‫خدای من! اون بیرون چه خبره؟
‫بعدازظهر بخیر، دانش‌آموزان.
‫کلاس‌های بقیه‌ی امروز لغو شده.
‫سال‌بالایی‌ها مرخصن، ‫ولی بقیه دانش‌آموزان،
‫لطفاً برای تجمع کل مدرسه ‫به سالن اجتماعات بیاید.
‫به نظرت بچه‌ی کی ‫از همه زشت‌تر می‌شه؟
‫برت لاک‌پشته و تدی یورین.
‫نظرت راجع به لیلی بینبریج ‫و اون پسره متی چیه؟
‫چقدر چندش.
‫پدر و مادر من...
‫معلم‌ها کجان؟
‫آروم باشید، بچه‌ها. آروم باشید.
‫امروز یه برنامه‌ی ویژه داریم
‫که برای سرگرمی و شادی شما طراحی شده.
‫اجازه بدید معرفی کنم، ‫یکی یدونه...
‫پنی‌وایز، دلقک رقصنده!
‫سلام، بچه‌ها!
‫تادا!
‫وقتی چشمامو می‌بندم
‫و خوابتون رو می‌بینم
‫صورت‌های خوشگل‌تون رو می‌بینم ‫و مزه‌تون رو هم می‌چشم
‫ولی وای، وای
‫چقدر دلم می‌خواد گریه کنم
‫هر بار که می‌گیم
‫خداحافظ!
‫بچه‌ها.
‫لعنتی.
‫همه‌ی بچه‌های مدرسه‌ان.
‫داره دست‌مون می‌ندازه، مگه نه؟
‫نمی‌تونه همه‌شون رو گرفته باشه.
‫فقط یه راه هست که بفهمیم.
‫بریم.
‫اون کیه؟
‫نمی‌خوام بدونم.
‫اونا رفتن!
‫همه. همه... همه رفتن به جز...
‫- وای خدای من! ‫- وای خدای من!
‫دانلیویه. نه، نه. ‫مدیر دانلیویه.
‫- اوهوم. ‫- چ... چرا؟
‫صبر کن.
‫چطوری ممکنه همه‌شون رو برده باشه؟ چطوری؟
‫بچه‌ها.
‫نه. نه، نه.
‫اون... اون ویل رو برد.
‫بردش؟ بردش کجا؟
‫احتمالاً هر جایی که این رد می‌ره.
‫خب چیکار کنیم؟
‫باید رد رو دنبال کنیم،
‫و می‌تونیم از اون خنجره ‫برای محافظت از خودمون استفاده کنیم.
‫یعنی، باید سعی کنیم ‫دوست‌مون رو نجات بدیم.
‫من می‌خوام اون دلقک لعنتی رو بکشم.
‫بریم.
‫برید!
‫انقدر وول نخور.
‫دارم می‌افتم.
‫موقع اومدن که نمی‌افتادی!
‫بچه‌ها، با این سرعت عمراً ‫بهشون نمی‌رسیم.
‫تو ایده‌ی بهتری داری؟
‫اوه، لعنتی!
‫اوه، شیرفروش.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫تو که رانندگی بلد نیستی!
‫تو هم نیستی. یعنی، بلدی؟
‫نه. ولی تو فقط یه چشم داری.
‫اشکالی نداره. عموم مایک یه کامیون داره.
‫و بهت اجازه داده برونیش؟
‫نه.
‫ولی دیدم چطور می‌رونه.
‫یالا، پسرم. بردار، خواهش می‌کنم.
‫گوشیِ لعنتی رو بردار.
‫بردار، ویل. یالا.
‫لعنتی.
‫الو؟ ویل؟
‫ویل؟
‫کیه؟
‫چی مردِ بدونِ ترس رو می‌ترسونه؟
‫- تو. ‫- اوه، نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫ما.
‫من کجام؟ الو؟
‫- کسی هست؟ ‫- ویل.
‫ویل، من اینجام، پسرم. ویل، من اینجام.
‫الو؟ خواهش می‌کنم، می‌ترسم.
‫اوه، آره. می‌ترسی.
‫ویل، نترس. گوش کن، من اینجام.
‫فقط باید بهم بگی کجایی. ‫باشه، پسرم؟
‫بهم بگو...
‫الو؟
‫ویل!
‫- ویل! ‫- برگرد تو واگن، ویلی پسر!
‫باید تر و تازه نگهش دارم.
‫- گوش کن، خواهش می‌کنم. ‫- گوشت تیره دو برابر شیرین‌تره!
‫دست کثیفتو به پسرم نزن!
‫به پسرم دست نزن، شنیدی؟ ‫قلبِ لعنتیت رو از سینه‌ت می‌کشم بیرون!
