‫قبل اینکه برم سربازی ۵ میلیون وون داشتم،
‫زدمش تو کار بورس.
‫وقتی مرخص شدم...
‫تادا!
‫شده بود ۳۰ میلیون.
‫آره، ۳۰ میلیون.
‫همون موقع،
‫می‌دونی بزرگترین دغدغه‌م چی بود؟
‫فقط من از این پول خبر دارم.
‫اگه بمیرم چی؟
‫بعد یه روز...
‫یه دزد سعی کرد بزنه به خونه.
‫یه چیزی شبیه چاقو دیدم،
‫قلبم شروع کرد به تپیدن.
‫نمی‌دونستم چی کار کنم.
‫همون لحظه،
‫یاد اون ۳۰ میلیون وون افتادم که داشتم.
‫با خودم گفتم، «من نباید بمیرم.
‫سی میلیون وون دارم.»
‫با اینکه نه غذا خورده بودم، نه خوابیده بودم،
‫پر از انرژی شده بودم.
‫اون ۳۰ میلیون وون
‫باعث شد حس کنم ابرقدرت دارم.
‫اما بعدش...
‫رسید به ۵۰ میلیون تومن.
‫یهو،
‫همه‌ چی آسون شد.
‫حس می‌کردم ‫دیگه هیچی تو زندگی نمی‌تونه جلومو بگیره.
‫دونگ‌من.
‫بیا قدم بذارم
‫تو مرکز تاریخ.
‫هی، هوانگ.
‫می‌خوای امتحان کنی یه عکس بگیری؟
‫تو چقدر جوون زیبایی بودی.
‫یادم می‌مونه.
‫من توی صورتت کل کائنات رو می‌بینم.
‫از چه زاویه‌ای و چطور
‫می‌تونم عمق کائناتی که تو وجودته رو ‫به تصویر بکشم؟
‫هر روز که فیلم‌هات رو می‌بینم ‫به این فکر می‌کنم.
‫واقعاً دیوونه‌ست، احمق روانی.
‫هر روز که می‌بینمت،
‫دارم کم‌کم چهره‌ی تو رو
‫با مال خودم قاطی می‌کنم.
‫[هوانگ دونگ]
‫جدی می‌گم، این بچه سوسول.
‫[آقای نو کانگ‌شیک.]
‫بسه دیگه، بهم پیام نده.
‫پیش خودش چی فکر کرده؟
‫چطور جرات می‌کنی این ‌طوری ‫وراجی کنی؟
‫بله، آقا!
‫فقط ذوق کرده بودم
‫چون شماره‌ی بازیگر تراز اول، نو کانگ‌شیک ‫توی گوشیم بود.
‫لعنتی.
‫واسه امروز کافیه.
‫وای خدا.
‫کارگردان، پنج دقیقه استراحت.
‫[۲۰ میلیون وون] ‫[هوانگ دونگ‌من]
‫این چیه؟
‫داری ۱۰۰ میلیون جمع می‌کنی
‫که اگه یه روز یونگ‌سیل رو دیدی بهش بدی.
‫منم می‌خوام سهممو بدم.
‫پول قرارداد فیلمم رو گرفتم.
‫فیلمم داره وارد مرحله‌ی تولید می‌شه.
‫[۲۰ میلیون تومن] ‫[هوانگ جین‌من]
‫چرا؟
‫اگه پول داری، ‫برو واسه خودت یه خونه بگیر و از اینجا برو.
‫زندگی خودت رو داشته باش،
‫غصه‌ی منو نخور.
‫یه بار نمی‌ذاری حس کنم آدم بزرگیم؟
‫کل شب رو به این فکر کردم که سهم بدم ‫و کلی ذوق داشتم.
‫ذوقم رو کور نکن.
‫نفرستش.
‫شاید اصلاً پیداش نکنیم!
‫معلومه که پیداش می‌کنیم!
‫اگه ما پیداش نکنیم، اون میاد سراغت!
‫فکر نمی‌کنی دلش بخواد باباش رو ببینه؟
‫با کسی قرار داری؟
‫من دیگه میرم.
‫فردا دوباره میام.
‫باشه، برو.
‫هوا سرده. چرا داخل منتظر نموندی؟
‫تازه رسیدم.
‫همیشه همینو میگی.
‫بینیت قرمزه.
‫واقعاً تازه رسیدم.
‫حالا که نو کانگ‌شیک هم راضی شده،
‫نکنه زیادی موفق بشیم و نگرانم.
‫حسادت و چشم‌ و هم‌چشمی بقیه رو
‫چطور تحمل کنم؟
‫پارک گیونگ‌سه حتماً الان ‫از حسادت داره می‌ترکه.
‫وقتی قیافه‌ش رو ببینم چی کار کنم؟
‫تازه،
‫تازه، اگه اونقدر موفق بشم ‫که یهو جذابیت هیچ‌کس بودنم رو از دست بدم چی؟
‫پریشان‌خاطر و سردرگم هستم، ‫ولی ناراضی نیستم.
‫هویت و جذابیتم همینه.
‫اگه زیادی موفق بشم،
‫می‌ترسم یهو جذابیتم رو از دست بدم.
‫می‌دونی چی میگم؟
‫مثل شخصیت دردسر‌سازی که اولش جذابه
‫ولی آخرش جدی و بی‌مزه میشه.
‫می‌ترسم تهش اون ‌طوری بی‌مزه بشم.
‫عجیب نیست که همه آدمای موفق، بی‌مزه میشن؟
‫بین تمام نگرانی‌های مسخره‌ای که تا حالا شنیدم،
‫این مسخره‌ترینشون بود.
‫بد میگم؟
‫حتی اگه موفق هم بشم، ‫بازم همون آدم حواس‌پرت و دیوونه‌ای می‌مونم
‫که همه‌ چیزش شلم‌شورباس.
‫منم قراره موفق بشم.
‫منم جذابیتم رو از دست میدم؟
‫صبر کن. میگی من جذابیتم رو از دست میدم؟
‫نمی‌تونم بگم از دستش میدی.
‫- فقط اینکه... ‫- فقط چی؟
‫دسترسی بهت سخت‌تر میشه.
‫همین الانشم نزدیک شدن بهت سخته.
‫منظورم این نبود که معاشرت باهات معذب‌کننده‌ست.
‫مثل اینه که...
‫تو یه سطح کاملاً متفاوتی ‫از من قرار داری.
‫هنوز یادمه اولین باری که دیدمت ‫چقدر شوکه شدم.
‫انگار داشتم یه چهره‌ی ایده‌آل رو می‌دیدم ‫که از بهشت فرستاده شده.
‫بذار اسم اینو بذارن چهره.
‫این یه چهره‌ست،
‫پس بذار بقیه چهره‌ها شبیه این بشن.
‫می‌تونن شبیه‌ش بشن، ‫اما هیچ‌وقت نمی‌تونن دقیقاً خودش بشن.
‫لحظه‌ای که شبیه‌ش بشن، ‫دیگه ایده‌آل نیست.
‫ایده‌آل چیزیه که هیچ‌وقت ‫نمی‌تونی کاملاً بهش برسی.
‫معنی‌ش اینه، درسته؟
‫اون چهره‌ای بود که دیدم.
