بسه، بسه، بسه!
‫خدای من اوان.
‫حالا اوان رو چیکار کنم؟
‫نگران نباش. حلش می‌کنم.
‫چی؟ می‌خوای چیکار کنی؟
‫مراقب باش. خیلی‌خب.
‫توی مرکز آرامش دراز می‌کشیم.
‫خوبه.
‫بشین. روی تخت هوشیاری.
‫آره. همینه. آره.
‫و راحت به پشت دراز بکش. آره.
‫عالیه.
‫ببخشید. ‫نمی‌دونستم بیرون نرفته.
‫بیا اینجا، بریجیت.
‫چند روز دیگه ۵۰ ساله‌اش میشه، ‫الان عاشق سفر شده.
‫تام. تام! گوش کن.
‫گوش کن. بشین. بشین.
‫خیلی‌خب، الکی حرومش نکن.
‫زود اون جواب‌ها رو پیدا کن.
‫- چی؟ ‫- آره.
‫خبر خوب.
‫حالِ اوان خوبه، ‫و خونه‌ی روث می‌مونه.
‫خدا رو شکر. با کی حرف زدی؟
‫- اوان. ‫- خدای من.
‫- من باید برگردم. ‫- تام.
‫به نظرم بهتره ما بریم. ‫به نظر میاد اون کارشو بلد باشه.
‫- آره. ‫- به نظرت بهتر نیست همین جا باشه؟
‫چرا اتفاقا. ولی من باید برم.
‫چون گربه خانمم فرار کرده.
‫ولی تا میرم و میام ‫شما می‌تونید راهنماش باشید.
‫- چی؟ ‫- آروم باش.
‫و هر کاری می‌کنی، ‫به‌هیچ‌وجه تو آینه نگاه نکن.
‫از پسش برمیای، ویک.
‫اگه وحشت‌زده شد چیکار کنم؟ ‫اگه وحشت‌زده شد چیکار کنم؟
‫فورا منو برگردونید دفترم.
‫- چیزی می‌بینی؟ ‫- منو ببرید دفترم. همین الان.
‫سرم داد نزن.
‫چطوری رسیدیم اینجا؟
‫ویک کجاست؟
‫خودت گفتی بره.
‫گفت جواب‌هایی رو پیدا می‌کنه که تو نتونستی.
‫نمی‌دونم یعنی چی اما...
‫می‌شنوی؟
‫یه اسم بهم بده، تام.
‫اوان کجاست؟ پسرم کجاست؟
‫واسه بار سوم.
‫اوان اینجا نیست.
‫ولی پیداش می‌کنیم.
‫اصولا با کی جیم میزنه؟
‫پی‌جی گلن‌ویل؟
‫پی‌جی گلن‌ویل یه بچه به شدت...
‫وحشتناکه.
‫صدا رو می‌شنوید؟
‫نه، تام. صدایی نمی‌شنوم.
‫نفس عمیق بکش.
‫اون چه‌ش شده؟
‫هیچی. فقط...
‫بیا. دفتر برنامه‌ریزیتو بگیر.
‫پسرم نمی‌دونه چقدر بیرون خطرناکه.
‫پاتریشیا، اون... صدای منو می‌شنوی؟
‫اون نمی‌دونه چقدر بیرون خطرناکه!
‫سلام.
‫خدای من.
‫شما دخترا میاید بیرون باید مراقب باشید.
‫- چرا؟ ‫- چرا؟
‫اون خونه که اونجاست. چیزه...
‫زمان قدیم دخترای جزیره مزاحم تلفنی داشتن.
‫و معلوم شد مردی که ‫اینجا زندگی می‌کرده زنگ میزده.
‫طرف دیوونه بود،
‫و یه شب رفت بیرون ‫و چند تا زن کثافت رو با کارد دخل‌شونو آورد.
‫کثافت؟ واقعا؟
‫ببخشید علیاحضرت، ‫چند تا بانوی جوان رو با چاقو زد.
‫ممنون.
‫جدی میگم. اون‌ها...
‫عموم گفت سعی کرد اونو بکشن. ‫فکر کنم اسمشو لولوخورخوره گذاشته بودن.
‫و بهش شلیک کردن و طرف نمرد.
‫و اون‌ها...
‫اونو تو زیرزمین دفن کردن
‫و اونجا رو سیمان کردن.
‫- جدی میگه؟ ‫- آره.
‫این اطراف میاید نباید جیک‌تون دربیاد، ‫نمی‌دونید...