‫به پسرم دست ن...
‫الو؟
‫ویل!
‫تنهام بذار.
‫دیک! دیک، درو باز کن!
‫دیک!
‫- دیک! ‫- خفه شو.
‫انجامش بده، دیک!
‫- دیک، درو باز کن. صداتو می‌شنوم. ‫- انجامش بده!
‫این آخرین فرصتته!
‫به ما ملحق شو!
‫- انجامش بده! ‫- انجامش بده!
‫دارم میام تو!
‫نه. نه، نکن.
‫نکن. نکن. نکن. نکن. نکن.
‫چه خبره؟
‫- دیک، داری چیکار می‌کنی؟ ‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫باشه، ولی گوش کن برادر.
‫اونا...
‫خفه نمی‌شن.
‫خفه شو.
‫خفه شو!
‫تو خفه شو. خفه شو.
‫دیک، ما وقت این کارا رو نداریم، برادر.
‫- دیک، بهت نیاز دارم. ‫- برو عقب!
‫- آروم، برادر. ‫- نه!
‫- آروم. ‫- تو باعث شدی.
‫تو باعث شدی.
‫- متأسفم. ‫- تو مغزمو به فنا دادی.
‫متأسفم. من فقط... ‫باید به حرفم گوش کنی.
‫و حالا...
‫- هیچ راه دیگه‌ای نیست، برادر. ‫- باید به حرفم گوش کنی.
‫هیچ راه دیگه‌ای نیست.
‫دیک، خواهش می‌کنم! خواهش می‌کنم، ویل رو گرفته!
‫ویل رو گرفته!
‫پسرم رو گرفته، و من نمی‌دونم کجا.
‫نمی‌دونم کجاست.
‫پس من... من خوا... التماست می‌کنم.
‫التماست می‌کنم ‫که لطفاً کمکم کن پیداش کنم،
‫و به جونم قسم می‌خورم
‫که هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم...
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم... نگام کن!
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم ‫تا کمکت کنم.
‫بهت قول می‌دم ‫خودم ماشه رو می‌کشم.
‫خواهش می‌کنم، فقط...
‫کمکم کن بچه‌مو پیدا کنم، خواهش می‌کنم.
‫ژنرال، همین الان خبر رسید ‫که سرگرد هنلون بدون مرخصی غیبش زده.
‫با زور از گیت نگهبانی رد شده.
‫دیگه بهش نیازی نداریم.
‫الان دیگه هیچ کاری نمی‌تونه بکنه که جلومون رو بگیره.
‫ظاهراً، یه خلبان دیگه هم ‫تو ماشین باهاش بوده.
‫هالورن.
‫- بیا، دیک. بیا. ‫- سرده.
‫- می‌دونم. بیا. ‫- اینجا خیلی سرده.
‫- بیا. ‫- خیلی سرده.
‫چی؟ چی؟
‫گفتی اینجا جامون امنه!
‫گفتی اینجا جامون امنه.
‫- گفتی... ‫- متأسفم.
‫- بهم دروغ گفتی، لیروی. تو یه دروغگویی! ‫- می‌دونم.
‫می‌رم بیارمش... می‌دونم. متأسفم.
‫- ولی، شارلوت، گوش کن. ‫- دیگه نمی‌کشم.
‫- من برش می‌گردونم. ‫- بهت زنگ می‌زنم، جان.
‫- مزخرف نگو! ‫- به خدا قسم، ویل رو برمی‌گردونم.
‫- ویل رو برمی‌گردونم. ‫- بچه‌م.
‫دیک... دیک قراره بهمون کمک کنه.
‫چطوری قراره کمکمون کنه؟ ‫چطوری قراره کمکمون کنی؟
‫- چطوری قراره کمکمون کنی؟ ‫- گوش کن، گوش کن. گوش کن.
‫اون گفت که پیوند ‫بین مادر و پسر
‫قوی‌ترین پیوند تو این دنیاست. قوی‌ترین.
‫پس اگه بتونی فقط... فقط ارتباط بگیری،
‫فقط... فقط یه ثانیه ارتباط بگیری.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫ببخشید؟
‫حتی اگه پسرتون رو پیدا کنه،
‫شما هیچ شانسی در برابر این موجود ندارید.
‫- اینو که می‌دونید. ‫- پس باید چیکار کنیم؟
‫فقط بیخیال پسرمون بشیم؟
‫معلومه که نه.
‫ولی اگه آقای هالورن...
‫بتونه همون کاری رو برای ما بکنه ‫که برای ژنرال‌تون کرد،
‫ممکنه راهی برای متوقف کردن این چیز ‫و نجات پسرتون باشه.