‫مثل یه معجزه می‌مونه
‫که اینجا نشستم و باهات حرف می‌زنم، ‫در حالی که یه زمانی دست‌نیافتنی بودی.
‫تازه، خوب هم می‌نویسی.
‫میشه اینقدر بی‌نقص نباشی؟
‫حس می‌کنم اصلاً واقعی نیستی.
‫منو می‌پرستی؟
‫تو ایده‌آلی هستی که خدا فرستاده،
‫خب معلومه که لایق پرستشی.
‫می‌دونی تو اون پولی که گرفتم
‫تو هم سهم داری، درسته؟
‫هر چی می‌خوای بهم بگو.
‫نگو «هیچی».
‫یا «هر چی تو بگی».
‫اگه خودم بخوام انتخاب کنم،
‫شاید ته‌ش یه چیز عجیب‌غریب بخرم.
‫می‌خوام یه هدیه عجیب‌غریب بگیرم.
‫نه، نه، نه.
‫بسه اینقدر عشقولانه حرف زدن، بجنبید دیگه!
‫- وای. ‫- سلام!
‫- سلام. ‫- هی.
‫یخ زدم.
‫چی بخوریم؟
‫یه چیز باکلاس بگیریم ‫که روش کلی سبزیجات پاشیده باشن.
‫من از این غذاها خوشم نمیاد.
‫میگن زنا از این جور غذاها خوششون میاد.
‫چقدر می‌خوای خرج کنی؟
‫چقدر باید خرج کنم؟
‫- یه جا رو بلدم، بریم. ‫- چی؟
‫نگران نباش، گرون نیست.
‫راستی، داری میری کلانتری یا چیزی؟
‫احتمالاً به‌زودی میرم.
‫دارم این تیپ رو از قبل تست می‌کنم.
‫تیپ کلانتری.
‫استایل کلانتری.
‫می‌تونستیم بریم یه جای گرون‌تر!
‫- اینجا هم گرونه! ‫- سلام.
‫- هی، ناچو! ‫- ممنون.
‫نوش جان.
‫سلام، مامان.
‫آره.
‫مادربزرگ هفته دیگه مرخص میشه.
‫خوبه.
‫الان می‌تونه یکم راه بره.
‫مامان، الان بیرونم، ‫برسم خونه بهت زنگ می‌زنم.
‫خداحافظ.
‫فکر کنم گفتی که با مادرت ‫روابط خوبی نداری.
‫اون نامادریمه.
‫تو هم نامادری داری؟
‫پس مادربزرگت چی؟
‫اون مادر نامادریمه.
‫پس پدرت چی؟
‫فوت کرده.
‫کی فوت کرد؟
‫وقتی کلاس هشتم بودم.
‫از اون موقع هر سه با هم زندگی کردین؟
‫آره.
‫نامادریم بیشتر وقتا واسه کار ژاپنه.
‫به نظر آدمای خوبی میان.
‫تو هم آدم خوبی هستی.
‫ببین، یه رابطه اگه فقط یه طرفش ‫خوب باشه دوام نمیاره.
‫می‌فهمم.
‫حتی تو یه خانواده‌ای که تازه شکل گرفته، ‫آدما یه شبه غریبه نمیشن
‫فقط به خاطر اینکه یه ارتباطی قطع شده.
‫بالاخره شما یه بخشی از زندگی‌تون رو با هم گذروندین.
‫ارتباط من و اوه جونگ‌هی خیلی وقته قطع شده.
‫و پدرم...
‫مشکلات زیادی داره.
‫این رابطه مادردختری ممکنه ‫هر لحظه به پایان برسه.
‫ممکنه...
‫اسمم...
‫همه جای اینترنت بپیچه.
‫فقط امیدوارم زیاد نترسم.
‫باشه.
‫من همه بدبختی‌های دنیا رو به جون می‌خرم،
‫پس شماها بترکونید، باشه؟
‫همگی بترکونید، خب؟
‫هوانگ دونگ‌من.
‫بیون یون‌ای.
‫لی جون‌هوان.
‫همگی، بترکونید!
‫- بترکونید! ‫- بترکونید!
‫- بیخیال! ‫- دروغ نگو!
‫بیخیال، داری غلو می‌کنی!
‫ای بابا، چه صدای خنده‌شون بلنده.
‫ساکت باش.
‫ما نباید کم بیاریم!
‫- یک، دو، سه! ‫- دو، سه!
‫اسم هدف مشخص شد، اما...
‫[سازمان ملی مدیریت استرس]
‫این عوضی‌ترین سیاستمدار روانی مملکته
‫که فشار خون همه رو برده بالا ‫و باید سریع حذفش کنن.
‫اما...
‫اون همسرشه.
‫شاید خودش هم یه روانی باشه، ‫ولی خب بالاخره همسرشه.
‫نمی‌تونه همین‌طوری بذاره بمیره، می‌تونه؟
‫اما بعدش
‫یه جمله‌ای می‌گه که قهرمان داستان ‫رو حسابی عصبی می‌کنه
‫و باعث می‌شه بگه، «لعنتی، فقط بمیر».
‫چی ممکنه باشه؟
‫چی می‌تونه باشه؟
‫چی گفتی؟
‫فیلمنامه کی آماده می‌شه؟
‫باید قسمت سه و چهار رو خیلی وقت پیش ‫بهشون تحویل می‌دادیم.
‫انقدر باهاشون کلنجار نرو.
‫فقط تحویلشون بده و خلاص.
‫خیلی لحظه‌ها به ذهنم می‌رسه
‫که اگه قهرمان داستانم نویسنده بود، ‫حسابی کفریش می‌کرد.
‫اصلاً چرا اونو کارمند درجه ۹ کردم؟
‫چی گفتی؟
‫دوستش به عنوان هدف علامت‌گذاری می‌شه.
‫تمام خاطرات و گذشته‌ای که با هم داشتن
‫مثل برق از جلوی چشمش می‌گذره.
‫بغض گلوش رو می‌گیره. نمی‌تونه تحمل کنه.
‫داره سعی می‌کنه نجاتشون بده،
‫اما اونا می‌پرسن،
‫«فیلمنامه کی آماده می‌شه؟»
‫«چی... چی گفتی؟»
‫«فیلمنامه کی آماده می‌شه؟»
‫بهشون گفته بود این یه جمله رو نگن، ‫ولی باز هم گفتن.
‫بهشون می‌گه، ‫«من الان دارم با شما حرف می‌زنم،
‫اما ۹۹ درصد مغزم ‫درگیر فیلمنامه‌ست.
‫دارم با اون ۱ درصد باقی‌مونده‌م
‫هر کاری که می‌تونم می‌کنم تا زنده‌تون نگه دارم،
‫اما فایده‌ای نداره.»
‫فقط برید.
‫مراقب خودتون باشید.
‫نمی‌تونم تا دم در بدرقه‌تون کنم.
‫لحظه‌های زیادی هست
‫که نویسنده‌ها انقدر کفری می‌شن ‫که می‌خوان بزنن همه چی رو داغون کنن.
‫یه محرک خشم برای قهرمان داستان پیدا کردم!
‫«فقط ماهی دو میلیون وون درمیاری؟»
‫خودشه.
‫«فقط ماهی دو میلیون وون درمیاری؟»
‫همینه. تو یه نابغه‌ای، نویسنده پارک.
‫بالاخره فهمیدی.