‫نمی‌دونید چه اتفاقی میفته.
‫خدای من، رفیق!
‫- خدای من! ‫- خدایا!
‫- ببخشید. ‫- دردت چیه؟
‫- خدای من. ‫- خیلی‌خب، می‌تونیم دوست باشیم،
‫می‌تونیم ماری‌جوانا بزنیم، ‫و می‌تونیم همدیگه رو بخندونیم، می‌دونید؟
‫خیلی‌خب. خب، اگه اومد بهم خبر بده.
‫خیلی ممنون.
‫مهربون بود.
‫خدای من.
‫نمی‌خواستی بهم بگی؟
‫منع رفت و آمد؟
‫ببین، بازداشتگاه من شش نفر ظرفیت داره،
‫پس وقتی امشب میرم بیرون ‫و می‌بینم تمام اهالی شهر اومدن بیرون،
‫که حتما میرم، ‫چون امشب آتش‌بازیه،
‫می‌خوای کدوم شش نفر رو بازداشت کنم؟
‫توضیح بده. ‫می‌خوای چطوری عملیش کنی.
‫خیلی‌خب، مشخصه خیلی به این موضوع فکر کردی. ‫باشه، خوبه.
‫پاتریشیا، پاشو.
‫میریم اداره.
‫من؟ واسه چی؟
‫خب، باید اظهاریه‌تو بگیرم.
‫- نمیشه بعدا بیام؟ ‫- نه، نمیشه،
‫چون چند تا از آدم‌هایی که دیشب ‫وسط دریا بیدار شدن می‌خوان شکایت کنن.
‫باشه، باشه.
‫من میرم و زود میام، تو جُم نخور.
‫باشه؟
‫در رو باز نکن.
‫جر.
‫ویک. اینجا چیکار می‌کنی؟
‫- چیزی شده؟ ‫- نه.
‫نه، روی یه موضوعی ‫با شهردار کار می‌کنم و...
‫واسم سوال بود می‌تونم نظرتو بپرسم؟
‫با شهردار همکاری می‌کنی؟
‫- خب، تازه می‌شنوم. ‫- آره.
‫خودمم خوشم نمیاد، ولی...
‫می‌تونی یه نگاه بندازی؟ چیزه...
‫- آره. ‫- مهمه.
‫حتما.
‫تو خونه‌ی برایس پیدا کردم.
‫آره.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫خیلی‌خب. می‌بینم به خاطر ‫کتاب زندگی‌نامه‌ات سکوت کردی.
‫بابام همیشه می‌گفت آدم پر حرفی هستی.
‫آره، هیچ‌وقت از من خوشش نیومد.
‫خب، تا دیر وقت منو نمی‌بردی خونه.
‫جالبه.
‫- اجازه بده... ‫- حتما.
‫زیر نور بذارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫«ماهیت این نفرین که بر جزیره
‫نازل شده را نمی‌فهمم.
‫می‌دونم قلب او در استوانه‌ای می‌تپد
‫که شوهرم بر گردن دارد.
‫چه کسی گلوی مرا می‌فشارد؟ ‫دستان او؟ این طاعون؟
‫مرگ سراغ همه‌ی ما می‌آید، ‫اما بیم دارم که نوبت من زودتر فرا برسد.
‫نمی‌دانم چگونه، اما می‌دانم کار کیست.
‫البته اون همین جا کنار من نشسته، ‫پس تمام این‌ها را به شوخی می‌گویم،
‫و حال دیگر وقت رفتن است.»
‫اون...
‫نه.
‫تام؟
‫حالت خوبه؟
‫- باید جلوشو بگیرم. ‫- باید جلوشو بگیرم.
‫نباید اجازه بدم منع رفت و آمد رو لغو کنن.
‫فکر کنم جلسه‌شون بزودی برگزار میشه.
‫خوبی؟
‫معلومه عصبانی هستیم!
‫خون‌دل خوردیم، عرق ریختیم و گریه کردیم
‫و پول زیادی خرج کردیم ‫تا اینجا رو به مارتاز وین‌یارد بعدی تبدیل کنیم.
‫و جالبیش اینجاست که داره جواب میده.
‫داره عملی میشه، ‫و تو واسه چی نابودش می‌کنی؟
‫واسه چی؟ واسه چی؟
‫نمی‌تونی وقتی هنوز خورشید غروب نکرده ‫مردم رو تو خونه‌شون حبس کنی، لافتیس.
