‫داستان حیات روی زمین...
‫...با یه سری از ‫رویدادهای فاجعه‌بار
‫انقراض رقم خورده.
‫بلایای طبیعی ‫که تهدید کردن تا
‫خیلی از موجوداتی رو
‫که سیاره ما رو خونه خودشون می‌دونن، از روی زمین محو کنن.
‫اما بعد از ‫هر بار دست و پنجه نرم کردن با مرگ،
‫زندگی حتی قوی‌تر ‫از قبل برگشته.
‫یکی از همین رویدادها ‫۹۴ میلیون سال پیش اتفاق افتاد،
‫وقتی که آتشفشان‌های زیر آب
‫تو مقیاسی عظیم فوران کردن.
‫این انفجارها ‫کف دریا رو بالا آوردن،
‫خشکی رو پختن ‫و اقیانوس‌ها رو مسموم کردن.
‫تو این ‫فاجعه جهانی،
‫حتی قدرتمندترین‌ها هم ‫برای زنده موندن به تقلا افتادن.
‫اما موجودات زنده ‫همیشه یه راهی پیدا می‌کنن.
‫و این داستان اوناست.
‫این دنیاییه که ‫دایناسورهای غول‌پیکر بر اون مسلط هستن.
‫آب و هوا اینقدر گرمه که ‫هیچ کلاهک یخی‌ای وجود نداره.
‫جنگل‌ها زمین رو ‫از قطب تا قطب پوشوندن.
‫تو این جنگل ماقبل تاریخ،
‫یه صدای کوچیک برای کمک خواستن ‫بین درخت‌ها می‌پیچه.
‫این یه دایناسور ‫پشمالوی تازه‌متولدشده است.
‫کنجکاو درباره دنیا،
‫اونقدری بزرگ شده ‫که از لونه‌اش دور بشه.
‫و حالا گم شده.
‫بالاخره صدای گریه‌هاش شنیده می‌شه...
‫اما نه توسط مادرش.
‫«ایکتیورنیس»،
‫یه پرنده دریایی شکارچی.
‫اون یه نوزاد آسیب‌پذیر نمی‌بینه،
‫اون یه ناهار می‌بینه.
‫دندون‌هاش مثل تیغ تیزن
‫و برای این قرار ناهار ‫چند تا از دوستاش رو هم آورده.
‫اون هیچ‌وقت ‫نباید لونه رو ترک می‌کرد.
‫«اسپینوسوروس».
‫یکی از بزرگترین ‫دایناسورهای گوشتخواری
‫که تا حالا روی زمین قدم گذاشته.
‫با وزنی بیشتر ‫از دو تا فیل نرِ بالغ
‫این شکارچی عظیم‌الجثه ‫تو حالت عادی
‫برای شکارش به رودخونه‌ها ‫و دلتاها می‌چسبه.
‫اما امروز،
‫از آرواره‌های ‫دو متریِ مرگبارش استفاده کرده...
‫...تا بچه کوچولوی خودش رو نجات بده.
‫خواهر و برادراش ‫از برگشتنش خوشحالن.
‫برای این مادرِ جدید، ‫مثل بیشتر مادرهای جدید،
‫امن نگه داشتن بچه‌هاش ‫خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫تازه مامان هفته‌هاست ‫نه چیزی خورده نه خوابیده.
‫شغل تمام‌وقتش ‫محافظت از بچه‌هاشه.
‫نه تا وقتی که اون مراقبه.
‫ایکتیورنیس‌ها ‫به سمت دریا می‌رن
‫تا تو شکارگاه‌های آسون‌تری شکار کنن.
‫این یه دوران خارق‌العاده ‫تو تاریخ زمینه.
‫دما بالای ‫۳۸ درجه سانتی‌گراده
‫و تازه صبحِ یه روز ‫شرجی و خفه‌کننده دیگه‌ست.
‫این گرم‌ترین ‫حالتیه که زمین
‫تو صد میلیون سالِ ‫گذشته به خودش دیده.
‫دلیلش ‫تو اون سر سیاره‌ست.
‫خیلی دورتر تو غرب
‫مجموعه‌ی عظیمی ‫از آتشفشان‌های زیر آب
‫دارن گازهای گلخانه‌ای ‫رو به جو پمپاژ می‌کنن،
‫و دنیای دایناسورها رو ‫به شدت داغ می‌کنن.