‫خودت نابغه‌ای.
‫این همون‌ چیزیه که می‌خواستیم.
‫«فقط ماهی دو میلیون وون درمیاری؟»
‫قهرمان داستان پر از خشم می‌شه
‫و بالاخره تصمیم نهایی‌اش رو می‌گیره.
‫- بنگ! ‫- بنگ! و کارشون تمومه.
‫مدام شلیک می‌کنه. عالیه.
‫صبر کن. بذار فکر کنیم.
‫قهرمان داستان شروع می‌کنه به ‫شلیک‌های پشت‌سر‌هم و بی‌رویه.
‫فقط ماهی دو میلیون وون درمیاری؟
‫فقط ماهی دو میلیون وون؟
‫دیگه دلیلی نداره این وضعیت رو کش بدیم...
‫بترکون، هوانگ دونگ‌من!
‫ممنونم.
‫- بترکون! ‫- ممنونم! تمام تلاشم رو می‌کنم!
‫بترکون، یون‌ای.
‫- بترکون. ‫- همگی، بترکونید.
‫بزن بریم!
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫- داره کجا می‌ره؟ ‫- کجا؟
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫می‌ران!
‫نه! این کار رو نکن، می‌ران.
‫- چرا نکنم؟ ‫- خواهش می‌کنم نکن.
‫اون تا حد مرگ کتکم می‌زنه.
‫باشه، باشه.
‫بیا بریم.
‫نرو!
‫هوانگ دونگ‌من!
‫رفت داخل!
‫حالا چی کار کنیم؟
‫همون‌طور که انتظار داشتم،
‫داری نوشیدنی می‌خوری.
‫منم خودم نوشیدنی خوردم.
‫راه دیگه‌ای نداشتم تا بتونم
‫اون اشتباهی که هنوز ‫یه جایی باقی مونده رو پاک کنم.
‫بهت سر زدم چون دلم برات تنگ شده بود.
‫برگشت.
‫برای همینه گفتم نرو تو.
‫فقط صبر کن!
‫به خودت میای ‫و می‌بینی که چطور عاشقم شدی.
‫منتظرم بمون!
‫توپ می‌رسه به دروازه‌بان، چوی چون‌هو.
‫توپ قطع شد.
‫آره، پاس‌کاری کوتاه بود.
‫اما فشار همچنان ادامه داره.
‫اگه بخوای شکایت کنی و پای رسانه‌ها ‫به این ماجرا باز بشه،
‫شک نکن که هر دو طرف به فنا می‌رن.
‫برام مهم نیست که هر دومون به فنا بریم.
‫قضیه فقط شما دوتا نیستید.
‫- جونگ هیون‌یو چی؟ ‫- اون هیچ ربطی به این موضوع نداره!
‫این دعوا بین من و جانگ می‌ران بود.
‫فکر کردی اون ساکت می‌مونه ‫و نمی‌گه چرا با هم دعوا کردید؟
‫تمام جزئیات رو لو می‌ده.
‫جانگ می‌ران صددرصد مقصره.
‫مجبورش می‌کنیم معذرت‌خواهی کنه،
‫پس بیا با ۱۰۰ میلیون وون قضیه رو حلش کنیم.
‫[توافق‌نامه سازش]
‫فکر کردی برای پول دارم این کار رو می‌کنم؟
‫می‌دونی چیه؟
‫حتی اگه بکشمش هم باز آروم نمی‌شم!
‫حتی اگه مجبور بشم جلوی همه تحقیر بشم
‫و اعتراف کنم که مثل یه احمق کتک خوردم،
‫باز هم جانگ می‌ران رو به خاک سیاه می‌شونم.
‫هیچ‌وقت باج نمی‌گیرم
‫که وانمود کنم هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫چرا ساکتی؟
‫خب معلومه که شکایت می‌کنیم، اما...
‫بذاریم برای بعداً.
‫سریالم تازه پخش شده،
‫و هفته بعد برای تبلیغش می‌رم تایوان.
‫جونگ هیون‌بو احمقه.
‫باید پیگیر جانگ می‌ران می‌شد.
‫اینطوری همه چی سخت می‌شه.
‫چی می‌شه که یه زن ‫با یه زن دیگه گیس و گیس‌کشی می‌کنه؟
‫توی سریال‌ها دیده بودم ولی تو واقعیت نه.
‫منم پشیمونم.
‫موشو گرفتن کار خیلی مسخره‌ای بود.
‫دفعه بعد، ‫با یه ضربه دورانی می‌زنمش.
‫اینقدر کله‌شق نباش.
‫شاید دیگه هیچ‌وقت نتونی بازی کنی.
‫می‌دونی،
‫فقط می‌خوام همه چی رو بشه.
‫می‌خوام حقیقت اینکه این افتضاح چطور شروع شد ‫رو فاش کنم
‫و بذارم کل دنیا ببینه.
‫جونگ هیون‌یو...
‫از...
‫جانگ می‌ران خوشش می‌اومد.
‫جانگ می‌ران...
‫یه زن...
‫دیوونه‌ی روانی نیست.
‫- بهشون بگو می‌خوام ببینمشون. ‫- حتماً.
‫قرارداد تق تق تق چی شد؟
‫به زودی جور می‌شه.
‫خوش اومدی.
‫بیا تو.
‫بشین.
‫بفرما، امتحانش کن.
‫برام سوال بود که چرا وقتی بهت گیر می‌دادم ‫هیچ‌وقت عقب‌نشینی نمی‌کردی
‫و چی باعث می‌شد اونقدر سرکش باشی.
‫یه آس توی آستینت داشتی.
‫از کی شروع کردی به نوشتن؟
‫زیاد نوشتی؟
‫نه.
‫چند تا فیلمنامه نوشتی؟
‫زیاد نیست.
‫می‌دونستم.
‫می‌تونم استعداد رو از دور تشخیص بدم.
‫بهت می‌گفتم اکس، نه؟
‫اکس طلایی.
‫تفاوت خاصی
‫توی حرف‌هات نسبت به بقیه تهیه‌کننده‌ها بود.
‫یه چیزهایی هست که فقط کسی که واقعاً ‫نوشته باشه می‌تونه بفهمه.
‫اگه ننوشته باشی، متوجه نمی‌شی.
‫بیا این حقیقت که تو یونگ‌سیل هستی
‫فقط بین خودمون بمونه.
‫می‌دونی که ما جی‌یونگ با تمام توان ‫سعی داشت تو رو مخفی کنه، درسته؟
‫و اینطور نیست که ندونم ‫چرا سعی می‌کرد این کار رو بکنه.
‫همین‌طوری هم خودش روی لبه تیغ حرکت می‌کنه.
‫تحریک کردن کارگردان هیچ فایده‌ای نداره.
‫تق تق تق به اسم اون ثبت می‌شه ‫و اون بهت پول می‌ده.
‫و بیا یه
‫قرارداد نویسندگی جداگونه هم ببندیم.
‫بالاترین دستمزد رو بهت می‌دم.
‫تو منو می‌شناسی.
‫هیچ‌وقت روی چیزی که مطمئن نیستم ‫شرط نمی‌بندم.
‫فقط وقتی چیزی برای نوشتن داشته باشم می‌نویسم.
‫برای پول نمی‌نویسم.
‫خیلی باحالی.