‫مردم واسه بیرون موندن به جزیره اومدن.
‫ساحل و نور آفتاب.
‫نه اینکه صبح تا شب ‫تو هتل به‌درد نخور من بمونن!
‫عیب نداره! ‫هتل به‌درد نخور خودمه!
‫داغونه! می‌دونم جای داغونیه!
‫۲۵ ساله اونجا داغونه! ‫واسه همین اونجا زندگی نمی‌کنم!
‫گور بابای تعلیق،
‫- گور بابای منع رفت و آمد. ‫- آره.
‫- من گردشگرهای بیشتری می‌خوام. ‫- من حاضرم.
‫می‌خوام پول بیشتری به جزیره سرازیر بشه!
‫- آره. ‫- آفرین.
‫و آسمون به زمین بیاد ‫آتش‌بازی رو لغو نمی‌کنیم!
‫دقیقا! درست میگی، کرت!
‫صبر کنید! صبر کنید!
‫صبر کنید، صبر کنید!
‫من می‌خوام صحبت‌های لافتیس رو بشنوم!
‫ببینیم حرفِ اون چیه!
‫« وقتی برگشتم، همه چشم‌شون رو ببندن »
‫یه نفر حسابی دلی از عزا درآورده.
‫امروز زیاد غذا خوردی؟
‫حالت خوبه، رئیس؟
‫اینجایی!
‫کاملا درست نیست.
‫- خب؟ ‫- من... من جدی‌ام رفیق.
‫حقیقته.
‫- حقیقت داره. عموم بهم دروغ نمیگه. ‫- صبر کنید، اون چیه؟
‫چی؟
‫فکر کنم تو پنجره یه چیزی دیدم.
‫فکر کنم بدجور نشئه‌ای.
‫چیزی نیست.
‫نگران نباش، ازت محافظت می‌کنم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫ازت محافظت می‌کنم. پهلوون.
‫- پهلوون. ‫- خیلی‌خب. نه.
‫خب، می‌دونی، می‌دونی که چی میگن.
‫هر کی وارد خونه میشه، برنمی‌گرده.
‫مطمئنم بیرون نمیای.
‫خدای من! باشه.
‫ببینیم.
‫یالا، به نظرم خیلی خفنه.
‫- نمیره داخل. ‫- ادای خفن‌ها رو درمیاره.
‫عمرا خودشو...
‫نترسیدم، نترسیدم.
‫- اون... ‫- چرا، ترسیدی. پریدی هوا.
‫ترسیدی.
‫یالا رفیق. زود باش رفیق.
‫- آره، رفت. ‫- رفیق.
‫- درسته. ‫- هنوز داره میره.
‫خب؟ و... آره. ‫ببخشید دهن معلم ریاضی بوی قهوه می‌داد.
‫متوجه نشدم.
‫خوبه. چیزه... خب...
‫چیزه... خب، از سال چیزی گفته نشده،
‫ولی چیزی که توجه منو جلب کرد ‫این بخش متن بود.
‫از طاعون گفته.
‫فقط یه بار طاعون به ویدوز بی اومده ‫و به سال ۱۷۰۲ برمی‌گرده.
‫پس‌‌، دفتر رو ورق زدم.
‫اینجا.
‫عالی نیست؟
‫آره، سارا وستکات وارن.
‫من کجا هستم؟
‫هنوز چیزی ندیدی؟
‫خیلی‌خب، داریم به یه چیزایی میرسیم، تام،
‫یه لحظه صبر کن.
‫با مداد شمعی نقاشی بکش.
‫آره، و...
‫اون با پدر وارن ازدواج کرد، ‫از بنیان‌گذاران جزیره.
‫و اینجا رو ببینید. ‫گفته استوانه به گردن می‌ندازه؟
‫شی نفرین‌شده؟
‫این چیه؟ شبیه چیه؟
‫خب، اگه یه قلم مو بدید، ‫هر چی بخواید رو بهتون میگم.
‫آره، عالیه تام. ‫چیه، ویک؟
‫واسم سوال شده ممکنه ‫با اون دفن شده باشه؟
‫با استوانه؟
‫اوان؟ او... اوان؟ اوان؟
‫پسر من کجاست؟
‫اوان کجاست؟ پسر من کجاست؟
‫- خیلی‌خب، آروم باش. ‫- اوان کجاست؟
‫بگیر بشین، تام.
‫بشین.
‫بشین. بشین.
‫تام! تام! تام!
‫تام!
‫هی.