‫این فوران‌های مداوم
‫همچنین دارن ‫کف اقیانوس رو بالا میارن،
‫که باعث می‌شه سطح آب دریاها ‫۳۰۰ متر بالاتر از امروز بشه
‫و آب رو ‫به سمت خشکی هل بده.
‫این یه سیاره رو به وجود آورده
‫که کاملاً پوشیده ‫از دریاهای کم‌عمق و جدیده.
‫این آب‌های گرم که مثل آب وان حموم می‌مونن، ‫خونه‌ی مجموعه‌ای از موجودات عجیب دریایی هستن.
‫این کوسه ممکنه آشنا به نظر برسه
‫اما بقیه موجودات اینجا ‫شبیه هیچ‌کدوم از موجودات زنده امروزی نیستن.
‫این غول‌های زیبای خفته
‫خزنده‌های دریایی هستن ‫که بهشون «پلیوسوروس» می‌گن.
‫اونا ممکنه بی‌خطر به نظر برسن،
‫اما درنده‌ترین شکارچی‌های ‫اقیانوسن
‫و آخرین کاری ‫که این کوسه دلش می‌خواد انجام بده
‫بیدار کردنشونه.
‫۹۴ میلیون سال
‫قبل از اینکه انسان‌های امروزی ‫روی زمین قدم بذارن
‫و اقیانوس‌های جهان ‫۲۵ درجه فارنهایت گرم‌تر از امروزه
‫زیر امواج، ‫حیات دریایی جوری تکامل پیدا کرده
‫که با این آب‌های ‫به شدت داغ کنار بیاد.
‫و شکارچی‌های غالبِ اینجا ‫خزنده‌ها هستن.
‫مثل همین پلیوسوروس‌های عظیم‌الجثه خفته.
‫وزن هر کدومشون ‫به اندازه دو تا اتوبوس مدرسه‌ست.
‫مثل تمام خزنده‌ها، ‫اونا هم هوا تنفس می‌کنن.
‫با این حال پلیوسوروس‌ها، ‫هیچ‌وقت از آب بیرون نمیان،
‫و می‌تونن تا دو ساعت ‫نفسشون رو حبس کنن.
‫این ماده حامله‌ست.
‫تو ۱۸ ماه گذشته ‫اون فقط یه بچه رو حمل می‌کرده
‫و هر لحظه ‫ممکنه وقت زایمانش برسه.
‫کوسه یه موجود فرصت‌طلبه
‫که وسوسه شده توسط «آمونیت»هایی ‫که دارن از موجودات ریزِ
‫روی پوست پلیوسوروس تغذیه می‌کنن.
‫اما این مامان کاملاً آماده‌باشه.
‫اون داره بچه‌اش رو به دنیا میاره
‫و هیچ شکارچی‌ای دعوت نیست.
‫و به استراحت نیاز داره.
‫سطح بالای آب دریاها یه خط ساحلی ‫عجیب و غریب به وجود آورده
‫که پر از صخره‌های دریاییه،
‫و جزایر سرسبز.
‫اینجاست، ‫تو حاشیه یه تالاب کم‌عمق،
‫که مادر اسپینوسوروسِ ما ‫لونه‌اش رو ساخته.
‫همون نزدیکی، ایکتیورنیس‌ها ‫به آرامشِ تالاب برمی‌گردن،
‫حسابی سیر ‫از شکارشون تو دریای آزاد.
‫اما اگه فکر می‌کنن ‫این یه فرصت برای استراحته
‫در اشتباهن.
‫«پورتوناتاسوروس».
‫اونا جذب پاهای ‫در حالِ پارو زدنِ پرنده‌ها شدن.
‫اما ایکتیورنیس‌ها ‫دندون‌های تیزی دارن
‫و ترسی از استفاده کردنشون ندارن.
‫پرنده‌ها فرار می‌کنن.
‫این مارمولک‌های دریایی ‫در واقع ماهی‌خوارن.
‫اونا فقط ‫داشتن با پرنده‌ها بازی می‌کردن.
‫وقتی بازی تموم می‌شه،
‫اونا می‌رن ‫تا روی صخره‌های دریایی شکار کنن.
‫قلمروی زیرآبیِ این مارمولک‌ها ‫مختص به همین دوره
‫از تاریخ زمینه.