‫اما می‌دونی،
‫نوشتن از حس جبران دین میاد.
‫نویسنده پارک که «احمق‌ها» رو نوشت می‌شناسی؟
‫بعد از اینکه پول پیش‌پرداختش رو شرطبندی کرد،
‫نتونست بدهیش رو بده، ‫برای همین بی‌وقفه نوشت و به اینجا رسید.
‫در نهایت هم کلی موفق شد.
‫پول باعث می‌شه نوشتن اتفاق بیفته.
‫بدون پول، هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫نظرت درباره صد میلیون وون ‫برای هر فیلمنامه چیه؟
‫بیا فقط برای دو تا فیلمنامه قرارداد ببندیم.
‫لازم نیست بیای سر کار،
‫ولی اگه بخوای هم می‌تونی بیای.
‫هرطور راحتی عمل کن.
‫نویسنده پارک اونور آب هم کلی سر و صدا کرده.
‫بعداً،
‫همه‌ش رو خودش نوشت.
‫فصل دو، سه و حتی چهار رو.
‫سلام.
‫از ناهار برمی‌گردی؟
‫آره. ظاهراً شما هم همین‌طور.
‫آره.
‫تیم اصلی دیگه تکمیل شد، درسته؟
‫فقط باید امروز طراح صحنه رو قطعی کنیم.
‫که اینطور.
‫چرا جوری رفتار می‌کرد انگار یه چیزی رو پنهان کرده؟
‫دستپاچه به نظر می‌رسید، نه؟
‫خیلی مطمئن نیستم.
‫قضیه این که با هم غذا می‌خوردن چیه؟
‫- کی؟ ‫- آقای چوی و بیون یون‌ای.
‫بوش می‌اومد که کباب ‌خوردن.
‫جدی؟
‫[با آرزوی موفقیت برای تیم بازیگری ‫و عوامل سریال شکار شرور]
‫[حمایت از نو کانگ‌شیک! ‫از طرف هوانگ دونگ‌من، کو هی‌جین]
‫- نوش جان کنید! ‫- ممنون.
‫صحنه رو خوب ساختن.
‫بهتر کار کن، عوضی!
‫دست از سرم بردار.
‫«دست از سرم بردار؟»
‫فکر کردی نمی‌دونم چه کارایی می‌کنی؟
‫زیردستانت رو می‌ترسونی که تمرکزشون رو از دست بدن.
‫- سلام. ‫- چی شده؟
‫اگه پارتنرت خوب بازی کنه،
‫- هر کاری از دستت برمیاد می‌کنی... ‫- با هم دعوا کردن.
‫تا مطمئن شی اون صحنه استفاده نشه.
‫وای، جون‌گ‌مین خوب بازی می‌کنه.
‫اون بازی نمی‌کنه.
‫هی.
‫بگو ببینم.
‫فکر می‌کنی بازیگر خوبی هستی؟
‫آره.
‫یه بازیگر خوب ‫رشته کلام همکارش رو قطع می‌کنه
‫و هر کاری دلش می‌خواد می‌کنه؟
‫به بازیگری خودت اطمینان نداری! ‫برای همینه که همه‌چیزت به هم ریخته‌ست!
‫شاید هم به خاطر سبک بازی قدیمی‌ته
‫که نمی‌تونه پا‌به‌پای قدرت بازیگری من بیاد.
‫شوخی می‌کنی؟
‫بیا فقط روی بازی تمرکز کنیم، باشه؟
‫فقط بازی،
‫نه این چرندیات سلسله‌مراتب.
‫هی، یکم احترام بذار.
‫فهمیدی؟
‫لعنت بهش.
‫گور باباتون. من دیگه اینجا کار نمی‌کنم.
‫واقعاً توقع داری تو این سن، ‫وقتی دارم کتک می‌خورم،
‫بیام اینو بازی کنم؟
‫هر جریمه‌ای باشه می‌دم و می‌رم.
‫چندش‌آوره که چطور کل این صنعت ‫به خاطر آدمایی مثل اون ساکت موندن.
‫به تمام خبرنگارایی که می‌شناسم زنگ می‌زنم،
‫همه کثافت‌کاریات رو بهشون می‌گم ‫و از این صنعت می‌رم.
‫آدمی مثل تو باید خیلی وقت پیش ‫وارد لیست سیاه می‌شد.
‫می‌دونی؟
‫برو بگو.
‫بگو.
‫برو به خبرنگارا زنگ بزن، عوضی!
‫همین الان زنگ بزن!
‫ولم کن!
‫- گفتم ولم کن! ‫- بزن تو گوشم.
‫- ولم کن، احمق! ‫- بزن تو گوشم!
‫- بزن! ‫- هی!
‫هی، بس کنید، بس کنید.
‫خواهش می‌کنم آروم باش.
‫یعنی...
‫این؟
‫چطور این کتک زدنه؟
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫متاسفم.
‫می‌فهمم که بهت بر خورده.
‫پس چرا تو هم همین حس رو به اون نمی‌دی؟
‫فقط همین کار رو بکن ‫تا اونم حس بدی بگیره.
‫بی‌خیال، کار سختی نیست.
‫کجاش سخته؟
‫تو هم عقلت رو از دست دادی، بچه‌پررو؟
‫دیدی؟ قشنگ از صورتش معلومه که بهش بر خورده.
‫- ببخشید. ‫- منظورم...
‫- ببخشید. بیا بریم. ‫- صبر کن، هی‌جین. وایستا.
‫نمی‌فهمم. چرا عصبانی می‌شی ‫چون بهت اهانت کرده؟
‫تو هم باید بهش توهین کنی!
‫چرا سر همچین چیزی می‌خوای قید کار رو بزنی
‫و به خبرنگارا زنگ بزنی؟
‫بازم می‌پرسم، تو کدوم خری هستی؟
‫شرمنده.
‫بیا بریم!
‫- گفتم بیا بریم! ‫- شنیدم!
‫به خبرنگارا زنگ بزن، ‫ولی حداقل تا بعد از فیلمم صبر کن!
‫تا کار فیلمم تموم نشده صبر کن!
‫بی‌خیال، بد میگم؟
‫می‌دونی چقدر جون کندم ‫تا به اینجا برسم؟
‫بسه دیگه، عوضی!
‫دلم می‌خواد فقط...
‫می‌دونی چیه؟
‫- من که به دل نگرفتم. ‫- ای بابا.
‫آخه چی داره که بخوام به دل بگیرم؟
‫وقتی به بقیه می‌گم
‫که هوانگ دونگ‌من کارگردانه
‫و بازیگر نقش اول هم نو کانگ‌شیکه،
‫همه یه چیز می‌گن.
‫«ای وای، خانم کو.»
‫«اینطوری که عمرت کوتاه می‌شه.»
‫حاضر نیستم سر کاری که آخرش بهم ‫سرطان می‌ده، خودمو داغون کنم.
‫یادت میاد چی گفتم؟
‫برنامه‌ام اینه که ۱۰۰ سال عمر کنم.
‫اگه حس کنم ممکنه بهم سرطان بده، ‫درجا میندازمش دور.
‫پس فقط خفه شو و یه جا بشین!
‫هیچ کاری نکن و هیچی هم نگو!
‫و اصلا هم دخالت نکن.
‫وقتی تو دخالت می‌کنی، هیچی بهتر نمی‌شه!