‫چطور؟
‫با استفاده از تواناییش ‫برای پیدا کردن آخرین اثر باستانی.
‫خنجر.
‫چه خنجری؟
‫خب اگه این خنجر ‫از همون سنگ ساخته شده باشه،
‫می‌تونیم ازش استفاده کنیم تا جایگزین یه ستون بشه ‫و دوباره قفس رو قفل کنیم.
‫دقیقاً. و، امیدوارم، پسرتون رو نجات بدیم.
‫اگه آقای هالورن بتونه پیداش کنه ‫قبل از اینکه موجود به این نقطه برسه.
‫در ساحل جنوبی رودخونه، ‫یه کاج بزرگ هست.
‫یه چوبِ مرده که از قبل از اجداد ما ‫اونجا ایستاده.
‫این دورترین نقطه‌ایه
‫که انرژی خنجر هنوز می‌تونه ‫به ستون‌های دیگه وصل بشه...
‫- و قفس رو بازسازی کنه. ‫- آره، ساحل جنوبیه.
‫اون کوتاه‌ترین مسیره ‫برای رد شدن از رودخونه،
‫احتمالاً جایی که اون موجود ‫سعی می‌کنه ازش رد بشه.
‫چطوری انرژی خنجر رو ‫به ستون‌های دیگه وصل کنیم؟
‫زمین یه رساناست.
‫خنجر باید دفن بشه ‫درست مثل ستون‌های دیگه.
‫تنها امیدمونه.
‫شماها یه مشت احمقی.
‫من به زور می‌تونم صدای فکر کردن خودمو بشنوم.
‫و حالا انتظار دارید ‫خنجر کوچولوتون رو پیدا کنم؟
‫من می‌تونم کمکت کنم صداهای توی سرت رو ساکت کنی، ‫آقای هالورن.
‫ولی باید بهم اعتماد کنی.
‫چطوری؟
‫باید به انرژی خنجر وصل بشی.
‫این از ریشه ماتورین درست شده.
‫تو رو به همه چیزهایی وصل می‌کنه ‫که تو قلمرویی هستن که این شیطان ازش اومده.
‫ولی همه‌ی چیزهای اونجا شیطانی نیستن.
‫این چای قراره همه این صداها رو خفه کنه؟
‫وقتی یه در تو ذهن باز می‌شه، ‫یکی دیگه باید بسته بشه.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زیاد نه.
‫اینو یادت باشه.
‫هر کاری می‌کنی، نرو...
‫باید تندتر بری، مارج.
‫کامیون حمل شیره. ‫دارم با نهایت سرعت می‌رم.
‫خب، گاز بده دیگه، باشه؟
‫- دارم سعی می‌کنم! ‫- باید بهش برسیم وگرنه ممکنه...
‫چاله!
‫حالتون خوبه؟
‫مارج، چه خبرته؟
‫این ربطی به یه چشم بودنم نداشت. ‫تقصیر چاله بود.
‫چی شده؟
‫وای خدای من، لیلی، ‫صورتت خونیه.
‫- خوبی؟ ‫- خنجر، کجاست؟
‫باید پیداش کنیم. باید.
‫پیداش می‌کنیم. باید همین دور و بر باشه.
‫اوناهاش!
‫نه! نه، بهش دست نزن!
‫خودم می‌تونم بردارمش.
‫چرا سرش داد می‌زنی...
‫فقط خفه شو، رانی.
‫فقط بس کن.
‫بچه‌ها، وقت نداریم. ‫باید بریم.
‫- ادامه‌ش بده، آقای هالورن. ‫- هی.
‫- ادامه‌ش بده. ‫- آخ! خنجر!
‫می‌بینمش.
‫کجا؟ کجاست؟
‫دوستای ویل. دوستای ویل.
‫- چی؟ رانی؟ ‫- دخترا.
‫اونا... اونا دارنش.
‫- رانی، بچه‌ی... بچه‌م، رانی؟ ‫- دارن سرش دعوا می‌کنن.
‫دارن می‌رن دنبال...
‫دارن می‌رن دنبال ویل.
‫اون کمک‌مون می‌کنه پیداش کنیم، ‫ولی باید همین الان بریم!
‫باشه.
‫بریم.
‫من خوب نمی‌بینم.
‫مطمئنی داریم راه رو درست می‌ریم؟
‫داریم نزدیک می‌شیم.
‫نمی‌فهمم. اگه قدرت خنجر واقعیه،
‫چرا دخترم و دوستاش در امان نیستن؟
‫خنجر یه تیکه‌ی گمشده ‫از ستاره‌ایه که این موجود باهاش اومده،
‫که از محل سقوطش ‫زیر خونه‌ی نیبولت برداشته شده.