‫مرجان‌ها برای زنده موندن ‫تو این دریاهای گرم تقلا می‌کنن.
‫به جاش، صخره‌های دریایی غول‌پیکر ‫از توده‌هایی از لوله‌های بلند ساخته شدن.
‫این لوله‌ها ‫توسط نرم‌تنانی ساخته شدن
‫از خانواده صدف‌ها که ‫غذا رو از آب فیلتر می‌کنن.
‫برخلاف پلیوسوروس‌های بزرگ،
‫پورتوناتاسوروس‌ها ‫کاملاً دریایی نیستن.
‫اونا بالاخره ‫باید برای استراحت بیان تو خشکی.
‫اما استراحت برای این کله‌شق‌ها ‫خیلی کم پیش میاد که طولانی بشه.
‫رقابت برای جا ‫خیلی زود به تنش ختم می‌شه.
‫وقتی دردسر شروع می‌شه، ‫مثل یه دعوای خیابونی همه‌جا پخش می‌شه.
‫البته هوا خیلی گرم‌تر از اونیه ‫که بشه طولانی دعوا کرد.
‫تا ظهر هوا به ‫۴۳ درجه خفه‌کننده می‌رسه.
‫رطوبت از حد گذشته
‫و فشار هوا ‫داره به شدت افت می‌کنه.
‫تمام نشونه‌ها می‌گن، ‫که یه طوفان تو راهه.
‫و این دریاها ‫اینقدر انرژی گرمایی تو خودشون نگه می‌دارن
‫که طوفان‌های اینجا می‌تونن عظیم باشن.
‫بی‌خبر از خطرِ در کمین، ‫پلیوسوروس‌ها بیدار شدن.
‫مادری که قراره به زودی زایمان کنه ‫به یه وعده غذایی کامل نیاز داره
‫برای بچه در حال رشدش.
‫وقت شکاره ‫برای این غول‌ها.
‫آب‌های سطح خیلی گرم‌تر از اونن ‫که بتونن حیات زیادی رو تو خودشون نگه دارن.
‫به جاش، ‫اون و بقیه گروه
‫به سمت ‫آب‌های خنک‌ترِ پایین شنا می‌کنن.
‫اما آتشفشان‌های دوردست ‫دارن یه اثر
‫فاجعه‌بارِ دیگه ‫روی اقیانوس‌های جهان می‌ذارن.
‫تو اعماق ‫یه تهدید جدید پنهان شده
‫همونطور که پلیوسوروس‌ها ‫به زودی می‌فهمن.
‫۹۴ میلیون سال پیش ‫و کف اقیانوس
‫داره با فوران‌های آتشفشانی ‫از هم شکافته می‌شه.
‫این خروجِ ‫بی‌سابقه‌ی ماگما
‫نه تنها ‫سطح آب دریاها رو بالا می‌بره
‫و جو رو گرم می‌کنه،
‫بلکه مقادیر عظیمی ‫از مواد معدنی رو هم
‫وارد اقیانوس‌ها می‌کنه.
‫این کار باعث تغذیه ‫شکوفه‌های عظیم جلبکی می‌شه.
‫بعد، وقتی جلبک‌ها می‌میرن ‫و تو عمق فرو می‌رن،
‫فرآیند پوسیدگیِ اونا تمام ‫اکسیژنِ آب رو مصرف می‌کنه،
‫حیات دریایی رو خفه می‌کنه
‫و مناطق مرگباری ‫تو اعماق به وجود میاره.
‫تو دنیایِ جریان‌های کندِ اقیانوسی ‫و دریاهای کم‌عمق و گرم،
‫این مناطق در حال گسترش بودن
‫و حالا نصف دریاهای ‫زمین راکد و بی‌اکسیژن شدن.
‫مادرِ پلیوسوروس آینده‌ی ما ‫نیاز داره
‫روزی یک تن غذا بخوره ‫تا بتونه خودش و بچه‌اش رو تامین کنه...
‫اما اون داره مستأصل می‌شه.
‫طعمه‌هایی ‫که به طور معمول بهشون وابسته است
‫نمی‌تونن تو این آب‌های سمی ‫زنده بمونن.
‫شکارگاه‌هاش ‫دارن کوچیک می‌شن،
‫فشرده بین ‫آب‌های گرمِ سطح
‫و آب‌های راکد و مرگبارِ پایین.