‫فقط بگو: «آماده، اکشن، کات.» باشه؟
‫باشه.
‫چی شد که یهو بی‌مقدمه ‫با آقای چوی ناهار خوردی؟
‫بهش گفتی که می‌خوای استعفا بدی؟
‫اون به همه سخت می‌گیره، اما تا یکی ‫می‌گه می‌خوام برم،
‫دلش نرم می‌شه ‫و سعی می‌کنه منصرفش کنه.
‫شما دوتا راجع به چی حرف زدین؟
‫چرا می‌خوای بدونی؟
‫استرس گرفتی که نکنه ‫دوباره داره تحویلم می‌گیره؟
‫حواست به دهنت باشه!
‫من ارشدتم.
‫که چی؟
‫هر جور دلت بخواد می‌تونی باهام حرف بزنی؟
‫می‌تونستی خیلی راحت بگی ‫که پیش اومد و با هم غذا خوردیم.
‫جوری که تو پرسیدی، جای ‫یه جواب ساده رو نذاشت.
‫داشتی تیکه مینداختی.
‫نمی‌ذارم همین‌طوری براش تموم شه.
‫چرا آقای چوی به حرف اون بچه گوش میده؟
‫مخالفه که نقش اصلی ‫«تق تق تق» رو به یه زن تغییر بدیم؟
‫فکر کرده کیه؟
‫حتی کارگردان هم تاییدش کرده، ‫اون وقت این کیه که بخواد مخالفت کنه؟
‫لعنتی.
‫تو پیشبرد کار خیلی پیشرفت داشتی.
‫آره، همین‌طوره.
‫بیا در مورد قرارداد جانگ می‌ران ‫فعلا دست نگه داریم.
‫چرا یهویی این تصمیم رو گرفتی؟
‫به خاطر سریال فعلیش، ‫این موضوع فعلا یه رازه،
‫اما قراره یه گند بزرگ دربیاد.
‫موضوع چیه؟
‫یه پرونده کیفری.
‫به خاطر ضرب و شتم.
‫فکر نکنم بتونیم اوه جونگ‌هوی رو هم بیاریم.
‫لعنتی.
‫نو کانگ‌شیک رو هم که نداریم.
‫بدون اوه جونگ‌هوی ‫نمی‌تونیم «تق تق تق» رو بسازیم.
‫فعلاً دست نگه دار و باهاش قرارداد نبند.
‫[خانم اوه جونگ‌هوی]
‫عجب بساطیه.
‫سلام، خانم اوه!
‫درسته، بله.
‫ای بابا، ما که قصد طفره رفتن نداریم.
‫معلومه که شما رو می‌خوایم.
‫صد در صد.
‫چیز مهمی نیست،
‫اما یه سری حرفا هست ‫که نقش اصلی رو به یه زن تغییر بدیم
‫چون حس و حال فیلم رو کلا عوض می‌کنه.
‫نویسنده پیشنهاد داده.
‫بله، یونگ‌سیل.
‫ما نمی‌تونیم حرف نویسنده رو نادیده بگیریم.
‫همین که هیو‌جین دهنشو باز می‌کنه،
‫از بی‌حوصلگی می‌خوام بمیرم.
‫تک‌تک کلماتش خسته‌کننده‌ست.
‫به نظر میاد از اون آدماییه که
‫هر چقدر هم بشناسیش، ‫هیچ‌وقت سفره دلشو باز نمی‌کنه.
‫کسی نیست که از قصد حرف دلشو قایم کنه...
‫از اوناست که بلد نیست ‫چطوری حرف دلشو بزنه.
‫آخه همچین آدمی چطور ‫می‌تونه تو کار فیلم‌سازی باشه؟
‫من باهاش تو «باشگاه هشت» هستم،
‫اما روی هم رفته شاید ده دقیقه ‫هم باهاش حرف نزده باشم.
‫- وقتی باهاش تنهام، معذبم. ‫- همینو بگو.
‫آره.
‫وقتی شروع می‌کنه به حرف زدن،
‫از فکر اینکه صداش به هر ‫شکلی به من برسه هم بیزارم،
‫- برای همین بدنم یهو خشک می‌شه. ‫- درسته.
‫- و هیچی هم نمی‌شنوم. ‫- آره.
‫- انگار گوشام خودکار بسته می‌شن. ‫- متنفرم از این حالت.
‫اما وقتی با تو حرف می‌زنم،
‫حس می‌کنم داریم یه مکالمه‌ی واقعی می‌کنیم.
‫خیلی روم تاثیر گذاشت.
‫مردم همیشه می‌گن من یه بند حرف می‌زنم ‫و نمی‌تونم یه مکالمه دوطرفه داشته باشم.
‫تو واقعاً یه بند حرف می‌زنی.
‫آره.
‫وقتی همو می‌بینیم، ۸۰ درصد ‫حرفا رو خودت یه تنه می‌زنی.
‫آره، خودم تنهایی.
‫اما هیچ‌وقت خسته‌کننده نیست.
‫هر چی می‌گی واقعاً به دلم می‌شینه.
‫و گوشام برای شنیدن تیز می‌شه.
‫بعضی وقتا کار به جایی می‌رسه ‫که دلم می‌خواد یادداشت بردارم.
‫تصمیم داشتم یه مدت دهنمو ببندم
‫چون امروز حسابی شستنم و گذاشتنم کنار.
‫نه، دهنتو نبند.
‫چشم خانم! دهنمو نمی‌بندم!
‫حداقل جلوی تو یکی نمی‌بندم.
‫وقتی باهات حرف می‌زنم ‫حس می‌کنم بالاخره می‌تونم نفس بکشم.
‫انگار هر چی می‌گی، ‫دقیقاً همون حرفای منه،
‫و به نظر میاد همیشه ‫دقیقاً منظورمو می‌فهمی.
‫همیشه استرس می‌گرفتم
‫وقتی داشتم با بقیه حرف می‌زدم.
‫با خودم می‌گفتم، ‫«چه برداشتی از حرفام دارن؟»
‫اما وقتی با توام،
‫حس می‌کنم قفل دلم باز می‌شه ‫و همه چی خیلی راحت بیرون می‌ریزه
‫بدون هیچ تردیدی.
‫منم همین حسو دارم.
‫هر چی تو می‌گی هم انگار حرفای دل منه.
‫فکر می‌کنی قرار بوده ما یه نفر باشیم،
‫ولی نصف شدیم ‫و دو نفر اومدیم تو این دنیا؟
‫من ازت خوشم میومد ‫حتی اگه مرد بودی،
‫یا حتی اگه یه درخت بودی.
‫و اگه باد بودی، ‫دیوونه‌ت می‌شدم.
‫یون‌ای،
‫تو خیلی باارزش‌تر از اونی هستی که بخوای
‫تو یه قاب به این کوچیکی ‫و یه فضای محدود جا بگیری.
‫من دلم می‌خواد کل دنیا
‫بشه بیون یون‌ای.
‫این بیون یون‌ایه.
‫یون‌ای؟
‫چرا این‌قدر کوچولو شدی؟
‫ای وای.
‫لطفاً هوای یون‌ای رو داشته باشین.
‫وای، یون‌ای! ای وای! یون‌ای!
‫یون‌ای...
‫می‌دونی،
‫حس و حال یه پسر نوجوون رو داری.