‫مثل همه‌ی چیزای گمشده، ‫فقط می‌خواد برگرده خونه.
‫هر چی بیشتر از جایی که بهش تعلق داره ‫دورش کنی،
‫آسیب بیشتری به ذهنت می‌زنه.
‫دیوونه‌ت می‌کنه.
‫خنجر مقاومت می‌کنه.
‫با نیرویی مقابله می‌کنه ‫که نمی‌تونی تصورش کنی.
‫یه مشکلی با این چیزه هست.
‫چرا اونجوری نگام می‌کنید؟
‫- ما که نگات نمی‌ک... ‫- چرا، می‌کنید.
‫یه جوری نگام می‌کنید ‫انگار فکر می‌کنید دیوونه شدم.
‫لیلی، چرا فقط ‫خنجر رو نمی‌دی به ما؟
‫فقط برای یه مدت کوتاه.
‫شماها هیچ‌وقت بهم اعتماد نداشتید، نه؟
‫فقط ازم استفاده کردید!
‫ازم استفاده کردی تا بابای احمقت رو نجات بدی!
‫- هی! ‫- و تو ازم استفاده کردی چون
‫همه‌ی دوستای احمقت رو از دست داده بودی!
‫من باید برگردم!
‫من همه‌مون رو به کشتن می‌دم، ‫نمی‌فهمید؟
‫حق با رانی بود!
‫نه، نبودم!
‫لیلی! خواهش می‌کنم، تمومش کن!
‫این چیزه داره مجبورت می‌کنه ‫این فکرا رو بکنی!
‫من همه‌تون رو می‌کشم پایین، ‫نمی‌بینید؟
‫- این کارو می‌کنم! ‫- نه، نمی‌کنی! لیلی!
‫این تو نیستی! به من گوش کن، باشه؟
‫تو یه قایق نجاتِ لعنتی هستی!
‫ران، مارج، من...
‫خیلی متأسفم.
‫نباش. اون واقعاً خودت نبودی.
‫همین‌طور که می‌ریم نوبتی اینو نگه می‌داریم.
‫باشه؟
‫اوه، این دیگه چه کوف...
‫بچه‌ها؟
‫نگاه کنید.
‫فکر می‌کنید ویل اونجاست؟
‫بیاید بفهمیم.
‫- یا مسیح! ‫- چی شده؟
‫همه‌ی اون بچه‌ها... شناور روی یخ.
‫یخ؟
‫بچه‌ها؟
‫وای خدای من، الانشم رو رودخونه‌ست.
‫نمی‌رسیم.
‫به موقع به بچه‌ها نمی‌رسیم.
‫نه قبل از اینکه از چوبِ مرده رد بشه.
‫می‌بینمش. می‌تونم ببینمش...
‫دلقک رو.
‫می‌تونیم سرعتش رو کم کنیم.
‫آخه چطوری قراره این کارو بکنیم؟
‫دیک قبلاً رفته تو سر این موجود.
‫تو هلیکوپتر.
‫دیک. دیک.
‫می‌تونی دوباره انجامش بدی؟ می‌تونی امتحان کنی؟ دیک!
‫اوناهاش! ویل!
‫اوه، ویل! اوه، ویل!
‫خواهش می‌کنم، ویل!
‫ویل! ویل!
‫سعی کن بکشیش پایین.
‫ببین کی تصمیم گرفته به سیرک ملحق بشه!
‫احمق!
‫عجیب‌الخلقه!
‫شکست‌خورده!
‫ولی کی به کیه؟
‫مهم نیست.
‫برای همه‌ی شما جا هست!
‫کجاست؟
‫- لیلی، نه! نزدیک بمون! ‫- کجا رفت؟
‫اوه، همیشه کنجکاو بودم چه مزه‌ای می‌دی،
‫مارگارت توزیر.
‫توزیر؟
‫اوه، ولی هنوز نه.
‫هنوز توزیر نشدی.
‫اول عشق میاد،
‫بعد ازدواج میاد،
‫بعد ریچی توی کالسکه‌ی بچه میاد!
‫مگه اینکه...
‫مگه اینکه با تو بمیره!
‫نمی‌دونم داری راجع به چی حرف می‌زنی!
‫پسرت!
‫پسر کوچولوت رو نمی‌شناسی؟
‫بذرِ وجودِ گندیده‌ت
‫و دوستای کثیفش مرگ من رو برام میارن!
‫یا شایدم تولد؟
‫گیج شدم.
‫فردا؟ دیروز؟
‫برای پنی‌وایز کوچولو همه‌ش یکیه.