‫برای نجات خودش و بچه‌اش ‫اون مجبوره جای دیگه‌ای رو بگرده
‫و بهتره زودتر یه چیزی پیدا بشه ‫وگرنه هر دو از گرسنگی می‌میرن.
‫با گذشتِ بعدازظهر،
‫تمام موجودات زنده ‫گرما رو حس می‌کنن.
‫جنگلِ خفه‌کننده ‫تو سکوت فرو می‌ره
‫چون حتی حشرات هم ‫به خواب تابستونی پناه می‌برن
‫تا آب و انرژی رو حفظ کنن.
‫همون نزدیکی، گرما باعث شده ‫مادرِ اسپینوسوروس ما
‫خواب‌آلود و بی‌حال بشه.
‫و این داره باعث می‌شه نوزادهاش ‫تو لونه زجر بکشن.
‫به طور معمول پرهای نرم و روشنشون ‫اونا رو خنک نگه می‌داره.
‫اما اونا حریف این ‫دمای سوزان نمی‌شن.
‫با هر یه دقیقه‌ای که زیر آفتاب مستقیم می‌مونن، ‫خطر مرگ بر اثر گرمازدگی تهدیدشون می‌کنه.
‫بالاخره، ‫مادرشون صداشون رو می‌شنوه.
‫اون از زیر درخت‌ها ‫بیرون میاد
‫و برای بچه‌هاش ‫سایه درست می‌کنه.
‫یه تسکین، فعلاً برای این لحظه.
‫همزمان با بالا رفتن گرما ‫طوفان هم نزدیک‌تر می‌شه.
‫پورتوناتاسوروس‌ها دارن ‫برمی‌گردن تو آب تا شکار کنن.
‫اما این بار، ‫اونا تنها نیستن.
Telegram: @DoostihaIR
‫فعالیتشون ‫توجهِ
‫پلیوسوروس‌های بزرگ رو جلب کرده.
‫از جمله مادرِ گرسنه، ‫و حامله‌ی ما رو.
‫تو این آب‌های کم‌عمق خطراتی ‫برای موجودات عظیمی مثل اون وجود داره.
‫هر کدوم از اعضای گروهش می‌تونه به راحتی گیر بیفته
‫رو این صخره‌های تیز و ‫خطرناک.
‫بیشترشون مجبورن که برگردن.
‫اما مادرِ حامله‌ی ما ‫آماده‌ست که این خطر رو به جون بخره.
‫اون برای تغذیه بچه ‫به دنیا نیومده‌اش ناامیده.
‫اون خطا رفت.
‫و حالا گیر افتاده.
‫اگه نتونه خودش رو آزاد کنه...
‫می‌میره.
‫اون برای بچه‌اش ‫همه‌چیز رو به خطر انداخت.
‫حالا اون ‫گرسنه و زخمی اونجا رو ترک می‌کنه.
‫اون به امنیتِ ‫آب‌های عمیق‌تر برمی‌گرده،
‫اما دردسراش هنوز تموم نشده.
‫یه تهدید جدید ‫تو افق نمایان شده.
‫طوفان اینجاست.
‫دریاهای گرم ‫یه هیولا خلق کردن.
‫یه ابرطوفان.
‫سیاره ما تو ‫عصر دایناسورها.
‫اینجا، اقیانوس‌های بیش از حد گرم ‫یه ابرطوفان خلق کردن.
‫این سیستم طوفانیِ وسیع حالا ‫بیشتر از هزار مایل وسعت داره
‫و اونقدر قدرتمنده که ابرها
‫تا مایل‌ها به داخل جو کشیده شدن.
‫تو دریا،
‫سرعت باد به بیش از ‫۳۰۰ مایل بر ساعت رسیده.
‫و داره به سمت ‫ساحل می‌تازه.
‫پلیوسوروس‌های ما ‫یه نفسِ آخر می‌کشن و شیرجه می‌زنن.
‫اگه فقط بتونن از این ‫موج طوفانیِ وحشی جون سالم به در ببرن،
‫ممکنه وقتی میان بالا تا نفس بکشن ‫شانسی داشته باشن.
‫مادری که قراره به زودی زایمان کنه هم ‫باید دنبال بقیه بره.
‫اما وقت زایمانش ‫فرا رسیده.