‫این تعریف بود؟
‫یه تعریف خیلی بزرگ.
‫یون‌ای.
‫- یون‌ای. ‫- یون‌ای.
‫خوش اومدین.
‫یه لحظه. بازم نوشیدنی میارم.
‫اوه، سلام.
‫- خیلی وقت بود ندیده بودمت. ‫- آره، واقعاً.
‫شنیدم که قراره به زودی اولین فیلمتو بسازی.
‫راستش همه‌ش می‌خواستم بهت بگم.
‫هر چی باشه، تو دلیل اینی که من اینجام،
‫و تو به من یاد دادی چطوری بنویسم.
‫برای همین خیلی دلم می‌خواست بهت بگم ‫که دارم اولین فیلمم رو می‌سازم.
‫ممنون!
‫من خیلی وقت پیش ‫یه مدت با خانم اوه کار می‌کردم.
‫یه...
‫خاطره خیلی خجالت‌آوریه، ‫برای همین معمولاً در موردش حرف نمی‌زنم.
‫من تو تیم کارگردانی ‫«سگ‌ها و گربه‌ها» کار می‌کردم.
‫اوه، ایشون تهیه‌کننده، ‫بیون یون‌ای از چوی فیلم هستن.
‫بذارین معرفی کنم...
‫بشین.
‫درسته، بیاید بشینیم.
‫- نوشیدنی می‌خورید... ‫- نه، ممنون.
‫شنیدم نویسنده «تق تق تق» ‫مخالف اینه که من این نقش رو بازی کنم.
‫دوست دارم بدونم چرا مخالفین،
‫خانم یونگ‌سیل.
‫مخالف اینین که ‫نقش اصلی به یه زن تغییر کنه،
‫یا با بازی کردن من تو این نقش مشکل دارین؟
‫فقط رک و راست بهم بگین. ‫برای همین اینجام.
‫اون نباید
‫مخالفتی داشته باشه.
‫مگه نه؟
‫کدوم ترسناک‌تره؟ ‫یه زن دیوونه یا یه مرد دیوونه؟
‫بین یه زن دیوونه و یه مرد دیوونه ‫که تو خیابونا ول می‌چرخن،
‫کدومشون ترسناک‌تره؟
‫یه مرد هیکلی که بتونه بهم آسیب بزنه...
‫ترسناک‌تر نیست؟
‫کدوم ترسناک‌تره؟ ‫روح زن یا روح مرد؟
‫ترس...
‫یه وضعیت احساسیه،
‫نه یه چیز فیزیکی.
‫اگه مردای قوی ترسناکن،
‫یعنی همه نقش اصلی‌های ‫فیلمای ترسناک باید مرد باشن؟
‫فکر می‌کردم آدم فهمیده‌ای هستی، ‫اما در کمال تعجب خیلی کوته‌فکری.
‫مخالفتت با تغییر دادن نقش ‫اصلی به زن اصلاً منطقی نیست.
‫دلیل شخصی‌ای داری که ‫با بازی کردن من مخالفی؟
‫چون حالمو به هم می‌زنه.
‫اون جاه‌طلبی چندش‌آورت
‫که هیچ حد و مرزی نمی‌شناسه
‫و مدام زور میزنه بره جلو.
‫می‌خوام اینو بدونی که نمی‌تونی ‫همه چی رو با هم داشته باشی.
‫مهم نیست چقدر خوب بازی کنن،
‫احساسات واقعی خود بازیگر ‫بازم خودشو نشون می‌ده.
‫همیشه در حال جنگیدنی.
‫باید بقیه رو کنار بزنی.
‫همه‌ش می‌گی بیشتر، بیشتر، بیشتر.
‫اصلاً تا حالا نقش مکمل بازی کردی؟
‫تا حالا شده حتی یه بار ‫از کار کردن لذت ببری؟
‫لذت ببرم؟ به قیافه‌م می‌خوره تازه‌کار باشم؟
‫فکر کنم دنیل دی‌لوئیس قبلاً کفاش بود.
‫باید تا تهش بری که بفهمی اونجا هم خبری نیست
‫قبل از اینکه بخوای یه مسیر دیگه ‫رو انتخاب کنی.
‫به من نگو برم کفاش بشم
‫وقتی هنوز حتی به ته مسیر خودم هم ‫نرسیدم.
‫اگه یکی بگه پول چیز مهمی نیست، ‫تو حرفشو قبول می‌کنی و بی‌خیال می‌شی؟
‫هیچ‌وقت برای پول درآوردن ‫و رسیدن به این نتیجه دیر نیست.
‫اینم دقیقاً همون‌جوریه.
‫باید تا ته جهنم بری تا اینو بفهمی.
‫اصلا می‌دونی جهنم یعنی چی؟
‫آدم می‌تونه تو ۹ سالگی هم ‫جهنمو تجربه کنه.
‫نمی‌دونم. حرف زدن در موردش تابوئه.
‫اوه، اسمشو می‌دونم.
‫اسمش بیون سی‌اونه
‫کدومش قشنگ‌تره؟ ‫بیون سی‌اون یا بیون یون‌ای؟
‫این حقیقت نداره. مگه نه، یون‌ای؟
‫به تک‌تک خطایی که نوشتی و حس ‫کشتنی که تو هر کدوم هست نگاه کن.
‫تنفرت از من، سوخت انگیزه‌ته.
‫می‌گن وقتی ۴۰ سالت شد دیگه نمی‌تونی ‫تقصیرات رو بندازی گردن پدر و مادرت.
‫اون موقع می‌خوای از چی ‫به عنوان انگیزه استفاده کنی؟
‫مادربزرگت چطوره؟
‫هر کی از یه چیزی بدش بیاد، ‫قطعاً یه چیزی هم هست که عاشقشه.
‫اینجوریه که به زندگیشون ادامه می‌دن.
‫از همون روزی که به دنیا اومدم، ‫هر روز طرد می‌شدم.
‫اون آه عمیقت،
‫اون نگاهت...
‫حتی اگه به قیمت جونم هم تموم بشه...
‫می‌خوام بهت ثابت کنم چقدر در اشتباه بودی.
‫فقط همه‌شو بنویس و بده به من.
‫هر چی یادت میاد در مورد اینکه من ‫چه آدم آشغالی بودم رو بنویس.
‫می‌تونی صد صفحه بنویسی ‫یا هزار صفحه، من می‌خونمش.
‫هر روز مثل آیات انجیل می‌خونمش.
‫با خوندنش توبه می‌کنم.
‫بقیه عمرمو
‫صرف فکر کردن به اون زخم ارزشمندی می‌کنم ‫که نمی‌تونی ازش بگذری!
‫پس فقط بنویسش
‫و قال قضیه رو بکن!
‫بعضی نویسنده‌ها ‫مدام درد خودشون رو زندگی می‌کنن.
‫تو از تمام نفرتت نسبت به من ‫برای نوشتن «تق تق تق» استفاده کردی.
‫دیگه چیزی نمونده که بخوای راجع بهش بنویسی،
‫پس ولش کن و برو جلو!
‫دست از نشخوار کردن همون احساسات ‫تکراری بردار و نذار قلمت زنگ بزنه!
‫مرحله بعدی مشخص می‌کنه
‫که ما جی‌یونگ چه متنی تولید می‌کنه
‫و یونگ‌سیل چطور می‌نویسه.