‫ولی همیشه آسون نیست. نه.
‫اینکه تو یه مکان، تو یه زمان قفس‌نشین بشی.
‫نمی‌تونن منو حصارکشی کنن.
‫نه اونا!
‫و نه تو.
‫بیپ-بیپ، مارجی.
‫مارج!
‫- چی شد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫ویل! ویل!
‫زنده‌ای!
‫چی شد؟
‫یخ؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫ویل!
‫- بابا؟ بابا! ‫- پسرم!
‫- رانی! ‫- پسرم!
‫- بابا! ‫- حالت خوبه.
‫- بابا! بابا! ‫- حالت خوبه؟
‫- آره.
‫اشکالی نداره. برو اونجا پیش مادرت، باشه؟
‫- برو. بریم. برو، برو. ‫- مامان اینجاست؟
‫اون دلقکه، اینجاست، ‫و نزدیک بود مارج رو بخوره!
‫باشه، آروم باش. بریم تو ون. ‫بریم تو ون. یالا.
‫خنجر کجاست؟ خنجر کجاست؟
‫- اینجاست! ‫- برو، برو، برو!
‫به سمت ساحل شمالی! بریم!
‫بیدار شو! بیدار شو! به سمت ساحل شمالی!
‫اوه، عزیزم!
‫چوبِ مرده اون طرفه، آره؟
‫تو ساحل جنوبی.
‫رُز گفت خنجر قراره ‫مقاومت کنه.
‫با هم می‌ریم.
‫- نه! ‫- بابا!
‫- ویل!
‫بیا... برگرد!
‫رانی! رانی! رانی!
‫وای، لعنتی! وای، لعنتی. وای، لعنتی. وای...
‫رُز!
‫باشه. تکون نخور.
‫تان... تانیل. نگام کن. تکون نخور. تکون نخور.
‫نفس بکش. نفس بکش.
‫تانیل.
‫تانیل؟ تانیل؟
‫ل... لعنتی.
‫بابا! بابا!
‫من خوبم. من خوبم.
‫- ولی چرا... ‫- گوش کن. گوش کن.
‫- تو این خنجر رو می‌گیری. ‫- چی؟
‫می‌گیریش. می‌گیریش.
‫و تو مه قایم می‌شی، ‫و ازش برای پوشش استفاده می‌کنی.
‫خنجر رو ببر. ببرش کنار اون درخت.
‫و عمیق تو پایه‌ش دفنش کن.
‫سرگرد هنلون رو نجات بده.
‫و نذار هالورن در بره.
‫و اون موجود، به خواب می‌ره،
‫و همه اینا تموم می‌شه. می‌فهمی چی می‌گم؟
‫- نمی‌تونم. ‫- چرا، می‌تونی.
‫- نه. ‫- چرا نه؟
‫می‌ترسم.
‫من تو نیستم.
‫گوش کن. لازم نیست باشی. ‫می‌فهمی؟
‫لازم نیست من باشی، ‫و نمی‌خوام که باشی.
‫تو فقط خودت باش.
‫می‌شنوی؟
‫دوستت دارم، پسرم.
‫دوستت دارم.
‫برو، پسرم. برو. برو. برو!
‫یالا. برو.
‫برو هالورن رو بگیر.
‫باب! باب!
‫باب!
‫حالت خوبه، رفیق؟
‫بابا، بابا، حالت خوبه.
‫من کجام؟
‫این چیه؟
‫باید کمتر به بطری لب بزنی، رابرت.
‫اون‌ور تو یه جوی پیدات کردم.
‫به نظر میاد بدجور زمین خوردی.
‫من باب گری نیستم.
‫خب، پس کی هستی، ‫هان؟ پیتر خرگوشه؟
‫- جرئت نکن با من این‌طوری حرف بزنی! ‫- بابا!
‫من یک خدایم! بلعنده دنیاها!
‫انگار سرت محکم‌تر از اون چیزی که فکر می‌کردی ‫خورده جایی، نه باب؟
‫اوه، نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫ما رو دیدن؟
‫نمی‌دونم، ولی کدوم گوری هستیم؟
‫من هیچ کوفتی نمی‌بینم.
‫فکر می‌کردم قراره ‫آدم خوبا باشن.
‫چرا باید اون مرد رو بکشن؟
‫بچه‌ها، اشکالی نداره. ‫خیلی خب، فقط خونسرد باشید.
‫فقط باید از اون‌ور درخت بیایم
‫تا اونا اول ما رو نبینن.
‫می‌خوام بدونم فکر می‌کنی چه غلطی ‫داری می‌کنی اینجا.