‫عقب فقط کمربند کمری هست، ببند.
‫باید اوان رو پیدا کنم.
‫خب، امیدوارم خونه‌ات باشه،
‫چون گفتن تو رو ببرم خونه‌ات.
‫اوه، خدا رو شکر.
‫فقط باید سر راه یه جا بایستم.
‫- چی؟ نه، نه، تو رو خدا. نه. ‫- یه لحظه بیشتر نمیشه.
‫- نه! رزماری، نه! ‫- یه...
‫دیگه ماشینو حرکت نده، تام.
‫هه! پونزده دلار بردم! ایول!
‫کفش منه.
‫نه، نه، نه!
‫گفتم برو بیرون! برو بیرون!
‫نه، نه، نه!
‫اوان لافتیس. ‫لطفا از اون خونه‌ی ترسناک فاصله بگیر.
‫اینجا خونه‌ی من نیست؟ ببخشید.
‫- پسر، بیا اینجا ببینم. ‫- من...
‫خدا رو شکر.
‫سلام. ببخشید.
‫چند تا دختر شهری تو ماشین هستن،
‫و ما... می‌خواستیم ‫اون‌ها رو تحت تاثیر قرار بدیم.
‫آره. آره، درک می‌کنم.
‫ورود غیر قانونی واقعا تاثیر گذاره.
‫لطفا به بابام چیزی نگو.
‫باشه، ولی از اینجا برید.
‫باشه. ممنون.
‫وقتی از ماشینت دور میشم، میشه...
‫میشه جلوی دخترا داد بزنم ‫و بگم برو بمیر، خوک‌صفت؟
‫نه، بمیر بابا، اجازه نداری.
‫باشه. باشه.
‫خداحافظ.
‫لعنتی.
‫بابات چرا این ریختیه، رفیق؟
‫اون بابای توئه؟
‫چه خبر؟ چه خبرا؟
‫خدای من.
‫هی، فکر کنم بابات دنبالت می‌گرده.
‫- من باید برم. ‫- باشه.
‫فورا برو تو خونه. ‫و به خانم کوچولو شب بخیر...
‫بگو.
‫بهتره زود توضیح بدی...
‫- برو بمیر! ‫- چی گفتی؟
‫الان... الان چی گفتی؟
‫امشب بهم خوش گذشت.
‫خوش گذشت.
‫و اگه به حرف تو گوش می‌کردم، ‫باید تا شب تو دفتر داغونت می‌نشستم.
‫اوان، فکر می‌کنی من دلم می‌خواد
‫- صبح تا شب حواسم بهت باشه؟ ‫- نه، نمی‌خوای!
‫نه، فکر می‌کنم می‌خوای به مردم نشون بدی ‫که می‌تونی منو کنترل کنی.
‫چی؟
‫این‌که تو شهردار مزخرفی هستی ‫تقصیر من نیست، خب؟
‫فکر می‌کنم... فکر می‌کنم... فکر می‌کنم...
‫یه روزی میرسه بابت این حرفت
‫احساس عذاب وجدان می‌کنی.
‫چرا از این جزیره خارج نمیشیم؟
‫این چه مدل تربیتیـه؟
‫واسه مامانت خیلی مهم بود ‫که همین جا بزرگ بشی.
‫چی؟ این‌که هیچ جا نرم؟ ‫همینو می‌خواست؟
‫صبح حرف میزنیم.
‫بابا!
‫بابا، یکی از همین روزها، ‫من میرم، و دیگه برنمی‌گردم!
‫حاضری؟
‫لارن؟ لارن؟ لارن؟
‫هیچی نمی‌بینم.
‫لارن؟ لارن؟
‫- لارن؟ لارن؟ ‫- هیچی نمی‌بینم!
‫هیچی نمی‌بینم!
‫کمک می‌خوام، لطفا!
‫میشه لطفا دور بزنی؟ قایق رو برگردون.
‫برگرد! زود باش!
‫لارن؟ لارن؟
‫حال بچه خوبه.
‫باشه. اما خانمم چی؟
‫اون... انگاری...
‫حالش خوب نیست.
‫یه‌کم زمان بدید.
‫سلام.
‫خواهش می‌کنم، خدایا، ‫اگه صدای منو می‌شنوی،
‫اگه هستی...
‫لطفا بهم کمک کن.
‫لطفا. لطفا کمکم کن.
‫لطفا از پسرم محافظت کنم.
‫هر کاری بگی می‌کنم.
www.Doostihaa.com