‫اون موقع معلوم می‌شه ‫که «تق تق تق» در اصل مال کی بوده.
‫تو از تمام نفرتت نسبت به من ‫برای نوشتن «تق تق تق» استفاده کردی.
‫دیگه چیزی نمونده که بخوای راجع بهش بنویسی،
‫پس ولش کن و برو جلو!
‫اگه می‌تونستی خاطرات بچگیت رو پاک کنی ‫تا از این درد فرار کنی،
‫این کارو می‌کردی؟
‫نه.
‫بدون این درد، اون زن...
‫کاملاً بی‌گناه می‌شد.
‫اون نادیده گرفته شد و بدون ‫پدر و مادرش بزرگ شد.
‫اون موقع زیاد بهش فکر نکردم،
‫ولی الان که بهش فکر می‌کنم، ‫واقعاً دلم براش می‌سوزه.
‫یعنی الان داره چیکار می‌کنه
‫و زندگیش چطور پیش می‌ره.
‫اون گیمباپ داغون
‫که معلوم بود خودش درست کرده.
‫هنوزم به اون گیمباپ غمناک فکر می‌کنم
‫و اینکه چطوری به زور قورتش می‌داد.
‫[غیرممکنه، اینو ببین]
‫[طفلکی... حق این بچه این نبود]
‫تا حالا به این فکر کردی
‫که ممکنه پست کردن ‫همچین چیزی بی‌ادبی باشه؟
‫این بچه الان دیگه بزرگ شده.
‫وقتی اینو بخونه چه حسی بهش دست می‌ده؟
‫درد دوباره تجربه کردن بچگی‌ای
‫که همه به عنوان یه چیز ‫ترحم‌انگیز یادشون میاد چی می‌شه؟
‫ممکنه ادای دلسوزا رو دربیاری،
‫ولی همین الان،
‫داری اونو تو اون گذشته‌ی دردناک ‫حبس می‌کنی و باهاش بازی می‌کنی.
‫لطفاً تظاهر نکن که از روی دلسوزیه.
‫ادای آدمای دلسوز رو درنیارین، عوضیا.
‫[سازمان ملی مدیریت استرس] ‫[قسمت ۴]
‫[اثر پارک کیونگ‌سه، پارک جونگ‌مین]
‫- سلام. ‫- فیلمنامه‌ رو خوندی؟
‫آره.
‫نظرت چیه؟
‫باحاله.
‫همین؟
‫دیگه چی باید بگم؟
‫واقعاً باحاله؟
‫آره، هست.
‫پس چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟
‫چطوری باید حرف بزنم؟
‫می‌گم باحاله، بازم غر می‌زنی.
‫به پیش‌نمایش فیلم کارگردان لی می‌ری؟
‫نه، می‌خوام بخوابم.
‫پس به مهمونی بعد مراسم بیا.
‫بی‌خیال. من می‌خوابم.
‫خداحافظ.
‫مهمانی بعد مراسم «گرفتار ‫در جواب‌های اشتباه»
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- چرا کارگردان پارک کیونگ‌سه نیومد؟ ‫- تمام شب بیدار بوده، برای همین خوابه.
‫حیف شد. کلی سوال داشتم ازش بپرسم.
‫خیلی خب.
‫شرکت شما کارهای تاریخی هم می‌سازه؟
‫صبر کن.
‫کارگردان پارک!
‫چرا اینقدر دیر کردی؟
‫خسته بودم برای همین نزدیک بود نیام.
‫اوه، جدی؟
‫غذا خوردی؟
‫یه لحظه ببخشید.
‫- مهمونی خوبی به نظر میاد. ‫- بفرمایید میل کنید.
‫اوه، سلام.
‫خیلی جالبه، نه؟
‫ولی عجیب نیست؟
‫ولی فکر کنم خوب بفروشه.
‫از این بابت مطمئنی؟
‫اوه، خانم کو اونجا هستن.
‫خانم کو!
‫کی رسیدی؟
‫شما کی هستی، آقا؟
‫بی‌خیال. حالت خوش نیست؟
‫منو می‌شناسی؟
‫فکر نکنم قبلاً همدیگه رو دیده باشیم.
‫داری چیکار می‌کنی؟ ‫این بازیا چیه؟
‫ببخشیدا، ولی نمی‌دونم شما کی هستی.
‫فکر کنم منو اشتباه گرفتی. ‫می‌شه لطفاً بری؟
‫کارگردان پارک، فکر کردم نمی‌تونی بیای.
‫قسمتای سه و چهار فوق‌العاده‌ن!
‫از دو تای اول خیلی باحال‌ترن.
‫شنیدنش خوشحالم می‌کنه.
‫همه تو شرکت دارن درباره این حرف ‫می‌زنن که چطور سازمان ملی مدیریت استرس
‫برای یه سریال طولانی تایید شده.
‫باید یه قرارداد سه‌فصله ‫با ما ببندی، باشه؟
‫خدای من، سه فصل؟ بی‌خیال.
‫- فقط بهش فکر کن. ‫- حتماً.
‫ببخشید.
‫شما کارگردان پارک کیونگ‌سه هستین که ‫سازمان ملی مدیریت استرس رو نوشته؟
‫پس شمایی که اونو نوشتی.
‫خیلی معذرت می‌خوام که نشناختمتون.
‫چرا این‌طوری رفتار می‌کنی؟
‫از خوندنش خیلی لذت بردم.
‫من همه کاراتون رو خوندم،
‫ولی فکر می‌کنم این تا ‫الان بهترین کارتون بوده.
‫مطمئنم موفق می‌شه.
‫نوشته‌تون
‫پر از هیجان بود.
‫حسابی پرانرژی بود!
‫حتماً عاشق شدین.
‫نوشته‌تون پر از هیجان بود.
‫برای خالقا، آدما بزرگترین سرمایه‌شونن.
‫مثل کشاورزایی که زمینشونو ‫می‌سوزونن تا دوباره توش کشت کنن،
‫خالقا می‌تونن کامل عاشق یه نفر بشن
‫و حرفاشونو جذب کنن،
‫انرژیشونو،
‫و همه چیزشونو، تا بتونن ‫دوباره روی پای خودشون بایستن.
‫برای همین فکر می‌کنم
‫خالقا باید اجازه داشته باشن ‫صد بار، هزار بار عاشق بشن.
‫من ازت حمایت می‌کنم.
‫با همون هیجان تا آخرش بنویس.
‫موفق باشی.
‫عزیزم.
‫هی‌جین.
‫لعنتی.
‫کو هی‌جین.
‫می‌گن ترحم‌انگیزترین آدم...
‫زن یه کارگردانه.
‫ولی من...
‫مدیرعامل یه شرکت تولیدی هم هستم.
‫پس هیجان‌زده باش.
‫به هیجان‌زده بودن ادامه بده.
‫فقط خوب بنویس.
‫برام مهم نیست بیفتی تو جهنم
‫یا تو یه ظرف عسل.
‫تا زمانی که با یه نوشته برگردی،
‫خودم می‌کشونمت تو جهنم یا پرتت می‌کنم ‫تو همون ظرف عسل لعنتی!
‫پس فقط همون‌قدر هیجان‌زده بمون.
‫باشه، من هیجان‌زده شدم!