‫اون با یه دوراهی وحشتناک روبرو می‌شه.
‫لحظه‌ای که بچه‌اش به دنیا میاد، ‫باید نزدیک سطح آب باشه
‫تا بتونه اونو هل بده بالا ‫تا اولین نفسش رو بکشه.
‫اگه با بقیه شیرجه بزنه، ‫نوزادش غرق می‌شه.
‫اما اون یه مادره، ‫و هرگز انتخابی در کار نبود.
‫اون می‌مونه.
‫در امتداد ساحل، ‫بادها به سرعت شدت می‌گیرن.
‫و ایکتیورنیس‌ها به سمت خشکی پرواز می‌کشن ‫تا از چیزی که داره میاد فرار کنن.
‫پورتوناتاسوروس‌ها ‫برای امنیت به آب پناه می‌برن،
‫اما نه تا دقیقه نود.
‫اونا طوفانی که داره نزدیک می‌شه رو تماشا می‌کنن ‫و منتظر فرصت می‌مونن.
‫اما اون طرفِ ‫تالاب
‫مادرِ اسپینوسوروس ما ‫داره از گرسنگی می‌میره.
‫اون لونه‌اش رو ‫به دنبال غذا ترک می‌کنه.
‫غذایی مثل همون مارمولک‌ها.
‫برای رسیدن بهشون، ‫به حالت مخفیانه درمیاد.
‫اون شنا می‌کنه.
‫اون به این غذا نیاز داره ‫تا خودش و بچه‌هاش رو نجات بده.
‫اما صخره‌ها سرعتش رو کم می‌کنن.
‫حالا طوفان بهش رسیده.
‫با یه موج طوفانیِ ۱۲ متری،
‫اون هیچ وقتی ‫برای برگشتن به لونه‌اش نداره.
‫تو سرتاسر خط ساحلی، ‫طوفان بی‌رحمانه ضربه می‌زنه.
‫تو دریا، همه‌چیز هرج‌ومرجه.
‫و یه مادر دیگه ‫داره برای زنده موندن می‌جنگه.
‫بچه‌اش بالاخره به دنیا میاد.
‫حالا اون همه‌چیز رو ‫برای پسرِ جدیدش به خطر می‌ندازه.
‫اون باید بچه رو به سمت ‫سطحِ خروشان هدایت کنه تا نفس بکشه.
‫اولین نفسش...
‫می‌تونه آخرین نفسش باشه.
‫بالاخره، ‫ابرطوفان رد می‌شه.
‫اما شکل خط ساحلی رو ‫کاملاً تغییر داده.
‫جزایر سدکننده ‫رو آب برده.
‫صخره‌های دریایی خفه شدن.
‫و ساحل‌ها جابجا شدن.
‫داخل خشکی، هزاران ‫مایل مربع از جنگل‌ها
‫ریشه‌کن ‫و هموار شدن.
‫موج طوفانی ‫میلیون‌ها تن
‫آوار ساحلی رو به سمت خشکی کشونده.
‫اما وسط این همه ویرانی،
‫بعضی از آسیب‌پذیرترین‌ها ‫جون سالم به در بردن.
‫نوزادهای اسپینوسوروس ما
‫به طور معجزه‌آسایی ‫از بدترین قسمت طوفان جون سالم به در بردن.
‫حتی شگفت‌انگیزتر اینکه...
‫مادرِ نترسشون ‫هنوز همونجاست،
‫و داره از کوچولوهاش محافظت می‌کنه.
‫اون کتک‌خورده و کبوده،
‫اما اراده‌اش برای زنده موندن ‫اونو پیش بچه‌هاش برگردوند.
‫حالا، بیشتر از همیشه، ‫به غذا نیاز داره.
‫یه ایکتیورنیس که باید ‫توسط بادهای شدید کشته می‌شد...
‫...تونست یه پناهگاه پیدا کنه.
‫متاسفانه، ‫دوراهیِ دلخراشِ مادر پلیوسوروسِ
‫شجاع ما، ‫به قیمت جونش تموم شد.
‫موج طوفانیِ غول‌پیکر ‫تمام ۲۲ تن وزنِ اونو
‫از دریا بلند کرد ‫و انداخت تو خشکی.
‫اسپینوسوروس‌ها معمولاً
‫لاشخور نیستن.