‫بچه‌ها، کجا دارن می‌رن؟
‫جوابم رو بده، سرگرد!
‫اگه حرف نزنی، ‫بدجور صدمه می‌بینی، پسرم.
‫اوناهاش. همون درخته‌ست.
‫بریم.
‫- نمی‌تونم. ‫- چی؟
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫نمی‌ذاره.
‫خنجره.
‫نه! نه، ویل!
‫- وایسا! ‫- می‌خواد برگرده خونه!
‫- من باید ببرمش خونه! ‫- بهش گوش نده!
‫باید ولش کنی!
‫خواهش می‌کنم، فقط بدش به ما!
‫فقط بدش به ما!
‫فقط... فقط بذار کمکت کنیم، ویل.
‫- می‌تونیم تمومش کنیم. ‫- می‌تونیم با هم تمومش کنیم!
‫کمکم کن بچرخم.
‫تموم این سال‌ها، ‫به این فکر می‌کردم که واقعی هستی،
‫یا فقط کابوس یه پسر‌بچه‌ای.
‫نگات کن.
‫هر دوش هستی.
‫نمی‌دونم می‌تونی صدامو اون تو بشنوی یا نه.
‫ولی هر بلایی که هالورن سرت آورده،
‫ما درستش می‌کنیم.
‫دستاتو نشون بده!
‫نه! صبر کن!
‫حقه... حقه...
‫دیکی!
‫دیکی کیه، باب؟
‫من نیستم...
‫باب!
‫دیکی حقه باز، دیکی.
‫هی! هی!
‫- حرکت کن! ‫- نه...
‫نه!
‫زانو بزن!
‫تلاشمو کردم، رفیق. تلاشمو کردم.
‫اشکالی نداره. آزادی.
‫آزادی که بری.
‫می‌شناسمت.
‫من هیچ‌ وقت یه بو رو فراموش نمی‌کنم.
‫وایسا. داری چیکار می‌کنی؟
‫- حالا می‌بینیش! ‫- عقب بمون!
‫عقب بمون!
‫وگرنه، لعنتی، یه درسی بهت می‌دم...
‫به ژنرال برسید.
‫سرهنگ، باید جلوی اون موجود رو بگیری!
‫اگه از اون درخت رد بشه، ‫همه‌مون به فنا می‌ریم!
‫به من گوش کن! خواهش می‌کنم!
‫این مرد خائنه. نادیده‌ش بگیرید، سربازها.
‫بندازش!
‫نترسید! ادامه بدید!
‫هی! تو!
‫یه کوچولو به مشکل خوردیم، نه؟
‫به کشیدن اون چیز ادامه بده ‫و ممکنه بترکه!
‫خداحافظ، بازنده‌ها!
‫لعنتی!
‫اوه، لعنتی!
‫لی!
‫اوه-اوه!
‫لیروی!
‫یالا، رانی! رانی، تو می‌تونی!
‫چی می‌بینی؟
‫یه معجزه‌ی لعنتی.
‫ویل!
‫ادامه بده! داره جواب می‌ده!
‫رانی! ران...
‫آخ! اوه، لعنتی!
‫نه!
‫اوه، لعنتی. اوه، لعنتی.
‫چه جمعیت پرشوری.
‫فکر کردم من... ویل! ویل کجاست؟
‫- حالش خوبه. ‫- حالش خوبه. اوه، لعنتی.
‫لعنتی. حالش خوبه.
‫رفت.
‫اون آخرش...
‫فقط من بودم، ‫یا شما هم ح... حس کردید چیزی رو؟
‫مثل یه جفت دست دیگه.
‫ریچ.
‫منم حسش کردم.
‫انجامش دادیم.
‫رانی! عزیزم!
‫- رانی! ‫- بابا!
‫- ویل! ‫- مامان!
‫ویل!
‫بیا اینجا، عزیزم.
‫سلام، همگی.
‫من ریچ رو فقط حدود یه ماه می‌شناختم.
‫می‌دونم دارید چی فکر می‌کنید.
‫چقدر می‌شه کسی رو تو یه ماه شناخت؟
‫اگه دوستای صمیمی نبودید،
‫اصلاً چرا داری تو مراسم ختمش حرف می‌زنی؟
‫ولی شاید
‫چیزی به اسم... ‫دوست خوب یا دوست بد وجود نداشته باشه.
‫شاید فقط دوست وجود داشته باشه.
‫آدمایی که وقتی آسیب می‌بینیم کنارمون می‌مونن،
‫و بهمون کمک می‌کنن احساس تنهایی نکنیم.
‫شاید دوستایی مثل اینا ‫همیشه ارزش ترسیدن دارن...