‫با زنی آشنا شدم که همون‌طوری ‫نگام می‌کرد که کو هی‌جین نگام می‌کرد،
‫برای همین هیجان‌زده شدم!
‫تو دیگه اصلاً بهم محبت نمی‌کنی!
‫پس چطور انتظار داری بنویسم؟
‫نمی‌دونستم چیکار کنم،
‫برای همین الکل خوردم و خوابیدم.
‫وقتی پا شدم،
‫بیرون تاریک بود.
‫افسردگی روم سنگینی می‌کنه
‫مثل یه وزنه آهنی سنگین.
‫تو اصلاً کی هستی که با بازی ‫کردن اوه جونگ‌هی مخالفت کنی؟
‫حتی پشت سرم رفتی و به آقای ‫چوی گفتی که تو یونگ‌سیل هستی.
‫من اینو جمع می‌کنم. انجامش نمی‌دم.
‫انجامش نمی‌دم!
‫آروم حرف بزن. به حرفات گوش می‌دم.
‫هر چی بیشتر وراجی کنی،
‫برای من بهتره
‫چون دارم ضبطش می‌کنم.
‫حروم‌لقمه‌‌ی از خود راضی.
‫داری رو پروژه‌ای کار می‌کنی ‫که صدها میلیارد وون می‌ارزه
‫با یه مشت بازیگر درجه یک،
‫اون‌وقت بدون هیچ فکری ‫یه همچین تماسی می‌گیری؟
‫صدات باید برای همیشه ضبط و نگه‌داری بشه،
‫تا دنیا هیچ‌وقت فراموش نکنه
‫تو چه جور آدمی هستی.
‫یکی مثل تو
‫اصلاً نباید به دنیا می‌اومد.
‫نیا.
‫غذای اینجا خوبه. فقط یکم استراحت کن.
‫فردا می‌رم.
‫دراز بکش.
‫یکم تلویزیون ببین.
‫باشه؟
‫باید اعتراف کنم.
‫تو جمع کردن آشغالایی که من می‌ندازم دور، ‫مهارت خاصی داری.
‫تو نو کانگ‌شیک، بودجه‌ی دولتی،
‫و بیون یون‌ای رو جمع کردی.
‫الان نباید ازم تشکر کنی؟
‫فکر می‌کنی وقتی می‌گی انداختیشون دور، ‫خیلی خفن به نظر می‌رسی؟
‫صادق باش.
‫تو ترسیده بودی،
‫برای همین عمداً
‫ولشون کردی.
‫اون به قدری می‌درخشید،
‫که تو به قدری ترسیدی
‫که عمداً...
‫بیون یون‌ای رو ول کردی.
‫کی ترسیده بود؟
‫کی می‌درخشه؟
‫کی؟
‫- بهم بگو. ‫- منم بدجوری ترسیدم.
‫ولی تحملش می‌کنم.
‫حتی اگه کور بشم
‫از درخشندگی زیادش،
‫هر دو تا چشمامو باز نگه می‌دارم ‫و تحملش می‌کنم.
‫این احترامیه که به کسی که ‫بهت باور داره بدهکاری، احمق.
‫مهم نیست چقدر ترسیده بودی،
‫وقتی اول خودت از دستش فرار کردی، ‫نباید اینقدر شرور می‌شدی!
‫لعنت بهش!
‫بازنده‌ی عوضی. فکر کردی کی هستی؟
‫گور بابای فیلم من.
‫اگه امروز حالتو نگیرم، ‫یه عوضی به تمام معنام.
‫می‌کشمت!
‫لعنتی.
‫فکر کردی بیون یون‌ای کسیه ‫که بتونی همینطوری بندازیش دور؟
‫تو نمی‌تونی شخص ایده‌آلی رو ‫که خدا فرستاده، بندازی دور!
‫نمی‌تونی!
‫فقط بگو، «بیون یون‌ای این کارو کرد!»
‫«بیون یون‌ای این کارو کرد!»
‫کل دنیا رو با بیون یون‌ای پر کن!
‫این تنها راهیه ‫که می‌تونی از این جهنمی که توشی فرار کنی!
‫کار من بود!
‫من کسیم که این کارو کرد!
‫راستی،
‫واقعاً متاسفم که اینو می‌گم،
‫ولی چرا هویتت به عنوان ‫دختر پنهان اوه جونگ‌هی،
‫چیزی که برات انقدر دردناکه،
‫برای من اینقدر درخشان و روشن به نظر می‌رسه؟
‫من فقط یه آدم معمولیم ‫که هیچ‌وقت به پات نمی‌رسه.
‫خانم بیون یون‌ای.
‫به نظر می‌رسه
‫مصممی که تا خود آسمونا بالا بری.
‫خدا.
‫خواهش می‌کنم بهم لطف کن.
‫[تعطیل تا پایان دسامبر]
‫چی شده؟
‫گول خوردم.
‫این چرم...
‫سال ۱۹۹۸ ساخته شده.
‫اون داستان
‫اینکه تو جنگ جهانی دوم ‫تن یه سرباز روس بوده...
‫دروغ بود.
‫یه دروغ.
‫من به اون سرباز روس ‫که تیر خورد و کشته شد فکر می‌کردم
‫و روزامو با یه حس هدفمند بودن ‫غم‌انگیز زندگی کردم.
‫ولی گول یه پسر خوش‌تیپ ‫تو یه بازار مکاره رو خوردم.
‫معلوم شد حتی پسرای خوش‌تیپ هم دروغ می‌گن.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫بنا به دلایلی...
‫احساس آرامش می‌کنم.
‫فکر کنم زندگیم تا آخرش یه کمدی بزرگ باشه،
‫برای همین احساس آرامش می‌کنم.
‫شخصیت اصلی تو فیلم جوکر
‫فکر می‌کرد زندگیش یه تراژدیه،
‫ولی وقتی فهمید یه کمدیه، زد به سیم آخر.
‫با این حال...
‫من خوشم میاد
‫که یه کمدیه.
‫زندگی باید کمدی باشه.
‫اشکالی نداره یه تیکه کمدی کلاسیک اجرا کنم؟
‫حدس بزن دندونم کجاست؟
‫احساس می‌کنم کار درستی ‫باشه که این کارو بکنم
‫حالا که دندونمو از دست دادم.
‫فقط خواستم بدونی، ‫تو خونه‌ی یون‌ای فقط زنا نیستن.
‫اگه با یون‌ای دربیفتی، ‫واقعاً تو دردسر می‌افتی.
‫بیا بی‌خیال شیم، دونگ‌من.
‫فقط برای شوخی گفتم.
‫بیا تمومش کنیم. لعنت بهش.
‫الان احتمالاً می‌تونی ‫بدون ساعت احساسات انجامش بدی.
‫باید یه امتحانی بکنی.
‫تشخیص دقیق احساسات رو تمرین کن.
‫چرا نویسنده پارک اینجا نیست؟
‫منو نادیده بگیر و با همون ‫هیجان به نوشتن ادامه بده.
‫من کارگردان هوانگ دونگ‌من هستم.
‫دونگ‌من ساکت شده.
‫فکر کنم از نظر روانی به هم ریخته.
‫فیلم‌برداری رو شروع کن دیگه، عوضی!
‫فیلم‌برداری رو شروع کن!
www.Doostihaa.com