‫اما امروز، ‫مادرِ مستأصل ما
‫نمی‌تونه از این ‫پیشکشِ فوق‌العاده بگذره.
‫هدیه‌ی یه مادر ‫به مادری دیگه.
‫بر خلاف همه احتمالات، ‫بچه پلیوسوروس
‫از طوفانی که مادرش رو کشت ‫جون سالم به در برده.
‫معمولاً، اون ‫شش ماه اول زندگیش رو
‫با مادرش می‌گذروند تا شکار کردن رو یاد بگیره.
‫آینده‌اش تاریک به نظر می‌رسه.
‫اما گروهِ مادرش ‫از طوفان جون سالم به در بردن،
‫و حالا دورش جمع شدن.
‫اونا ازش مراقبت می‌کنن تا وقتی که ‫بتونه گلیم خودش رو از آب بیرون بکشه.
‫اون هیچ‌وقت نمی‌فهمه ‫که مادرش چه فداکاری‌ای کرد
‫تا به اون زندگی ببخشه.
‫این پلیوسوروس‌ها ‫از طوفان زنده بیرون اومدن،
‫اما کل گونه‌شون ‫تو خطره.
‫هزاران سال می‌گذره،
‫و آتشفشان‌ها به گرم کردن ‫و مسموم کردن اقیانوس ادامه می‌دن.
‫دمای آب‌های سطح ‫به نزدیک ۳۸ درجه می‌رسه
‫و مناطق مرگِ اعماق ‫گسترش پیدا می‌کنن،
‫که در نهایت نصف ‫تمام حیات دریایی رو از بین می‌بره،
‫از جمله خزنده‌های دریایی ‫غول‌پیکر مثل پلیوسوروس‌ها رو.
‫این یکی از ‫بزرگترین فاجعه‌های اقیانوسی
‫تو تاریخ ‫سیاره ماست.
‫بعد از پنج میلیون سال،
‫بالاخره آتشفشان‌ها ‫سرد می‌شن...
‫آب‌ها خنک می‌شن...
‫و زندگی، یه بار دیگه، ‫به حالت اول برمی‌گرده.
‫دایناسورها از این ‫رویداد انقراض
‫تقریباً بدون آسیب جون سالم به در بردن.
‫و به تسلطشون روی خشکی ‫ادامه می‌دن.
‫اما تو اقیانوس‌های اطرافشون،
‫اوضاع کاملاً ‫عوض شده.
‫حالا اونا
‫توسط یه سلسله کاملاً جدید
‫از قاتل‌ها اداره می‌شن.
‫پنج میلیون سال می‌گذره
‫از بحرانی تو اقیانوس‌ها که
‫نصف حیات دریایی رو ‫از بین برد.
‫حالا آتشفشان‌های زیر آبی
‫که دمای جهانی رو ‫بالا بردن
‫و دریاها رو مسموم کردن ‫خاموش شدن.
‫این خانواده ‫از «نوتوسوروس»های زره‌پوش سنگین
‫اومدن پایین تو یه مصب تا برای ‫یکی از اعضای گله‌شون عزاداری کنن،
‫یه ماده‌ی پیر ‫که تو آب‌های کم‌عمق مرده افتاده.
‫با این حال مرگ غم‌انگیز ‫نوتوسوروسِ پیر...
‫قراره به یه چرخه ‫کاملاً جدید از حیات کمک کنه.
‫کم‌کم، ‫اون شروع می‌کنه به شناور شدن سمت دریا.
‫تا اواخر عصر،
‫بوی بدنش ‫تو آب پخش شده،
‫و اون تبدیل می‌شه به یه وعده غذایی ‫برای موجودات دریایی اطرافش.
‫ماهی‌ها خیلی زود ‫سر می‌رسن.
‫خیلی زود، یه توپِ طعمه ‫زیر دایناسور شناور شکل می‌گیره.
‫یه «پترانودون» شروع می‌کنه ‫به چرخیدن تو آسمونِ بالای سرشون.
‫اون ممکنه ‫مایل‌ها رو دریا پرواز کنه
‫تا همچین فرصتی ‫پیدا کنه.
‫اما اون دنبال ‫نوتوسوروس نیست.
‫پترانودون داره ماهیگیری می‌کنه...
‫...و پیروزمندانه روی بدن ‫دایناسور پیر می‌شینه
‫تا صیدش رو قورت بده.