‫و امید داشتن، و زندگی کردن.
‫شاید حتی ارزش مردن...
‫اگه مجبور باشیم.
‫ریچ اینم بهم یاد داد.
‫نه دوست خوب،
‫نه دوست بد.
‫فقط آدمایی
‫که می‌خوایم باهاشون باشیم...
‫نیاز داریم باهاشون باشیم.
‫آدمایی که خونه‌هاشون رو ‫توی قلب‌تون می‌سازن.
‫ممنون برای این حرف‌های محبت‌آمیز.
‫و ممنون از همگی که اومدید
‫برای گرامی‌داشت یاد ریکاردو سانتوس.
‫خدا حفظ‌تون کنه. به سلامت برید.
‫دستی که روی شونه‌ت حس می‌کنی...
‫پسرت اونجاست.
‫همیشه خواهد بود.
‫شما کی هستید، آقا؟
‫هنوز دارم روش کار می‌کنم.
‫سلام، بابا.
‫ببخشید، زیاد این دور و بر نبودم.
‫فقط نمی‌دونستم چی بگم.
‫الان بهترم.
‫خیلی اتفاقا افتاده.
‫ولی خبر خوب اینه که...
‫چند تا دوست جدید پیدا کردم.
‫از این بالا خیلی آرامش‌بخش به نظر میاد.
‫انگار که... هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫آره.
‫لیل...
‫اون باهام حرف زد...
‫دلقک،
‫وقتی تو مه تنها بودیم.
‫منظورت چیه؟
‫گفت قراره یه پسر داشته باشم.
‫و اینکه اون و دوستاش...
‫که اونا تو آینده می‌کشنش.
‫چی؟
‫واسه همین می‌خواست منو بکشه.
‫گفت، برای اون،
‫گذشته، حال، ‫و آینده همه یکیه.
‫و اینکه مرگش در واقع تولدش بوده.
‫احتمالاً فقط اینا رو می‌گفته ‫که بترسونتت.
‫ولی اگه نگفته باشه چی؟
‫اگه زمان رو متفاوت می‌بینه چی؟
‫اگه بتونه برگرده عقب چی؟
‫منظورت به گذشته‌ست؟
‫می‌دونم دیوانه‌وار به نظر میاد، ‫ولی اگه سعی کنه برگرده عقب
‫و کسی رو از زمانی ‫قبل از تولد ما بکشه چی،
‫مثل پدر و مادرمون؟
‫فکر کنم...
‫جنگِ کس دیگه‌ای می‌شه.
‫فکر کنم.
‫ویل! دارم به ساعت نگاه می‌کنم. ‫گفتی پنج دقیقه!
‫دارم میام، مامان.
‫ممنون، عزیزم.
‫سرگرد.
‫فقط اومدم بگم خدانگهدار.
‫اوضاع چطوره؟
‫همه جام درد می‌کنه.
‫ولی اون ریشه هر چی که بود...
‫وای پسر!
‫خوب اون صداها رو ساکت کرد.
‫امیدوارم برای همیشه.
‫- امشب می‌ری؟ ‫- آره.
‫اتوبوس به بوستون، هواپیما به لندن فردا صبح.
‫یه رفیق قدیمی اونجا دارم ‫که هتل داره،
‫می‌خواد بهم شانس آشپزی ‫تو یه رستوران رو بده.
‫اوکی، چه باکلاس.
‫خب، گوش کن، اگه اون بیرون ‫به مشکلی برخوردی،
‫می‌دونی به کی زنگ بزنی.
‫بهت مدیونم.
‫فکر کنم از پسش برمیام.
‫یعنی، یه هتل چقدر می‌تونه دردسر داشته باشه؟
‫در تماس باش، باشه؟
‫باید بدونم ویل و شار در چه حالن.
‫فکر می‌کردم برات مهم نیست.
‫خب، به کسی نگو.
‫بهتره خانم ناتالی وود رو ‫صندلی عقب کنار خانم گروگان بنشونید.
‫راه درازی در پیشه.
‫یعنی، درسته.
‫- آخریشه؟ بسیار خب. ‫- بسیار خب.
‫خب، وقتی از سنت استفان رد می‌شید می‌دونید دنبال کی بگردید.
‫دوستای رُزا کار رو آسون می‌کنن.
‫ممنونم.
‫بابت همه‌چی.
‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم.
‫بفرما.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫پس ترخیص شرافتمندانه، هان؟
‫دهنمو بسته نگه می‌دارم، ‫و اونا می‌ذارن برم.
‫آره.
‫می‌دونی، ارتش ‫همیشه زندگی من بوده،
‫ولی با اتفاقی که برای من و خانواده‌م افتاد،
‫دیگه بهش ایمان ندارم.