‫اما حالا ‫تو آب خون هست.
‫«کرتوکسیرینا».
‫یه گونه جدید از کوسه‌ها ‫که تقریباً به بزرگیِ کوسه سفید بزرگه.
‫این همه تحرک باعث کج شدن
‫نوتوسوروس می‌شه ‫و اونو می‌فرسته زیر آب.
‫اما این جنونِ غذا خوردن ‫هنوز تموم نشده.
‫کرتوکسیرینا ‫یه شکارچی راس هرم غذاییه.
‫اما نه «راسِ» راسِ هرم.
‫یه «موزاسوروسِ» ۱۵ متری.
‫یکی از کله‌گنده‌های ‫این اقیانوس‌های جدید.
‫اونقدر بزرگ که می‌تونه ‫کرتوکسیرینا رو درسته قورت بده.
‫یه مارمولک مثل پورتوناتاسوروسِ ‫تمام اون سال‌های قبل.
‫اون و پسرعموهاش خیلی زود جای خالی رو پر کردن
‫که پلیوسوروس‌ها و بقیه ‫خزنده‌های دریایی بزرگ به جا گذاشتن.
‫اینجا تو کف اقیانوس ‫دیگه خبری از یه سوپ سمی نیست.
‫و اون صخره‌های دریاییِ عجیب ‫و نرم‌تنِ گذشته هم از بین رفتن.
‫مرجان‌ها برگشتن ‫و تصاحب می‌کنن
‫بدنِ ‫دایناسورِ ماده پیر رو.
‫اما زره سخت و صدفیِ اون ‫برای مدت طولانی‌ای دوام میاره.
‫آخرین میراث اون، ‫یه بخش منحصربه‌فرد از صخره دریایی می‌شه.
‫امروز، اون دریاهای به شدت گرمی
‫که بلای جون عصر ‫دایناسورها شده بودن، خیلی وقته که رفتن.
‫به جاش، سیاره ما خنک شد
‫و اقیانوس‌ها الان ‫به طور میانگین ۲۵ درجه سردترن.
‫این فرآیند باعث ایجاد ‫جریان‌های قدرتمند اقیانوسی شد
‫که کمک کرد تا اون ‫مناطق مرده و راکد از بین برن.
‫ما الان پر اکسیژن‌ترین ‫دریاهایی رو داریم
‫که زمین تا حالا به خودش دیده.
‫این آب‌های سرد جای ‫خزنده‌های دریایی غول‌پیکر نیست.
‫اما این معنیش این نیست ‫که ما نداریم
‫هیولاهای دریایی خودمون رو...
‫نهنگ‌ها.
‫نهنگ‌های بی‌دندون (بالین)
‫و باشکوهِ ۱۵۰ تنی جوری تکامل پیدا کردن ‫که تغذیه کنن
‫از دسته‌های ‫موجودات ریزی
‫که تو اقیانوس‌های یخی ما ‫شکوفا می‌شن.
‫حالا عصر پستاندارانه.
‫درست مثل ‫خزنده‌های دریایی باستانی،
‫نهنگ‌ها هم وابسته‌ن ‫به یه زنجیره غذایی پیچیده
‫برای تامین نیازهای عظیمشون.
‫اونا هم به کندی تولید مثل می‌کنن
‫و سرمایه‌گذاری سنگینی ‫روی بچه‌هاشون می‌کنن.
‫اما اخیراً ‫اقیانوس‌های ما گرم‌تر شدن
‫فقط به اندازه دو درجه.
‫و تاثیراتش ‫تو زنجیره غذایی
‫باعث شده ‫بعضی نهنگ‌ها به تقلا بیفتن.
‫خزنده‌های غول‌پیکر ‫ممکنه رفته باشن،
‫اما چالش‌های ‫زنده موندن تو راسِ هرم...
‫هنوز هم پابرجا هستن.
www.Doostihaa.com
‫♪ درختان سبز را می‌بینم ♪
‫♪ گل‌های رز سرخ را هم ♪
‫♪ می‌بینم که می‌شکفند ‫برای من و تو ♪
‫♪ و با خودم فکر می‌کنم ♪
‫♪ عجب دنیای شگفت‌انگیزی ♪
‫♪ بله، با خودم فکر می‌کنم ♪
‫♪ عجب دنیای شگفت‌انگیزی ♪