‫یه جورایی تو رو تبدیل به بهترین شخص می‌کنه ‫که حواست بهشون باشه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو و شارلوت.
‫دوست دارم هر دوتون به ما بپیوندید.
‫مطمئن شید که دوستای قدیمی‌تون، ‫یا هر کس دیگه‌ای،
‫هیچ‌وقت سعی نکنن دوباره در اون قفس رو باز کنن.
‫آدمای دیگه‌ای میان.
‫این پایان داستان نیست.
‫و تصمیم گرفتم ‫مزرعه و خونه رو بفروشم.
‫فقط...
‫بدون تانیل خیلی سخته، می‌دونید؟
‫می‌دونم درخواست بزرگیه،
‫ولی شما دو نفر واقعاً می‌تونید ‫کارای خوبی اینجا انجام بدید.
‫تازه، ۲۷ سال طول می‌کشه ‫تا اون چیز دوباره بیدار شه.
‫ببین، رُز، باعث افتخارمونه، ولی...
‫فکر کنم من و خانواده‌م، ‫به اندازه کافی از دِری کشیدیم.
‫درسته؟
‫درسته.
‫درک می‌کنم. واقعاً.
‫قسم می‌خورم که تو اون بمب بدبو رو پرت کردی
‫چون خیلی بوی گندی می‌داد.
‫بهت که گفتم، گرد ستاره‌ای بود.
‫می‌دونی در مورد دِری چی می‌گن.
‫وقتی می‌ری، فراموش می‌کنی.
‫این خوبه، نه؟
‫این چیزیه که می‌خوای؟
‫فراموش کردن؟
‫نه.
‫بخش‌هایی از امسال هست ‫که بدم نمیاد فراموش‌شون کنم.
‫البته نه بخش مربوط به تو.
‫می‌دونی، فکر کنم اگه قانونش اینه، ‫پس همینه دیگه.
‫اینو یادم می‌مونه.
‫بچه‌ها.
‫خیلی خب.
‫بریم.
‫شار. چی شده؟
‫من فقط...
‫دارم به پیشنهاد رُز فکر می‌کنم.
‫جدی می‌گی؟
‫یعنی، ما این‌طوری اولش ‫توی این دردسر افتادیم.
‫منظورم اینه، تو رفتی دنبال مأموریت‌های خودت ‫و من دنبال مال خودم.
‫فکر می‌کردم کارمون با این چیزا تموم شده. ‫دیگه مأموریت احمقانه نداریم.
‫آره.
‫ولی شاید مأموریت احمقانه بعدی ‫باید با هم باشه.
‫ویل.
‫نظرت چیه اگه همین دور و برا بمونیم؟
‫یه خودکار می‌خوام.
‫مهم‌تر از اون...
‫می‌خوای با اون گوسفندا کمکم کنی؟
‫اوه، من کاری با گوسفند ندارم.
‫لازم نیست به گوسفند دست بزنم. ‫تو تو مزرعه بزرگ شدی.
‫خودت بلدی چیکار کنی.
‫- شاید موندگار شدیم. ‫- تنهام بذارید، آقای هنلون.
‫رانیِ عزیز...
‫می‌ریم، فراموش می‌کنیم، درسته؟
‫خب، معلوم شد که من می‌مونم. ‫پس شاید مجبور نباشم.
‫و شاید اگه به اندازه کافی برات بنویسم،
‫تو هم مجبور نباشی.
‫کمکم کنید! کمکم کنید، خواهش می‌کنم!
‫کمکم کنید! من کجام؟
‫گرگ... گرگ‌ها!
‫من کجام؟ گرگ‌ها.
‫دارن نگام می‌کنن. ‫دارن بهم زل می‌زنن.
‫نذارید... ‫نذارید نگام کنن، خواهش می‌کنم!
‫- خانم کِرش، لطفاً. ‫- خواهش می‌کنم!
‫منو نادیده نگیرید!
‫بهم گوش کنید!
‫پدرم رو کشتن. ‫می‌دونم پدرم رو کشتن.
‫دستمال رو دیدم. خواهش می‌کنم!
‫خواهش می‌کنم.
‫پدرم...
‫دوست داشت آواز بخونه.
‫ممنون، آقا.
‫کمکش کنید! یکی کمکش کنه!
‫نه!
‫آره. اسم؟
‫الفریدا مارش. ‫این دفعه واقعاً مرده.
‫اوه، عزیزم.
‫ناراحت نباش.
‫می‌دونی در مورد دِری چی می‌گن.
‫هیچ‌کس اینجا واقعاً نمی‌میره.
www.Doostihaa.com